„Oszukana” od samego początku wzbudziła moje zainteresowanie. Oczywiście głównie przez Angelinę Jolie, jednak sam temat, fakt, że jest to historia oparta na autentycznych wydarzeniach oraz Clint Eastwood na stanowisku reżysera były kolejnymi plusami, które zachęcały do obejrzenia. I nie zawiodłem się, ani trochę.

Bohaterką filmu jest Christine Collins (Angelina Jolie), której zaginęło dziecko. Syna Waltera (Gattlin Griffith) zostawiła samego w domu, gdyż pilnie musiała pojawić się w pracy. Po powrocie, ukochanego dziecka już nie zobaczyła. Policja zobowiązuje się odnaleźć chłopca i rzeczywiście – po pięciu miesiąca hucznie zostaje ogłoszone, że Walter Collins został odnaleziony. Niestety, Christine twierdzi, że to nie jej syna odnaleziono. Kobieta stara się nagłośnić błąd policji oraz odnaleźć syna – tym samym wypowiada wojnę korupcji i zakłamaniu ówczesnej władzy.

Eastwood stworzył film długi, emocjonujący i wciągający. Podobnie jak w „Australii” Luhrmanna mamy tu kilka momentów, które śmiało mogłyby pretendować do bycia właściwym zakończeniem. W ogóle (po raz kolejny) nie przeszkadzał mi ten zabieg. Dobry film powinien trwać długo, a jednocześnie owa długość – poprzez ciekawą i dobrą fabułę - nie powinna przeszkadzać. I rzeczywiście tak było, a po właściwym zakończeniu czułem się w pełni usatysfakcjonowany, ale jednocześnie lekko smutny i przygnębiony.

„Oszukana” to film dołujący, który może wywoływać krótkotrwałe stany depresyjne tj. może powodować, że momentami zachce nam się po prostu rozpłakać. Nie będę ukrywał, że niejednokrotnie uroniłem łzę. Ból matki po stracie syna jest wyczuwalny oraz wpływa na nas w znacznym stopniu. Krzyk, lament i łzy Angeliny Jolie naprawdę poruszają, wydają się autentyczne i prawdziwe. Równie szalenie ważna i szokująca jest historia opowiedziana przez małego chłopca mniej więcej w połowie filmu. Nie zdradzę, o czym mowa, gdyż owy moment w filmie ma znaczący wpływ na dalsze sceny oraz zakończenie. To właśnie wtedy „Oszukana” staje się nie tylko filmem o matce, która szuka syna, ale wielowymiarową i wielowątkową historią, której odbiór wcale nie będzie tak łatwy i prosty.

Angelina Jolie jednocześnie zaszkodziła i pomogła temu filmowi. Z jednej strony aktorka, która nie schodzi z okładek tabloidów i ust całego świata mogła wydać się nierealna i mało autentyczna w tej roli. Widzowie mogliby mieć trudność w zapomnieniu o tym wszystkim, czego naczytali się w gazetach i uwierzeniu w wiarygodność Jolie. Z drugiej strony swoją popularnością na pewno przyciągnęła trochę widzów do kin. Ja nie miałem żadnego problemu w zapomnieniu o całym świecie i zatraceniu się w ukazanym mi filmowym świecie. Dla mnie Angelina była prawdziwa i autentyczna – szczególnie zważywszy na fakt, że sama jest matką – ma szóstkę dzieci (troje swoich, trochę adaptowanych). Cały czas też mam w pamięci jej genialną rolę w „Przerwanej lekcji muzyki”, za którą dostała Oscara. Tym razem była tylko nominowana, w pełni zasłużenie. Już rok temu niesprawiedliwie pominięto ją przy rozdawaniu nominacji – rola w „Cenie odwagi” to kolejny, jasny punkt w jej karierze. Wierzę, że teraz będzie brała jak najwięcej podobnych roli i w końcu odbierze drugiego Oscara w swojej karierze. W chwili obecnej aktorka przygotowuje się do zdjęć w filmie „Salt”, gdzie u jej boku zagra polak, Daniel Olbrychski. Jolie wcieli się w agentkę CIA.

Wracając do „Oszukanej” – widzę same plusy. Porywający scenariusz, świetna reżyseria, realistyczne kostiumy, scenografia i charakteryzacja oraz przepiękne zdjęcia i poruszająca muzyka. Clint Eastwood po raz kolejny pokazuje, że zna się na rzeczy i jest reżyserem wybitnym. Szkoda tylko, że Amerykańska Akademia Filmowa w tym roku kompletnie pominęła jego dwa, ważne filmy – „Oszukaną” (3 nominacje) oraz „Gran Torino” (zero nominacji, Eastwood stwierdził, że to ostatni film, w którym zagrał, a teraz zajmie się tylko reżyserią). Uważam jednak, że jego stanowisko w historii filmu zostanie zweryfikowane przez czas, a Eastwood będzie ceniony jeszcze przez dziesiątki lat, podobnie jak Stanley Kubrick (12 nominacji) czy Alfred Hitchcock (5 nominacji), którzy tak naprawdę docenieni zostali dopiero długo po swojej śmierci.

Podsumowując, „Oszukana” Clinta Eastwooda to jeden z najważniejszych i najlepszych filmów roku 2008, piękny, poruszający dramat z bardzo ważną i dobrą rolą Angeliny Jolie. Bardzo, bardzo polecam każdemu, bo to naprawdę niesamowity film!

Moja ocena: 10/10

Filmów politycznych staram się unikać. Zawsze istnieje ryzyko, że owy film nie będzie w pełni obiektywny, a między wierszami (kadrami) zostanie pokazany nam nad wyraz dobry i przesłodzony obraz jakiegoś polityka. Co prawda zdarzają się filmy wybitne, które są genialne same w sobie – nawet, jeśli ukazują kogoś ze złej czy dobrej strony – nie mniej jednak „W.” Olivera Stone’a do takich nie należy.

Film opowiada o obecnie już byłym, 43. Prezydencie Stanów Zjednoczonych, George’u W. Bushu (Josh Brolin). Jest to opowieść, która ukazuje nam, w jaki sposób Bush objął stanowisko prezydenta, jakie uczucia towarzyszyły mu podczas najważniejszych decyzji takich jak wojna w Afganistanie, kryzys po atakach z 11 września 2001 czy kampania wyborcza przed objęciem drugiej kadencji. Znajdziemy tutaj także mnóstwo retrospekcji – począwszy od życia studenckiego, poprzez objęcie stanowiska gubernatora stanu Teksas, aż do pierwszej, prezydenckiej kampanii wyborczej. W filmie pojawiają się takie postacie jak ojciec Busha – George H. W. Bush (James Cromwell), matka Barbara Bush (Ellen Burstyn), żona Laura Bush (Elizabeth Banks), oraz gabinet prezydenta – m.in. Colin Powell (Jeffrey Wright), Condoleezza Rice (Thandie Newton), Donald Rumsfeld (Scott Glenn) czy wiceprezydent Richard B. Cheney (Richard Dreyfuss).

Obraz Stone’a nie przypadł mi do gustu. Ukazał Busha ze zbyt pozytywnej i optymistycznej strony. Osobiście za bardzo nie mieszam i nie interesuję się polityką, ale nie wydaje mi się, żeby Bush był aż tak święty, jak ukazuje go ten film. Podobała mi się za to strona realizacyjna – aktorzy świetnie wcielili się w swoje role, a szczególne brawa należą się dla charakteryzatorów, bo większość z nich wyglądała jak swoje prawdziwe odpowiedniki. Najbardziej do gustu przypadły mi dwie panie – Thandie Newton wcielająca się w Condoleezzę Rice oraz Ellen Burstyn, która zagrała matkę głównego bohatera. Z drugiej strony Elizabeth Banks, jako pierwsza dama wypadła bardzo blado. Równie dobrze mogłoby jej w tym filmie nie być i nikt by tego nie zauważył.

Osobny akapit należy się Joshowi Brolinowi, który zagrał główną rolę. To dzięki niemu ten film w ogóle dało się oglądać. Można spekulować, że gdyby aktor trafił na trochę słabszy rok pod względem filmów, to może i zawalczyłby o nominacje do Oscara, bo była to naprawdę świetna rola. Nie mniej jednak i tak w tym roku ją otrzymał za inną, równie dobrą rolę – w „Obywatelu Milku”. Można, więc powiedzieć, że Brolin przeżywa prawdziwy rozkwit swojej kariery (w 2007 świetne role w „To nie jest kraj dla starych ludzi” i „Planet Terror”).

Poważnym błędem reżysera również było to, że tak naprawdę sam do końca nie widział, co chce pokazać. Z jednej strony mamy groteskę ukazującą niemoc i zagubienie prezydenta i całego jego gabinetu podczas podejmowania ważnych decyzji. W tych momentach Stone pokazuje pazura i ujawnia swoje stanowisko. Niestety, takich scen jest za mało, bo przez większość filmu Bush to taka mała, skromna ciotka, która przypadkiem zrobiła coś źle, przypadkiem została prezydentem i w ogóle wszystko przypadkiem. A na koniec jeszcze dorzucono wątek złego ojca, pod którego władzy nasz bohater chce się wyrwać i zrobić mu na złość – całość, zmiksowana i przetasowana nie filmem nijakim, bardzo często nudny i nic niewnoszącym. Nie, nie podobało mi się i nie polecam.

Moja ocena: 3-/10

Skromny dramat w gwiazdorskiej obsadzie musiał odnieść sukces. Skoro scenariusz powstał na podstawie książki nagrodzonej Pulitzerem to raczej coś w nim jest. Jednak…

Rzecz dzieje się w katolickiej szkole na Bronxie w 1964 roku. Co prawda rządzi nią siostra Alojzyna (Meryl Streep) jednak mimo wszystko czuje, że duży wpływ na jej władzę ma Ojciec Flynn (Philip Seymour Hoffman). Młoda zakonnica, Siostra James (Amy Adams) zauważa coś niepokojącego między Ojcem Flynnem oraz jednym z uczniów. O wszystkim mówi swojej zwierzchniczce, Alojzynie. Ta nie ma żadnych wątpliwości, że doszło do molestowania małoletniego, a winny ksiądz musi ponieść konsekwencje swoich czynów. Wybucha walka dwóch, silnych osobowości.

Zacznę trochę od końca – znakomite zakończenie! Poruszające oraz lekko szokujące. Dzięki niemu tytuł filmu nabiera zupełnie nowego wydźwięku, a całość punktuje o jedno oczko wyżej. Ale po kolei. „Wątpliwość” to obraz bardzo dobry, chociaż czuć, że czegoś tu brak. Może takiego drobnego klimatu tajemniczości. Podobało mi się bardzo, jednak główny wpływ na moją ocenę miała absolutnie rewelacyjna obsada.

Po pierwsze zjawiskowa (jak zawsze!) Meryl Streep. Aktorka otrzymała za tę rolę piętnastą nominację do Oscara oraz zdobyła kilka prestiżowych nagród i nominacji. Mówiło się, że finałowa walka o statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmowej rozegra się między Meryl a Kate Winslet (za rolę w „Lektorze”). I mimo, że Oscara dostała Kate, to jednak obie role są niesamowite i zostaną zapamiętane. Meryl Streep zagrała wspaniale – pokazała bohaterkę pewną, twardą i konsekwentną. Siostra Alojzyna budziła strach i respekt. To już kolejna rola Streep, gdzie wciela się w czarny charakter. Co prawda czarny charakter tylko z wierzchu, ponieważ zarówno ta postać, jak i zła szefowa z „Diabeł ubiera się u Prady” posiadają pewną głębię, o której jednak pisał nie będę, gdyż zdradziłoby to za dużo odnośnie tych dwóch filmów.

Po drugie Philip Seymour Hoffman. Aktor również zasłużony i przeżywający prawdziwy przełom w swojej karierze (Oscar w 2005 za „Capote”, nominacje w 2007 za „Wojnę Charliego Wilsona” orz w 2008 właśnie za „Wątpliwość”). Również tutaj pokazał klasę. Ojciec Flynn to człowiek, który stara się bronić, mimo, iż wydaje się, że z góry został przekreślony. Jest to postać tajemnicza i tak naprawdę do końca taka pozostaje.

Podziw wzbudzają również role drugoplanowe. Mowa tutaj oczywiście o Amy Adams – zagrała dobrze, chociaż dużo lepsza i bardziej przekonywująca była jej czarująca rola w „Zaczarowanej” z 2007 roku. W „Wątpliwości” grana przez nią postać jest dosyć zagubiona, sama nie wie, czy dobrze postąpiła mówiąc Alojzynie o tym, co widziała. Ma wątpliwości, czy postąpiła słusznie i czy jej oskarżenia nie są przypadkiem bezpodstawne. Czuje się winna, ponieważ to przez nią Ojciec Flynn zostaje oskarżony. Kolejna, ważna rola to Viola Davis i jej około 10 minutowa scena, w które ponoć przyćmiła samą Meryl Streep. Nie zgadzam się z tym osądem, ponieważ Streep nie da się przytłumić, jednak mimo to jest to kreacja godna uwagi.

W filmie Johna Patricka Shanleya ważny jest tytuł. Każda z postaci ma wątpliwości. Czy tego czy chce, ale w coś wątpi. Na pierwszy rzut oka zdaje się, że jedynie Siostra James może mieć podstawy do tego, aby wątpić, jednak patrząc głębiej, to każdy nie czuje się tak do końca pewny. To właśnie wątpliwość odgrywa kluczowe role w ich życiu.

Podsumowując, „Wątpliwość” to film godny uwagi, który zachwyca obsadą, ale posiada również pewną głębię i pozwala nam się chwilę zastanowić po genialnym zakończeniu. Jest to historia poruszająca, i mimo iż w pewnym momencie reżyser odrobinę się zagubił, a widz czuje się odrobinę znużony, to jednak szybko wraca na właściwy tor, aby w końcu w finale grzmotnąć w nas z całej siły. Podobało mi się i dlatego polecam Wam bardzo.

Moja ocena: 8++/10

P.S.: Swoją drogą jak zwykle wyszło, że najdłuższy akapit poświęciłem Meryl Streep -_-'

Za kilka miesięcy Filmlog.pl będzie miał trzy lata. Sporo czasu, a kilka dni temu pojawiła się nami recenzja o numerze 400 – był nią przeciętny „Madagaskar 2”. Od 26 sierpnia 2006 (data założenia) zmieniło się sporo. Przede wszystkim w jakiś tam sposób formował się (i nadal formuje się) mój gust. Od dawna już planowałem, aby zweryfikować oceny niektórych filmów. Inna sprawa, że spora część recenzji potrzebuje ponownego napisania, bo są i krótkie, nierzeczowe i najnormalniej w świecie zbyt proste. Prawdopodobnie nigdy nie uda mi się ta rzecz, jednak póki, co zostanie tak jak jest – głównie z sentymentu.

Oceny

Jednak teraz, o czym innym. Przejrzałem całą listę ocen i aż 40 filmów potrzebowało zmiany oceny. 33 z nich poszły w dół, a tylko 7 w górę. Największy spadek – o trzy oczka – zaliczyło pięć filmów („Ghost Rider”, „Pakt milczenia”, „Stay Alive”, „Szybcy i wściekli – Tokyo Drift”, „Komedia romantyczna”), natomiast, jeśli chodzi o wzrost, to cała siódemka poszła w górę o jeden punkt, z czego „Dom nad jeziorem” z 9 wskoczył na najwyższą ocenę – 10.

Zmiany na blogu będą pojawiały się sukcesywnie, w chwili obecnej zmienione są noty tylko niektórych filmów (tych, które pod młotek poszły jakiś czas temu). Poniżej przedstawiam dwie tabelki, które obrazują jakie zmiany zaszły na Filmlogu.

Wkrótce

W najbliższym czasie pojawiać się będą recenzje filmów Oscarowych i około Oscarowych. Cały czas też mam nadzieję zmianę wyglądu strony, jednak to w dalszej przyszłości.

Poszły w dół

Poszły w górę

Kym (Anne Hathaway) opuszcza klinikę odwykową, aby móc wziąć udział w weselu swojej siostry, Rachel (Rosemarie Dewitt). W domu zmieniło się wiele, a odwyk bohaterki to temat tabu. Wszyscy udają, że jest dobrze, jednak tak naprawdę każdy boi się o to, do czego może być zdolna Kym. W końcu jednak przyjdzie moment, że granica zostanie przekroczona, a pozory przestaną być pozorami. Wszystko zmierza do jednej wielkiej kłótni. Bo jakby się zdawało, to wcale nie Kym jest tą nienormalną i nieprzewidywalną – wręcz przeciwnie – w całej tej rodzinie, to ona jest najbardziej zwyczajna.

Obraz dysfunkcjonalnej rodziny, jaki pokazuje nam reżyser Jonathan Demme (twórca "Filadelfii" i "Milczenia owiec") jest dobijający. Kolejni członkowie rodziny Kym jasno pokazują nam, że osoba po odwyku jest już na starcie przekreślona. Powinna siedzieć jak najdalej od ludzi, w jakimś kącie, a najlepiej w oddzielnym pokoju. Szeptanie, plotki i rozmowy za plecami to standard, do którego powinna się przyzwyczaić. Ból i cierpienie – również, bo nawet najbliższe ci osoby są wstanie traktować cię jak odrzutka. To nieistotne, że teraz wszystko jest już z tobą dobrze, ważne jest to, że wcześniej nie było. Oni i tak będą brać cię za kogoś innego, za kogoś kto znów może zacząć brać narkotyki, czy wróć do innego uzależnienia, z którego właśnie się wyleczyłeś.

Dodatkowym powodem do nienawiści Kym jest wątek tragicznie zmarłego brata bohaterki. Bo oczywiście to wina Kym, że jej siostra Rachel zostawiła dziecko z naćpaną kobietą i kazała jej gdzieś jechać. I kogo nazwać tutaj nieodpowiedzialną? Nie bronię Kym, nie mniej jednak co sobie w ogóle wyobrażała Rachel że zostawiła dziecko pod opieką narkomanki? To już się nie liczy, wina i tak leży po stronie Kym. Tak sądzą wszyscy, ale czy niewystarczającą karą dla samej zainteresowanej jest jej własne sumienie? Przecież ona zabiła człowieka i w dodatku to był jej brat. Ale nie, rodzina i tak już ją przekreśliła.

Aktorstwo w tym filmie jest powalające. Prawdopodobnie gdyby w Oscarach było więcej miejsc dla dobrych ról to nie tylko Anne Hathway, która otrzymała nominację byłaby wyróżniona. Bo i Rosemarie Dewitt wcielająca się w Rachel, a także Bill Irwin wcielający się w ojca sióstr zostaliby nominowani. Jest także Debra Winger, wcielająca się w matkę, która zostawiła męża i odeszła do innego faceta. Cała czwórka tak przekonywująco wcieliła się w swoje postacie, że ich gra aktorska po prostu wylewała się z ekranu. Każda kłótnia czy rozmowa w ich wykonaniu to perełka tego filmu, którą oglądało się z zapartym tchem i jednocześnie przerażeniem.

Odnośnie samego filmu, to jednak mogę trochę mu zarzucić. Przede wszystkim za dużo samego wesela w weselu. Tzn. fajnie, że pokazali to całe wesele i tak dalej, jednak było tego więcej niż samej, właściwej akcji. Żebyśmy się dobrze zrozumieli, oczekiwałem po filmie naprawdę mocnych scen, ukazania strony psychologicznej tej dysfunkcjonalnej rodziny. I rzeczywiście to dostałem, jednak scen samego wesela było po prostu więcej. Być może miał być to krótki odpoczynek między jedną mocną sceną, a drugą, jednak momentami te przerwy były za długie. Zakończenie było poprawne, proste i klarowne.

„Rachel wychodzi za mąż” to film dobry, głównie ze względu na dobrą grę aktorów. I mimo, że czasem fabuła gdzieś się gubi, to mimo wszystko warto obejrzeć dla kilku mocnych scen słownej walki między kolejnymi członkami rodziny. Polecam, warto obejrzeć niesamowicie świetną Anne Hathaway, która prawdopodobnie w końcu dostanie swojego wymarzonego Oscara, gdyż jest przecież jeszcze młoda i na pewno ma przed sobą dużo, świetnych ról. Oby tylko jednak uniknęła takich potworków jak „Ocaleni”. Powodzenia Anne.

Moja ocena: 7++/10

Will Smith określanych w dzisiejszych czasach, jako gwarancja sukcesu komercyjnego danego filmu rzadko pojawia się w rolach dramatycznych i bardziej kameralnych. W jego filmografii znajdziemy głównie wielkie przeboje kinowe, który zarobiły olbrzymie pieniądze, np. „Dzień niepodległości” (817,4 mln $ na całym świecie), „Ja, Robot” (347,2 mln $), „Jestem legendą” (585,3 mln $) czy ubiegłoroczny „Hancock” (624,3 mln $). Jednak w 2006 Smith zagrał w filmie „W pogoni za szczęściem”. Spokojny dramat zrealizowany za małe pieniądze przyniósł mu nominację do Oscara, ale mimo wszystko zarobił dużo więcej niż się spodziewano (307,0 mln $). Potwierdziło to tylko stanowisko aktora w Hollywood. Wraz z reżyserem „W pogoni za szczęściem”, Gabrielem Muccino, Smith postanowił znów sprawdzić się w dramacie.

Początek filmu jest niezrozumiały i chaotyczny. Widzimy jak główny bohater, Ben Thomas (Will Smith) próbuje popełnić samobójstwo. Wkrótce dowiadujemy się, kim jest Ben – mężczyzna, który nie może się pogodzić ze śmiercią ukochanej oraz sześciu innych osób w wypadku samochodowym, który on sam przeżył. Dlaczego się tak stało? Ben obarcza się winą za wypadek i śmierć siedmiu osób, postanawia, więc zadośćuczynić siedmiu innym osobom. Jednak największą rolę w jego dotychczasowym życiu odegra kobieta chora na wadę serca, Emily Posa (Rosario Dawson).

„Siedem dusz” zrobiło nam mnie piorunujące wrażenie. Po finale nie mogłem dojść do siebie. Film budowany jest wg prostego schematu: powoli, wolno, szybko, szybciej i z rozpędu w ścianę. Mniej więcej tak można podsumować zakończenie, które wbija w fotel. Co jednak mogę zarzucić obrazowi Muccino to to, że kilka godzin po seansie, po ochłonięciu zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę to było to bardzo dobry, solidny film, ale nie żadne arcydzieło.

Rola Willa Smitha bardzo dobra, jednak nie lepsza od tej w „W pogoni za szczęściem”. Również odnośnie wyników finansowych to producenci nie do końca byli zadowoleni, gdyż film nie zarobił jakichś spektakularnych sum. Nie mniej jednak warto zaznaczyć, że jest to już dwunasty film Smitha (pod rząd!) którego wpływy w Stanach Zjednoczonych przekroczyły pułap 100 milionów dolarów. Natomiast Rosario Dawson, którą ja kojarzę głównie z ról demonicznych kobiet („Sin City”, „Death Proof”) wyglądała w tym filmie bardzo źle – ale nie jest to wada, w końcu grała chorą kobietę i wyszło jej to bardzo dobrze.

Jak już stwierdziłem, film toczy się powoli, jednak zakończenie w pełni mnie usatysfakcjonowało i zrehabilitowało nudny początek. Nie żałuję tych ponad dwóch godzin, polecam film każdemu, dobry na każdą okazję (no może oprócz zakrapianej imprezy ze znajomymi).

Moja ocena: 7+/10

W 2008 roku animacji pojawiło się kilkanaście, jednak te dobre można było policzyć na palcach jednej ręki - ponadczasowy "Wall-E" oraz dobra "Kung Fu Panda". Był też znośny "Madagaskar 2". W listopadzie 2008 pojawił się "Piorun" i muszę przyznać, że pokonał "Kung Fu Pandę" jednym szczeknięciem!

Piorun (Bolt) występuje w serialu o psie, który ma supermoce. Zwierzak zawzięcie wierzy, ze wszystko, co widzi na planie produkcji jest prawdą. Dbają o to producenci jak i właścicielka Pioruna, Penny. Kiedy w jednym z odcinków Penney zostaje porwana, a producenci postanawiają zakończyć ten epizod wielkim cliffhangerem, Piorun myśli, że jego ukochana pani naprawdę została porwana. Sprytny psiak ucieka z przyczepy campingowej, w której mieszka i rusza na ratunek dziewczynce. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że to już prawdziwy świat, a jego moce były tylko dobrze zrobionymi efektami specjalnymi.

Puk, puk. Kto tam? Pani Przeznaczenie. Niech Pani wejdzie i się rozgości. (Atylla do siebie) Rewelacja! Co prawda występuje tutaj podobnym problem, co w "Madagaskarze 2", tzn. denerwujący główny bohater oraz zachwycające postacie drugoplanowe (a może pierwszo?). Piorun przedstawiony jest, jako typowy pies - głupi i szaleńczo zakochany w swojej właścicielce. Mnie natomiast niesamowicie olśniła kotka Marlenka oraz chomik Atylla. Wszelakie teksty, jakie wygłasza Marlenka to perełki same w sobie. To właśnie dzięki niej ta bajka była tak niesamowicie udana i zabawna. Również chomik stara się jej dorównać - fanatycznie zapatrzony w Pioruna próbuje naśladować, a jednocześnie zaimponować swojemu idolowi.

Przechyl głowę. Teraz w górę... w dół. Pochyl lewe ucho... nie, to drugie lewe. Teraz oba... a teraz spójrz do góry... Skaml! (Marlenka do Pioruna) Osobnym akapitem potraktuję gołębie. Każda animacja (każda dobra animacja…) posiada taką czy takie postacie dalszoplanowe, które pojawiają się na naprawdę krótki czas, ale są tak dopieszczone i dokładnie zrobione, że kradną dla siebie cały poklask i glamour. Wystarczy tylko przypomną Wiewióra z "Epoki lodowcowej 2" (w pierwszej części pozostali bohaterowie dotrzymywali mu taktu) pingwiny z "Madagaskaru". W "Piorunie" obok Marlenki i chomika dużą uwagę przykuły właśnie 3 gołębie, które bohater spotyka w pewnym momencie. W polskim dubbing przemówiły one głosami Krzysztofa Kowalewskiego, Jerzego Kryszaka oraz Roberta Górskiego (Kabaret Moralnego Niepokoju). Każdy wypowiedziany przez nich tekst bawił do rozpuku.

- Część ciała na "Ł" / - Łoko! (odgłos telewizora) W moim prywatnym rankingu animacji, "Piorun" plasuje się dosyć wysoko, natomiast w roku 2008 jest na miejscu drugim - po "Wall-E'em". Barwna, kolorowa bajka zachwyca od pierwszych minut. I co ważne - nie tylko dzieci, ale także dorosłych. Zabawa gwarantowana, a efekt uwydatnił fakt, że animacja była pokazywana w 3D. Szczerze żałuję, że nie wybrałem się do kina. A Wam polecam, bo zabawa gwarantowana!

Moja ocena: 9-/10

PS: W ogóle nie zauważyłem poprzednio - ta recenzja ma numer 401. :D

Bohaterowie, których poznaliśmy w części pierwszej lew Alex, hipopotamica Gloria, zebra Marty oraz żyrafa Melman wciąż są na Madagaskarze. Na ich (nie)szczęście pingwiny (również znane z poprzedniej części) zbudowały coś, co przypomina samolot. Ale ważne, że lata. Zwierzęta oraz kilku dodatkowych pasażerów chce tym czymś dotrzeć do Nowego Jorku. Niestety, nie wszystko idzie po ich myśli i rozbijają się gdzieś w Afryce w dzikiej dżungli. I co teraz?

Średnio mi się podobało. Głownie z jednej, prostej przyczyny – fakt, że bohaterowie drugoplanowi są dużo ciekawsi i zabawniejsi niż główne postacie. Alex mnie irytował, potyczki zakochanej żyrafy w hipopotamicy nudne, jedynie zebra Marty i jego spotkanie ze swoimi rodakami było znośnie zabawne. Zupełnie inaczej ma się sprawa z wspomnianymi postaciami drugoplanowymi: pingwiny to klasa w sama w sobie (powstał o nich serial!), Król Julian to najśmieszniejsza postać tego filmu, a waleczna babcia jest zaraz za Julianem na liście jasnych punktów „Madagaskaru 2”.

Po seansie miałem mieszane uczucia. Bawiłem się dobrze, ale tylko przez jakieś 50% filmu (oczywiście dodając poszczególne sceny wyszłoby właśnie te 50%) – zupełnie nie przypadł mi do gustu wątek rodziców Alexa (a przecież to była główna oś tego sequela…). Zakończenie również mnie nie zadowoliło.

Kończąc, „Madagaskar 2” nie zachwyca już tak samo jak jego poprzednik, a jedynymi pozytywami były postacie drugoplanowe, co chyba nie powinno mieć miejsca. Czy warto poświęcić swój cenny czas dla tych kilku wątków, skoro główna historia jest nudna? Myślę, że tak chociażby, aby samemu się przekonać czy jest gorzej – czy lepiej, niż w animacji z roku 2005.

Moja ocena: 5/10

Wesołych, spokojnych i sytych Świąt!

Pierwszy „Sezon na misia” nie był rewelacyjny. Po co więc powstał drugi?

Głównym bohaterem tej bajki jest jamnik Kabanos, który uciekł od ludzi. Podczas spaceru zostaje odnaleziony przez swoją wcześniejszą właścicielkę. Niedźwiedź Boguś, renifer Eliot oraz reszta zwierząt z pierwszego filmu wyruszają na pomoc Kabanosowi, gdyż myślą, że został porwany. Tymczasem piękna Gazela nie jest do końca zadowolona z tego pomysłu, ponieważ właśnie miała wyjść za mąż za Eliota.

Jak już wcześniej napisałem, „Sezon na misia” z roku 2006 sukcesem nie był – ani kasowym, ani artystycznym. Nie spodobał się również i mi. Sequel poniósł jeszcze większą porażkę, i słusznie, gdyż słaba i daremna bajka to jest.

Bohaterowie nie wzbudzali sympatii, nie bawili a całość była zbyt nudna dla starszego widza. Wręcz przeciwnie może być z młodszymi kinomaniakami. Jest to wręcz idealna, wzorowa i nienaganna bajka dla dzieci. Kolorowa, wesoła i ze szczęśliwym zakończeniem. Nawet polski dubbing jest normalny i nie został nafaszerowany niepotrzebnymi żarcikami, których dzieci by nie zrozumiały. Zważywszy na te dwie kwestie racja jest jedna – do kina nie, na DVD tak. Rodzice mogą kupić swoim pociechom „Sezon na misia 2”, włączyć w odtwarzaczu DVD czy komputerze a w tym czasie zająć się czymś innym. Dlaczego nie kino? Ano, bo wtedy rodzice też musieliby obejrzeć tę bajkę, a to już nie byłoby tak miłe.

Podsumowując, ja się wynudziłem. Żałuję seansu. Czasem naprawdę powinny być oznaczenia „Tylko dla dzieci”, skoro już mamy oznaczenia typu „Tylko dla dorosłych” czy „Za zgodą rodziców”. Warto też zwrócić uwagę na fakt, że nikt z twórców części pierwszej nie wziął udziału przy produkcji części drugiej, a w Stanach Zjednoczonych „Sezon na misia 2” nie pojawił się w kinach tylko trafił prosto na rynek DVD. W Polsce powinno być tak samo…

Moja ocena: 2/10

Na polskie kino narzekam już od kilku lat. Owszem, czasem zdarzają się dobre filmy, ale jest to tak rzadkie zjawisko, że prawie niezauważalne. Tym bardziej, już na wstępie zaznaczę – oto film z Polski, który mi się podobał!

Jakub (Krzysztof Ogłoza) trafia do aresztu za zdemolowanie szpitala. Całą historię, która będzie główną osią filmu opowiada współtowarzyszowi z celi (Andrzej Grabowski). A rozchodzi się o to, że chłopak poznał Ewę (Ania Cieślak), z którą z początku wszystko układało się idealnie. Ewa zaszła w ciążę, początkowo nie była zadowolona z tego faktu, jednak Kuba był wniebowzięty. Chciał stanąć na wysokości zadania, to też zwrócił się o radę do trzech swoich wujków, którzy po trosze go próbowali zastąpić mu ojca, którego nie miał. I rzeczywiście, Jakub znajduje dobrze płatną pracę, kupuje piękne mieszkanie i zapewnia dobry byt dla jeszcze nienarodzonego dziecka. Niestety, związek tych dwojga ludzi podupada, gdyż Jakub w całym natłoku spraw zapomina o Ewie i przestaje o nią dbać.

Komedia obyczajowa w reżyserii Szymona Jakubowskiego, może nie jest wybitna, jednak to już jakaś odskocznia od tych wszystkich polskich komedii romantycznych, którymi zalewane są polskie kina. Przekazana nam historia jest zabawna, lekka i przyjemna. Aktorzy dobrze wczuwają się w swoje role, szczególnie ciekawie zagrał Andrzej Grabowski, mimo, że za dużo na ekranie to go nie było. Przeciwnie do Krzysztofa Ogłozy, którego jest bardzo dużo. Nie wiem, czemu, ale przez połowę filmu myślałem, że to Marcin Hycnar (znany szerzej z polskiej telenoweli „Barwy Szczęścia”), ale, jednak potem Filmweb powiedział mi, że to jednak nie on. Ani Cieślak z nikim nie pomyliłem. Co ciekawe, i Hycnar i Ogłoza wystąpili w filmie „Drzazgi”, który premierę miał w lutym tego roku.

Ogląda się sympatycznie, postacie nie są przerysowane i nieziemski bogate, nie jeżdżą najdroższymi samochodami, nie jadają w najbardziej ekskluzywnych restauracjach i nie mieszkają w wielkich willach. I mimo, że dom Ewy i Kuby z dnia na dzień robi się coraz ładniejszy, to nie bierze się to znikąd, a z ciężkiej pracy bohatera. Podobało mi się i z czystym sumieniem mogę wam polecić ten film, oczywiście, jeśli rzeczywiście macie ochotę na polską komedię obyczajową (nie romantyczną, to ważne!).

Moja ocena: 6/10