Pisząc z pasją o filmie
Jak co roku, tydzień po Oscarach ogłaszam nominację do swoich własnych nagród - Nicole oraz DontLikeIt. To już trzeci raz odkąd powstał Filmlog.
Aby zobaczyć nominacje kliknij w poniższe logo tegorocznego rozdania:
Z tej zrobiłem również dwie dodatkowe podstrony:
- Czym są Nicole?
- Podsumowanie kolejnych lat.
Bohaterką filmu, o jakże dziwnie zmutowanym polskim tytule „HAPPY-GO-LUCKY, czyli CO NAS USZCZĘŚLIWIA” jest Poppy (Sally Hawkins). Kobieta jest przepełniona optymizmem. Właściwie ona sama to jeden, wielki chodzący optymizm. Nic nie jest w stanie wyprowadzić jej z równowagi i dobrego humoru. Np. gdy ukradziono jej rower, to zamiast się zdenerwować czy donieść na policję, Poppy twierdzi, że nie zdążyła się jeszcze nim pożegnać. No i co by tu więcej nie pisać, na tym właśnie polega cały film.
Przez około dwie godziny oglądamy kilka sceny z życia głównej bohaterki. Jest to niesamowicie nudne, a zdarzeń, która mogą wywołać uśmiech na twarzy jest naprawdę mało. Na dobrą sprawę, jedyny zabawny wątek to nauka jazdy z ekscentrycznym instruktorem.
Film Mike’a Leigha wywołał we mnie uczucie niezadowolenia i niedosytu. Wielokrotnie nagradzany i chwalony obraz nie spełnił moich oczekiwań. Wręcz przeciwnie, miałem wrażenie, że na siłę próbowano zrobić coś oryginalnego i nowatorskiego. Moim zdaniem nie wyszło. Nudziłem się, a takie osoby jak Poppy na pewno istnieją i nie rozumiem wszech ogólnego zachwytu, tak jakby była ona czymś niesamowitym. Czasem nawet jej optymizm był nienaturalny, jakby było wiecznie po jakichś narkotykach.
Rola Sally Hawkins rzeczywiście ciekawa, wymagała od niej trochę zaangażowania, ale na pewno nie jest to kreacja Oscarowa i słusznie aktorka nie otrzymała nawet nominacji do tej nagrody: były lepsze. Inna sprawa natomiast ze Złotym Globem – Sally go dostała, ale wolałbym jednak, aby otrzymała go Penelope Cruz (za rolę w „Vicky Cristina Barcelona”). Dużo lepiej i zabawniej zagrał Eddie Marsan, wcielił się w nieprzewidywalnego instruktora jazdy. Był to najjaśniejszy element filmu.
Podsumowując, „Happy-Go-Lucky” to film nudny, nie wciągnął mnie i nie rozumiem wszech ogólnego zachwytu nad nim. Nie było to oryginalne i nowatorskie. Zwykły, w dodatku słaby, obraz. Jeden z wielu.
Każdy film z Simonem Peggiem, który do tej pory oglądałem był świetny. Każdy z nich niesamowicie bawił, a wszystko głównie właśnie dzięki Peggowi. I widziałem, że kiedyś to nadejdzie, ale nie sądziłem, że tak szybko – koniec sielanki i w końcu aktorowi noga się powinęła.
Bohaterem filmu, o jakże długim tytule jest Sidney Young (Simon Pegg), który wraz ze znajomymi prowadzi podrzędną gazetkę w Londynie. Poprzez niemiłą sytuację podczas rozdania nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA) zostaje zauważony przez Claytona Hardinga (Jeff Bridges), szefa prestiżowego, nowojorskiego tygodnika Sharps. Harding daje pracę Youngowi, a jego przełożoną zostaje Alison Olsen (Kristen Dunst), kobieta, z którą bohater miał niemiłe spotkanie za nim jeszcze dowiedział się, że będzie z nią pracował.
„Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” miało być dla mnie wspaniałą komedią, przy której będę się bawił równie dobrze jak na poprzednich komediach z Peggiem („Hot Fuzz” czy „Wysyp żywych trupów”) czy „Diabeł ubiera się u Prady”. O Pradzie wspominam, ponieważ film reklamowano (w Polsce) jako coś a la męska wersja tamtego filmu. Ale między jednym, a drugim filmem jest przepaść wielkości Wielkiego Kanionu, a może i większa.
Podstawowy zarzut, którym zaatakuję tę produkcję jest po prostu brak zainteresowania oraz niska jakość i ilość serwowanych żartów. Nie ma się, nad czym skupić, nie ma się, przy czym zaśmiać. Najciekawszym elementem jest wspomniany wyżej Pegg, który na pewno mógłby pokazać więcej, jednak prawdopodobnie scenariusz mu na to nie pozwolił. Tak, więc aktor stara się i stara wycisnąć coś z tego filmu, jednak na marne. Nie pomogła ani piękna Megan Fox, która prócz tego, że jest piękna to nic nie umie, ani Kristen Dunst, która, o zgrozo, ni piękna, ni utalentowana (chociaż w „Uśmiech Mony Lizy” zagrała dobrze). A rola Jeffa Bridgesa jest chyba najgorszym i najsłabszym elementem film, niestety.
Podsumowując, „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” to komedia słaba, mało zabawna i nudna. Nie spodobała mi się i szczerze mówiąc, nie polecam Wam jej. Są naprawdę dużo lepsze, brytyjskie komedie, na które warto zwrócić uwagę, a jeśli już je widzieliście, to wspólnie ze mną możecie zaczekać na coś nowego, lepszego niż to.
Zobacz również:
„Komedia romantyczna”, „Wielkie kino” oraz „Poznaj moich Spartan” to było za mało. Panowie Aaron Seltzer oraz Jason Friedberg stwierdzili, że trzeba jeszcze jednego takiego filmu. „Disaster movie” to oryginalny tytuł, ale pierwszy raz biję brawa dla polskiego dystrybutora. „Totalny kataklizm” to tytuł, który doskonale oddaje istotę, treść i jakość filmu.
W zasadzie nie wiem czy jest jakikolwiek sens pisać o fabule tego filmu, ponieważ jest prosta jak budowa cepa. Czwórka bohaterów musi uratować świat przed zbliżającą się globalną katastrofą. Na początku jeszcze nie widzą jak, a ich celem jest dotarcie do muzeum, gdzie została uwięziona dziewczyna głównego bohatera. Tam dostaną objawienia.
Film jest dużo głupszy niż wszystkie poprzednie z tego cyklu. I na szczęście nie tylko ja to zauważyłem i kolejne obrazy duetu Seltzer-Friedberg zarabiają coraz mniej. Daje to nadzieję, że to koniec tego gatunku filmowego. Co prawda „Totalny kataklizm” na pewno nie jest ostatni, jednak być może koniec jest bliski. Żarty w tym stworku są żenujące, nijakie i typowo prostackie. Spadająca krowa zabija Iron Mana, ha ha ha. I nie zapomnijcie kupić płyty Hannah Montana! A dlaczego sądzę, że koniec tego typu filmów jest bliski? Z trzech powodów: ilość fanów tego gatunku spada w tempie zastraszającym, krytyka wzrasta i najważniejsze – przychody są coraz mniejsze. Kolejne filmy zarabiają coraz mniej, dzięki czemu panowie Seltzer i Friedberg po prostu mogą nie mieć już budżetu na kolejny film.
Wszystko wiadomo. Film jest beznadziejny, prawdopodobnie najgorszy w ubiegłym roku, nie warto go oglądać, ale cały czas sam się zastanawiam, dlaczego, mimo wszystko, że wiem, na co się piszę, to nadal oglądam takie filmy?
Zobacz również filmy, które są równie złe (na własną odpowiedzialność!):
Tata Bob jest supersilny, kiedyś najpopularniejszy z superbohaterów, dzisiaj pracuje w firmie ubezpieczeniowej i ukrywa swoje moce. Mama, Helen o przydomku Elastyna zajmuje się domem i dziećmi, może rozciągać swoje ciało. Dzieci również wykazują różne moce – Wiola, potrafi znikać a także wytwarzać pole obronne, natomiast Max jest niezwykle szybki. Talent najmłodszego dziecka państwa Peer nie został jeszcze odkryty. Ta nieziemska rodzinka mieszka w świecie, gdzie superbohaterowie muszą ukrywać swoje moce. Mimo to, pan Iniemamocny wraz ze swoim przyjacielem, Frozenem, który może zamieniać wodę w lód nocami patrolują ulice miasta w celu pomocy uciśnionym i strapionym. Wkrótce sami będą potrzebować pomocy.
„Iniemamocni” to jedna z lepszych animacji, jakie powstały, jakie widziałem i jakie stworzyło moje ukochane studio Pixar. Opowieść o superbohaterach potraktowana z humorem i werwą zdecydowanie zachwyca. Akcja trzyma w napięciu, wciąga i bawi. Bohaterzy są ciekawi i wzbudzają naszą sympatię.
Animacja ta, jak zresztą wszystkie inne ze studia Pixar, odniosła olbrzymi sukces – zarówno artystyczny jak i komercyjny. Co roku, latem, bój o widza toczą dwie animowane opowieści – jedna właśnie od Pixara, druga natomiast z konkurencyjnego DreamWorksu. I co roku wygrywa Pixar, chyba, że DreamWorks pokazuje kolejną część przygód Shreka – wtedy to nie ma mocnych i największe pieniądze zdobywa właśnie zielony ogr. Nie inaczej było w 2004 roku – obok „Iniemamocnych” premierę miał „Shrek 2” i to on wygrał tę walkę – Piksarowscy bohaterowie zgromadzili sumę 261,4 miliona dolarów (5 miejsce wśród największych hitów roku 2004 w USA), natomiast „Shrek 2” zarobił aż 441,2 miliona dolarów (1 miejsce roku 2004, 4 miejsce wszechczasów).
Przechodząc do artystycznej strony bajki - zdobyła ona 2 Oscary (najlepsza animacja pełnometrażowa, najlepszy montaż dźwięku) na 4 nominacje (najlepszy scenariusz oryginalny – przegrana z „Zakochanym bez pamięci”, najlepszy dźwięk – przegrana z „Ray”) oraz wiele innych nagród i nominacji. Krytycy jak i publiczność byli zachwyceni tym, co zobaczyli i do dziś niejednokrotnie wielu z nas wraca do filmu Pixara. Ja mam dziwny sentyment do „Iniemamocnych”, bo połączenie świetnej animacji, wybornego humoru, ciekawych postaci oraz historii o superbohaterach to mieszanka iście wyborna. Tak, więc, zapamiętajcie sobie – jeśli jeszcze nie widzieliście tej animacji, to czym prędzej biegnijcie do wypożyczalni, naprawdę warto.
Zobacz również inne animacje Pixara:
Amerykanie kochają sprowadzać do Hollywood europejskich reżyserów. Ci, którzy robili świetne filmy na swoim podwórku czują się lekko zagubieni w tzw. Wielkim Świecie. Oczywiście istnieją wyjątki, jednak francuz Alexandre Aja do nich nie należy. Po zrealizowaniu śmiesznego horroru, jakim były „Wzgórza mają oczy” wziął się za zremakowanie koreańskiego filmu grozy – „Lustro”.
Bohaterem „Luster” (bo Amerykanie muszą mieć wszystkiego więcej, więc jedno lustro to za mało) jest były policjant Ben (Kiefer Sutherland), który po spowodowaniu śmierci kilku osób odchodzi ze służby, popada w alkoholizm, rujnuje życie swoje i swoich bliskich (żona i syn). Teraz próbuje na nowo stanąć na nogi, a ma mu w tym pomóc nowa praca – zostaje ochroniarzem wielkiego, starego budynku, w którym kiedyś było piękne centrum handlowe dla wyższych sfer. Niestety, wybuchł tam pożar i wszystko spłonęło. Zostały tylko lustra, jak się okazuje nie takie zwyczajne lustra…
Ci, co mnie czytają mają świadomość, że horrorów oglądam mało. Dlaczego więc sięgnąłem po ten film? Sam nie wiem, wydawał mi się on raczej lajtowym horrorem, który mnie przestraszy tym czymś z luster. Nie miałem pojęcia, że będą tu sceny rodem z „Piły 3” czy innych, okropnych i niesmacznych banałów. „Lustra” mnie zachwyciły, nie przeraziły i nie wciągnęły. Z drugiej strony, miały plus. Przede wszystkim sam pomysł na film, nie nowy, ale mógł zostać lepiej wykorzystany. Po drugie zakończenie – począwszy od niesamowitej i efektownej sceny prawie-końcowej, aż do właściwego finału, który podobał mi się najbardziej. Wiecie już, dlaczego? Nie? To nie powiem, ale nie było tego, co jest prawie w każdym filmie. :P
Ciekawa, chociaż nie nadzwyczajna, była gra aktorska Kiefera Sutherlanda. Aktor znany głównie z serialu „24 godziny” niejednokrotnie był za niego doceniany (6 nominacji do Złotego Globu, w tym jedna wygrana). Teraz w końcu miał okazję pokazać się w czymś innym. Udana kreacja, chociaż może lepiej byłoby zagrać w jakimś filmie akcji.
Podsumowując, „Lustra” to horror, który nie straszy, zniesmacza i nie wciąga. Czy warto czekać 110 minut, aby zobaczyć to ciekawe i efektowne zakończenie? Wydaje mi się, że nie, ja częściej się śmiałem, niż bałem podczas oglądania. I seansu trochę żałuję.
Zobacz również:
Konkurs na Onecie wymagał wysyłania smsów, co stanowiło problem, chociaż ja się ludziom nie dziwię. Teraz jest jeszcze prościej. Jak pamiętacie (bądź nie) rok temu wygrałem konkurs na wiadomosci24.pl. Oto kolejna edycja tegoż konkursu. Wystarczy kliknąć w poniższy banner, wpisać swój adres e-mail, następnie odebrać go i potwierdzić głos. Prawda, że proste? Dla Was nie wiele, a ja może znów wygram? :)
Z góry wszystkim dziękuję za oddane głosy!
W tym roku, wiadomosci24.pl oprócz głosowania na Blogerów Roku oraz Dziennikarzy Obywatelskich wprowadzili nową kategorię, a mianowicie Działacz Obywatelski 2008 roku. WIęcej możecie dowiedzieć się z tego newsa.
Głosowania trwają do 25 lutego 2009 roku.
Pewien reżyser tworzy film wojenny. Niestety, sławy, które zaprosił do niego – m.in. Tugg Speedman (Ben Stiller), Jeff Portnoy (Jack Black), Kirk Lazarus (Robert Downey Jr.) i Alpa Chino (Brandon T. Jackson) – nie do końca potrafią wczuć się w warunki panujące na wojnie. Wpada na podły pomysł, aby zabrać obsadę w dzikie tereny południowo-wschodniej Azji. Zabiera im telefony komórkowe, daje mapę i każe dostać się do wyznaczonego miejsca, gdzie znajduje się helikopter. Wszystko to zostaje nagrywane w celu następnego zmontowania w film. Panowie początkowo sądzą, że to plan zdjęciowy, jednak Kirk Lazarus od początku wie, że ich życiu zagraża niebezpieczeństwo.
Ben Stiller jeszcze należy do grona komików amerykańskich, którzy nie zrobili z siebie kompletnych idiotów. Filmy, w których gra i które sam tworzy, choć może arcydziełami nie są, to ogląda się je dobrze. Podobnie jest jeszcze z Steve’m Carrelem i po części Jimem Carrey’em. Niestety, tego samego powiedzieć nie mogę już o Eddie’m Murphym (patrz: „Norbit”) i Adamie Sandlerze (patrz: „Nie zadzieraj z fryzjerem”).
Stiller napisał scenariusz do „Jaj w tropikach”, wyreżyserował je, a także zagrał w nich. Aktor wcześniej stworzył m.in. takie filmy jak „Zoolander” (głupi, ale da się oglądać) oraz „Telemaniak” (udany). Tym razem jest dobrze, a to głównie dzięki świetnej obsadzie oraz ciekawemu podejściu do tematu. Historia autentycznie wiele razy bawi i zapewnia udaną rozrywkę na około półtorej godziny.
Jednak obraz ten ma dwa, niepodważalne powody, dla których obejrzeć go trzeba. Pierwszy to Tom Cruise, który wcielił się w Lesa Grossmana, szefa telewizji. Cruise stworzył postać, która bawi za każdym razem, gdy pojawia się na ekranie. Mimo wielu negatywnych opinii na temat aktora, to właśnie ta kreacja być może pomoże mu się wybić z dołka artystycznego – Tom inteligentnie parodiuje szefów wytwórni, a właściwie samego siebie. A już końcowa scena do perełka sama w sobie. Drugim powodem jest Robert Downey Jr.. Powracający do łask aktor już w „Iron Manie” pokazał, że nie jest byle, kim. Teraz po raz kolejny tworzy postać niesamowitą, nietuzinkową i po prostu świetną. Obaj panowie zostali nominowani do Złotego Globa, jednak więcej pochwał i dobrych słów – mimo wszystko – zbiera Cruise. Z drugiej strony Downey Jr. otrzymał nominację do Oscara!
„Jaja w tropikach” to dobra komedia i świetne kreacje aktorskie. Jeśli tylko macie ochotę na zabawę w tym stylu i tego typu, to powinniście być zadowoleni. Podchodziłem do tego bardzo sceptycznie, jednak miło mnie zaskoczono. Bałem się, że powstanie kolejny gniot pokroju „Nie zadzieraj z fryzjerem”, jednak jak wcześniej napisałem – Ben Stiller jeszcze się nie „popsuł”. Polecam.
Zobacz również:
Maxwell Smart (Steve Carell) jest genialnym analitykiem w amerykańskiej agencji wywiadu o nazwie CONTROL. Przeciwdziała ona tajnej i złowrogiej organizacji KAOS. Bohater zamiast ciągłego studiowania słupków i wykresów wolałby pracować w terenie, jednak nawet mimo wzorowego wyniku na egzaminie, szef CONTROL-u (Alan Arkin) stwierdza, że Max jest zbyt dobrym analitykiem, aby go wysyłać na akcję. Sytuacja ulegnie zmianie, gdy kwatera wywiadu zostanie zniszczona a wszyscy tajni agenci zdemaskowani. Potrzebni będą nowi agenci, a pierwszy w szeregu do tej roli będzie właśnie Maxwell Smart. U jego pojawi się piękna Agentka 99 (Anne Hathaway).
Komedia akcji „Dorwać Smarta” jest niejako parodią filmów o Jamesie Bondzie. Co prawda słysząc słowo parodia wpadam w histerię i nie chcę słyszeć o oglądaniu filmu, który ma cokolwiek z tym wspólnego, jednak w tym przypadku wiedziałem, że będzie inaczej. I rzeczywiście, komedia Petera Segala – twórcy „Grubego i grubszego 2” oraz „50 pierwszych randek” – jest satyrą, która bawi prawdziwym humorem, nowym i wymyślonym. Nie ma tu mowy o dublowaniu i żenującym wyśmiewaniu hitowych filmów jak w przypadku „Komedii romantycznej” czy „Wielkiego kina”. Dowcipy są świetne i dyskretnie nawiązują do twórczości i Agencie Jej Królewskiej Mości.
Steve Carell niejednokrotnie już udowodnił, że jest komikiem wyśmienitym. Zdecydowanie dużo lepszym od Eddiego Murphy’ego czy Adama Sandlera, którzy zdecydowanie pobłądzili w swoich karierach. Carell nie przerwanie od kilku lat pokazuje, że nie ma sobie równych. Kreacje w „Małej Miss” czy „40-letnim prawiczku” należą do jednych z lepszych w jego filmografii, teraz na pewno może do nich zaliczyć tę z „Dorwać Smarta”. Anne Hathaway, znana mi do tej pory głównie z roli w „Diabeł ubiera się u Prady” przeżywa prawdziwy rozkwit, a już dziś wymieniana jest w gronie kandydatek do Oscara za rolę w „Rachel Getting Married”. Tutaj poradziła sobie bardzo dobrze i była idealnym dopełnienia Steve’a.
Podsumowując, „Dorwać Smarta” to kawał porządnej, dobrze zrealizowanej i jeszcze lepiej zagranej komedii akcji, w której dodatkowo możemy doszukiwać się wielu ciekawych smaczków i odniesień do Bondowskiej sagi. Zdecydowanie polecam, rozrywka gwarantowana.
Zobacz również:
Zack (Seth Rogen) i Miri (Elizabeth Banks) znają się od dawna. Wynajmują razem mieszkanie, mimo, że łączy ich tylko przyjaźń. Mają jednak pewien problem – kończą im się pieniądze. Podczas spotkania byłej klasy dowiadują się, że jeden z ich szkolnych kolegów pracuje teraz w branży porno. Długo nie zastanawiając się, Zack wpada na pomysł, aby podreperować domowy budżet kręcąc ich własny film pornograficzny. Bohaterowie zbierają obsadę i zabierają się do pracy. Wszystko idzie dobrze, jednak do czasu…
Film Kevina Smitha (twórcy m.in. „Clerks – Sprzedawcy” czy „Strasznego Filmu 3”) od samego początku wywoływał kontrowersje. Bano się nawet, że poniesie klęskę finansową w kinach w związku zawyżoną kategorią wiekową. Fani jednak nie dali się i wybrali się do kin mimo wszystko. I wielu z nich nie żałowało seansu, bo nowy obraz Smitha, to zabawna i sympatyczna komedia, mimo, że tworzona na bardzo niestabilnym gruncie. Smith wiedział, że sięgając po temat porno wywoła skandal. A jak wiadomo, ludzi ciągnie do skandali.
Bałem się, że kolejny film z Sethem Rogenem będzie czymś pokroju „Supersamca”, jednak na szczęście myliłem się. „Zack i Miri kręcą porno” to świetna komedia w bardzo luźnym stylu, która niejednokrotnie bawi. Co prawda wątek porno jest tu bardzo wyraźnie nakreślony, ale w końcu nie jest to komedia dla dzieci. Jest trochę nagości, więc jeśli komuś to przeszkadza to od razu uprzedzam. Świetnie zaprezentowała się Elizabeth Banks, dla której jest to już czwarty film w tym roku („W.”, „Na pewno, być może” i „Mów mi Dave”), a Seth Rogen w końcu mnie nie denerwował. Mimo, że nie przepadam za nim, a można powiedzieć nawet, że go nie lubię, to tutaj był znośny.
Niestety, Smith nie uniknął wtórności. Do pewnego momentu film cieszy i bawi oryginalnością, jednak pod koniec przeradza się już w zwykłą i stereotypową komedią z wiadomo, jakim zakończeniem. Trochę mi to nie pasowało, oczekiwałem czegoś nowego i świeżego. Jednak mimo tego drobnego mankamentu, „Zack i Miri kręcą porno” to komedia, którą śmiało mogę polecić wszystkim starszym kinomaniakom. Ja bawiłem się doskonale.
