Wszyscy doskonale wiedzą, że Amerykanie lubią mieć wszystko po swojemu. Niesamowicie popularne jest robienie japońskich horrorów po amerykańsku. W taki sposób powstała nowa wersja japońskiej „Klątwy” czy dwa „Ringi”. Tym razem pod nóż poszła jeszcze świeża, hiszpańska produkcja „[REC]”. Amerykanie zrobili dokładną, wręcz staranna kopię.

Bohaterką filmu jest dziennikarka Angela Vidal (Jennifer Carpenter), która robi reportaż na temat funkcjonowania straży pożarnej. Wyrusza ze strażakami do pewnego domu – tam po chwili budynek zostaje zamknięty i odizolowany od świata. Nikt nie wie, co się dzieje, dwoje ludzi zostaje zaatakowanych przez oszalałą mieszkankę kamienicy. Panika narasta, a informacji na temat tego, co się dzieje jest jak na lekarstwo.

Znacie ten opis? Oczywiście, dokładnie taki sam, jedynie ze zmianą imion pojawił się w recenzji „[REC]”. Dlaczego tak zrobiłem. Bo o ile amerykańskie wersje japońskich horrorów trochę różnią się od oryginałów, to „Kwarantanna” nie wnosi nic nowego. Historia jest identyczna, nakręcona w ten sam sposób, te same motywy straszą i panuje tu taka sama niewiedza jak wcześniej. No oczywiście jeśli ktoś oglądał „[REC]” to doskonale wie, co wydarzy się dalej. Reżyser John Erick Dowdle wraz ze scenarzystą Drew Dowdle nie wysilili się. Co prawda dodali trochę nowych scen, budynek jest trochę inny (pojawiła się m.in. winda), wszystko jest trochę bardziej krwawe, a główna bohaterka bardziej histeryzuje i lamentuje, to i tak nadal jest to kompletna kalka. Idąc do kina wiedziałem, że motyw jest ten sam i wiele się powtórzy, jednak liczyłem, że czymś mnie zaskoczą. Chociaż jedną sceną, jednym wątkiem. Niestety. Wynudziłem się niesamowicie.

I teraz najważniejsze – „Kwarantanna” nie jest filmem złym. Wszystko zależy od punktu widzenia. Jeśli widzieliśmy „[REC]” to nie mamy po co oglądać „Kwarantannę”, natomiast jeśli nie widzieliśmy żadnego, to mimo wszystko namawiać będę do obejrzenia hiszpańskiego horroru. Gdyby „Kwarantanna” powstała jako oddzielny film, a „[REC]” nie istniał, byłaby naprawdę świetnym horrorem. Podobna sytuacja spotka nas, gdy ktoś najpierw obejrzy „Kwarantannę”, a dopiero potem „[REC]”. Wtedy to ten drugi wyda się gorszy, bo jak już napisałem – to są dwa, takie same filmy i naprawdę nie ma sensu oglądać obydwa – no chyba, że ktoś chce się sam przekonać o tym fakcie. Ja polecam „[REC]”.

Moja ocena: 4/10

Cykl [REC]
[REC] (2007)	[REC]2 (2009)
Kwarantanna (2008)

Shelly (Anna Faris) wychowała się w wielkiej rezydencji Playboya, Hugh Heffnera. Gdy zostaje z niego wyrzucona kompletnie nie może sobie poradzić w życiu. Zderzenie z rzeczywistością inną niż ta w rezydencji jest bolesne. Bohaterka trafia do podupadającego zgromadzenia studenckiego Zeta Tau Zeta. Postanawia im pomóc, ponieważ w związku z brakiem kandydatek do Zeta Tau Zeta ich dom zostanie przejęty. Shelly zmienia ponurą i szarą posiadłość w rozrywkowy i obowiązkowo różowy dom imprezowiczów. Czy w ten sposób dziewczyny unikną przejęcia domu i znajdą odpowiednią ilość kandydatek?

Oglądając ten film cały czas zastanawiałem się na jednym – kto Annie Faris wybiera filmy, w których ma zagrać? Co kolejny film to rola głupsza, a aktorka robi z siebie jeszcze wielką idiotkę. Chociaż z drugiej strony debila też trzeba umieć zagrać. A to akurat Faris robi doskonale. Podupadły króliczek Playboya w jej wykonaniu to potwierdzenie wszelkich możliwych stereotypów na temat kobiet z rozkładówek. No cóż, tak prawdopodobnie miało być.

Naiwny ten, kto myślał, że ten film będzie ciekawy. Zastanówmy się, to mógł być całkiem udany film dramatyczny. Bohaterka zostaje wyrzucona z rezydencji i styka się z rzeczywistością, nie radzi sobie z niczym, a prawdziwego życia uczy ją ulica. Doświadcza przykrości, załamuje się, po czym odbija się i wychodzi na prostą. A przy tym mamy świetnie zarysowany rys psychologiczny tej postaci. No, ale cóż, niestety „Króliczek” to tylko kolejna, zupełnie niepotrzebna komedia. Strasznie głupia, pusta i nic niewnosząca do światowej kinematografii, a także do waszego życia. Niby takie filmy też są potrzebne, ale czy właśnie takich nie jest za dużo?

Ja odradzam, pośmiać się można przy wielu innych, naprawdę dobrych komedia. Dość już mam śmiania się z tego, że ona jest głupia i wszyscy to widza prócz samej zainteresowanej. Mam ochotę zaśpiewać „ale to już było…” – niestety, wersu „…i nie wróci więcej” już nie mogę. Bo wróci i pewnie jeszcze niejednokrotnie.

Moja ocena: 3-/10

Macie dość już hollywoodzkich blockbusterów? Najeżonych akcją i efektami banałów? A może wielkie, pompatyczne dramaty również was nudzą? Potrzebujecie czegoś spokojnego, prostego, ale miłego? Zatem „Smart People” może być tym, czego szukacie.

Bohaterem filmu jest profesor języka angielskiego, Lawrence Wetherhold (Dennis Quaid). Samotnie wychowuje już dwójkę dorosłych dzieci, Vanessę (Ellen Page) i Jamesa (Ashton Holmes). Studenci uważają go za trochę zdziwaczałego i nienormalnego. Jego życie komplikuje się, gdy spotyka swoją byłą studentkę (Sarah Jessica Parker), w której się zakochuje, oraz gdy do domu wprowadza się jego zdziecinniały i nieodpowiedzialny brat (Thomas Haden Church), który dodatkowo twierdzi, że musi tutaj zamieszkać. Cały – i tak dziwny świat – Lawrence’a staje do góry nogami.

Dziwnie cicho o tym filmie było zważywszy na to, że grają w nim takie postacie jak Dennis Quaid, Sarah Jessica Parker czy Ellen Page. Cała trójka wychodzi obronną ręką, chociaż Ellen Page podobała mi się najbardziej i widać, że jest naprawdę utalentowaną, młodą aktorką. Zaskoczył mnie również Dennis Quiad, który np. w „8 częściach prawdy” był nieznośny. Tutaj natomiast dało się go oglądać i bardzo dobrze ukazał tę dziwaczność swojego bohatera. Thomas Haden Church wcielający się w brata głównego bohatera poszedł na całość. Zagrał totalnego chama i prostaka, którego da się lubić! Sarah Jessica Parker, bez tych wszystkich dziwnych sukienek i butów, które ubiera na wszelakie gale, a których apogeum osiągnęła w „Seksie w wielkim mieście” w końcu wyglądała jak człowiek i normalna aktorka.

Jak już powiedziałem, „Smart People” jest filmem bardzo spokojnym, w którym brak jakiejkolwiek akcji, a całość wciąga ciekawym scenariuszem. Brak tu jakiegoś spektakularnego zakończenia, film po prostu sobie się kończy. Jednak ogląda się go bardzo dobrze, jest to rzadkie kino, które urzeka właśnie swoim opanowaniem i fabułą prowadzoną powoli, bez pośpiechu. Jeśli macie ochotę właśnie na coś takiego, to „Smart People” jest dla was.

Moja ocena: 5/10

W ubiegłym roku bracia Coen zdeklasowali wszystkich rywali swoim filmem „To nie jest kraj dla starych ludzi”. Cztery statuetki Oscara, w tym dla najlepszego filmu oraz wszech ogólny zachwyt krytyków jeszcze bardziej podbudował wysoką pozycję twórców w filmowym świecie. Tym razem Ethan i Joel Coen serwują nam komedię z gwiazdorską obsadą.

Osbourne Cox (John Malkovich) jest a właściwie był agentem CIA. Został właśnie zwolniony. Dodatkowo jego małżeństwo z Katie (Tilda Swinton) zaczyna się psuć. Bohater postanawia spisać wszystkie swoje doświadczenia i przeżycia związane z pracą w CIA. Nieszczęśliwie płyta z tymi informacjami przepada. Odnajduje ją instruktorka fitness, Linda (Frances McDormand) i wraz ze swoim kolegą z pracy, Chadem (Brad Pitt) chcą zwrócić owe dane właścicielowi, jednak za odpowiednią sumą. Szantaż jednak nie do końca się wydaje, a wszystko staje do góry nogami.

„To nie jest kraj dla starych ludzi” nie przypadł mi do gustu, co wyraziłem w swojej recenzji kilka miesięcy temu. Do nowego filmu Coenów podchodziłem sceptycznie, jedyne, co mnie zachęciło to obsada, oraz fakt, że tym razem mamy do czynienia z komedią, a nie ciężkim filmem psychologicznym. I słusznie – „Tajne przez poufne” podobał mi się dużo bardziej niż poprzedni film braci, być może historia nie była zbyt wciągające, jednak całość ratowali aktorzy – i nie chodzi już tylko o ich nazwiska, ale także o to, że każdy z nich zagrał niesamowicie dobrze.

Prym wiedzie Brad Pitt i Frances McDormand grająca parę nieudaczników, którzy knują cały spisek. Zaraz za nimi jest ubiegłoroczna laureatka Oscara, Tilda Swinton. Zagrała podłą i obojętną sukę, niesamowicie wiarygodnie i ciekawie. Również John Malkovich świetnie pokazał swojego bohatera – człowieka zrezygnowanego i kompletnie nieumiejącego odnaleźć się w nowej sytuacji. I w końcu George Clooney, początkowo wydawał mi się trochę na siłę wciśnięty, jednak jak się okazało pod koniec – miał swój znaczący udział w całej historii.

A fabuła, mimo, że trochę powoli prowadzona, to jednak jest ciekawa, potrafi zaskoczyć i ogląda się bardzo miło. Podsumowując, „Tajne przez poufne” jest filmem dobrym, który w sam raz nadaje się na obejrzenie i zapomnienie o nim. Aż dziw, że nakręcili go Coenowie.

Moja ocena: 6/10

Bohaterkami filmu są cztery wyzwolone kobiety. Carrie (Sarah Jessica Parker), Samanthę (Kim Cattrall), Charlotte (Kristin Davis) oraz Mirandę (Cynthia Nixon) spora część widzów zna z serialu o tym samym tytule, którego emisja zakończyła się cztery lata temu. Od tamtego czasu kobiety nadal trzymają się dzielnie, wspierają się w najtrudniejszych chwilach swojego życia i dzielą się tymi najlepszymi. Tym razem na ich drodze kolejne przygody. Najważniejszą z nich jest chyba związek Carrie z Mr. Bigiem (Chris Noth). Czy dojdzie do ślubu?

Nie oglądałem nigdy serialu, jednak po tym filmie czuję, że mógłby mi się on spodobać. Co prawda nie zamierzam teraz uporczywie go szukać i namiętnie oglądać, nie mniej jednak, gdyby gdzieś przypadkiem się znalazł to możliwe, że z czasem bym go obejrzał. Świat wykreowany przez reżysera serialu i filmu, Michaela Patricka Kinga znacznie rożni się od realizmu. Bohaterki są bogate, niezależne i pewne siebie. Czy takie są teraźniejsze kobiety? Nie twierdzę, że nie, jednak nie jest to często spotykany widok. Wszystko się im udaje, mają niesamowite szczęście i spotyka je mnóstwo szczęśliwych zbiegów okoliczności – nie zawsze, ale zdecydowanie jest ich za dużo.

Nie podobało mi się także ubieranie podstarzałych kobiet w różne, czasem aż dziwaczne stroje. Szczególnie Sarah Jessica Parker w większości wypadków wyglądała śmiesznie (w negatywnym znaczeniu tego słowa) – nie bez przyczyny nazywana jest „kobietą-koniem”.

„Seks w wielkim mieście” to film, który ogląda się jak dużo dłuższy odcinek serialu. Jest miło, ciekawie, ale rewelacji nie ma. Czasem nawet czuć dłużyzny i nudę. Jakoś nie zbyt chętnie sięgnąłbym po niego drugi raz. A wiadomość o planowanej kontynuacji wcale mnie nie zachwyciła – wręcz przeciwnie, zdenerwowała, gdyż znów producenci robią film tylko i wyłącznie dla zysku. No, ale cóż, takie prawa Hollywood. Tak czy owak, oglądało mi się znośnie, jednak hitem wielkim filmu tego bym nie nazwał. Decyzję odnośnie – obejrzeć czy nie – pozostawiam Wam, raczej jest to obraz dla fanów serialu i tego gatunku.

Moja ocena: 4/10

3 lata po premierze „Lwa, czarownicy i starej szafy”, czyli części pierwszej cyklu Opowieści z Narnii, do kin trafiła kolejna ekranizacja książki C. S. Lewisa. Tym razem jest to „Książę Kaspian”, drugim tom z siedmioczęściowej sagi. I o ile pierwszy film był piękną, bajkową produkcją familijną, o tyle drugi jest podobny, jednak znacząco inny.

Minął rok od wydarzeń z poprzedniej części. Rodzeństwo Pevensie wciąż rozmyśla i rozmawia o bajkowej krainie. A tam minęło już tysiąc lat, Telmarowie władają nią w trochę despotyczny sposób. Kiedy królowi Mirazowi (Sergio Castellitto) rodzi się potomek, Książę Kaspian (Ben Barnes), który miał objąć tron musi uciekać, bo wie, że Miraz zrobi wszystko, aby rządzić Narnią, wydał również rozkaz zabicia wszystkich mitycznych stworzeń żyjących w lasach. Kaspian będąc w kłopotach poprzez róg Zuzanny wzywa całą czwórkę pradawnych rządzących. Tak wzmożone siły – Kaspian, Pevensiowie i pozostali Narnijczycy zbiorą się i wspólnie stawią czoło Mirazowi i jego armii. Do kompletu brakuje im tylko Aslana…

Część pierwsza podobała mi się bardzo, dlatego też z niecierpliwością wyczekiwałem kolejnego filmu. Moje odczucia odnośnie „Księcia Kaspiana” są mieszane. Z jednej strony to, co obejrzałem było w jakimś stopniu zadawalające, jednak z drugiej strony to już nie to, spodziewałem się czegoś innego. „Czarownica, lew i stara szafa” był filmem bardzo magicznym, bajkowym i po prostu familijnym. Taką Narnię pokochałem. Kolejna część poszła trochę dalej, postanowiono zrobić film dla trochę starszych widzów, całą magię i bajkowość zastąpiono efektownością, scenami walk i akcją. A takich filmów jest jak na pęczki…

Chciałem właśnie obejrzeć film tak magiczny i uroczy jak część pierwsza, niestety, reżyser Andrew Adamson zrobił coś bardzo niedobrego. „Książę Kaspian” przypomina ocenzurowaną wersję „Władcy Pierścieni”. Walki są podobne, czasem nawet aż za bardzo – niestety Adamson zapomniał, że „Władca…” prócz niesamowitej strony wizualnej ma jeszcze genialny scenariusz. Tutaj jego film poległ, ponieważ tym razem historia, którą nam opowiedziano już nie była tak ciekawa i pasjonująca. Oglądało się znośnie, ale nie mogę powiedzieć, że jakoś wybitnie mnie wciągnęło, że było coś, co zapamiętam na zawsze.

Denerwowało mnie również aktorstwo – szczególnie młodych aktorów. Jednak chyba gwoździem do trumny był tytułowym Książę Kaspian. Przypominał mi jakieś słabe Emo, jakoś inaczej sobie wyobrażałem tego bohatera. Również krótkie nakreślenie pewnych uczyć między nim, a Zuzanną było kompletnie nietrafione.

Cały czas tak narzekam na ten film, ale to nie jest tak, że kompletnie mi się nie podobało. Ten film był znośny i jak wcześniej napisałem – w pewnym stopniu podobało mi się. Nie żebym żałował seansu, piękne krajobrazy oraz sama Narnia, którą przecież tak lubię trochę zrekompensowały mi słaby scenariusz. Jednak nie mogę powiedzieć już, że „Opowieści z Narnii: Książę Kaspian” to film familijny, to bardziej kino akcji z motywem familijnym, niestety.

Moja ocena: 6/10

Cykl recenzji filmów o Narnii
Opowieści z Narni - Lew, Czarownica i Stara Szafa (2005)	Opowieści z Narnii - Książę Kaspian (2008)	Opowieści z Narnii - Podróż Wędrowca do świtu (2010)

„[REC]” to pewien powiew świeżości w światowym kinie. Hiszpanie nie od dziś zaskakują nas swoimi produkcjami. Nie inaczej jest i tym razem.

Bohaterką filmu jest dziennikarka Angela (Manuela Velasco), która robi reportaż na temat funkcjonowania straży pożarnej. Wyrusza ze strażakami do pewnego domu – tam po chwili budynek zostaje zamknięty i odizolowany od świata. Nikt nie wie, co się dzieje, dwoje ludzi zostaje zaatakowanych przez oszalałą mieszkankę kamienicy. Panika narasta, a informacji na temat tego, co się dzieje jest jak na lekarstwo.

Fabuła „[REC]” prowadzona jest ‘na żywo’, tzn. wszystko widzimy dzięki kamerze, którą ma ze sobą kamerzysta bohaterki. Nie znoszę tego typu narracji, dlatego trochę się męczyłem w kinie, gdzie ekran jest przecież wielki. Sceny czasem nabierają szybkiego tempa i o zawrót głowy nie trudno. Z drugiej strony dzięki temu zabiegowi było jeszcze straszniej. Wszystko odczuwaliśmy tak, jakbyśmy byli w owej kamienicy a cała sytuacja dotyczyła również nas. Podobało mi się również to ogłupienie i niewiedza mieszkańców. Do końca filmu, a nawet po nim nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzyło. Być może dowiemy się tego w drugiej części –„[REC]²” która planowana jest na rok 2009. W listopadzie tego roku mieliśmy okazję obejrzeć amerykański remake filmu pod tytułem „Kwarantanna”. Amerykanie we wszystko muszą wsadzić nos, ale o tym napiszę przy okazji recenzji ich wersji „[REC]”.

Nie przepadam za horrorami, jednak ten naprawdę przypadł mi do gustu. Obejrzałem go podczas Nocy Europejskiego Kina Grozy i był to zdecydowanie najlepszy nowy film, jaki widziałem podczas tego ENEMEF’u (był tam też lepszy „Labirynt Fauna”, ale go już widziałem kilkakrotnie). Tak czy owak, „[REC]” to naprawdę dobry film grozy, który polecam każdemu, kto ma ochotę na odrobinę adrenaliny.

Moja ocena: 7/10

Cykl [REC]
[REC] (2007)	[REC]2 (2009)
Kwarantanna (2008)

Film „Sierociniec” obejrzałem przy okazji Nocy Europejskiego Kina Grozy. Moje oczekiwania były dosyć wygórowane, ponieważ słyszałem wiele pochlebnych opinii na temat owego filmu – porównywano go nawet do rewelacyjnego „Labiryntu Fauna”. Niestety, oba filmy łączy tylko i wyłącznie nazwisko Guillermo Del Toro.

Laura (Belén Rueda) wraca do budynku będącego kiedyś sierocińcem. To w nim bohaterka spędziła swoje dzieciństwo. Teraz chce ponownie otworzyć tutaj dom, w którym będzie pomagać chorym dzieciom. Niestety, powoli zauważa pewne problemy u swojego syna, Simona. Podczas przyjęcia zorganizowanego dla wszystkich dzieci Simon przepada. Zrozpaczona matka rozpoczyna poszukiwania zaginionego syna.

Jak już powiedziałem, oczekiwałem dobrego, trzymającego w napięciu filmu. Przeliczyłem się. „Sierociniec” nie podobał mi się, nie wciągnął mnie i nie zachwycił. Wręcz przeciwnie – był dla mnie nudny i irytująco głupi. Cała intryga i zaginięcie dziecka okazało się zbyt błahe i proste. Spodziewałem się czegoś inteligentnego, imponującego i naprawdę świeżego, a to, co dostałem było nijakie, banalne.

Pochwalić jednak mogę Belén Ruedę, aktorkę wcielającą się w Laurę. Zagrała naprawdę dobrze i przekonywująco. A co poza tym? Chyba nic, najlepsze sceny pokazano w zwiastunach (przestroga, aby więcej zwiastunów nie oglądać!). Jedyny moment, kiedy się naprawdę wystraszyłem to było typowe i wtórne wyskoczenie ‘czegoś’ w najmniej oczekiwanym momencie. I jeszcze na dodatek owa scena w ogóle nie pasowała do filmu.

Podsumowując, „Sierociniec” był dla mnie filmem złym: zero klimatu, brak grozy, czerstwa atmosfera i banalne zakończenie. Odradzam obejrzenie. Jeśli jeszcze nie widzieliście, to naprawdę nic nie straciliście. Hiszpanie pokazali nam już wiele lepszych filmów grozy.

Moja ocena: 4-/10

Na Ziemię przybywa statek kosmiczny, który wygląda jak dorosły mężczyzna. W środku znajdują się kosmici, którzy o dziwo są tacy sami jak ludzie, tylko mniejsi. Obcy przybyli po kulę, która spadła jakiś czas temu na nasz glob. Owy przedmiot ma zostać wrzucony do oceany, z którego wyssie całą wodę niezbędną do przetrwania małym przybyszom. W czasie tej podróży bohaterowie przekonają się, że rasa ludzka wcale nie jest taka zła i skazana na przegraną.

Choroby psychicznej Eddiego Murphy’ego ciąg dalszy. W ubiegłych latach mieliśmy już do czynienia z jego dennymi rolami w takich filmach jak „Norbit”, „Nawiedzony dwór” czy „Showtime”. Tym razem jest odrobinę lepiej, jednak nadal to ten sam przygłupi aktor, który w pewnym momencie swojej kariery zbłądził.

„Mów mi Dave” to komedia niższych lotów, która nie odniosła żadnego sukcesu pogrążając Murphy’ego – widzowie nie poszli tłumnie do kin, a krytyka zmiażdżyła zarówno rolę Eddiego jak i cały film. W sumie nie dziwi mnie to, bo oglądając nudziłem się, a sytuacje zabawne mógłbym zliczyć na palcach jednej dłoni. Jak zwykle: dużo więcej było sytuacji żenujących, głupich i idiotycznych.

Zmierzając ku końcowi, bo nie ma się, nad czym rozwodzić, nie polecam filmu i zdecydowanie nie warto go oglądać. Jeśli ktoś przepada za płytkim humorem z poprzednich obrazów z udziałem Eddiego Murphy’ego to i tym razem się nie zawiedzie, ja jednak podziękuję.

Moja ocena: 2/10

Tom (Patrick Dempsey) poznał Hannah (Michelle Monaghan) na studiach. Od tamtej pory łączy ich wielka przyjaźń, dzielą się ze sobą każdym sekretem, plotką i informacją. Niestety Tom nie widzi, że jego przyjaciółka strasznie go kocha. Gdy ta wyjdzie do Szkocji na sześć miesięcy, bohater zda sobie sprawę, że jego uczucia do Hannah to coś więcej niż przyjaźń. I jak się domyślacie – Hannah się odkocha, a w podczas wyjazdu pozna przystojnego Szkota, z którym od razu planuje ślub. Można mówić, że Tom ma pecha, albo, że jest po prostu ślepy.

Całkiem przyzwoita komedia romantyczna. W rolach głównych Patrick Dempsey – znany z „Chirurgów” – oraz Michelle Monaghan, która w tym roku może pochwalić się aż trzema filmami (ten, „Trucker” oraz „Eagle Eye”). Nie od dziś wiadomo, że role w komediach romantycznych nie wymagają wielkiego talentu – dlatego takie popularne są w Polsce, gdzie utalentowanych aktorów można policzyć na palcach u rąk – wystarczy powiedzieć kilka kwestii, uśmiechnąć się, zapłakać i już mamy film.

Historia była ciekawa, ale nie nowa. Nie pierwszy raz przecież oglądamy opowieść, w której bohater nie zdaje sobie sprawy, że miłość ma tak blisko. Wtórność, wtórnością, ale ja lubię czasem obejrzeć filmy tego typu. Nie nudziłem się i nie narzekałem, bo to właśnie chciałem obejrzeć. Obraz ten polecić mogę tylko i wyłącznie ludziom, które chcą go właśnie obejrzeć – jeśli ktoś się nudzi i chce obejrzeć cokolwiek niech nie sięga po „Moja dziewczyna wychodzi za mąż”.

Moja ocena: 4/10