Niemieckie krasnoludki powracają. Śnieżka mieszka sobie w zamku. Jednak jej sługa okazuje się zdrajcą i umawia się ze Złym Człowiekiem, że w zamian za pewne korzyści odda mu dziecko Snieżki. Gdy złoczyńca przybywa do zamku po małego księcia, Śnieżka nie zgadza się na oddanie dziecka. Ten-którego-imienia-nikt-nie-zna mówi, że Śnieżka ma 24 godziny na to, aby poznać jego imię, inaczej ten wróci i zabierze dziecko. Królewna biegnie po pomoc do krasnoludków, ale tam zastaje tylko Loczka – pozostali już dawno rozeszli się po świecie. I co teraz? Czy Królewna Śnieżka straci swoje ukochane dziecko?

Generalnie film ten jest bardzo głupi. Pierwsza część nie była zbyt dobra, ale druga to już w ogóle bez komentarza. Obie ratuje tylko i wyłącznie polski dubbing, który jest dobry i zabawny. Mnóstwo nawiązań do polskiej polityki, gwiazd i życia w Polsce. Jego autorem jest Jan Wecsile, który opracował dubbing m.in. do „Aut”, „Iniemamocnych” czy „Dżungli”.

Nie mniej jednak – dubbing to nie wszystko. Główny zarzut to banalność i debilizm opowiedzianej nam historii. Postacie są skretyniałe (to ma śmieszyć?), wszystkie przychodzi im z łatwością i nad niczym się nie zastanawiają. Nie podobało mi się, a jeden punkt daje tylko za ten dubbing, bo gdyby nie on, to prawdopodobnie nawet bym nie obejrzał tego czegoś do końca. Nie polecam.

Moja ocena: 2/10

Kate (Eva Longoria Parker) i Henry (Paul Rudd) biorą ślub. Kobieta jest niesamowicie zaangażowana w przygotowania do uroczystości. Jednak spotyka ją i jej wybranka wielkie nieszczęście. Wielka, lodowa figura spada prosto na Kate i niestety zabija ją. Mija rok. Henry wciąż nie może się pogodzić ze stroną ukochanej, zamknął się w sobie i żyje we własnym świecie. Jak się okazuje, Kate również nie opuściła jeszcze Ziemi, została na niej, ponieważ ma jakąś sprawę do załatwienia, lecz sama nie wie, jaką. Całymi dniami obserwuje swojego ukochanego nie mogąc z nim porozumieć się ani mu pomóc. W końcu całą sprawę w ręce bierze siostra Henry’ego, które zabiera go do jasnowidzki, która ma nawiązać kontakt z Kate i sprawić, aby dziewczyna doprowadziła do porządku Henry’ego. Sprawy jednak – jak zwykle – trochę się pokomplikują…

Eva Longoria!!! Eva Longoria!!! W końcu w jakimś filmie pełnometrażowym, a nie tylko w moich ukochanych „Gotowych na wszystko”. To dla niej obejrzałem tę komedię i wcale się nie zawiodłem – głównie właśnie dzięki Evie. „Nawiedzona narzeczona” to zabawna, urocza i słodka komedia romantyczna dla wszystkich. Nie odstrasza sprośnym humorem, a także po cichu i nie dosłownie śmieje się ze śmierci.

Raczej nie będę porównywał jej do takich klasyków jak „Nothing Hill” czy „Masz wiadomość”, jednak poziom jest bardzo podobny. Film ten ma cos w sobie, jego prostota i przewidywalność urzekają, nie rażą w oczy, dostajemy to, czego się właśnie spodziewamy – zwyczajną, zabawną komedię. A już urok Evy tylko dodaje rumieńców filmowi i zachęca do obejrzenia. Jej rola trochę różni się od tego, co znamy z „Gotowych na wszystko”, jednak mimo wszystko jej talent komediowy można dojrzeć i to dzięki niej jest tak komicznie. Polecam wszystkim, naprawdę warto.

Moja ocena: 6/10

Bohaterem filmu jest Amerykanin Ian Everson (Joshua Leonard). Któregoś raz podczas randki z kolejną dziewczyną dzwoni do niego Joanna (Agnieszka Grochowska), polka, która oświadcza mu, że jest z nim w ciąży a w dodatku jest nieletnia. Do aktu miłosnego, a dosadniej mówiąc seksualnego, doszło podczas wycieczki Joanny do Stanów jakiś czas temu. Teraz Ian wyrusza do Polski żeby wyjaśnić całą sprawę. I co prawda Joanna nie jest nieletnia, ale spodziewa się dziecka. Jak zachowa się Ian? Jak dupek.

Z racji tego, iż jest to produkcja amerykańsko-polska z obsadą pół na pół spodziewałem się czegoś naprawdę ciekawego. Może nie wybitnego, ale może jakieś wydarzenie w Polskim kinie. Niestety, jak na razie w tym roku tylko o „Rozmowach nocą” i „Lejdis” mogę powiedzieć dobre słowa. „Mała wielka miłość” to kolejny nudny, banalny i nie śmieszny film z Polski. Idealnie wpasowuje się w negatywne określenie ‘polska komedia romantyczna’.

Zacznę od tego, że film reklamowano, jako wielki z gwiazdami z Hollywood. I gdzie te gwiazdy? Główna rola męska powierzona panu Joshui Leonardowi, spoglądając na jego filmografię mamy kilkanaście filmów, ale wszystkie nijakie i mało znane. Jedynie przy „Blair Witch Project” można coś powiedzieć. A tak? Zupełny nikt zza oceanu. Podobnie jest z innymi aktorami amerykańskimi, niektórzy to w ogóle zupełne incognito. A z Polski mamy skład, który przewijał się już przez poprzednie komedie oraz aktualne telenowele – Agnieszka Grochowska, Anna Guzik, Marcin Bosak czy Agnieszka Pilaszewska.

Denerwował mnie angielski tego kolesia, mimo iż kocham ten język. Chodzi mi o to, że oglądając film chcę albo angielski z napisami, albo film polski, ewentualnie inny język. Chodzi mi o jednojęzyczność, nie lubię takiego pomieszania, a tutaj to już mnie szczególnie denerwowało. Po tym jak bohater grany przez Joshuę przyjechał do Polski podobało mi się realistyczne odtworzenie naszego kraju – tzn., brak kogoś, kto umie angielski na policji, taksówkarz-złodziej i inne, nawet (ale słabo) zabawne. Bardziej trzeba z tego powodu płakać i coś zrobić, a nie się śmiać (chociaż to już oznaka pewnego dystansu, ale…).

Podsumowując, Polak (Łukasz Karwowski) zrobił film amerykańsko-polski, dziejący się w Polsce, ale po amerykańsku, czyli jak to zwykle w ‘polskich komediach romantycznych’. Nie polecam tego filmu, kolejny nic nieznaczący obraz. Naprawdę są ciekawsze (nawet polskie!) komedie romantyczne.

Moja ocena: 2/10

Benjamin Gates (Nicolas Cage) po raz kolejny musi zmierzyć się z historią. Tym razem zmuszony jest do odnalezienia kilku zaginionych stron dziennika Abrahama Lincolna w celu udowodnienia niewinności członka swojej rodziny. Dzięki owym stronom odkryje prawdziwą wersję zamachu na Lincolna. Droga do tego jedna będzie długa i niebezpieczna, jednak u swojego boku Gates będzie miał dobrze znanych nam przyjaciół z poprzedniej części filmu.

„Skarb Narodów 2” jest taki jak część pierwsza: nieskomplikowany, wybuchowy, pełen akcji, ze szczyptą humoru, sporą ilością historycznego bełkotu, krótko mówiąc dobra rozrywka dla niewymagających. Nie spodziewałem się kokosów, to też specjalnie nie zawiódł mnie ten film. Bawiłem się dobrze i nie żałuję, że skusiłem się na tę propozycję. Mógłbym nawet rzec, że ta część jest odrobinę lepsza od poprzedniej.

Żeby nie było tak kolorowo, film posiada jeden duży mankament, który niesamowicie mnie denerwował. Zresztą, owa ‘wada’ pojawiała się też już w innych filmach, takich jak „Next” czy „Ghost Rider”. A mianowicie mówię tu o Nicolasie Cage’u. Aktor niesamowicie denerwujący. Gdy tylko widzę go na ekranie to robi mi się niedobrze. I nie mówię, że nie potrafi grać, czasem jest ok., jednak większość ról to jedna i ta sama mina. Generalnie aktor jednej miny – rzekłbym. Co prawda filmy z Nicolasem omijam szerokim łukiem, jednak nie wszystko mogę sobie darować.

„Skarb Narodów 2” został głównie, dlatego, że jak już pojawi się sequel czy prequel filmu, który oglądałem, to wypadałoby po niego sięgnąć. No i miałem ochotę na coś prostego, komercyjnego i rozrywkowego. Tak, więc jeśli również chcecie się trochę rozerwać, to jest to propozycja dla Was, generalnie nic nie stracicie, jeśli „Księgi Tajemnic” nie zobaczycie.

Moja ocena: 7/10

Film to losy matki i córki. Ta pierwsza, Anna (Danuta Stenka) wychowuje samotnie córkę, Kasię (Anna Antonowicz). Właśnie wybiera się w góry, jednak nie do końca w takim składzie, w jakim by chciała. Dane je będzie wyruszyć z gburowatym i mamrotliwym Michałem (Jan Frycz). Natomiast Kasia poznała na imprezie zakochanego w sobie narcyza, Pawła (Przemysław Cypryański). Jakże wielkie jej zaskoczenie będzie, gdy kolejnego dnia, Przemek zjawia się pod jej drzwiami i proponuje, że podwiezie dziewczynę na wakacje nad morze, gdyż też tam się wybiera. Kasia oczywiście się zgodzi.

Już sam tytuł mówi, ‘przeżyjmy to jeszcze raz’. I tak właśnie się stało. Kolejna komedia romantyczna robiona po polsku, ale wygląda jak po amerykańsku. Wszystko jest idealne, piękne, wystawne, bogate i niesamowicie sztuczne. Początkowo historia matki mnie denerwowała, wolałbym, aby był to film tylko o córce. Jednak, czym bliżej końca, tym moje uczucia się odwracały, historia córki robiła się strasznie debilna, a matka i jej amory wysuwały się na prowadzenie. Koniec końców obie historie łączą się i zbliżamy się to upragnionego końca.

Aż dziw, że tacy aktorzy jak Danuta Stenka czy Jan Frycz zgadzają się na role w takich potworkach. Scenariusz to jedna wielka kupa błędów i pomysłów wziętych z nieba. Jak bogaty i zapracowany biznesmen z Warszawy może być jednocześnie pracownikiem TOPR-u? Dlaczego przystojny i bogaty Paweł, który może mieć każdą dziewczynę, zwraca uwagę na taką właśnie, jaką jest Ania? No dobra, może tu akurat się czepiam, jednak ta jego przemiana i bycie nagle milusi i kochaniusi była mocno przesadzona. Młodzież bawi się niczym amerykańscy natolastkowie z Beverly Hills, nawet zakonnice surfują, to już totalnie mnie rozłożyło na łopatki. No i szpital, do którego trafiła jedna z osób w filmie (celowo nie mówię, kto) wyglądał bardziej jak hotel, a nie POLSKI SZPITAL. Zakończenia filmu domyślamy się już po jakichś 15 minutach.

Ale nie jest tak, że film ma same minusy. Znalazły się dwie sprawy, które mogę pochwalić. Gra Danuty Stenki, która nawet w takim słabym filmie potrafi pokazać, na co ją stać oraz przepiękne, polskie krajobrazy, od cudownych gór po skąpane w słońcu morze. Przynajmniej na to można sobie popatrzeć, ale podsumowując, nie są to aż tak wielkie atuty, żeby w ogóle oglądać ten film. Jest dużo lepszych komedii romantycznych, które możecie sobie obejrzeć. Ten naprawdę sobie darujcie.

Moja ocena: 2/10

Penelope (Christina Ricci) w wyniku fatalnej klątwy urodziła się ze świńskim ryjkiem. Jej rodzice, aby uniknąć rozgłosu i odrzucenia córki przez rówieśników postanawiają zamknąć ją w swoim domu. Klątwę może zdjąć jedynie mężczyzna równy rangę z Penelope, który zaakceptuje ją i jej wygląd. Dlatego też, matka Penelope, Jessica (Catherine O’Hara) organizuje castingi dla zamożny panów. Ci zapoznają się z Penelope przez lustro weneckie, a po jakimś czasie bohaterka pokazuje im taką, jaka się urodziła. No i wtedy właśnie panowie uciekają z krzykiem… I tak kilkadziesiąt razy. Ale… W końcu pojawi się ktoś, kto naprawdę chce poznać Penelope.

Bardzo baśniowy i uroczy film. Oglądało się go bardzo miło, jednak nie jest to propozycja idealna. Wyraźnie zawinił scenariusz, ponieważ praktycznie w filmie nic się nie dzieje. Czasem padają jakieś zabawne żarty, jakieś dialogi, ale generalnie to kilkakrotnie wyczuwałem nudę. Dużo lepiej było podczas drugiej części filmu. Wtedy to, gdy bohaterka opuści swój zamek zaczynają się dziać interesujące wątki.

Pochwalić natomiast mogę obsadę. I niekoniecznie mowa tutaj o głównej roli – Christinie Ricci. Aktorka zagrała dobrze, jednak momentami nijak. Dużo lepiej – i chyba najlepiej spisała się Reese Winterspoon. Lekko zadziorna, nieułożona i szalona postać Annie bardzo przypadła mi do gustu. James McAvoy chyba stworzony jest do ról cierpiętników i wiecznie zakochanych lalusiów. Co prawda rola w „Wanted” pokazała go z innej strony, jednak większość ról, w jakich go widziałem to właśnie takie pipu-nicu (aczkolwiek w „Pokucie” nadwyraz genialny!). Genialna była Catherine O’Hara, zapamiętana przeze mnie, jako matka Kevina tutaj ponownie spisuje się niesamowicie i bardzo realistycznie.

Podsumowując, „Penelope” to obraz dziwny. Z jednej strony broni się świetną obsadą, z drugiej strony leży od strony scenariusza. I mimo iż momentami się nudziło, to nie żałuję seansu. Miła, swobodna opowiastka w baśniowym klimacie z piękną Reese. Na jesienne wieczory w sam raz.

Moja ocena: 5+/10

Matylda (Magdalena Różczka) jest po trzydziestce, przeżyła wielokrotnie zawód miłosny, uodporniła się na facetów, a jej jedynym celem na chwilę obecną jest dziecko. W związku z tym daje do gazety bardzo prywatne ogłoszenie, że nie szuka partnera, ale szuka dawcy, który zrobi jej dziecko. Bartek (Marcin Dorociński) jest dobrze prosperującym kucharzem, jednak wciąż czeka na kulinarne wyzwanie, któremu będzie mógł sprostać. Po pracy pisze książkę kucharską. To właśnie on znajdzie ogłoszenie Matyldy w gazecie i oczywiście na nie odpowie. Dzwoni do niej późną porą, wszystko zacznie się zupełnie niewinnie. Oboje nie wiedzą, że los spłata im figla.

Nie wierzyłem, że polska komedia romantyczna może być dobra. Po takich wybrykach i potworkach, jak „Dlaczego nie” czy „Ja wam pokażę” straciłem wiarę w polską kinematografię i byłem pewien, że umiemy kręcić tylko straszne, społeczne dramaty jak „Dzień świra” czy „Plac zbawiciela”. I tu właśnie pojawiły się „Rozmowy nocą”. Urocza (tak, naprawdę to napisałem), świetna (to też) i urzekająca (i to) komedia z Polski. Świetnie zagrane główne role przez Magdalenę Różczkę i Marcina Dorocińskiego. Ona zdesperowana, niezdecydowana, on jakby znudzony życiem i wszystkim, co go otacza.

Pierwszy raz po zakończeniu właśnie komedii z Polski miałem autentyczny uśmiech na twarzy i poczucie miło spędzonego czasu. Bardzo dużo tutaj rozmów, może nie wszystkie są nocą, ale generalnie można rzec, że jest to przegadany film. I chyba to mu służy, nie ma tutaj tony marketingu, bohaterowie nie są super bogaci, nie jeżdżą pięknymi samochodami, nie pracują w wielkich firmach. Ta komedia nie próbuje być amerykańska. Ten film nie chce być kolejnym czymś skopiowanym z Ameryki i przeniesionym na polskie podwórko. To jest normalniejszy, polski film, który strasznie mi się podobał (nie wierzyłem, że kiedykolwiek to napiszę).

Nie będę dłużej owijał w bawełnę, jeśli chcecie zobaczyć przykład dobrej, polskiej komedii romantycznej, przy której nie będziecie się nudzić i miło spędzicie czas, obejrzyjcie „Rozmowy nocą”.

Moja ocena: 7/10

Zombie nadchodzą. Shaun (Simon Pegg) i Ed (Nick Frost) żyją sobie w Londynie jak normalnie ludzie, leniwi i niczym się nieprzejmujący. Jednak pewnego dnia w ich otoczeniu zaczyna dziać się cos dziwnego. Ludzie staja się krwiożerczymi, ale niezdarnymi zombie. Poruszają się bardzo wolno i nie grzeszą inteligencja. Shaun i Ed zabierają przyjaciół i chcą skryć się w ich ulubionej restauracji. Problem w tym, że jeden zombie nie jest groźny, gorzej, gdy są ich dziesiątki… setki… tysiące… Wtedy zaczyna się prawdziwa jazda.

Od lat 70. do dziś powstało kilkanaście horrorów o zombie, były świty trupów, noce trupów i tak dalej. Remaki, sequele, prequele i tak dalej. W 2004 pojawiała się luźna parodia tych filmów z Simonem Peggiem i Nickiem Frostem w rolach głównych, wyreżyserowana przez Edgara Wrighta.

„Wysyp żywych trupów” to świetna komedia, pełna absurdów, banałów oraz angielskiego humoru. To wspaniałe 99 minut, spędzone na doskonałej i wyborowej rozrywce, która niestety, mija bardzo szybko, a chciałoby się to oglądać trochę dłużej. Role głownie to świetny duet Pegg-Frost, który sprawdził się również w komedii o podobnej konwencji – „Hot Fuzz”. Widać, że panowie świetnie bawili się na planie filmowy, dzięki czemu wyszedł bardzo udany film. Zdecydowanie polecam obejrzeć, bo warto.

Moja ocena: 9/10

Horton to uroczy, wrażliwy słoń, który mieszka w dżungli i zajmuje się dziećmi dorosłych zwierząt. Któregoś razu nieopodal Hortona przelatuje pyłek, odrobinka kurzu. Wydaje mu się, że słyszy jakieś głosy, że coś wyraźnie dobiega z tej małej, różowej drobiny. Szybko łapie go i przysłuchuje się bliżej. I rzeczywiście. Na tym małym pyłku żyją Ktosie, pełne, kipiące życiem miasto, które jest zagrożone. Horton postanawia uratować Ktosiów i przetransportować pyłek na najwyższą górę, gdzie będą bezpieczni. Niestety, Kangurzyca, która rządzi w dżungli (w końcu nie lew!) jest pewna, że Horton zmyśla, przez co naraża dzieci. Zamierza odebrać mu pyłek i zniszczyć, aby dowieść, że nikt na nim nie żyje.

Co roku do kin wchodzi kilka, nawet kilkanaście animacji. Jedne są dobre i ciekawe, inne nudne i niejakie, a jeszcze inne plasują się zupełnie pośrodku tej klasyfikacji. „Horton słyszy Ktosia”, jest właśnie mniej więcej pośrodku, jednak bardziej przechyla się ku tym gorszym animacjom. Chociaż straszny zły i nudny nie był, to jednak dla mnie za bardzo infantylny. Zdecydowanie młodszym widzom przypadnie do gustu, jednak ci starsi – tak jak ja – mogą już czuć nudę podczas seansu czy niedosyt po nim.

Po takich animacjach jak niedościgniony „Shrek” czy goniące go „Auta” i „Ratatuj” moje oczekiwania po filmach animowanych są naprawdę spore. W tym roku, kina odwiedziła (moim zdaniem) animacja wszechczasów - „Wall-E” - nad którym zachwycałem się chociażby tutaj, a pełna pochlebnych słów recenzja już wkrótce. Dobre wrażenia wywarła na mnie także animacja „Kung Fu Panda”.

Ani Horton, ani Ktosie nie wzbudzili we mnie jakieś wielkiego zainteresowana czy sympatii. No może prócz śliczną, małą Kasią oraz panią doktor naukowiec z Ktosiowa. Polski dubbing bez zarzutu, zresztą jak zwykle. Tak, więc, „Horton słyszy Ktosia” to pozycja głównie dla dzieci, dla mnie zupełny średniak.

Moja ocena: 5/10

Bohater filmu, Ben Campbell (Jim Sturgess), kończy właśnie jedną szkołę i chciałby studiować na Harvardzie. Niestety, aby tak się stało potrzebne jest mu stypendium – ewentualnie pieniądze. A i jedno i drugie jest trudne do zdobycia. Niemniej jednak, bohater próbuje. Za namową profesora, Micky’ego Rosa (Kevin Spacey) dołącza do kółka genialnych matematyków. I bynajmniej nie jest to kółko, w którym uczniowie wymieniają się poglądami czy rozwiązują zadania. Wspólnie z profesorem zajmują się ‘oszukiwaniem’ w grę, w Polsce popularnie nazwaną 21. W zwykłe dni, Ben jest normalnym uczniem, natomiast w weekend staje się demonem gry, wkracza do Las Vegas i co tydzień jest, kim innym. Jednak los nie do końca będzie taki łaskawy…

Ileś to już było filmów o Las Vegas, dziejących się w Las Vegas, dotyczących gier, oszukiwania i dużych pieniędzy. Mnóstwo. „21” to kolejna mutacja o tym samym. Nie jest to na pewno wada, bo nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało. Dwie godziny mijają bardzo szybko, a po seansie pozostaje uśmiech na twarzy i wrażenie dobrze spędzonego czasu.

Filmowi nie można zarzucić nudy, jednak nie grzeszy on też nowatorstwem. Mamy tu wiele sprawdzonych schematów, a pod koniec zaserwowano nam nawet elementy kryminału. To można by już sobie darować, jednak aż tak bardzo nie przeszkadzało. Podobała mi się klamra kompozycyjna, która otwiera i zamyka film (jak to klamra) – bardzo udane i ciekawe to było.

Podsumowując, „21” to kawał dobrze zrobionego i ciekawie skomponowanego kina, które z czystym sumieniem mogę polecić każdemu, a już na pewno świetnie się sprawdzi na seansach towarzyskich w kilka osób.

Moja ocena: 7/10