Bohaterami filmu jest rozpadające się małżeństwo. Benn ‘Finn’ Finnegan (Matthew McConaghey) jest poszukiwaczem skarbów i właściwie tylko to dla niego się liczy. Jest jak wielkie, dorosłe dziecko. Zaniedbał żonę, siebie, całe swoje życie, zanurzył się w długach. Tess Finnegan (Kate Hudson) postanowiła w końcu odejść od Benna, ponieważ stwierdziła, że tak żyć nie można. Teraz pracuje na olbrzymim statku sympatycznego milionera, Nigela Honeycutta (Donald Sutherland). Jednak, gdy Benn odnajdzie talerz, który jego zdaniem jest częścią statku, którego wraz ż żoną poszukiwał od wielu lat, zrobi wszystko by znaleźć pieniądze na wszystkie sprzęty potrzebne do przeszukiwania morza. I na nieszczęście Tess, Benn szybko wkręci się na łódź Nigela i przekona go i jego rozpieszczoną córkę do eksplorowania morza w poszukiwaniu wielkiego skarbu.

Ten film byłby prawdopodobnie znośny, gdy nie występ Matthew McConaghey’a. Nie wiem, czy taka była rola, czy on tak po prostu gra, ale za każdym razem, kiedy pojawiał się na ekranie (a grał przecież główną rolę, więc często) niesamowicie mnie denerwował i drażnił. Zupełnie przeciwne odczucia miałem, co do Kate Hudson, dzięki czemu dałem radę obejrzeć ten film. Tak czy owak, nie jest to coś nadzwyczajnego, do tego ma strasznie denerwujący mankament w postaci McConaghey’a. Zatem czy można coś dobrego o filmie powiedzieć?

Można, jak już wyżej wspomniałem – Kate Hudson. Piękna aktorka dodaje uroku całemu filmowi. Oprócz tego słoneczne i robiące wrażenie Bahamy. Cud, miód i orzeszki. Kolejny plus to rola Alexis Dzieny, która wcieliła się w córkę bogatego milionera. Była nieprzeciętnie głupia, co było niebywale śmieszne. Właściwie to chyba tylko to było zabawne. A tak mamy taką sobie historyjkę, którą już nie raz mogliśmy oglądać, z innymi aktorami, innymi wątkami jednak i tak wszystko toczyło się wokół tego samego a dodatkowo większość kończyła się tak samo. Czy zatem obejrzeć film?

Jeśli już nie macie nic lepszego do roboty, a potrzebujecie się odprężyć i zapomnieć o bożym świecie - czemu nie. Jest to typowe kino rozrywkowe, które się po prostu ogląda i przy którym myśleć nie trzeba. Po seansie zapominamy o wszystkim i jest good. Ja tam nie żałuję seansu, aczkolwiek od dziś omijam filmy z Matthew McConaghey’em.

Moja ocena: 4+/10

Bryan (Liam Neeson) był niegdyś szpiegiem, jednak ta praca zrujnowała jego całe życie. Żona Leonore (Famke Janssen) odeszła wraz z córką. Teraz gdy bohater jest na emeryturze chce nadrobić stracone chwile z córką i właściwie tylko na tym opiera się jego życie. Córka, 17-letnia Kim (Maggie Grace) mieszka z matką i jej bogatym mężem w pięknej willi. Pewnego razu bohaterka chce wyjechać z koleżanką do Paryża na wycieczkę. Z racji iż nie jest pełnoletnia potrzebna jest zgodna biologicznego ojca na opuszczenie kraju. Początkowo Bryan nie zgadza się, jednak potem ulega, stawiając kilka twardych warunków. Nic to jednak nie da – Kim po przylocie do Paryża zostaje porwana przez ludzie zajmujących się handlem żywym towarem. Teraz Bryan będzie musiał przypomnieć sobie wszystko czego nauczył się podczas bycia szpiegiem i spróbować uratować córkę.

Produkcja francuska z francuskim reżyserem i Lucem Bessonem wśród scenarzystów. Szczerze mówiąc nie jest źle, jednak znalazło się tu wiele dosyć denerwujących mankamentów. Zacznę od aktorów. Liam Neeson w tej roli przypomina trochę Stevena Seagala czy też Jean-Cloude’a Van Deema, którzy w swoich starszych filmach potrafili zabić tuziny wrogów i wychodzili z tego cało. Tak też jest z Bryanem w wykonaniu Neesona – czasem oberwie, dostanie kulkę w ramię, ale mimo to jego determinacja jest godna podziwu. Aktorsko Liam jest dobry, jednak dużo bardziej podobała mi się jego rola w „Batman – Początek”. I właściwie reszta aktorów jest tylko tłem dla Nessona. Maggie Grace, znana z pierwszego sezonu „Zagubionych” co prawda pojawia się na ekranie rzadko, jednak gra wiarygodnie. Słabiej wypada piękna Famke Janssen, mdło i niezbyt wyraziście.

Najpoważniejszym i najbardziej denerwującym minusem tego filmu jest montaż. Chyba się jeszcze nie spotkałem z czymś takim. Podczas pościgów, których jest kilka w „Uprowadzonej” praktycznie nie wiemy co się dzieje. Kamera dosłownie szaleje. Raz na twarz bohatera, raz na kierownicę, raz na pedał gazu, raz przez okno jedne, potem drugie… I to wszystko w ciągu jednej sekundy – generalnie można dostać epilepsji czy też zawrotów głowy. Niesamowicie przeszkadzało to w odbiorze filmu.

Odnośnie scenariusza – nie wykazuje się on niczym nowym. Rodzic, który za wszelką cenę chce odzyskać córkę. Droga do tego była o tyle ciekawa, co równie nieprawdopodobna. Bryan zadziwiająco po kolei zdobywał następne wskazówki, unicestwiał kolejnych wrogów oraz wychodził cało z każdego pojedynku.

Podsumowując – zdanie moje jest takie, że lepiej zaczekać na wydanie DVD, dzięki któremu w spokoju będziemy mogli obejrzeć ten film. Nie jestem on niczym nowym, ale jak mówię – ogląda się go dobrze i z zaciekawieniem. Dlaczego więc nie wysyłam Was do kina? Bo nawet najgorszemu wrogowi nie życzę oglądać tych pościgów na olbrzymim ekranie – istna katorga!

Moja ocena: 5+/10

Wesley Gibson (James McAvoy) jest przewrażliwionym pracownikiem biurowym. Pewnego razu w sklepie spotyka Fox (Angelina Jolie), która oświadcza mu, że jego ojciec był sławnym zabójcą a dzień wcześniej został zamordowany przez niejakiego Crossa (Thomas Kretschmann). Teraz Fox zabiera Wesleya do miejsca, gdzie zostanie wyszkolony na profesjonalnego zabójcę, który ma pomścić ojca. Szkolenie odbędzie się pod okiem pięknej Fox należącej do antycznego stowarzyszenia zabójców wykonujących zlecenia, które nadaje im Krosno. Tak, dobrze przeczytaliście, starodawne Krosno, z którego nitek można odczytać litery, które potem składają się na imię i nazwisko kolejnej ofiary. Przywódcą stowarzyszenia i człowiekiem, który odczytuje nazwiska jest Sloan (Morgan Freeman).

Od dawien dawna Amerykanie ściągają do Hollywood znanych i cenionych reżyserów z zagranicy. Tym razem, z Rosji przybył Timur Bekmambetow, twórca takich wizualnych perełek jak „Straż dzienna” oraz „Straż nocna”. I tak, jak jego poprzednie filmu był imponujące pod względem wizualnych i technicznym, tak jest i teraz. „Wanted – Ścigani” to uczta dla oczu. Od pierwszych minut wszystkie sceny przepełnione są akcją. Cały czas się coś dzieje, dzieje i dzieje. Jest to naprawdę niesamowity film – jeśli chodzi o efekty specjalne i zdjęcia.

Jednak, jeśli przejdziemy do scenariusza to… To zależy, kto, co lubi. Powstał on na bazie komiksów Marka Millera i J. G. Jonesa. Film przepełniony jest bzdurnymi tekstami, opowieściami, mało prawdopodobnymi scenami akcji i łamaniem praw fizyki. Mamy przeróżne rodzaje pościgów, od normalnych po latające samochody. Mamy strzelaniny – od normalnych poprzez podkręcane kule, a kończąc na takich, co zataczają koło. Mamy też niesamowitą scenę rozbijającego się szkła na ludzkim ciele (na początku). Jak już na początku powiedziałem – film od strony technicznej zachwyca, od strony scenariusza… To już zależy od nas. Albo po prostu zapomnimy o bożym świecie i w pełni oddamy się bajce, jaką chce nam opowiedzieć reżyser, albo będziemy narzekać, co chwilę, „że to niemożliwe”. Ja zaufałem filmowi, wyłączyłem mózg i doskonale się bawiłem.

Tak, bo film „Wanted – Ścigani” strasznie mi się podobał. Taki odmóżdzacz jakiego czasem potrzebuję. Mnóstwo akcji, zero gadaniny i niepotrzebnych wątków. Ciągle tylko akcja, akcja i akcja. No i w dodatku Angelina Jolie. Jedna z moich ulubionych aktorek i najpiękniejszych kobiet świata (IMO!). Połączenie tak świetnych efektów i widoku Jolie to mieszanka iście niebiańska. Nie od dziś wiadomo, że Angelinę mógłbym oglądać, i oglądać, i oglądać, i oglądać. A szkoda, że tak mało filmów kręci. Teraz czekam na „Changeling” z jej udziałem, a w reżyserii Clinta Eastwooda.

„Wanted – Ścigani”, jeden z wielu komercyjnych hitów roku 2008 – 133, 3 milionów dolarów w USA, a na całym świecie 257, 6 – to znakomita rozrywka, film, który nie wymaga od nas myślenia, jedynie patrzenia i delektowania się tym, czym uraczył nas pan Timur Bekmambetow. Podobał mi się bardzo, to też polecam Wam film, jeśli jeszcze go nie widzieliście – ja dostałem dokładnie to, czego chciałem i jestem bardzo zadowolony.

Moja ocena: 8/10

Dawno, dawno temu Królestwo Elfów zawarło przymierze z ludźmi. Utworzono Złotą Armię niezniszczalnych wojowników, która zaprowadziła porządek na Ziemi, a następnie została uśpiona. Władzę nad nią może mieć jedynie osoba pochodzenia królewskiego, która zbierze trzy elementy korony króla Balora (Roy Dotrice). Owe elementy posiadają członkowie królewskiej rodziny: król Balor, książę Nuada (Luke Goss) oraz księżniczka Nuala (Anna Walton). Przez tysiące lat królestwo żyło w cieniu ludzi. Jednak teraz, w czasach obecnych książę Nuada postanawia zmienić to, zebrać wszystkie części korony i zemścić się na ludziach. Zabija ojca, dzięki czemu ma już dwie części korony. Księżniczka Nuala, posiadająca ostatnie ogniowo ucieka i ku jej szczęściu spotyka dobrze nam znanych bohaterów – Hellboya (Ron Perlman), Abe Sapiena (Doug Jones) oraz Liz Sherman (Selma Blair). Dołącza do nich Johann Krauss (Seth MacFarlane - głos), postać, która nie ma głowy, jest jedynie duszą umieszczoną w specjalnym kombinezonie. Krauss został wysłany przez rząd USA w celu pewnego uspokojenia Hellboya i doprowadzenia go do porządku.

Od czasu pierwszego „Hellboya” w życiu jego reżysera – Guillermo del Toro zmieniło się wiele. Przede wszystkim został laureatem Oscara i zyskał światową sławę. To też kontynuacja przygód piekielnego chłopca jest filmem dużo bardziej rozbudowanym, wyeksponowanym i bogatszym w przeciekawe postacie niż jego poprzednik. Tym razem Del Toro prócz – jak wcześniej – świetnych dialogów i wartkiej akcji daje nam jeszcze większą, bardziej różnorodną i robiącą wrażenie galerię postaci.

Zacznę od dobrze znanych osób – jak zwykle doskonale spisali się Ron Perlman i Doug Jones w rolach Hellboya i Abe’a. O dziwo, tym razem również postać Liz dostała powera i nie była tak smętna jak poprzednio – nie podobał mi się tylko wątek z dzieckiem, jednak tego wymagała fabuła. Z drugiej strony – nowy bohater, Johann Krauss, ciekawy – mimo nazbyt przesadnej dokładności i regulaminowości.

Teraz przejdę do kreatur, którymi uraczył nas pan Del Toro. Mniej więcej w połowie filmu, dosłownie na kilka minut pojawia się postać, która nie dość, że była dla mnie najciekawszą to i jeszcze ją najbardziej zapamiętałem po seansie. Anioł Śmierci czy też Śmierć Hellboya. Niesamowita, wstrząsające i w dodatku to, co mówi daje nam niejako jasność, kim może być Hellboy. Jest też duże prawdopodobieństwo, że była to niejako zapowiedź czy też wstęp do trzeciego filmu o Piekielnym Chłopcu. Tak czy owak – Anioł Śmierci rządzi, dla mnie jest to najlepsza postać tego obrazu oraz jedna z najciekawszych, jakie kiedykolwiek dane było mi zobaczyć na ekranie.

Zachwycił mnie również wielki Roślin, jak ja go nazwałem, aczkolwiek w filmie to stworzenie nie miało imienia. Są też przeróżne kreatury na Targowisku Troli, czy też w Królestwie Elfów, gdzie poznajemy po raz pierwszy króla Balora, księżniczkę Nualę i księcia Nuadę. Oprócz tego zachwyciła mnie Złota Armia, świetnie zanimowana – wyglądała jak żywa! Jednak żeby nie było tak pięknie – mam też pewne zastrzeżenie. Guillermo nie uniknął pewnej wtórności. Np. Odźwierny do królestwa Elfów był łudząco podobny do potwora, który chciał zjeść Ofelię w „Labiryncie Fauna”. Również Wróżka-Zębuszka z „Hellboya” przypominała małe Elfy, które pomagały bohaterce „Labiryntu...”. Szczerze, to gdyby ktoś włączył mi ten film, a ja nie znałbym reżysera (i nie widział części pierwszej) to bym powiedział, że albo wyreżyserował to ktoś inspirował się twórczością Del Toro, albo właśnie sam Del Toro.

Nie mniej jednak, podsumowując, „Hellboy – Złota Armia” to obraz świetny, pełen akcji, wciągający i zachwycający. Niczym nie ustępuje części pierwszej, a zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że jest odrobinę lepszy. Tak czy owak, jest to film, na który z pewnością warto wybrać się do kina!

Moja ocena: 8/10

Akcja filmu rozpoczyna się pod koniec II wojny światowej. Wtedy to naziście przeczuwając swoją klęskę otwierają tajemniczy portal, przez który mają sprowadzić demona, który ma im pomóc w walce. Jednak wszystko przerywają Amerykanie i w końcu nie udaje im się sprowadzić piekielnej pomocy. Jednak w czasie, gdy portal był otwarty na Ziemię został sprowadzony mała, czerwona postać z kamienną ręką. Przygarnął go profesor Bloom (John Hurt), nadał imię Hellboy i wychował jak syna. Po 40 latach, dorosły Hellboy (Ron Perlman) wraz z swoim przybranym ojcem oraz Abe Sapienem (Doug Jones) należą do Biura Badań Paranormalnych i Obrony. Teraz przyjdzie im się zmierzyć z piekielnymi przeciwnikami, którzy chcą zawładnąć światem. Do tego potrzebna im będzie miłość Hellboya – ognista (dosłownie) Liz Sherman (Selma Blair).

Obraz w reżyserii i scenariuszu Guillermo Del Toro na podstawie komiksu Mike’a Mignoli. Właściwie to zachwycił mnie. Od jakiegoś czasu już planowałem sobie ten seans, ciągnęło mnie do niego nazwisko reżysera oraz fakt, iż jest on na podstawie komiksu (mam słabość do takich filmów). I nie przeliczyłem się. „Hellboy” to film ciekawy i mroczny, z całą paletą ciekawych postaci i kreatur.

Przede wszystkim trzeba pochwalić Rona Perlmana jako Hellboya. I nie chodzi tu już tylko o świetną charakteryzację, jednak jego grę. Mnie osobiście powalił swoim wyluzowanym charakterem i pełną gamą przeróżnych żartów w najmniej odpowiednich momentach. Tym samym „Hellboy” stał się filmem na granicy grozy, mroku oraz czarnego humoru. Drugą, świetną postacią był Abe. Właściwie to on był nawet bardziej sympatyczniejszy niż sam Hellboy i to on jest moim ulubionym bohaterem tego filmu. Całkowicie nietrafiony był wątek pseudoromansu czy czegoś takiego między Liz a Hellboyem. Generalnie jej postać również mi się nie podobała. Była strasznie nijaka, niewyraźna i mało wyeksponowana – w przeciwieństwie do dwóch pozostałych postaci. Chciałbym również pochwalić Ruperta Evansa, jako Johna Myersa. Kolejna sympatyczna postać, ale również dobrze odtworzona.

Fabuła prowadzona jest sprawnie, wciąga i mimo ponad dwóch godzin seansu, czas leci bardzo szybko. Guillermo żongluje między statycznymi dialogami oraz szybką, wartką akcją, którą głownie są pojedynki Hellboya z kolejnymi wrogami. Podobało mi się również to, że Hellboy nie jest kolejnym wyidealizowanym i wzorowym bohaterem. Wręcz przeciwnie, co prawda pomaga ludziom, ale bardzo często chodzi własnymi drogami i nie zważa nie to, co myślą sobie o nim inni. Podsumowując, jest to świetny film akcji, udana ekranizacja komiksu i po prostu wspaniały film, który Wam polecam. :)

Moja ocena: 8/10

Harold (John Cho) i Kumar (Kal Penn) wyruszają do Amsterdamu w celu odszukania Marii (Paula Garcés), pięknej kobiety, w której zakochał się Harold. Niestety, ze względu na ulubienie Kumara do marihuany chłopaki mają problemy. Trafiają do najbardziej strzeżonego więzienia świata – Guantanamo. I jak się okazuje, udaje się im uciec – zupełnie przypadkiem. Dalej droga do Amsterdamu będzie pełna przygód, problemów i zwariowanych rzeczy.

Film ten to kolejny przykład, przy którym polscy dystrybutorzy strzelili sobie samobója. Pierwsza część u nas miała tytuł „O takich dwóch, co poszli na miasto”, co prawdopodobnie miało nawiązywać do znanego filmu z Sami-Wiecie-Kim. Jednak amerykański tytuł brzmiał „Harold and Kumar go to White Castle”, a druga część wygląda bardzo podobnie. Ciekawi mnie teraz, jaki tytuł zostanie nadany temu filmowi w Polsce? Co prawda od premiery w USA minęło już sporo czasu, a u nas nie widać jeszcze daty premiery. Być może będzie tak jak z pierwowzorem, który trafił od razu na rynek DVD. Tak czy siak polski tytuł będzie trzeba nadać i z niecierpliwością czekam na to, jaki on będzie.

Przejdźmy jednak do filmu. Nie narzekam. Bawiłem się dobrze, co prawda czasem za dużo tu przesady i zbiegów okoliczności, jednak mimo wszystko jest momentami zabawnie i miło. Na pewno dużo lepiej niż w przypadku części pierwszej. Ta jest na pewno zabawniejsza.

„Harold & Kumar 2” to na pewno jeden z bardziej absurdalnych filmów, jakie widziałem. Czego tutaj nie ma. Od prezydenta USA palącego zioło, poprzez przypadkowe uczestnictwo w obrzędach Ku Kux Klan, aż do ucieczki z tytułowego Guantanamo (właściwie to wszystko w trochę innej kolejności). Film również porusza, ale i wyśmiewa takie problemy jak rasizm czy branie Arabów za terrorystów – krócej mówiąc – obawy amerykanów.

Podsumowując, zdecydowanie wolę obejrzeć taką komedię jak ta niż kolejne pseudośmieszne pseudoparodie jak „Poznaj moich Spartan” czy „Superhero”. Nie jest to obraz wysokich lotów, jednak na odprężenie i dobrą zabawę wystarczający. Dostałem dokładnie to, czego oczekiwałem i jestem zadowolony. Jeśli się nudzicie i nie chcecie przemęczać mózgownicy – polecam.

Moja ocena: 5/10

Zohan (Adam Sandler) jest perfekcyjnie wyszkolonym izraelskim komandosem. Jednak nie do końca czuje się szczęśliwy w tej roli, więc pozoruje swoją śmieć i ucieka do Nowego Jorku. Tam podejmie profesję, która naprawdę go interesuje – fryzjerstwo. Początkowo bohater ma problemy ze znalezieniem zatrudnienia… Do tego pewien taksówkarz odkrywa prawdziwą tożsamość Zohana i chce go zdemaskować.

Proszę mi wybaczyć, jeśli ta recenzja będzie nieskładna i nietrzymająca się kupy. Ale po prostu nie chce mi się nic o tym filmie mówić, bo naprawdę nie ma, o czym. Tak głupiego, tak żenującego, tak niesmacznego i tak debilnego filmu nie widziałem naprawdę dawno. W tym roku już „Poznaj moich Spartan” pretendowało do najgorszego filmu 2008, jednak to, co zobaczyłem w filmie z Sandlerem przeszło wszelkie granice. Smaku i rozsądku.

I już nie chodzi wcale o konwencję i wszechmocnego – nie wiadomo skąd – Zohana i jego nagłe zamiłowanie do fryzjerstwa. Po prostu tak duża ilość głupoty i żenady to po prostu szok. Generalnie sam sobie się dziwię, że dobrnąłem do końca. Właściwie to ja modliłem się o to, aby w końcu to się skończyło – jakiś czas temu zaprzysiągłem sobie, że jak już zacznę jakiś film, to obejrzę go do końca, choćby to były największe męczarnie – potem wyżyję się na takim obrazie w recenzji. I właściwie to chciałbym to teraz i tu zrobić, ale brak mi słów. Przecież nie zacznę tu kląć i sypać niestosownymi wiązankami… a niestety takie cisną się na usta po obejrzeniu filmu „Nie zadzieraj z fryzjerem”.

Adam Sandler się kończy. Jakiś czas temu popełniłem wpis, w którym narzekałem odnośnie Eddiego Murphy’ego. Ten już dawno przestał grać dobre role. Teraz widzę, że podobna rzecz spotyka Sandlera. Ostatni film, w którym był naprawdę zabawny i uroczy to „Klik: I robisz, co chcesz”. Potem było już tylko gorzej, najpierw „Państwo młodzi: Chuck i Larry”, a teraz „Nie zadzieraj z fryzjerem”. Aż strach patrzeć czekać na jego kolejne filmy, a przed ich obejrzeniem będę musiał mocno się zastanowić, a może nawet zrobię drzewko decyzyjne.

Podsumowując – dzisiaj do kin wchodzi prawdopodobnie najgorszy film tego roku. Zdecydowanie odradzam Wam ten seans, salę kinową z nim omijajcie szerokim łukiem i idźcie na coś innego, na przykład „Hellboya II”, który premierę miał tydzień temu.

Moja ocena: 1/10

Jared (Freddie Highmore), jego brat bliźniak Simon (Freddie Highmore), siostra Mallory (Sarah Bolger) oraz matka całej trójki, Helen (Mary-Louise Parker) przeprowadzają się do starego domu, który odziedziczyli po wujku, Arthurze Spiderwick (David Strathairn). Jared od samego początku jest niechętny przeprowadzce i wolałby mieszkać z ojcem, których zostawił ich matkę. Jednak już po kilku minutach od przeprowadzki zauważa, że coś nie tak jest z tym domem. I rzeczywiście. Dom jest fortecę książki, zwanej Kroniki Spiderwick. Napisał ją ich wujek, Arthur, a strzeże ją mały skrzat, który uwielbia miód i ciasteczka. A czym tak naprawdę są owe Kroniki? Jest to dokładny zbiór wszystkich magicznych stworzeń, potworów i skrzatów, jakie udało się odkryć Arthurowi. Od wieków na ową księgę czyhają złe ogry z wielkim Mulgarthem na czele. Teraz Jared wraz z rodziną będą musieli bronić książkę, jak i siebie przez ogrami.

Trzy razy podchodziłem do tego filmu. Za każdym razem jakoś mi się nie chciało, bądź mnie coś innego zainteresowało i przerwałem. Gdy w końcu udało mi się go obejrzeć – szczerze nie żałuję. Zaserwowano mi potężną dawkę świetnego i tak lubianego przeze mnie fantasy. Akcja goni akcję, nie ma przystanku na nudę i zaparzenie kawy. Prawie 100 minut mija jak z bicza strzelił.

I nie ma, co się dziwić, za scenariusz odpowiadają spece od świetnych, przygodowych filmów dla całej rodziny – twórcy między innymi „Shreka” czy „Piratów z Karaibów”. Wyreżyserował natomiast Mark Waters, który ma już na koncie takie filmy jak „Wredne dziewczyny” czy „Jak w niebie”. Dodatkowo film stworzony został na podstawie serii bestselerowych książek o takim samym tytule.

Rola główna powierzona Freddie'mu Highmore, ostatnio najpopularniejszej dziecięcej gwieździe, który spisał się bardzo dobrze, chyba rośnie nam kolejny aktor godny uwagi, na pewno będę obserwował jego karierę, oby tylko nie skończył tak jak Macaulay Culkin, znany z „Kevin sam w domu” (narkotyki i tym podobne) czy Haley Joel Osment, który po fenomenalnych rolach w „Szóstym zmyśle”, „Podaj dalej” i „A.I.: Sztuczna Inteligencja” przepadł i tyle żeśmy widzieli. Co prawda nie skończył tak jak Culkin, jednak nie wiadomo, co się z nim dzieje.

Podsumowując, „Kroniki Spiderwick” to kino dla całej rodziny, za równo dzieci, nastolatkowie jak i dorośli znajdą w nim coś dla siebie – przecież w każdym drzemie małe dziecko, a ten właśnie ten film pozwala nam zapomnieć o bożym świecie i odpłynąć w krainę fantasy. Aj, poniosło mnie :D, polecam.

Moja ocena: 7/10

Patrick Kensi (Casey Affleck) oraz Angie Genarro (Michelle Monaghan) to para prywatnych detektywów, którzy działają w dzielnicy, w której mieszkają – biednej i zapomnianej przez świat. To tam właśnie zaginęła 4-letnia dziewczyna, Amanda. Jej matka, Helene McCready (Amy Adams) okazuje się ćpunką, co dodatkowo utrudnia śledztwo. I chociaż przy dochodzeniu Patrick i Angie odkrywają inne, ciężkie sprawy takie jak handel narkotykami czy molestowania seksualne to w żaden sposób nie przybliża to ich do kluczowej sprawy – gdzie jest Amanda?

Moim zdaniem, jeden z pięciu najlepszych filmów roku 2007. Bracia Affleck stworzyli film niesamowity, wstrząsający i wciągający. Reżyserią i scenariuszem zajął się Ben, laureat Oscara za skrypt do „Buntownika z wyboru” (współpraca z Mattem Damonem). Główną rolę powierzono młodszemu z Afflecków, ale na pewno bardziej utalentowanemu pod względem aktorskim – Casey’owi, który ma na swoim koncie m.in. nominację do Oscara za „Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda”. I obaj panowie idealnie sprawdzili się w swoich rolach, czego im gratuluję. Życzyłbym również sobie, aby Ben odłożył aktorstwo na rzecz reżyserii, a w swoich filmach obsadzał uzdolnionego brata. Takie połączenie jest naprawdę dobre.

Przejdźmy jednak do filmu. Podobały mi się świetnie zarysowane postacie oraz wyczuwalny klimat. Lekko mroczny, lekko kryminalny – no i zakończenie. Nie sposób go oceniać, ponieważ każdy z nas postąpiłby inaczej. Dodatkowym atutem filmu jest rola Amy Adams, którą nominowano za nią do Oscara i Złotego Globu. Całkowicie zasłużenie.

„Gdzie jesteś Amando?” wywołuje w widzu emocje. Prawdziwie i często skrajne uczucia. Jest to sztuka trudna, bo nie każdemu filmowi się to udaje. Takich właśnie filmów poszukuję i takie lubię oglądać. Takie doceniam i takie każdemu będę polecać (nie oznacza, że nie lubię czasem obejrzeć czegoś lżejszego…). Zdecydowanie udany i wspaniały film, który obejrzeć musicie.

Moja ocena: 9/10

Bal maturalny to dzień, który każdy chce zapamiętać do końca życia. Bohaterka filmu, Donna (Brittany Snow) na pewno nigdy go nie zapomni. A to za sprawą psychopatycznego mordercy, który kilka lat temu na jej oczach zabił jej rodziców, a teraz wrócił po nią. Najpierw ofiarą padną jej przyjaciele, a potem… Zaczyna się, zatem najstraszniejszy bal maturalny blondwłosej piękności i jej znajomych.

Ja oglądam bardzo mało horrorów, a jak już na jakiś się skuszę, to raczej będzie on dosyć lekki, albo będę go oglądał z kimś. Co prawda „Bal maturalny” obejrzałem sam, ale raczej nie było, czego się tutaj bać. Był to fajny slasher, mało inteligentny i bardzo oklepany, ale mimo wszystko – podobało mi się.

Nie będę wymieniał błędów w scenariuszu, tego, że jest to remake, słabego aktorstwa, bo w takich filmach zazwyczaj nie chodzi o to. Ważne jest, żeby ktoś zabijał i było dużo trupów. Tutaj ilość ich była umiarkowana, ale ja tam nie narzekałem. Czytając kilka recenzji tego filmu wielu recenzentów zwracało uwagę na to, że uczestnicy balu wychodzili często do łazienek i że to nienormalne. Ja nie wiem, ale chyba ci ludzie chyba nigdy nie byli na studniówce czy balu. Osobiście pamiętam, że na mojej studniówce dziewczyny, co chwila latały do łazienek. Co one tam robiły? Pewnie pudrowały noski, co prawda w filmie nikt już z łazienki nie wracał, niemniej jednak to bardzo normalne. Bardziej dziwną sprawą było to, że chodziły one tam same (w filmie) bo w rzeczywistości to nie raz widziałem całe wycieczki do toalet. No, ale cóż…

Podsumowując, „Bal maturalny” to lekki slasher dla mało wymagających od tego gatunku – czyli dla mnie. Większa ilość krwi, rozerwanych ciał i tak dalej wzbudza we mnie jedynie obrzydzenie i powoduje wyłączenie filmu – tutaj było wszystko tak jak trzeba, dzięki czemu mogę powiedzieć, że był to bardzo fajny horrorek i polecam go ludziom takim jak ja - zakazać gore!

P.S.: Uroczo by było, gdyby film miał polski tytuł "Studniówka", nie sądzicie? :D

Moja ocena: 7/10