Magiczne królestwo Andaluzji. Księżniczka Giselle (Amy Adams) czeka na swojego księcia z bajki. Jednak ich losy zostają pogmatwane przez złą królową Narissę (Susan Sarandon), matkę królewicza Edwarda (James Marsden). W obawie przed utratą tronu, Narissa zrzuca księżniczkę do złego świata, gdzie wszyscy są nieszczęśliwi. Bohaterka trafia do Nowego Jorku. Tam Giselle jest kompletnie zagubiona, nie ma pojęcia o prawach i regułach, jakie rządzą tamtejszym światem. Na szczęście poznaje przystojnego prawnika, Roberta (Patrick Dempsey), który za namową swojej córki, pomaga Giselle, zabiera ją do swojego domu, jednak zastrzega, że tylko na jedną noc. Za księżniczką z bajkowej krainy wyrusza książę Edward, chce uratować ukochaną i z powrotem sprowadzić do Andaluzji, gdzie oboje mają się pobrać.

Oł… „Zaczarowana” zaczarowała mnie. Autentycznie. Film, czy też baśń, jakkolwiek to nazwać jest strasznie urocza i urzeka. I to bardzo. Lecz po kolei.

Fabuła filmu jest prosta, ale właśnie w tej prostocie tkwi cały urok. Prosta historia zrealizowana w świetny sposób. Początkowo mamy typową, Disney’owską animację z dawnych lat, po czym po jakimś czasie przenosimy się do normalnego, aktorskiego filmu. Na uwagę zasługują świetne kostiumy, kolorowa, bajkowa scenografia i w końcu muzyka, w tym aż trzy piosenki nominowane do Oscara. Moją uwagę zwróciła jeszcze Amy Adams i jej świetna kreacja Książniczki Giselle, świetnie pokazała jej bezradność i zagubienie w Nowym Jorku.

W roku 2007 mieliśmy też inną baśń filmową, a mianowicie był to „Gwiezdny Pył”. Obie produkcje znacznie różnią się od siebie, aczkolwiek obie są godne uwagi, obejrzenia i mają u mnie wysokie noty. „Zaczarowana” to kino bardziej fantastyczne, familijne, natomiast „Gwiezdny Pył” jest już bardziej mroczny, przez co do końca familijnym nazwać go nie mogę.

Podsumowując, „Zaczarowana” to film dla wszystkich, świetna produkcja, prawie dwie godziny wspaniałej rozrywki, świetnie spędzony czas.

Moja ocena: 8+/10

Pewnego normalnego dnia w Nowym Jorku zaczynają dziać się rzeczy nienormalne. Ludzie masowa popełniają samobójstwa, a jakby tego było mało robią to w bardzo wyszukany i pokazowy sposób. Bohaterzy filmów, Elliot Moore (Mark Wahlberg), nauczyciel biologii, jego żona, Alma (Zooey Deschanel) oraz przyjaciel z córką postanawiają opuścić miasto, ponieważ ich i wielu innych ludzi zdaniem problem tkwi w mieście. Początkowo podejrzewani są terroryści i broń biologiczna czy chemiczna. Z czasem jednak okaże się, że wszystko jest jeszcze bardziej przerażające i niebezpieczne…

Oczywiście nie wyjawię Wam, kto ‘zabija’, jednak mi dane było to wiedzieć przed seansem. Tak się składa, że przeczytałem wcześnie recenzję na Stopklatce, a tam panowie (i panie) recenzenci gdzieś mają to czy ktoś oglądał film czy nie i czy chce czytać spoilery czy nie. W ogóle ten portal jest cały przesiąknięty spoilerami, raz podając wiadomość odnośnie możliwości nakręcenia „Wanted 2” pojawiło się tam ślicznie opisane zakończenie pierwszej części tego filmu. Nijak oznakowane! Na innym portalu filmowym – Filmwebie – spoilery pisane są białą czcionką na białym tle, więc jeśli ktoś chce, to sobie zaznaczy i przeczyta, a jak nie to nie. Na Stopklatce o tym nie pomyśleli, żenada.

No, ale nie o tym miałem pisać, a o kolejnym filmie M. Night. Shymalana, czyli reżysera, który zasłynął „Szóstym zmysłem” i którego owy film będzie chyba prześladował do końca jego kariery reżyserskiej. Bo o ile w tamtym filmie było świetne, zaskakujące zakończenie, atmosfera grozy i zagadki, to o tyle w następnych filmach było coraz gorzej. Fani oczekiwali filmów zbliżonych klimatem do „Szóstego zmysłu” oraz świetnego zakończenia. Shymalan natomiast zrobił dobre i sprawnie nakręcone filmy, jednak nie były one tak dobre jak ten pierwszy. „Zdarzenie” jest już chyba gwoździem do trumny, ponieważ tylu bzdetów, głupot i banałów to ja jeszcze nie spotkałem.

Zawiodło chyba wszystko, co mogło zawieść. No może prócz muzyki, która była nawet dobra. Straszny scenariusz, banalne dialogi i to, co mnie najbardziej rozczarowało – aktorstwo. Mark Wahlberg znany z świetnych kreacji w „Infiltracji” i „Strzelcu” tutaj był zupełnie innym człowiekiem. Drewniany, nijaki i mało wiarygodny. Spadek formy czy mu się po prostu grać nie chciało? O pozostałych aktorach nie wspomnę, no może powiem tylko, że pani Zooey Deschanel jest ładna.

Podsumowując, „Zdarzenie” to film nijaki, strasznie słaby z banalną historią, która co prawda może jakieś przesłanie za sobą niesie, jednak mało kogo to obchodzi. Niestety, ale po raz kolejny pan M. Night Shymalan zawiódł.

Moja ocena: 2/10

Chudemu naderwała się jedna ręka, przez co Andy nie zabiera go na coroczny obóz kowbojski. Jakby tego było mało, Chudy ratując zapomnianego pingwinka sam wpada do pudła z rzeczami na wyprzedaż. I co prawda mama Andy’ego go ratuje, jednak podstępny kolekcjoner wartościowych zabawek wykrada naszego bohatera i zabiera do swojej posiadłości. Tam Chudy spotyka niejako swoją rodzinę – kowbojkę Jesse, rumaka poczciwego starca. Natomiast pozostała zabawki pod wodzą Buzza wyruszają na pomoc przyjacielowi. Czeka ich mnóstwo niebezpiecznych przygód, podczas gdy Chudy staje przed wizją nowego życia.

Druga część artystycznego i komercyjnego hitu z 1995 roku. Jest to jedyny sequel w całej animowanej twórczości firmy Pixar. Niestety, czy też stety niedługo się to zmieni, bo czekają nas takie bajki jak „Toy Story 3” czy „Auta 2”. Czy to dobrze, czy źle przekonamy się po seansach tychże obrazków. Jednak wróćmy do „Toy Story 2”.

W ciągu czterech lata postępy w dziedzinie animacji komputerowej mocno poszły do przodu, to też animatorzy z Pixara w pełni z tego skorzystali i mamy jeszcze piękniejszy obraz, dynamiczny i energiczny. Również pod względem fabularnym scenarzyści dorównali pierwowzorowi. Mogę zdecydowanie powiedzieć, iż jest to jeden z nielicznych udanych sequeli w świecie filmu.

Pochwalić również mogę nowych bohaterów. W części pierwszej poznaliśmy fenomenalną galerię postaci – każda inna i ciekawa na swój sposób. Teraz dołączają do nich takie osobistości jak Lalka Barbie, kowbojka Jessie, rumak i starzec. Co ciekawe, w końcu pojawia się również zły Zurg, z którym walczy Buzz. To również między Buzzem a Zurgiem mamy jedną z najciekawszych scen w całym filmie – mówię oczywiście o nawiązaniu do „Gwiezdnych Wojen”. A skoro jestem już przy nawiązaniach – tych w filmie jest sporo! Twórcy niejednokrotnie puszczają oczko do widzów dodając smaczki, które już raz widzieliśmy, jednak w wykonaniu prawdziwych aktorów, a nie zabawek. Sporo jest również nawiązań do wcześniejszej animacji Pixara – „Dawno temu w trawie”.

Podsumowując, „Toy Story 2” to udany sequel, który podobnie jak część pierwszą obejrzeć trzeba. To niezapomniana i wyśmienita opowieść dla każdego. A w związku z tym wszystkim coraz bardziej boję się o cześć trzecią… Oczekiwania są wielkie, czy Pixar im sprosta? Oby.

Moja ocena: 8+/10

Bohaterem filmu jest pszczoła o imieniu Barry. Ukończył właśnie pszczeli college i teraz, jak każda inna pszczoła musi wybrać stanowisko, na którym będzie pracował przy wyrobie miodu. Bohater jednak nie jest za bardzo zadowolony faktem, że całe życie spędzi wykonując jedną i tą samą czynność. Barry chce wydostać się z Ula, więc wyrusza wraz ze Zbieraczami, którzy zapylają kwiaty i zbierają pył. Jednak nie wszystko pójdzie zgodnie z planem. Bohater złamie podstawowe prawo pszczół – odezwie się do człowieka. A konkretniej sympatycznej i miłej Vanessy, która uratuje mu życie. Przyjaźń będzie kwitła, jednak wkrótce Barry będzie miał olbrzymi wpływ na losy całego świata.

Zaraz po „Ratatuju”, „Film o pszczołach” był jedną z najbardziej oczekiwanych przeze mnie animacji roku 2007. I dokładnie tam trafił – jest zaraz za fenomenalnym „Ratatujem”. Świetna, zabawna i kolorowa historia o przygodzie małej pszczoły i człowieka. Humor jest niewybredny i umiarkowany, dzięki czemu przez cały film zabawa jest przednia. Po seansie mamy uśmiech na twarzy i świadomość znakomicie spędzonego czasu.

Pochwalić też mogą (w końcu!) Polskich dystrybutorów, oczywiście nie za polską datę premiery, ale za tytuł. Oryginalny brzmi „Bee Movie”, co ładnie zrobiono na „Film o pszczołach”, proste i trafne. Nie ma takich kwiatków jak: „Epic Movie” → „Wielkie kino” czy „Disaster Movie” → „Totalny kataklizm”.

Warto też jeszcze wspomnieć, że za „Film o pszczołach” pochodzi ze studia DreamWorks, która pokazało już nam takie hitowe animacje jak „Madagaskar”, wszystkie części „Shreka”, „Skok przez płot” czy „Rybki z ferajny”. Ostatnio w kinach tryumfy święci ich kolejna animacja, „Kung Fu Panda”.

Podsumowując, bajka, za równo dla małych jak i dużych, godna polecenia i obejrzenia. :)

Moja ocena: 8/10

Andy ma pełen pokój zabawek. Od urodzenia nie wyrzuca żadnej, co jedynie może odstawia na bok, ale na pewno nie wyrzuca. Przez to właśnie ma ich bardzo dużo. Teraz jego ulubioną i najważniejszą zabawką jest kowboj Chudy. Jednak chłopiec nie zdaje sobie sprawy, że gdy opuszcza pokój zabawki ożywają. Prowadzą spokojne i poukładane życie, przepełnione miłością do chłopca. Ich harmonię – jak co roku – naruszają urodziny Andy’ego, podczas których do kolekcji dołączają nowe maskotki. Pozycja Chudego jest zagrożona, bo na horyzoncie pojawia się kosmiczny przybysz, Buzz Astral.

„Toy story” to pierwsza animacja w pełni wygenerowana komputerowa. Jest to również jedna z moich ulubionych bajek – zarówno w dzieciństwie jak i teraz. Piękna, kolorowa i zabawna opowieść o przyjaźni i pracy nad własnym sobą. Właściwie, to, kto wie, czy gdy mu nie opuszczamy pokoju to nasze szpargały nie ożywają? No dobra, zbytnio się rozfantazjowałem, ale tak czy owak pomysł znakomity – zresztą jak wszystkie od rewelacyjnego studia Pixar, które robi najlepsze animacje.

Bajkę doceniono za muzykę i scenariusz – 3 nominacje do Oscarów. Wtedy jeszcze nie było kategorii ‘Najlepsza animacja’ jednak jestem pewien, że „Toy story” zgarnęłoby statuetkę. Od dawna już uważano tę bajkę za jeden z kroków milowych kina – właśnie za w pełni skomputeryzowaną produkcję. Reżyserem obrazu jest John Lasseter, wcześniej twórca krótkometrażówek dla Pixara, a to jest właściwie jego debiut w długometrażu. Później stworzył takie hity jak „Toy story 2”, „Dawno temu w trawie” czy „Auta”. Warto też dodać, że to on wymyślił Luxo Jr., czyli słynną lampkę biurkową, którą doskonale znamy z logo Pixara.

Podsumowując, „Toy Story” to animacja ponadczasowa i większość z Was miała okazję już ją obejrzeć. Jednak jeśli nie widzieliście, to macie poważne braki do nadrobienia, bo to naprawdę świetna i godna uwagi rozrywka na wspaniałym poziomie.

Moja ocena: 8+/10

W związku z tym, że w dniu dzisiejszym mijają dwa lata odkąd powstał ten blog (najpierw recenzje.jogger.pl, później filmlog.pl) chciałbym podziękować wszystkim, którzy go czytają. Zarówno tym, którzy wpadają tu przelotnie, ale najbardziej tym, którzy czytają mnie regularnie. Dziękuję za wszystkie komentarze, opinie, pochwały i słowa krytyki.

A sobie życzę wytrwałości, lepszego pióra, mniej błędów oraz więcej czasu i chęci na oglądanie filmów. Jeszcze raz wszystkim: dziękuję - bez Was nie byłoby tak wspaniale.

Lejdis to kobiety niezależne, wyzwolone, pewne siebie. Poznajemy je podczas zabawy sylwestrowej organizowanej nie pod koniec roku, ale w środku, podczas wakacji. Taki zwyczaj, który jest ich wieloletnim zwyczajem. Korba (Anna Dereszowska), jest korektorką w piśmie dla kobiet. zdeklarowana singielka, zmienia facetów jak skarpetki i nie szuka nikogo na stałe. W jej życiu pojawi się tajemniczy Erwin (Wojciech Mecwaldowski). Monia (Magdalena Różczka) najmłodsza, szczęśliwa mężatka, jednak jej problemem są piersi. Bohaterka uważa, że są za małe i chce je powiększyć. Gośka (Izabela Kuna), również mężatka, bardzo pragnie mieć dziecko. Dlatego raz w miesiącu, podczas swoich dni płodnych lata do Brukseli, gdzie Artur (Piotr Adamczyk), jej mąż pracuje, jako poseł do parlamentu europejskiego. I w końcu ostatnia z Lejdis, Łucja (Edyta Olszówka), nauczycielka biologii, samotnie wychowuje dwunastoletniego syna, Szymka (Stanisław Konecki). Ciągle wiąże się z niewłaściwymi facetami, tym razem z kuratorem Markiem Dywanikiem (Robert Więckiewicz). Film przedstawia jeden rok z życia bohaterek, jeden, ale jak się okaże bardzo ważny.

„Lejdis” to żeńska odpowiedź na ubiegłoroczny „Testosteron”. Filmy, jeśli chodzi o poziom i humor to bardzo do siebie podobne, to znaczy nie jest genialnie, ale nie jest też źle. Wielokrotnie można było się pośmiać, trochę za dużo tu było brzydkiego wyrazu na K., jednak najbardziej podobała mi się końcówka, która przerodziła się już bardziej w dramat niż komedię – i to właśnie było fajne. Jednak to, co chcę przede wszystkim pochwalić i wyróżnić to morał – przyjaźń ponad wszystko. Proste i piękne.

„Lejdis” odniosły spektakularny sukces komercyjny w Polsce. Szeroka kampania reklamowa, a także sukces „Testosteronu” zachęciły wielu ludzi, aby pójść do kina. Film ten zobaczyło ponad dwa i pół miliona widzów, dzięki czemu panie są w pierwszej piątce największych przebojów polskiego kina po 1989 roku, oraz najlepszą komedią, ponieważ wyżej są już tylko „Katyń”, „Quo Vadis”, „Pan Tadeusz” i „Ogniem i mieczem”. Warto też zauważyć, że na całą tę czwórkę do kina chodziło całe szkoły, a na „Lejdis” nie, tym bardziej można to uznać za prawdziwy sukces.

Podsumowując, „Lejdis” nie jest filmem genialnym, ponadczasowym, jednak, jako komedia z Polski to naprawdę coś godnego uwagi. Daje nadzieję, że nie jest jeszcze tak źle z naszą kinematografią. U mnie jest zaraz za „Testosteronem”.

Moja ocena: 7/10

Historia opowiada o dwóch braciach, Ianie (Ewan McGregor) i Terry’m (Colin Farrell). Terry ma problemy z hazardem, za dużo gra w karty i właśnie wpadł w poważne długi. Ian jest bardziej ustatkowany, właśnie poznał uroczą aktorkę. Wkrótce przybywa wuj braci, Howard (Tom Wilkinson), który ma do nich poważny interes. Sprawa bardzo poważna, jednak Ian bardzo szybko się z tym godzi jest za, Terry ma problemy z podjęciem decyzji i długo się waha. Kluczową rolę w całym filmie jak i życiu bohaterów odegra niedawno zakupiona łódź o wdzięcznej nazwie „Sen Kasandry”.

Woody Allen. Samo nazwisko reżysera powinno już dać wiele do zrozumienia. Lecz po kolei. Postanowił on tym razem stworzyć thriller, aczkolwiek wielokrotnie ociera się to o czarną komedię. Film bardzo ‘allenowski’, specyficzny, ale ciekawy.

Zazwyczaj role pierwszoplanowe w filmach Allena grają piękne kobiety, często nazywane jego muzami. Tym razem stało się inaczej, role główne zagrali dwa panowie – Ewan McGregor i Colin Farrell. Obaj zagrali świetnie, aczkolwiek Farrell bardziej mi się podobał, był bardziej autentyczny i dramatyczny, być może tak właśnie miało być, bo wyszło mu to świetnie.

Jak już wspomniałem, film bardzo wpisuje się w całą twórczość reżysera, nie odbiega zbytnio od jego poprzednich produkcji, fani nie powinni być zawiedzeni, ja nie jestem, bo podobało mi się. „Scoop” ze Scarlett był lepszy, jednak oba filmy jakościowo obok siebie. Ja nie żałuję seansu, Allen wciąż wysoko wśród moich ulubionych reżyserów (a zgadniecie, kto na 1 miejscu?:P).

Moja ocena: 7/10

Bohater filmu jest nikim. Niezauważany w klasie, jego kolega jest taki jak on. Oczywiście podkochuje się w szkolnej piękności, która ma oczywiście innego chłopaka. Cała klasa wybiera się na wycieczkę do muzeum, gdzie oglądają zwierzęta modyfikowane genetycznie. Zupełnie przypadkiem (oczywiście) Rick zostaje ugryziony przez ważkę. Następnego dnia czuje się zupełnie inaczej i odkrywa w sobie tajemnicze moce. Staje się DragonFly’em, a już niedługo będzie musiał uratować świat przed złym miliarderem, który w wyniku eksperymentu (nieudanego, oczywiście) posiada moc wysysania energii życiowej z każdego, kogo dotknie.

I kolejna parodia w tym roku. Nie wyróżnia się ona niczym nowym, inspirującym, ciekawym, zabawnym i tak dalej. Oklepany motyw – weźmy scenariusz wielkiego hitu, zmodyfikujmy go, do tego dodajmy kilka wątków i postaci z innych, wielkich hitów i całość wypuśćmy do kin. Ale miarka się już przebrała. Może za pierwszym razem (vide „Straszny film”), śmieszyło puszczanie bąków, przypadkowe upadki (oczywiście!), obrywanie patelnią czy stawanie na grabie. Ale już nie. Przynajmniej ja mam serdecznie dość takich filmów. Są żenujące.

Jako że podobał mi się „Spider-man”, a filmy o superbohaterach należą do jednych z moich ulubionych myślałem, że ‘a może’, a może nie będzie tak źle. No, ale przeliczyłem się. Reżyser odpowiedzialny za trzecią i czwartą część „Strasznego filmu” jedzie na tych samych żartach, dialogach i wpadkach, które podobno miały śmieszyć w dwóch poprzednich filmach. Nie śmieszą. W ogóle.

Jednak mam przykrą wiadomość dla siebie i wszystkich antyfanów takich filmów jak ten. To nie koniec ery parodii filmów. Wystarczy spojrzeć na wyniki kasowe: „Komedia romantyczna” – 84, 7 mln $, „Wielkie kino” – 86, 8 mln $, „Poznaj moich Spartan” – 84, 1 mln $, a „Superhero” ma już na koncie 59, 6 mln $. Pod koniec sierpnia do kin wejdzie „Disaster Movie” (w Polsce „Totalny kataklizm” aż w listopadzie) i jak nazwa podpowiada, naśmiewać się będzie z filmów katastroficznych. W przyszłym roku natomiast czeka nas "Sci-Fi Movie".

Podsumowując, „Superhero” to film supergłupi, supernudny i superżenujący. Jeśli lubisz takie filmy, to raczej na nic się zdadzą moje słowa krytyki, jednak, jeśli wahasz się nad obejrzeniem, to podpowiadam – naprawdę nie warto.

Moja ocena: 2/10

W małym hiszpańskim miasteczku spotykają się głowy wszystkich państw świata. Zachowano najwyższe środki ostrożności. Jednak mimo to dochodzi do zamachu na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nie wiadomo, kto, po co, dlaczego i w jaki sposób. Wybucha panika, potem bomba, ale to dopiero początek. Zamach obejrzymy nie raz, a kilka razy.

Nie wiem, co pił dystrybutor przy tworzeniu tytułu tego filmu, ale ja po prostu ośmiu części prawdy się nie naliczyłem. Może jakąś rozszerzoną wersję miał, a do kin trafiła zredukowana, nie wiem, ale tytuł to pomyłka wielka. Tak czy siak, scenę zamachu i to, co dzieje się po niej ukazane nam są z perspektywy kilku osób, m.in. ochroniarza prezydenta, samego prezydenta, dziennikarki czy turysty. I tych rolach mamy między innymi Dennisa Quiada z jedną miną przez cały film, Matthew Foxa, znanego z „Zagubionych” – bardzo dobrze się spisał. Jest też Sigourney Weaver znana z „Obcego”, czy też laureat Oscara z roku 2006, Forest Whitaker. Każda z tych postaci miała coś w sobie, no może prócz wspomnianego Dennisa Quaida, który minę miał jakby na jeża usiadł. I tak cały czas!

Ukazanie tego samego kilka razy, dla mnie było niesamowicie męczące. Za trzecim czy czwartym razem chciałem już wyłączyć to i dać sobie spokój. Generalnie tylko naprawdę dobre filmy lubię oglądać więcej niż jeden raz i to w odstępie przynajmniej kilkumiesięcznym, a co dopiero mówić, o tym nie za ciekawym filmie i tych samych scenach, co 10 minut? Owszem, do każdego punktu widzenia dodano coś nowego, ale mimo wszystko było to niesamowicie żmudne i koszmarne.

Co do samej fabuły filmu to nie jest źle. Szczególnie końcówka i mało prawdopodobny wyścig – efektowny, ale tego z „Krucjaty Bourne’a” nie przebije. Gdyby nie koszmar, o którym wcześniej mówiłem i brak realizmu to było by nawet znośnie. Pominę już oklepany wątek zamachu na prezydenta, bo to widzieliśmy tysiące razy i niczym nowym ten film się nie wyróżnia.

Podsumowując, film ten to czysta rozrywka bez zbytniego wysilania szarych komórek – obejrzeć i zapomnieć, ewentualnie w ogóle nie oglądać, przecież niczego wielkiego nie stracicie.

Moja ocena: 4/10