Jane (Katherine Heigl) jest perfekcjonistką. Organizuje wesela, które zawsze wychodzą idealnie i profesjonalnie. Niestety, wciąż nie może doczekać się swojego. Na jedynym z takich przyjęć poznaje Kevina (James Marsden), który wydaje się jej niemiły i arogancki. Jane gubi swój kalendarz, a znajduje go właśnie Kevin. I tak mężczyzna zaczyna pojawiać się na każdym weselu, które organizuje Jane. Wkrótce dojdzie jeszcze artykuł do gazety, napisany przez Kevina, a dotyczący głównej bohaterki oraz ślubu jej siostry. Gdzie w tym wszystkim znajdzie się miejsce na miłość?

Współczesna komedia romantyczna z motywem weselnym. Schemat znany, perfekcyjna bohaterka, ale nieszczęśliwa i tęskniąca za miłością oraz facet niemiły, arogancki i bezczelny z jasnym motywem, który potem przerodzi się w uczucie.

Rewelacji nie ma, ale tez się jej nie spodziewałem. Niestety trudno już dziś komedie typu „Nothing Hill” czy „Pretty Women”, które urzekały swoją prostotą, może dlatego, że takie coś sprawdza się tylko raz. :) „27 sukienek” to również prosta, nawet momentami urocza komedia, ale jakoś szczególnie w pamięć nie zapada. Zdecydowanym i chyba najważniejszym jej plusem jest Katherine Heigl. Aktorka, która podbiła me serce rolą w „Chirurgach” oraz całkiem przystępną kreacją we „Wpadce” tutaj ma rolę dosyć luźną, ale jak zwykle pokazuje, na co ją stać.

Podsumowując, „27 sukienek” nadaje się na romantyczny wieczór czy może nawet towarzyski seans. W ostateczności można nawet obejrzeć samotnie, jednak zdecydowanie lepiej ogląda się je z kimś. :)

Moja ocena: 5/10

Średniowieczna Anglia. Briony (Saoirse Ronan) podejrzewa, że jej starsza siostra, Cecilia (Keira Knightley) ma romans z synem służącego, Robbie’m (James McAvoy). Początkowo sama nie wie, co ma robić, zawzięcie szpieguje i siostrę i chłopaka. Pewnego razu w jej dłonie trafia obsceniczny list, który Robbie napisał do Cecili, Briony jest zszokowana. Jakby tego było mało, przyłapuje kochanków podczas aktu miłosnego. Dziewczynka chce jak najszybciej coś zrobić, przecież tak nie może być. Niedługo po tym ma miejsce zjazd rodzinny, na którym kuzyni Briony mają zagrać w sztuce, którą sama napisała. Niestety, kuzynka Lola zostaje zgwałcona. Briony oskarża Robbie’ego, nie ma pewności czy był to on, ale myśli, że to jedyne rozwiązanie, aby Robbie zostawił w spokoju jej siostrę, Cecilię. Nie zdaje sobie sprawy, że Cecilia, wcale nie chce, aby chłopak ją zostawił. Robbie zostaje wtrącony do więzienia, a potem zesłany do Francji, gdzie weźmie udział w bitwie pod Dunkierką. Po latach dojdzie do spotkania Robbie’ego i Cecili, a także Cecili i znienawidzonej siostry, Briony. Finał okaże się jednak zupełnie inny.

O, wow! To była dopiero historia. Scenariusz powstał na podstawie bestsellerowej powieści Iana McEwana o tym samym tytule. Ja osobiście jestem zachwycony, lecz po kolei. Sama opowieść podobała mi się niesamowicie. Nieszczęśliwa, młodzieńcza miłość, nieodpowiednia decyzja, która rujnuje życie całej trójki, wojna. Są tu sceny, które robią olbrzymie wrażenie, jest tu piękna scenografia, cudowne kostiumy. Zastosowano też nielinearną fabułę, często jedną scenę widzimy oczami różnych bohaterów, bardzo ciekawy zabieg, odkrywa nowe, ważne dla fabuły elementy. Ukazuje różnicę w postrzeganiu świata małej Briony oraz pozostałych bohaterów.

Jednym z najlepszych elementów filmu jest muzyka. Jeszcze żaden soundtrack nie zachwycił mnie tak jak ten stworzony przez Dario Marianelli do „Pokuty”. Potrafię go słuchać godzinami i wciąż mi się nie nudzi. Bardzo dobry do rozmyślań, do relaksu, do wszystkiego. Świetne były też wszystkie kreacje aktorskie, poczynając od nominowanej do Oscara Saoirse Ronan, poprzez równie dobrych Keirę Knightley i Jamesa McAvoy’a.

Mówi się, że to największych przegrany Oscarów za rok 2007. Na 6 nominacji, nagrodzono tylko Dario Marianelli za muzykę. No cóż, może tutaj film odniósł porażkę, ale doceniły go inne stowarzyszenia, takie jak np. Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej, które przyznały filmowi dwa Złote Globy, w tym dla Najlepszego Dramatu czy też Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych, która również przyznała dwie nagrody BAFTA, w tym dla Najlepszego Filmu. Dodam też nieskromnie, że sam dałem filmowi 6 nagród Nicole, w tym oczywiście dla Najlepszego Filmu (więcej…), gdyż moim zdaniem jest to niekwestionowanie najlepszy film z roku 2007.

Co tu dużo gadać, film obejrzeć po prostu trzeba, jeden z najlepszych ze wszystkich, jakie kiedykolwiek widziałem.

Moja ocena: 10/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepsza muzyka - Dario Marianelli

• Nicole 2007 - Najlepszy film
• Nicole 2007 - Najlepsza aktorka drugoplanowa - Saoirse Ronan
• Nicole 2007 - Najlepsza para ekranowa - Keira Knightley i James McAvoy
• Nicole 2007 - Najlepszy scenariusz - Christopher Hampton
• Nicole 2007 - Najlepsza muzyka - Dario Marianelli
• Nicole 2007 - Najlepsze kostiumy

Benjamin Baker (Johnny Depp) miał piękne, sielankowe życie. Jednak zły sędzia Turpin (Alan Rickman) odebrał mu żonę oraz dziecko i skazał go na kilka lat do zamorskiego więzienia. Po tym wszystkim bohater wraca, przybiera nazwisko Sweenney’a Todda i poprzysięga zemstę. Na swojej drodze spotyka panią Lovett (Helena Bonham Carter), która od razu w nim się zakochuje. Wcześniej Sweeney pracował, jako golibroda, to też teraz chciałby wrócić do swojego fachu. Wraz z Lovett obmyślają podstępny plan. Na piętrze Todd otworzy salon golibrody, natomiast na dole pani Lovett cudowną restaurację z przepysznymi ciastkami. Nikt jednak nie wie, że nadzienie owych łakoci, pochodzi z zakładu Sweeney’a Todda, a dokładniej są to jego klienci. Bohater czeka, aż w końcu odwiedzi go sędzia Turpin.

Tim Burton + Johnny Depp = gwarancja sukcesu. Jest to już szósty film tego duetu, a także kolejny, w którym na dokładkę mamy genialną Helenę Bonham Carter.

Usłyszawszy o tym filmie chciałem jak najszybciej go zobaczyć i nie mogłem się doczekać. Myślałem, że czeka mnie mroczne i demoniczne połączenie „Charliego i Fabryki Czekolady” z „Gnijącą Panną Młodą”. Po seansie byłem lekko zawiedziony. Film owszem, był mroczny, klimatyczny i bardzo Burtonowski, jednak momentami wyglądało to, jakby na drugim stołku reżysera siedział Quentin Tarantino. Było to bardzo dużo krwi, bardzo podobnej i charakterystycznej dla filmów Tarantino.

Ale nie to było najgorsze, zawiodłem się, ponieważ przez pół filmu nic się nie działo. Dopiero potem akcja nabrała rozpędu i sam finał był nieziemski. Zakończenie muszę pochwalić, było cudowne. Bardzo dużym plusem jest też gra aktorska. Johnny i Helena są jak zwykle absolutnie genialni, spisali się Oscarowo, aczkolwiek tylko Johnny dostał nominację. Godna pochwały jest też scenografia i kostiumy. Lekko groteskowo, trochę mroczne, a trochę przerysowane, ale bardzo mi się podobały. Zresztą, film dostał ode mnie trzy nagrody Nicole, za reżyserię, rolę Johnny’ego i właśnie scenografię (więcej…).

Celowo nie wspominałem o pewnym elemencie filmu, gdyż poświęcę mu cały akapit. Muzyka. To, co jest nowe u Burtona, to to, że stworzył on musical. Pierwotnie wystawiany na Broadwayu, teraz w kinie. Nie będę komentował tego jak śpiewali Depp i Carter, niemniej jednak nie przeszkadzało mi to, nie uważam, że było to takie tragiczne. Muzyka mi się podobała. Jest kolejnym plusem tego filmu, jednak wolę, gdy Tim Burton tworzy normalne film, i takich też mu życzę, Pani Burton, zostaw pan już te musicale. :)

Tak czy owak, nowy film Tima Burtona spisuje się bardzo dobrze, jest to dziełko ciekawe i inne, jak każdy obraz tego reżysera, wielokrotnie nagradzany i nominowany, jeden z lepszych w roku 2007 – obejrzeć na pewno warto i tego też Wam życzę.

Moja ocena: 8+/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepsza scenografia i dekoracja wnętrz

• Nicole 2007 - Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Johnny Depp
• Nicole 2007 - Najlepsza reżyseria - Tim Burton
• Nicole 2007 - Najlepsza scenografia

Historia Edith Piaf (Marion Cotillard) – francuskiej piosenkarki przedstawiona jest bardzo kolorowo i muzycznie, chociaż nie zawsze. Edith urodziła się w Paryżu, jednak jej matką ją porzuciła i oddała ojcu. Ojciec pracował w cyrku, jednak został z niego wyrzucony i zaczął zarabiać na ulicy rozśmieszając ludzi. To tam właśnie po raz pierwszy ujawnił się talent Edith, gdy jako dziewczynka zaczęła śpiewać, dzięki czemu ona i ojciec mieli, co jeść. Jako nastolatka śpiewem zarabiała na alkohol, żyła pełną piersią, nie przejmowała się niczym. I tu znów, na ulicy zauważył ją Louis Leplee (Gérard Depardieu), który zaproponował jej występu w słynnym paryskim klubie „Le Gerny’s”. Jej kariera potoczyła się szybko. Nagrała mnóstwo płyt, występowała również w USA, także odnosząc sukces. Słynęła z recitali pełnych ekspresji i dramaturgii. Zmarła na raka w wieku 48 lat. Jej muzyka przetrwała po dziś dzień.

Oj, jestem zachwycony. Długi, biograficzny film o Edith Piaf. Jej kariera była stosunkowo krótka, ale i tak mimo to na stałe wpisała się w historię muzyki francuskiej, ale też i światowej. A sam film również świetny, ciekawy i wciągający. Fabuła przedstawiona jest nam nielinearnie. Raz widzimy sceny z młodości i dzieciństwa, innym razem koncerty u szczytu kariery, po czym znów wracamy do początków – niemniej jednak wszystko zmierza do tragicznego, aczkolwiek bardzo ładnie i dyskretnie ukazanego końca.

Marion Cotillard! Jej kreacja, wszystkie metamorfozy, niesamowity talent i charyzma zdecydowanie poruszają. To właśnie dzięki niej ten film jest tak dobry. Wielokrotnie nagrodzona, także najważniejszą nagrodą – Oscarem za pierwszoplanową rolę żeńską – zdecydowanie zasłużenie! Miała w swojej kategorii silne rywalki, m.in. Cate Blanchett w „Elizabeth: Złoty wiek” czy Julie Christie w Away from Her”, jednak to za Marion trzymałem kciuki i w choć raz Akademia nie zawiodła. Ja również dałem jej swoją nagrodę Nicole (więcej…). Do tej pory grała w produkcjach francuskich, jednak po tej roli posypały się także propozycje z Hollywood – już w 2009 roku zobaczymy ją w „Public Enemies” u boku Johnny’ego Deppa i Christiana Bale’a.

Podsumowując, jest to jeden z lepszych filmów roku 2007, oraz jeden z lepszych filmów biograficznych, zdecydowanie polecam każdemu, to trzeba obejrzeć!

Moja ocena: 9/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepsza aktorka - Marion Cotillard
• Oscary za rok 2007 - Najlepsza charakteryzacja

• Nicole 2007 - Najlepsza aktorka drugoplanowa - Marion Cotillard

Historia młodego chłopca i jego chorej matki. Gdy Paweł (Adam Werstak) dowiaduje się, że lekarze nie mogą nic już zrobić, aby pomóc jego rodzicielce postanawia wyruszyć do Częstochowy, aby pomodlić się do Matki Boskiej Częstochowskiej. Paweł chce dosłownie pobiec tam, mimo, że to aż 350 kilometrów. Wraz z nim wyrusza nauczyciel w-fu, alkoholik (Robert Więckiewicz), który właśnie przez alkohol może zostać wyrzucony z pracy. Ich podróż będzie długa, męcząca i dramatyczna, a jej przebieg będzie śledzić cała Polska, za sprawą zaprzyjaźnionej reporterki, Anny (Beata Kawka).

Oj, w końcu coś dzieje się w polskim kinie. Temat ciekawy, realizacja sprawna. Bardzo podobała mi się rola Roberta Więckiewicza, ale młody Adam Westak również dobrze się spisał. Zszokowało mnie zakończenie, a raczej wszystkie sceny pod koniec. Cieszy mnie, że w końcu mogę napisać coś dobrego i pozytywnego o polskim filmie.

W filmie Tomasza Wiszniewskiego Polska ukazana jest w bardzo negatywnym świetle – brudna, zapijaczona, brzydka. W tym wszystkim, spory kontrast – mały Pawełek, pełen nadziei i wewnętrznej wiary, który do końca żyje w przekonaniu, że da radę uratować umierającą matkę. W filmie wszystko jest tak bardzo naturalne i prawdziwe, że czasem wydaje się, że oglądamy film dokumentalny, wszelkie postacie drugoplanowe, czy i te pierwszoplanowe są naprawdę bardzo autentyczne.

Podsumowując, „Wszystko będzie dobrze” to film naprawdę dobry i godny uwagi, uznany przeze mnie za najlepszy polski film roku 2007. Zdecydowanie polecam.

Moja ocena: 8+/10

• Nicole 2007 - Najlepszy Film Polski

Pewne miasto nawiedza burza stulecia. Po wszystkim mieszkańcy zliczają straty. Bohater filmu, David Drayton (Thomas Jane), zabiera syna do pobliskiego supermarketu, aby zrobić zakupy. W tym czasie miasto spowija gęsta mgła. Przez okna sklepu nic nie widać, wśród klientów panuje konsternacja. Wkrótce pojawia się inny mieszkaniec i krzyczy, że w mgle jest ‘coś’, i to ‘coś’ złego. Wszyscy postanawiają pozostać w sklepie i poczekać na opadnięcie mgły. Jednak z klientek, pani Carmody (Marcia Gay Harden) obwiesza, iż nadeszła apokalipsa. Początkowo nikt jej nie wierzy, jednak później sklep podzieli się na dwa wrogie obozy. Mieszkańcy prócz walki z ‘czymś’ z mgły, stoczą walkę miedzy sobą.

Już przy „1408” wspominałem, że Stephen King to twórca największej ilości książek i opowiadań, które zostały zekranizowane. „Mgła” to kolejna taka adaptacja. Jak było? Sam już nie wiem jak podejść do tego filmu, bo, z której strony by nie patrzeć, dobrze nie jest.

Przede wszystkim główna rola, Thomas Jane kompletnie położona, niewiarygodna i sztuczna. Zero emocji, zero gry aktorskiej. Pozostali aktorzy nie lepiej. Jednak będąc przy obsadzie jest jeden powód, dla którego właściwie nie żałuję tego seansu. Marcia Gay Harden. Ona, jako jedyna gra w tym filmie, wiarygodnie odtworzyła postać i pokazała nam emocje i uczucia. Prawdziwe i przekonujące.

Te wszystkie potworki, stworki, muszki i pajączki był przełknął, ale to wielkie ‘coś’ to już mnie dobiło. To wszystko zamiast straszyć bardziej wywołuje zażenowanie czy też niechęć. Kompletny brak klimatu, z minuty na minutę gorsza fabuła i coś, co mnie kompletnie rozłożyło na części pierwsze – zakończenie. Nie wiedziałem czy mam usiąść i płakać czy się śmiać. Ani jedno a nie drugie mi jakoś nie wychodziło.

Jeśli ktoś potrafi znieść ponad dwie godziny bezsensu tylko ze względu na świetną rolę jednej aktorki, to może obejrzeć, jeśli to komuś nie wystarczy – odradzam. Film to kompletna porażka.

Moja ocena: 3-/10

Syn Cezara, Brutus chce poślubić córkę króla Grecji, Irinę. Ta jednak bardziej zainteresowana jest sługą swojego ojca, Romantiksem. Proponuje rozstrzygnąć spór poprzez igrzyska olimpijskie. Brutus pewny siebie zgadza się na jej propozycję. Do Grecji przybywają reprezentacje wszelakich państw, w tym Galii wraz z Romantiksem, Asteriksem, Obeliksem i resztą znanych Galów. Rozpoczyna się impreza, która przetrwa tysiące lat, chociaż wg twórców ‘długo nie przetrwa’…

Kolejny, już trzeci aktorski film o losach dzielnych Galów. Tym razem jednak, pierwsze skrzypce gra tu postać Brutusa, syna Cezara. Oglądałem wersję z polskim dubbingiem, gdzie bohater przemówił głosem Borysa Szyca. I właściwie to był jedyny, godny uwagi element tego filmu, niestety.

Było trochę śmiesznie, więcej nudno, dużo na pewno pomógł owy dubbing. Jak już wspomniałem, główna rola tym razem to Brutus, a nie Asterix i Obelix, podobały mi się jego potyczki z ojcem i wciąż to nowe prezenciki. I jakby nie patrzeć, to był najciekawszy wątek. Całe te igrzyska, tak jak i w filmie, jak i te prawdziwie są dla mnie nudne, więc film za bardzo nie wciągnął. Właściwie to chyba nawet fani olimpiady nie byliby za bardzo usatysfakcjonowani. Film jest po prostu słaby.

O jedną kontynuację za daleko, można by rzec. Poprzednie dwa filmy, o potyczkach z Cezarem, a później z Kleopatrą wybitne nie były, ale śmieszyły i dało się je oglądać. O tym filmie powiedzieć się tego nie da. Trochę żałuję straconych dwóch godzin. Zawiodłem się, to też moje słowo do Was: darujcie sobie ten film.

Moja ocena: 3/10

Królestwo Skandynawii nękane jest przez olbrzymiego, ohydnego potwora Grandala. Król Hrothgar jest bezsilny i nie wie, co ma począć. Jednak pojawia się tytułowy Beowulf, który twierdzi, że pokona potwora a w zamian chce nagrodę. I rzeczywiście bohater wygrywa z Randalem, jednak to dopiero początek jego przygód, która jak sie okaże będą całkiem tragiczne, w dużej mierze przez Matkę Grandala.

Scenariusz filmu powstał na podstawie staroangielskiej legendy. Historia całkiem intrygująca, bohaterzy też są ciekawi, ogląda się miło, film, a właściwie animacja nie nudzi. Właśnie – animacja. Technika, w jakiej powstał film jest bardzo ciekawa, a mianowicie prawdziwi aktorzy nagrali swoje sceny, a potem zostali po prostu zanimowani. Ciekawy efekt, realizatorsko, technicznie i artystycznie – świetnie.

W filmie zagrali m.in. Angelina Jolie(!), Ray Winstone, Anthony Hopkins, John Malkovich czy Robin Wright Penn. Oczywiście najbardziej zachwyciła mnie Angelina, bo jakże by inaczej, zagrała ona postać Matki Grandala. Postać bardzo ciekawa, a i w filmie miała ona znaczącą rolę. Wrażenie robi też smok, pojawiający się pod koniec oraz muzyka, szczególnie piosenka zaśpiewana przez Królową, czyli Robin Wright Penn.

Podsumowując, fabuła może być, ale bardziej zachwyca strona realizatorska i warto choćby, dlatego zwrócić uwagę na tę pozycję. Zdecydowanie trochę się wyróżnia na tle innych animacji.

Moja ocena: 6/10

Bohaterowie filmu spotykają się na imprezie zorganizowanej, aby pożegnać Roba, który zdobył świetną posadę w Japonii. Po przybyciu bohatera atmosfera trochę się psuje, wychodzą na jaw różne emocjonalne informacje. Jednak cały ten bałagan przyćmiewa coś. Wszyscy słyszą jakieś wybuchy, odgłosy, widzą też płomienie i tym podobne. Nikt nie wie, co się dzieje, uczestnicy przyjęcia wychodzą na podwórko. Wszędzie panuje zupełna dezorientacja. Wkrótce nieopodal bohaterów spada głowa Statui Wolności. To już wywołuje prawdziwą panikę. Atak terrorystyczny? Ufo?

Zacznę od olbrzymiej, niespotykanej kampanii reklamowej filmu. Zewsząd atakowały nas urywki, zdjęcia, plakaty – szczególnie ten ze zniszczoną Statuą Wolności robił niesamowite wrażenie i wywołał poruszenie wśród wszystkich. Nikt nie wiedział, o co chodzi. Po seansie nie wiele się zmienia, wciąż nie znamy odpowiedzi na wiele dręczących pytań. Jednak jakby nie patrzeć, kampania przyniosła oczekiwany skutek – film przy budżecie 25 milionów dolarów, zarobił aż 80 milionów, a poza USA drugie tyle. Chodzą plotki o sequelu, jednak nie tak prędko.

Sposób pokazania nam filmu, czyli obraz z perspektywy kamery trzymanej przez bohaterów był dla mnie niesamowicie męczący. Rozumiem, że to miało być coś nowego, innowacyjnego, ale moim zdaniem nie tędy droga. Myślałem, że dostane jakieś epilepsji czy czegoś innego, w głowie mi się kręciło i w ogóle. Dobrze, że trwało to tak krótko, bo chyba bym do końca nie dotrwał. Zdecydowanie wolę tradycyjnie kręcone filmy.

Fabuła filmu, jeśli w ogóle można to tak nazwać, szczątkowa, właściwie wszystko kręci się wokoło pytania ‘ale o co chodzi?’, tego właśnie postacie z filmu próbują się dowiedzieć, a jednocześnie przetrwać tę inwazję czy też atak. Zakończenie nie rozczarowuje, jednak nie odpowiada na wszystkie pytania, tak prawdopodobnie miało być, ale czy ewentualna kontynuacja odpowie nam na nie? Fani na pewno tego by chcieli, jednak producenci (J.J. Abrams, twórca „Zagubionych”) mogą jeszcze trochę pobawić się z widzami w kotka i myszkę…

Podsumowując, „Cloverfield” (nawet mi nie mówicie o polskim tytule, nie przechodzi mi on ani przez usta, ani przez klawiaturę) to film dobry, innowacyjny i na pewno godny uwagi. Osobiście wolałbym nie oglądać kolejnych części, jednak wyniki kasowe mówią same za siebie i jest to tylko kwestia czasu.

Moja ocena: 7/10

Król Leonidas (Sean Maguire) znów będzie bronić Spartę. Tym razem nie z trzystoma Spartanami a z trzynastoma. I nie koniecznie będzie to walka na dzidy, a na taniec. Taniec ze Spartanami? Czemu nie, lecz wojownicy zmierzą się z Persami nie tylko w tej konkurencji. Koniec i tak jest znany, garbata Paris Hilton jak zwykle wszystko zepsuje. Żona Leonidasa (Carmen Electra) spróbuje pomóc mężowi przekonując radę do wysłania kolejnych oddziałów Spartan do walki.

Poziom pseudoparodii spada z filmu na film. „Komedia romantyczna” była żenująca, „Wielkie kino” odrobinę lepsze, ale wciąż debilne i głupie. Teraz powstał obraz „Poznaj moich Spartan” bazujący głównie na „300”, jednak powiązań jak zwykle jest tutaj wiele. M.in. są to filmy taneczne (trudno zgadnąć, o który chodzi, bo niczym się one nie różnią), programy „Taniec z gwiazdami”, „Załóż się”, amerykański Idol oraz postacie takie jak Britney Spears, Paris Hilton czy Angelina Jolie z Bradem Pittem. I wiele innych.

Na nic się to jednak zdało. Film przebija głupotą wszystkie inne możliwe parodie, które do tej pory widziałem. Jest żenujący, niesmaczny, nijaki, nudny, banalny, debilny (ja mogę tak długo ;D)… Z minuty na minutę coraz bardziej pragnąłem, aby w końcu się skończył. Zdecydowanie odradzam Wam tego potworka.

Moja ocena: 1/10