Juno (Ellen Page) ma 16 lat. A dlaczego jest bohaterką tego filmu? Ponieważ zaszła w ciążę. Jednak jak na jej sytuacja zachowuje spokój. Baa, jest nawet bardzo wyluzowana. Początkowo – nie wiedzieć, czemu – zrywa kontakt z ojcem dziecka, Bleekerem (Michael Cera). Najpierw myśli o usunięciu ciąży, jednak w końcu postanawia, że odda dziecko jakiejś dobrej rodzinie, którą zamierza znaleźć. W gazecie odnajduje ogłoszenie Vanessy (Jennifer Garner) i Marka (Jason Bateman) Loringów. Robią oni bardzo dobre wrażenie na Juno, zaprzyjaźnia się ona z Markiem. Jednak z czasem pojawią się kłopoty, jednak jak do wszystkiego, dziewczyna podejdzie z dystansem i stoickim spokojem. Jak ona to robi?

Jeden z pięciu filmów, które Amerykańska Akademia Filmowa (ta od Oscarów) uznała za najlepsze w roku 2007. Niesłusznie porównywany do „Małej miss”. Owszem, oba obrazy to słodko gorzkie komediodramaty, jednak „Mała miss” była rewelacyjna i ma u mnie 10, a „Juno” była… średnia. Świeży pomysł (Oscar dla Diablo Cody za scenariusz) i to chyba wszystko.

Zachwycać się jeszcze mogę nominowaną do Oscara Ellen Page – Juno urzeka swoim podejściem do życia, a to świetnie pokazała aktorka. Chyba każdy z nas chciałby ogłaszać złe nowiny rodzicom z uśmiechem na twarzy, a nie jest to przecież takie proste. Miej 16 lat i powiedz, że jesteś w ciąży. Pomyślisz, zabiją mnie, wyrzucą z domu, nie wiem. A Juno? Co się przejmować, przecież świat się nie zawalił! Podobała mi się również postać Vanessy, grana przez Jennifer Garner. Postać tragiczna, ale ja takie lubię, aktorka również pokazała klasę, brawo.

Podsumowując, „Juno” to dobra, świeża komedia z dobrym scenariuszem i obsadą, jednak moim zdaniem nie jest to TOP5 filmów roku 2007. Ale zobaczyć można, na pewno nie będzie to stracony czas.

Moja ocena: 7/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepszy scenariusz oryginalny - Diablo Cody

Allison (Jessica Alba) w wieku 5 lat miała wypadek w wyniku, którego straciła wzrok. Przez wszystkie te lata, które do tej pory przeżyła nauczyła się żyć z tym, jednak jej siostra – winna wypadkowi – cały czas szukała nowych oczy dla Allison, aby można było je przeszczepić. Tym samym siostra bohaterki chciała sobie oczyścić sumienie. I udaje się jej to, dochodzi do operacji i Allison odzyskuje wzrok. Jednak od samego początku coś jest nie tak. Dziewczyna zaczyna widzieć zjawy, zmory i postacie, których nikt prócz niej nie dostrzega. Rodzina i przyjaciele sądzą, że zwariowała, ona sama postanawia udowodnić, że tak nie jest i odkryć, co się tak naprawdę stało po przeszczepie oczu.

Remake koreańskiego horroru „Jian Gui” braci Pang. Nikogo chyba nie zdziwi fakt, że oryginału nie oglądałem. Amerykanie lubią robić azjatyckie horrory po swojemu. O ile pierwsza część „Klątwy” oraz dwa „Ringi” podobały mi się bardzo, były straszne i dobre, to o tyle „Oko” jest już słabe i nijakie. Mało tutaj typowego straszenia, zwartej i wciągającej akcji i typowych ‘straszaczy’. Bardziej skupiono się na tym, aby pokazać, o co tak naprawdę chodzi i tak wraz z bohaterką odkrywamy, do kogo należały oczy i dlaczego dzieje się tak a nie inaczej. Ale końcowa sekwencja to już kompletnie mnie dobiła i zniszczyła ten film. Jest ona praktycznie pośrednią kopią z „Oszukać przeznaczenie”.

„Oko” to już drugi film, który wymaga od Jessicy Alby czegoś więcej niż tylko ładnego wyglądu. I o ile w „Przebudzeniu” jeszcze dała sobie radę i była zadziwiająco dobra, tak tutaj wyszło, w jakich filmach Alba powinna grać. Z całą sympatią do niej, bardzo ją lubię, ale lepiej niech pozostanie przy takich filmach jak „Facet pełen uroku” czy „Fantastyczna czwórka 2”.

Podsumowując, „Oko” jest słaby horrorem, nieudaną próbą przeniesienia chwalonego filmu z Korei. Nie straszy, ma złe zakończenie, a pani Alba talentu nie ma. Obejrzeć można, ale też i nic wielkiego się nie stanie, jak tego nie zrobicie. Ja to bardziej potraktowałem, jako komedię, bo niektóre sceny naprawdę bawiły.

Moja ocena: 4/10

Myśliwy Llewelyn Moss (Josh Brolin) znajduje na pustyni miejsce, w którym musiałby wydarzyć się sceny dantejskie. Nie żywi ludzie, psy, pozostawione samochody, a na jednym z nich pokaźna ilość narkotyków, walizka z pieniędzmi, a także umierający mężczyzna. Bohater zabiera pieniądze, wraca do domu. Będąc tam wysyła żonę, jak najdalej stąd, sam bierze pieniądze, wodę i wraca na pustynię, aby pomóc konającemu. Tam jednak sytuacja jest już inna, ktoś go widzi, ktoś wyraźnie wrócił po pieniądze. Moss ucieka, jednak w pogodni za nim zostanie wysłany psychopatyczny morderca, Chigurh (Javier Bardem).

Pierwszy film braci Coen, jaki obejrzałem i szczerze mówiąc, nie rozumiem fali pozytywnej krytyki, zachwytów, wysypu nagród i nominacji (w tym 8 nominacji do Oscara, 4 zdobyte w tym dla Najlepszego Filmu). Mnie film wcale nie zachwycił. Nie chodzi oto, czy go nie zrozumiałem czy coś, dla mnie był bardzo długi, powolny, wręcz ciągnący się. Historię tę można by opowiedzieć krócej, szybciej, a gdyby już dodać kilka scen akcji (tak wiem, bluźnię) to w ogóle było by ekstra.

Aczkolwiek jest kilka elementów, które pochwalić mogę. Przede wszystkim Oscarowy Javier Bardem, zdecydowanie zasłużył na tę statuetkę, chociaż w swojej kategorii miał też innego, poważnego rywala, Casey'a Afflecka, nie mniej jednak to Bardem dostał nagrodę. Bardzo ładne były też zdjęcia, bardzo dopasowane klimatycznie do całej opowieści. Czytając o filmie po jego obejrzeniu kilka osób stwierdziło, że w filmie nie było żadnej muzyki, a jeśli była, to bardzo dyskretna. I rzeczywiście, dwugodzinny film, a muzyki tyle, co kot napłakał, to też jest warte pochwalenia, bo ja wcale nie zauważyłem jej braku.

Podsumowując, dla mnie ten film nie jest kultowy, nie jest arcydziełem, nie jest fenomenalny i na głównego Oscara sobie nie zasłużył. Dla mnie to zupełny przeciętniak, nawet za długi.

Moja ocena: 5/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepszy film
• Oscary za rok 2007 - Najlepszy aktor drugoplanowy - Javier Bardem
• Oscary za rok 2007 - Najlepsza reżyseria - Ethan i Joel Coen
• Oscary za rok 2007 - Najlepszy scenariusz adaptowany - Ethan i Joel Coen

Jesse James (Brad Pitt) jest jednym z najbardziej znanych przestępców w Teksasie. Jego banda rabuje pociągi, banki i nigdy jeszcze nie została złapana. Nikt nie wie jak wygląda Jesse James, nawet jego żona nie wie, że jej mąż to przestępca. Nikt prócz ludzi, z którymi Jesse współpracuje. Dołącza do nich Robert Ford (Casey Affleck) wyraźnie zafascynowany Jamesem. Ich współpraca nabierze tempa, Robert będzie pogłębiał swoją fascynację Jesse'm, z czasem przerodzi się to w obsesję. Jednak sam zainteresowany długo nie będzie tego widział, gdy to zauważy będzie już za późno. Robert będzie chciał być nowym Jessie Jamesem, a żeby tego dokonać nie zawaha się przed niczym.

W roku 2007 gatunek filmowy, jakim jest western przeżywa prawdziwy renesans. Nie milkną zachwyty nad „3:10 do Yumy” z Russelem Crowe i Christianem Bale, a opinie na temat „Zabójstwa...” również są w wielu przypadkach bardzo pochlebne. Również Amerykańska Akademia dała dwie nominacje temu filmowi – za rewelacyjne zdjęcia oraz świetną rolę drugoplanową Casey’a Afflecka, bardziej utalentowanego od swojego brata, Bena (za to Ben ma świetny talent reżyserski, co pokazał w „Gdzie jesteś Amando?”). Osobiście nie znoszę westernów i o ile „3:10 do Yumy” nie dałem rady obejrzeć od tyle nad „Zabójstwem...” jestem zachwycony.

Zacznę od kreacji aktorskich. Uwagę głownie zwracają dwie osoby – Brad Pitt i Casey Affleck. Pitt ma już ustatkowany status dobrego aktora i gwiazdy w Hollywood (i nie tylko poprzez związek Sami-Wiecie-Z-Kim), natomiast Casey ma znane nazwisko, ale także olbrzymi talent, więc jestem pewien, że jeszcze nie raz o nim usłyszymy i nie raz go zobaczymy. Pozostałe role drugoplanowe i dalej również są bardzo dobre, cała banda Jamesa jest świetnie dobrana.

Uwagę zwraca też strona realizatorska filmu. Świetne zdjęcia, scenografia i kostiumy (nagrodzone przeze mnie tutaj). Wszystko to składa się na świetny film, długi, ale mimo to ja nudy nie czułem. Fabuła wciąga i ciekawi.

Podsumowując, „Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda” to film bardzo dobry, godny polecenia i obejrzenia. Nie żałuję, że go obejrzałem, mimo, że nie znoszę westernów, widać ma coś w sobie, że nawet takie osoby jak ja mogą go polubić.

Moja ocena: 8+/10

• Nicole 2007 - Najlepszy aktor drugoplanowy - Casey Afleck
• Nicole 2007 - Najlepsza zdjęcia

Bohater filmu, David (Hayden Christensen) ma bardzo dziwny talent czy też dar – może w mgnieniu oka przenosić się z miejsca X do miejsca Y, krócej mówiąc – może się teleportować. Wiedzie sobie bogate i dostatnie życie, ponieważ gdy braknie mu pieniędzy to przenosi się do skarbców w wielkich bankach i pożycza tyle kasy, ile zapragnie. Jednakże wkrótce coś ulega zmianie. Na swojej drodze spotyka Palladynów, ludzi, którzy łapią i zabijają takich jak David, Jumperów. Na szczęście bohaterowi pomoże inny kolega po fachu, Griffin (Jamie Bell). Razem ‘zapolują’ na szefa Palladynów, Rolanda (Samuel L. Jackson), a także spróbują uratować dziewczynę Davida, Millie (Rachel Bilson).

Po „Jumperze” oczekiwałem bardzo wiele. Superprodukcja zapowiadała się znakomicie, w dodatku 83 minuty całości, wiec myślałem, ze ‘napakują’ tu mnóstwo akcji, a do tego jakaś lekka i zwiewna fabuła, a czas ten zleci bardzo szybko, coś jak „Transformers” tylko krócej i biedniej.

Niestety, zawiodłem się bardzo. Akcja rozwija się bardzo wolno, dopiero druga część filmu to jazda bez trzymanki, aczkolwiek wcale niezachwycająca, tylko taka normalna, na miarę XXI wieku. Fabuła owszem, była bardzo zwiewna, znikoma i bezsensowna. Próbowana sprawić, aby była ciekawa, miała jakąś głębię, jednak wyszło zupełnie przeciwnie. Słabo zarysowane postacie, nudne wątki. Bohatera poznajemy od dzieciństwa aż do dnia dzisiejszego, a wszystko bardzo skupione na romansie niż na jakieś akcji. Jak już stwierdziłem – oczekiwałem bardzo wiele, zastałem bardzo mało. Kwestię obejrzeć czy nie, zostawiam wam, ja żałuję seansu.

Moja ocena: 5/10

Młody Christopher McCandless (Emile Hirsh) jest zagubiony, szuka swojego miejsca na świecie, celu w życia. Po skończeniu nauki na Uniwersytecie Emory podejmuje bardzo ważną decyzję – oddaje wszystkie swoje oszczędności na cele charytatywne, pakuje się i wyrusza w podróż. Jego wyprawa nie ma żadnego określonego celu, chce dowiedzieć się, kim jest. Ta podroż to także bunt przeciwko rodzicom i całemu światu. Film opowiada głownie o nim, ale mamy też ważne wątki poboczne, jak historia jego rodziców czy siostry, która miała olbrzymi wpływ na decyzje bohatera.

Zacznę jakby od końca – ja bym nie nominował Hala Holbrooka do Oscara 2007 za drugoplanową najlepszą rolę męską. Dziwi mnie ta nominacja, ponieważ ta postać niczym nadzwyczajnym się nie wyróżniła. Inni aktorzy drugoplanowi również byli dobrze a nawet lepsi. No, ale, Akademia od wielu lat lubi zaskakiwać i dziwić.

A sam film… Na pewno inny. Długi, momentami męczący. Warto też dodać, że na podstawie faktów autentycznych. Bardzo podobał mi się montaż oraz zdjęcia. Krajobrazy Alaski zapierają dech w piersiach. Niczego sobie była też muzyka. Jeśli już czepiać się szczegółów, to dziwne, że nasz bohater podczas podróży prawie w ogóle nie spotkał mrozów, deszczy czy innych przeciwności losu. Ludzie, których spotkał również byli dla niego bardzo mili – wszyscy amerykanie tacy są? Dobrze, że Christopher nie podróżował po Polsce –taka mała dygresja. Podobało mi się zakończenie, a właściwie sposób, w jaki zostało ono pokazane. Bardzo dobrze i poprawnie, bez zbędnego patetyzmu itp.

Podsumowując, „Wszystko za życie” to film, który już przez wiele osób został okrzyknięty kultowym. Dla mnie taki nie jest, jest dobry, ale znacząco w pamięć mi się nie wbił, ale obejrzeć można.

Moja ocena: 6+/10

Alvin, Teodor i Simon to trzy rozśpiewane wiewiórki. Pewnego razu drzewo, na którym mieszkały zostało ścięta i zabrane do siedziby wielkiej firmy fonograficznej, jako materiał na choinkę. Tam zwierzątka w popłochu trafiają do koszyka Davida Seville’a (Jason Lee), który pisze piosenki dla owej firmy. Mężczyzna niczego nie świadom zabiera wiewiórki do swojego domu. Są one nad wyraz mądre i urządzają sobie ucztę w kuchni Davida, gdy ten śpi. Szybko jednak zostają przyłapane, a miedzy nimi a Seville’m nawiąże się ciekawa, rozśpiewana współpraca.

Alvin, Teodor i Simon długo gościły na szklanym, małym ekranie, jako animowane postacie. Sam nawet pamiętam, że oglądałem taką bajkę, ale było to dawno temu. W 2007 reżyser Tim Hill (wcześniej zrobił m.in. „Garfielda 2”) postanowił przenieść zwierzątka na duży ekran w postaci filmu aktorskiego. I po części mu się udało zrobić to świetnie, ponieważ same wiewiórki są ślicznie, słodkie i w ogóle urzekają od pierwszego pojawienia się. Każda scena z nimi jest zabawna i ciekawa.

Gorzej wypada już obsada aktorska. Główna rola, Jason Lee nie jest rewelacyjna. Nawet bym powiedział, że jest słaba i nijaka. Pozostali aktorzy również słabo. Fabuła filmu prosta i przewidywalna, ciekawa też jest muzyka śpiewna przez wiewiórki.

Podsumowując, „Alvin i wiewiórki” nie jest filmem rewelacyjnym, jednak warto go obejrzeć choćby dla tych przemiłych i przeuroczych wiewiórek. Film odniósł spory sukces kasowy, to też producenci już planują drugą część na rok 2010.

Moja ocena: 7/10

Robert Neville (Will Smith) jest ostatnim człowiekiem na Ziemi. Kilkanaście lat temu zły wirus spustoszył całą planetę, większość ludzi umarła, nieliczni zmienili się w okropne mutanty, które rządne są tylko ludzkiej krwi. Boją się one słońca, dlatego też wychodzą tylko nocą. Robert za dnia stara prowadzić się normalne życie, mimo, że nie jest to takie łatwe. Doskwiera mu samotność, jego jedynym towarzyszem jest pies. Neville nieustannie pracuje nad szczepionką na wirusa – poluje na mutanty, po czym robi z nich króliki doświadczalne. Oczywiście, jak to w filmach, szykują się zmiany w jego życiu, a hasło filmu głosi „Ostatni człowiek na Ziemi… nie jest sam”, o czym również się przekonamy.

O wow! Zaraz po obejrzeniu trailera (zaznaczam, że rzadko je oglądam) film ten niesamowicie mnie zaciekawił. Lubię takie filmy, apokaliptyczne, wyalienowane, niestandardowe. Dodatkowo Will Smith, który w każdym filmie zachwyca i porywa, sam w sobie jest gwarancją sukces, talentu i dobrej gry. „Jestem Legendą” nie zawiódł mnie. Pokładałem w nim duże nadziei i otrzymałem to, czego chciałem. Świetny klimat, doskonałe efekty, oraz robiący olbrzymie wrażenie opustoszały i zarośnięty Nowy Jork niczym Londyn z „28 dni później”.

Wiele osób zarzuca filmowi nudę. Osobiście nie odczułem czegoś takiego, film po prostu mnie porwał i czas zleciał bardzo szybko. Rozczarowało trochę zakończenie, poprawne, ale lekko zbyt patetyczne, ale do tego już nas Amerykanie przyzwyczaili. Jest to drugi obraz Francisa Lawrence’a, który w 2005 roku zadebiutował świetnym „Constantine”, widać ma człowiek fach w ręku i pewnie jeszcze nie raz o nim usłyszymy, ja osobiście będę uważnie śledził jego karierę.

Niestety, chodzą pogłoski o sequelu. „Jestem legendą” zarobił olbrzymie pieniądze (zobacz) i znalazł się w dziesiątce najlepiej zarabiających filmów roku 2007 to też producenci chcą wyciągnąć od nas jeszcze raz trochę pieniędzy. Ja nie widzę możliwości kontynuacji. Zakończenie było jasne, jest to koniec tej historii i nie widzę potrzeby psucia dobrego wrażenia. Szczerze wierze, ze cos się nie powiedzie i „Jestem legendą 2” po prostu nie powstanie. A Wam zdecydowanie polecam film, bo jest naprawdę dobry. :)

Moja ocena: 9/10

Młoda dziewczyna, Andie (Briana Evigan) należy do ulicznego gangu tanecznego 410. Po kolejnej akcji w metrze jej ciotka stwierdza, ze ma dość i chce ja wysłać do Teksasu do innej rodziny. Andie nie wie, co robić, spotyka swojego kuzyna, Tylera (Channing Tatum). Ten proponuje jej, aby wstąpiła do szkoły, do której sam kiedyś uczęszczał. Początkowo dziewczyna nie chce się zgodzić, jednak nie ma innego wyjścia – ciotka stawia ultimatum – albo szkoła, albo Teksas. Wybiera szkołę, tam też poznaje Chase’a (Robert Hoffman), szkolnego prymusa i świetnego tancerza. Między nimi zaczyna coś iskrzyć. W końcu Andie zostaje wyrzucona z 410, stworzy własną grupę z uczniów swojej szkoły i wystartuje w konkursie „The Streets”.

Druga część „Step up” jest porównywalna do swojej poprzedniczki. Sytuacja jest jednak odwrotna. W jedynce, ona była dobra, ułożona, on mniej ułożony, z ulicy. W dwójce to on jest już w szkole, a ona jest z ulicy. Oczywiście nie w sensie dosłownym, ma w końcu dom. Film nie zachwyca, nie ma nic innowacyjnego, ale mimo wszystko oglądało się nawet dobrze. Nie spodziewajcie się inteligentnego filmu, jedynie prostej i mega przewidywalnej rozrywki z muzyką i tańcem w tle. Taki dłuższy teledysk z MTV.

Ponownie wrażenie robi końcowa sekwencja taneczna, tutaj na świeżym powietrzu, nocą i w deszczu. Bardzo mi się podobało, ale wciąż nie tak, jak sekwencja z pierwszej części, nie mniej jednak – ciekawe.

Podsumowując, „Step up 2” obejrzeć można, na pewno spodoba się fanom tańca, hip hopu czy programu „You can dance”. Ja nie żałuję, że obejrzałem.

Moja ocena: 6/10

Tytułowy Michael Clayton (George Clooney) jest prawnikiem w wielkiej, międzynarodowej firmie prawniczej. Wszystko działa jak należy, ale do czasu. Jeden z pracowników, Arthur Edens (Tom Wilkinson), podczas spotkania ugodowego zaczyna tańczyć i rozbierać się. Wszyscy są zszokowani. Zadaniem bohatera jest opanowanie i jak najszybsze zatuszowanie tej sprawy. Dziwne zachowania Arthura tłumaczone są niespotykaną chorobą. Edens brał tabletki, jednak chciał poczuć się wolny i zaprzestał tego. Do sprawy włącza się również Karen Crowder (Tilda Swinton), która właśnie przejęła kierownicze stanowisko w firmie.

„Michael Clayton” to kolejny, z pięciu najlepszych filmów wg Amerykańskiej Akademii Filmowej. Uważam, że film jest dobry, jednak nie jest to wciąż moje TOP5 roku 2007. Niemniej jednak na pewno plasuje się on w pierwszej dziesiątce. Historia ciekawa, dobrze i sprawnie zrealizowana, dodatkowo świetna muzyka.

Jednak jest coś, co naprawdę wyróżnia ten film. Obsada aktorska. Po pierwsze wspaniały George Clooney w roli głównej. Jest to najlepsza rola, w jakiej do tej pory go widziałem – skomplikowana i świetnie odegrana. Po drugie – Tilda Swinton, do tej pory znana mi, jako zła królowa z „Opowieści z Narnii”, tutaj, jako zimna szefowa, dramatyczna i nad wyraz prawdziwa. I w końcu Tom Wilkinson, jako Arthur, idealnie pokazał człowieka chorego, który chce być wolny. Cała trójka została nominowana do Oscara za rok 2007, ale tylko Tilda Swinton go zdobyła – zasłużyła na niego z całą pewnością.

„Michael Clayton” to debiut reżyserski Tony’ego Gilroy’a odpowiedzialnego wcześniej za scenariusz do wszystkich trzech filmów o Jasonie Bournie („Tożsamość...”, „Krucjata...” i „Ultimatum...”), „Armageddonu” czy „Adwokata diabła”. Teraz nie tylko napisał scenariusz do filmu, ale też z powodzeniem go wyreżyserował.

Podsumowując film dobry, dużo tutaj gadania, dopiero pod koniec wszystko rozwija się jeszcze bardziej, żeby zatrzymać się na świetnym zakończeniu. Warto zobaczyć – ciekawa fabuła i genialne aktorstwo. Polecam!

Moja ocena: 8/10

• Oscar za rok 2007 - Najlepsza aktorka drugoplanowa: Tilda Swinton