Miło mi jest poinformować, że z dniem dzisiejszym ten blog ponownie zaczyna funkcjonować. Zmian jest wiele, przede wszystkim nowa domena – filmlog.pl. Do tego zrobiłem mały design-lifting, oraz trochę przebudowałem menu. Zaszło także kilka zmian w wyglądzie notki, ale to zauważycie już niedługo podczas publikacji kolejnych recenzji.

Chciałem też dodać, że moje teksty (nie recenzje, inne) będą pojawiać się na stronie popcorner.pl, o czym na pewno dowiecie się z mojego blipa – unnami.blip.pl

Dodatkowo zapraszam do śledzenia blipa filmlogu – recenzje.blip.pl, gdzie w kilka sekund po ukazaniu się recenzji zakomunikuję to tam.

A więc, zaczynamy, już jutro pierwsza recenzja – zacznę ‘z grubej rury’ filmem „Michael Clayton”.

Zbliża się matura. 25 kwietnia zakończenie roku szkolnego, a potem już w pierwszym tygodniu maja egzaminy. W związku z tym w najbliższym czasie na stronie nie pojawią się żadne recenzje, ponieważ zapas 'szkiców' już mi się wyczerpał. Nowe recenzje są, ale jeszcze na kartkach, zostaną przepisane po maturze i wtedy wznowię ich publikację.

Podobnie z notkami na 'lukaszku' i 'kulturze', tam również będzie chwilowy zastój i nic nowego się nie pojawi, chyba, że będzie to coś bardzo ważnego, wartego odnotowania.

Nie oznacza to jednak, że znikam z Internetu - nadal możecie śledzić mnie na blipie, nadal będę Was czytać i komentować, jednak mniej i rzadziej, najbliższy czas zamierzam poświęcić nauce, żeby jakoś tę maturę (satysfakcjonująco) zdać.

A więc do przeczytania w maju! :)

Mały to fan baseballu, jednak sam nie do końca potrafi dobrze w niego grać. Nie wierzy w siebie. Pewnego razu znajduje piłkę do gry, niby nic dziwnego, ale ta piłka zaczyna z nim rozmawiać. Oboje czeka ogromna przygoda. Lala, kij do gry jednego z najbardziej znanych graczy, gwiazdy drużyny New York Yankees - Babe Rutha zostaje skradziona. Mały czuje się temu winny, ponieważ, to on ostatni widział Lalę i jej nie dopilnował. Piłeczka i Mały wyruszają w podróż, aby odnaleźć Lalę. Jak się okaże, owy kij również potrafi mówić.

Kiepska bajka + polski dubbing równa się… lepsza bajka. Historia wydawałaby się niezbyt ciekawa, ale jak w wielu przypadkach uratował ja polski dubbing. Genialna Agnieszka Dygant jako skradziony kij, Krzysztof Tyniec jako gadająca piłeczka oraz Agnieszka Kożuchowska jako Mały. Podobało mi się, ale rewelacji nie ma, bez polskiego dubbingu ocena pewnie poszłaby o dwa oczka w dół, a tak jest jak jest. Obejrzeć można, dzieciom na pewno się spodoba.

Moja ocena: 5/10

10 historii opowiedzianych wg wszystkich przykazań chrześcijańskiego dekalogu. Przedstawia je Jeff (Paul Rudd), którego krótką historię życia poznajemy pomiędzy poszczególnymi opowiastkami. I tak mamy między innymi człowieka (Adam Brody), który wyskoczył z samolotu nie otwierając spadochronu, wbił się w ziemię i jeśli się poruszy, to zginie. Jest też matka dwóch murzynów, która chce wmówić synom, że ich ojciec jest biały. Dwóch sąsiadów rujnuje własne życie, kupując coraz to większą liczbę tomografów. A główny bohater, Jeff wciąż nie może się zdecydować – żona (Famke Janssen) czy kochanka (Jessica Alba)?

Całkiem przyjemna, absurdalna komedia, przedstawiona w ciekawej konwencji. Postacie w filmie ukazują nam różne historie, jednak łączą się i widać, że zamieszkują to samo miasto. Bohaterzy jednej historii często są dalszoplanowymi postaciami w innej. Aktorsko mamy wiele znajomych gwiazd – m.in. Paul Rudd, Adam Brody, Jessica Alba czy Winona Ryder. Jessica to chyba wybiera tylko te lekkie, komediowe role, jestem ciekaw jak sprawdziła się w horrorze „Oko”, który niedawno miał premierę. Lubię ją i mam nadzieję, że nie spaliła tego filmu.

Podsumowując, film może być, porządna dawka absurdu, nie nudziłem się i nie żałuję, że obejrzałem. Ale rewelacji się nie spodziewajcie.

Moja ocena: 5/10

26 grudnia 2008: Znany już jest polski tytuł filmu i brzmi on "Jak złamać 10 przykazań".

Mąż Isabelli (Reese Witherspoon) powiadamia ją, że wraca z Afryki Południowej do Waszyngtonu, umawiają się, że spotkają się na lotnisku. Isabella czeka na męża, jednak ten nie zjawia się. Kobieta już wie, że coś jest nie tak. Dodatkowo komórka męża jest wyłączona. Szuka pomocy u przyjaciela i dzięki niemu dowiaduje się, że jej mąż, Egipcjanin z pochodzenia jest podejrzany o atak terrorystyczny i został zatrzymany przez urząd USA. Anwar (Omar Metwalley) jest nieludzko przesłuchiwany i torturowany przez Williama Dixona (David Fabrizio), a wszystkiemu przygląda się wtyczka CBA, Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal). Douglas był tylko pomocnikiem swojego szefa, wysłannika CBA w Afryce Południowej, jednak, gdy ten zginął, szefowa CBA, Corrine Whitman (Meryl Streep) postanowiła obsadzić Freemana w nowej roli i jednocześnie sprawdzić go. Czy Isabella odzyska męża? Czy ten rzeczywiście miał jakiś związek z atakiem? Jak się sprawdzi Freeman, a czego oczekuje Whitman?

Gwiazdorska obsada i temat, który już mi się przejadł. W tym roku powstało kilka filmów bazujących i krążących w około tematu numer jeden w Stanach, czyli terroryzmu, wojny, polityki i wszystkiego, co z tym związane („Królestwo”, „Ukryta Strategia”). Każdy z nich był inny, zarówno pod względem wykonania i podejścia do tematu, jak i mojej oceny. „Transfer” również jest inny. Ciekawy, może trochę za długi, czy też sceny przesłuchania za długie, ale jednak mimo wszystko oglądało się dobrze. Bardzo dużym plusem filmu jest właśnie obsada, świetna i przekonująca Reese Witherspoon, dobry Jake Gyllenhaal, no a Meryl Streep to klasa sama w sobie.

Krótko podsumowując, temat już zbrzydł, jednak dla takiej obsady warto sięgnąć po film, no chyba, że ktoś już naprawdę ma dość tej tematyki, generalnie solidny i dobrze nakręcony film, jednak bez nadmiernego zachwytu. Ja nie żałuje tych dwóch godzin.

Moja ocena: 6/10

Clay (Hayden Christensen) jest synem bogatego biznesmena. Sam (Jessica Alba), jego dziewczyna, pracuje u jego matki, jako asystentka, jednak nie jest świadoma romansu młodych, ponieważ Ci ukrywają to. Clay czeka na sygnał ze szpitala, sygnał, który powie mu, że pojawiło się sztuczne serce, które będzie można mu przeszczepić, ponieważ jego własne jest chore i operacja jest niezbędna. W końcu dochodzi do przeszczepu, bohater zostaje poddany narkozie, jednak, o dziwo, słyszy i czuje wszystko, co dzieje się na sali operacyjnej, ale nie może się ruszyć czy wypowiedzieć ani słowa. Z minuty na minuty dowie się, że wszystko było dawno ustawione, a jego życie jest zagrożone, bo ktoś uknuł spisek.

Hayden Christensen w końcu pojawił się w kinie i próbuje zerwać z wizerunkiem Dartha Vadera/Anakina Skywalker z „Gwiezdnych Wojen”. Wychodzi mu całkiem ciekawie i pewnie jeszcze nie raz o nim usłyszymy, chociażby w „Jumperze”, który już jest w kinach. Jessica Alba jak zwykle dobrze wygląda, jednak jej gra jest trochę nijaka i bezbarwna, niestety. Tu się uśmiechnie, tam zrobi groźną minę, jednak nie bardzo przekonywujące to jest, odwrotnie niż u Haydena, ten zagrał dobrze.

Oglądając film musimy zapomnieć o wszelkich prawach itp., ponieważ z ekranu ‘leje’ nam się mnóstwo nieprawdopodobnych i niewytłumaczalnych scen, albo uwierzymy w to i oddamy się ‘magii kina’, albo po prostu będzie to dla nas śmieszne i żenujące. Osobiście dałem kredyt zaufania temu filmowi i było dobrze. Nie zawiodłem się, nawet był element zaskoczenia, a po seansie uśmiech na twarzy, że obejrzałem całkiem dobry film. Podsumowując, obejrzeć można, ja nie żałuję.

Moja ocena: 6+/10

Dodane 15 czerwca 2008 r.: Znany już jest polski tytuł filmu i brzmi on "Przebudzenie".

Hitman, czyli Agent 47 (Timothy Olyphant) jest płatnym I niezawodnym zabójcą. Od dziecka wychowywany do tego fachu przez tajemniczą agencję, nie ma uczuć, nie ma wspomnień, potrafi tylko zabijać. Swoją pracę wykonuje starannie i dokładnie. Kolejnym zadaniem jest zabójstwo nowego prezydenta Rosji. 47 oddaje precyzyjny strzał, prezydent ginie na oczach wszystkich. Jednak bohater wpadł w pułapkę, wszystko było zaplanowane i poszło zgodnie z planem. Teraz Hitman musi uciekać, a jednocześnie zmierzyć się z rosyjskim mocarstwem i jego władzami, ale także z agencją, która go wychowała. U boku 47 stanie piękna, bezbronna prostytutka Nike (Olga Kurylenko).

Kolejna ekranizacja gry, było już ich wiele, większość nie nadawała się do oglądania. W końcu powstała taka, która jest znośna. Historia Hitmana może rewelacją nie jest, jednak ogląda się bardzo miło i nie ma nudy. Oczywiście trzeba do tego wszystkie podejść z przymrużeniem oka, całość jest dosyć płyta, infantylna i trochę karykaturalna.

Wiele obaw było, kogo reżyser obsadzi w roli głównej i jak owy aktor poradzi sobie z tą rolą. Na początku miał być Van Diesel, jednak w końcu padło na Timothy’ego Olyphanta, i uważam, że poradził sobie on z rolą bardzo dobrze. Był zimno, oschły, a wtedy, kiedy trzeba było, nieporadny i zagubiony (sceny z Olgą, lol!). No, a rola ukraińskiej modelki, Olgi Kurylenko sprowadzała się głównie do ładnego wyglądania na ekranie, i uwaga, były piersi. Także podsumowując, mamy akcję, mamy strzelaninę, mamy pościg, mamy piersi – obejrzeć można, oderwać się od świata rzeczywistego, całkiem przyjemna rozrywka.

Moja ocena: 6/10

Charlie (Freddie Highmore) jest małym chłopcem, który mieszka z rodzicami i dziadkami w rozsypującym się domku. Nieopodal znajduje się ogromna, rozsławiona na cały świat Fabryka Słodyczy Williego Wonki. Kiedyś pracowali w niej normalni ludzie – w tym dziadek Charliego, Joe (David Kelly), jednak wszyscy zostali wyrzuceni, a mimo to słodycze nadal są produkowane i dostarczane do sklepów na całym świecie. Teraz, niedługo przed świętami świat obiega sensacyjna wiadomość. W pięciu tabliczkach czekolady ukryto 5 złotych biletów, szczęśliwcy, którzy je odnajdą wygrają wspaniałą i niezapomnianą wycieczkę po Fabryce Williego Wonki, a jedno z nich wygra specjalną nagrodę. A ich przewodnikiem będzie oczywiście sam Willy Wonka (Johnny Depp). I tak Charlie wraz z rodziną oglądając telewizję, czytając gazety dowiaduje się, że kolejne bilety zostają odnalezione. On sam marzy o takim, rodzice kupuje mu tabliczkę czekolady na urodziny, jednak niestety chłopiec nie znajduje tam biletu. Jednak szczęście przyjdzie niespodziewanie…

I tak wybierzmy się w niesamowitą, zwariowaną, kolorową i magiczną podróż z piątką dzieci, ich opiekunami i oczywiście Willim Wonką. I nie przesadziłem ani trochę, bo dzieło Tima Burtona zaskakuje, co chwila – cieszy, bawi, ciekawi, wciąga.

Doskonały scenariusz, świetna poprowadzona reżyseria przez Tima Burtona to tylko niektóre plusy tego filmu. Wymieniając dalej – gra aktorska, zaczynając od genialnego Johnny’ego Deppa, poprzez młodego Freddie’ego Highmore i resztę aktorów. To wciąż nie wszystko – zdumiewająca, fantastyczna muzyka, rewelacyjny montaż. W ogóle ten film posiada chyba same plusy, bo naprawdę nie mam się, do czego przyczepić. Siedziałem prawie dwie godziny wlepiony w ekran i nie mogłem uwierzyć w to, co widzę. To było naprawdę rewelacyjne, to trzeba zobaczyć.

Mało jest filmów, które potrafią w tak niesamowity i magiczny sposób wciągnąć nas do swojego świata i sprawić, że zapomnimy o wszystkim, co nas otacza. I szczerze mówiąc, to te ok. 2 godziny to zdecydowanie za mało, gdy pojawiają się napisy końcowe, pomyślałem sobie - To już? Koniec? Nie :(

Podsumowując, „Charlie i Fabryka Czekolady” to doskonałe dzieło do obejrzenia w samotności, z drugą połówką, z całą rodziną, z przyjaciółmi – nieważne, to jest po prostu arcydzieło, które obejrzeć trzeba koniecznie.

Moja ocena: 10/10

Do Meksyku zostają sprowadzone dwie młode kobiety, w tym jedna Polka, Weronika (Alicja Bachleda-Curuś). Pierwsza ginie, druga zostaje porwana i przebywa wśród innych uprowadzonych dziewcząt. Jest tam też siostra innego bohatera filmu, Jorge’a (Cesar Ramos). Dziewczynka ma tylko 12 lat. Jej brat chce ją uratować gdyż czuje się winny porwania siostry. Zakładniczki zostają przewożone i zmuszane do świadczenia usług seksualnych. Zaczyna się szaleńczy pościg. Czy uda się uratować porwane dziewczyny?

Film, jak film – o tym za chwilę. Wystąpiła w nim Polka, Alicja Bachleda-Curuś. Chwalona za tę rolę, mnie również zachwyciła. Ostatni raz widziałem ją, jako Zosię w „Panu Tadeuszu” i od tamtej roli zmieniła się znacznie. Widać, że ma talent i potencjał, brawo, trzymam kciuki za dalszą karierę.

A sam film był ciekawy, ale nie rewelacyjny. Oglądało się z zaciekawieniem, ale p seansie, prócz dobrej roli Curuś zbyt wiele mnie nie poruszyło i nie wbiło się w pamięć. A temat poważny, kilka razy już poruszany w kinie. Film ten nie wyróżnia się na ich tle, ale również nie spada gdzieś w dół, jest dobry i zobaczy warto, choćby dla kwitnącej Alicji, którą mam nadzieję zobaczymy jeszcze nie raz w amerykańskich filmach. :)

Moja ocena: 6/10

Hmm… schemat trochę znany. Mały chłopiec, Will Stanton (Alexander Ludwig), pochodzi z wielodzietnej rodziny. W przeddzień swoich urodzin dowiaduje się, ze jest Poszukiwaczem. Otrzymuje pierwszy Znak. Siódmy syn siódmego syna musi odnaleźć 6 Znaków, aby Jasność wygrała z Ciemnością. Bohaterowi pomoże Rada Starszych natomiast przeszkadzać będzie Jeździec, wysłannik Zła. Na nieszczęście chłopca, ma on tylko jeden dzień na odnalezienie Znaków, czy uda mu się to?

Na fali sukcesów Harrego Pottera zaczęto ekranizować mnóstwo książek fantastycznych. I tutaj mamy kolejną adaptację książki. Tym razem temu zabiegowi padł 1 tom bestsellerowej powieści Susan Cooper o tym samym tytule. Wyszło okropnie. Nie wiem, jaka jest książka, ale film był okropny. Lekko głupkowaty, nudny, ze słabymi efektami, które nijak się imały do akcji i fabuły. Czułem się jak na marnej podróbce Harrego Pottera. Nie podobało mi się i nie będę tego ukrywać. Nie polecam tego filmu, rok 2007 obfitował w wiele, dużo lepszych ekranizacji książek (np. „Harry Potter V” czy „Gwiezdny pył”) i to na nie lepiej zwrócić uwagę. „Ciemność rusza do boju” to starta czasu, sukcesu kasowego nie było, więc na szczęście nie ma, co liczyć na kolejne części tej beznadziei.

Moja ocena: 2+/10