Pewna firma wysyła swoich pracowników na obóz integracyjny do Rumuni. Niestety, na drodze pojawia się przeszkoda, pilot kłóci się z kierowcą i wszyscy zostają w środku lasu z bagażami i bez autobusu. Postanawiają odnaleźć ośrodek, do którego mieli dotrzeć, jednak znajdują stara ruderę i wydaje im się, ze to tu mieli spędzić kilka dni. Ale już pierwsza noc utwierdza ich w przekonaniu, ze cos jest nie tak. Ktoś ich obserwuje, doświadcza tego jedna z pracownic widząc człowieka w oknie. Z czasem dowiedzą się, ze są w pułapce, a ktoś poluje na ich życie.

W 2004 roku „Piła” numer jeden zapoczątkowała modę na przemoc, krew i flaki na dużym ekranie (przyjmijmy, że zaczęło się właśnie od tego, nie mówię, że wcześniej takich filmów nie było). Z roku na roku jest ich coraz więcej – zarówno takich filmów, jak i flaków. Większość z nich charakteryzuje się słabym scenariuszem, cienkim aktorstwem oraz nastawieniem głównie na szokowanie i obrzydzanie.

„Redukcja” z jednej strony idealnie wpisuje się w powyższy schemat, a z drugiej strony próbuje go obalić, wyśmiać i wykpić. Wychodzi to różnie. Są sceny, których obraz i muzyka wskazywałaby, że za moment komuś coś się stanie a nie dzieje się nic. Innym razem mamy muzykę rodem z komedii familijnej a na ekranie umierają ludzie. Bywa śmiesznie, ale ogólnie jest to film mało ciekawy, czasem nudny, brutalny i krwisty. Nie lubię tego rodzaju filmów, spodobałoby mi się, gdyby była to rzeczywiście tylko parodia, jedna twórcy chcieli trochę tego, trochę tego – no i wyszło takie coś. Pod koniec to już w ogóle zrezygnowano z części zabawnej i mamy zwykły slasher. Cienko, oj cienko – chcecie to oglądajcie.

Moja ocena: 3/10

Film Andrzeja Wajdy o polskiej tragedii z 17 września 1939 roku. Opowiada o polakach, którzy zostali zaatakowani z dwóch stron, o polskich oficerach, o ich żonach. Każda z nich czeka na swojego mężczyznę – męża, brata… Każda z nich do końca wierzy, że wrócą. Jednak panowie zostają wywiezieni do obozu w Kozielsku. Tam pół roku później zostaną oni bestialsko zabici i zakopani w katyńskim lesie. Dopiero po kilku latach Polacy dowiedzą się o zbrodni, Niemcy oskarżą o to Ruskich, Ruscy oskarżą Niemców, ale po latach wyjdzie, jak było naprawdę.

Film wywarł na mnie całkiem spore wrażenie. Na jego sukces składa się bardzo dobre aktorstwo, świetna muzyka i wstrząsające zakończenie, które było jedyne w swoim rodzaju i chyba, które przyćmiło cały film i po wyjściu z kina pamięta się praktycznie tylko o tym, co przed chwilą zobaczyliśmy. W rolach głównych Wajda zatrudnił plejadę największych polskich gwiazd: Danuta Stenka, Maja Ostaszewska, Andrzej Chyra, Artur Żmijewski, Małgorzata Foremniak, Paweł Małaszyński, Magdalena Cielecka czy Jan Englert. Każde z nich miało swoją mniejszą lub większą rolę i każde z nich jakoś się z niej wywiązało. Najlepsze i najbardziej przekonywujące role przedstawiły nam panie – Maja Ostaszewska zawzięcie czekająca na powrót Rotmistrza, Andrzeja (Artur Żmijewski), a także Magdalena Cielecka czekająca na brata, Piotra (Paweł Małaszyński). Właśnie te dwie pani, no i zakończenie zapadły mi najbardziej w pamięć.

Scenariusz autorstwa Przemysława Nowakowskiego, Władysława Pasikowskiego oraz Andrzeja Wajdy powstał na podstawie książki Andrzeja Mularczyka „Katyń. Post Mortem”. Panowie stworzyli coś z niczego, temat nieporuszany w kinie przez nikogo, czy to z obaw, czy to z szacunku. Teraz Wajda stworzył film, który z marszu stał się dziełem, określanym, jako największe i najważniejsze w roku 2007. Jest także polskim kandydatem do Oscara za rok 2007. Zarabia grube pieniądze, bo ni stąd ni zowąd jego oglądnięcie nakazano wojsko i szkołom, co dla mnie jest trosze śmieszne… no, ale to Polska. A tak dodatkiem mogę napisać, iż wątpię, że Akademii Filmowej w USA spodoba się ten film, raczej nominacji nie będzie.

Podsumowując – „Katyń” jest filmem na jeden raz, zobaczyć i już. Takie polskie, filmowe dzieło, które rzekomo obejrzeć się powinno, – ale bez przesady. Arcydziełem to nie jest.

Moja ocena: 7/10

Jogger jakiś czas temu wprowadził dodawanie swoich własnych stron. Jakoże ja miałem kilka, jednak wrzuconych jako pliki .html to dziś nudziło mi się i przebudowałem je i wrzuciłem przez sposób joggerowy. Oto one:

• filmy alfabetycznie
• filmy wg oceny
• filmy wg roku premiery
• archiwum
• linki
• BoxOffice Wszechczasów
• o mnie

Mówiłem już, że jogger jest boski? To powiem: jest. :P

Z innych spraw, to mam lenia i na kartkach mam około 20 recenzji. napisanych w szkole i trzeba je przepisać do Worda, ale straszliwie mi się nie chce. Powoli mi to idzie, ehh. Inna sprawa - mam zamiar zamówić sobie prenumeratę magazynu "Film". :)

I jeszcze pytanie - czy lepiej, aby na stronie głownej były linki wg oceny czy alfabetycznie? Bo od pewnego czasu mnie to trapi i nie wiem, która forma jest lepsza...

Które rozwiązanie jest lepsze? [ WYNIKI ] alfabetycznie   20.41% (10) wg oceny, tak jak teraz   79.59% (39)   Łącznie głosów: 49

Wszystkie dzieci wiedzą, co się dzieje z ich ząbkami, gdy wypadną. Trzeba go położyć pod poduszkę, a potem w nocy przyjdzie… STEFAN MALUTKI?!?!?!?! Ale, o co chodzi? Takie rzeczy to tylko w Polsce. Twórcy wymyślili, że po ząbki przychodzi mała mysz, zwana właśnie Stefan Malutki – w Polsce, normalnie jest to nijaki Perez. Następnie owe ząbki przerabiane są na piękne perły i sprzedawane do sklepu z naszyjnikami z pereł. Niestety jednak, kolejna misja Stefana nie powiodła się. Przypadkiem zostaje on porwany. Z pomocą przychodzi mała Zuzia, do której właśnie Stefan zmierzał, ale nie dotarł, oraz jej kolega Robercik. Dzieci nie zważając na niebezpieczeństwa, a tych będzie sporo, stawiają czoło złemu Pryszczowi, który zawał pakt z jedną z myszy, które nie trawi Stefana i chce przejąć perłowy biznes.

Jaki to był głupi film. Fabuła była nawet nie banalna, a żenująca. Pomysł ze Stefanem – czyli jawnym nawiązaniem do Stuarta Malutkiego, które pewnie miało przyciągnąć więcej dzieci do kin – był okropny. Właściwie to dałem się nabrać i tylko, dlatego skusiłem się na ten film. Ale oglądanie tego to była prawdziwa męczarnia. 90 minut dłuży się i nuży, a kolejne sceny zamiast śmieszyć czy ciekawić to wprawiają zakłopotanie, zażenowanie i ogólnie w niesmak. Aktorzy straszni, nawet montaż i wykonanie okropne… BLE! Zdecydowanie odradzam, strata czasu, prądu, czegokolwiek, zapomnijcie, że w ogóle czytaliście i słyszeliście o Stefanie. Stefanowi mówimy nie.

Moja ocena: 1/10

Pi podczas dzieciństwa stracił rodziców. Wyruszył, więc ze znajomym morświnem i jego matką na rafę koralową. Bo mały Pi to rybka, taka mała, kolorowa. Podróż była długa, a na rafę bohater przybywa, jako dorosła ryba. Tam poznaje swoją ciotkę i jej syna, a także najładniejszą rybkę na rafie, Kordelię, w której się zakochuje. Niestety, Kordelia aby chronić rafę ulega urokom wielkiego rekina, Ćwieka, który w zamian za względy Kordeli obiecał nie atakować bezbronnych mieszkańców rafy. Pi przy pomocy wielkiego, starego żółwia, Nerissana, ma zamiar stawić czoło Ćwiekowi i zdobyć serce Kordeli.

Po raz kolejny udowodniono, że polsku dubbing może zrobić coś ciekawego z nudnej, monotonnej i oklepanej bajki. Było kilka naprawdę dobrych tekstów, mimo, że historia ciekawa i zbyt innowacyjna nie jest. Amerykanie zrobili ją głównie dla dzieci, natomiast Polacy trochę ją podrasowali, przez co nie do końca wiadomo, kto jest adresatem bajki. Bo fabuła dla dzieci, ale dialogi nie do końca mogą być dla nich zrozumiałe (np. nawiązania do polityki). Tak czy owak, mi oglądało się całkiem dobrze, ale bez rewelacji. Można obejrzeć.

Moja ocena: 5/10

Życie Emily Jackson (Brittany Murphy) to istna sielanka. Mieszka w pięknym domu z przyjacielem-gejem, pracuje, jako stażystka w brytyjskim wydaniu Vogue, zerwała ze swoim facetem, ale nadal z nim sypia. Niedawno w pracy pojawił się Paolo (Santiago Cabrera), pracujący jako asystent fotografa w gazecie. Emily bierze go za geja, gdyż owy fotograf też nim jest i każdy poprzedni jego pomocnik był równocześnie jego kochankiem. Tym razem Emily chce zeswatać Paolo ze swoim lokatorem, Peterem (Matthew Ryes). Sęk w tym, że Paolo wcale nie jest gejem, a bardziej niż Peter, interesuje go właśnie Emily.

Spodziewałem się po tej komedii dużo więcej. Myślałem, że będzie zabawna i zachwycająca na miarę „Diabeł ubiera się u Prady”, a dostałem coś między „Wpadką” a „American Pie”. Zawiodłem się bardzo. Momentami było zabawnie, aczkolwiek tylko momentami – większość seansu to nuda, gadanie i same omyłki, na których głownie opiera się film. Sporo wątków homoseksualnych, sporo rozpusty (Emily) i jak już wspomniałem same pomyłki i omyłki. Szczerze mówiąc, gdybym poszedł na to do kina – a miałem taki zamiar – żałowałbym wydanych pieniędzy. Nie stało się tak, ale… Brakowało tego czegoś. Natomiast Brittany Murphy, jako Emily zachwycająca i bardzo dobra. Na plakacie filmu wielkimi literami – aby przyciągnąć widzów – widnieją nazwiska: Orlando Bloom oraz Gwyneth Paltrow. Nie dajcie się zwieść, owe gwiazdy pojawiają się na ekranie tylko pod koniec, tylko na kilka sekund i nie wnoszą nic do fabuły, ot tak są, żeby być. Podsumowując – oglądajcie, jeśli bardzo chcecie, nie to nie.

Moja ocena: 4/10

Jako dziecko został zostawiony pod drzwiami domu dziecka. Teraz ma kilkanaście lat i nadal w nim mieszka. Ma już za sobą kilkadziesiąt rozmów z potencjalnymi rodzinami, które mogłyby go przygarnąć, ale za każdym razem zrażał owych ludzi swoimi wynalazkami. Bo Lewis to młody geniusz, ciągle wymyśla nowe rzeczy. Pewnego razu tworzy narzędzie do odczytywania wspomnień i chce je zaprezentować na szkolnym konkursie. Niestety pojawia się tajemniczy facet w meloniku, który chce wykraść owe urządzenie. Ku pomocy pojawia się Wilbur, ostrzegał on wcześniej Lewisa, ale ten go nie posłuchał. Teraz obydwaj wyruszą do przyszłość, tam, skąd pochodzi Wilbur – i tam gdzie uciekł tajemniczy facet w meloniku. Obydwaj muszą odnaleźć go i uratować świat.

Bardzo zabawna bajka, kolorowa, ciekawa i taka sielankowa. Mamy odwiedziny w przyszłości, gdzie wszystko jest potraktowane bardzo pobieżnie i nie zwrócono uwagi na zmiany przeszłości i ich wpływ na przyszłość. Ale to jest bajka, skierowana głownie do dzieci, co wszystko tłumaczy. Ogólnie oglądało mi sie bardzo przyjemnie, dzieciom na pewno tez się spodoba. Mało wybredni dorośli mogą być zachwyceni. I jeszcze wspomnę, że to w tym filmie pojawiała się mała, dziewczynka – tylko przez kilka sekund, a zdołała owładnąć mną kompletnie, teraz jest na awatarach i gdzie się tylko da. Ahhh, te jej spojrzenie. Wracając do filmu – warto.

Moja ocena: 7/10

Gary Shaller (Martin Freeman) ma bardzo dziwne sny. Pojawia się w nich piękna kobieta. Dziwnym trafem ta sama kobieta śni mu się, co noc, a kolejne sny są jakby kontynuacją wcześniejszych, ale coraz odważniejsze i wyuzdane. To właśnie te sny rujnują bohaterowi całe życie. Nie myśli on o niczym innym, jak o tym, ażeby znów pójść spać i śnić o tej kobiecie. Zaniedbuje swoją kobietę, Dorę (Gwyneth Paltrow), która w końcu go zostawia. Całe mieszkanie obkleja dźwiękoszczelną gąbką, aby spało mu się jeszcze lepiej i żadne dźwięki tego nie zakłócały. Przełom jednak nastąpi, gdy owa kobieta pojawi się naprawdę w jego życiu. Najpierw tylko na obrazku w reklamie. Jednak dzięki przyjacielowi (Simon Pegg), Gary naprawdę spotka kobietę ze snów, Annę (Penelope Cruz).

Senny film z gwiazdorską obsadą. Piękna Penelope Cruz, do tego Gwyneth Paltrow, Martin Freeman, Simon Pegg i Danny DeVito. Rewelacji nie ma, jednak film ma coś w sobie, co go wyróżnia od innych. Może to dziwna fabuła, nie wiem. Nie żałuję, że obejrzałem. Z przyjemnością patrzyło się na piękna Penelope, która zmieniała swój wizerunek kilkakrotnie i za każdym razem lśniła i błyszczała. Zakorzenienie pozytywne, dobrze dobrane i pasujące do całej konwencji filmu. Obejrzeć można. ;>

Moja ocena: 6/10

Druga część przygód młodego agenta, Cody’ego. Przebywa on na obozie dla inteligentnych dzieci. Niestety, dowódca tej grupy okazuje się być złoczyńcą i wykrada pewne urządzenie, które może zagrozić całemu światu. Pomóc mu w tym może bogaty milioner, do którego prawdopodobnie owy dowódca chce teraz się dostać. Cody jako tajny agent gra rolę flecisty w zespole żony tegoż milionera. Czy uda mu się uratować świat i przy tym nie wydać swojej tożsamości? I co z tym, że bohater nie potrafi grać na flecie?

Przyznam szczerze, że pierwszej części nie oglądałem, a drugą zobaczyłem z nudów w telewizji. Jest to czysto familijna opowieść, pełna absurdów, nielogiczności i tym podobnych. Stworzona na potrzeby miłego spędzenia czasu z rodziną po obiedzie. Ni to rewelacyjne, ni to dobre, ni to średnie. Fabuła banalna, wykonanie banalne, nie podobało mi się, słaba pożywka dla niewymagających.

Moja ocena: 2/10

Z pozoru zwyczajny makler sprzedający ogromne urządzenia do robienia zdjęć UV, Chris Gardner (Will Smith) nie ma prostego życia. Nie dość, że owe urządzenie nie jest wcale najbardziej pożądanym obiektem w szpitalach, a jest to jego jedyny sposób na zarobienie pieniędzy, to jeszcze w domu non stop kłóci się z żoną, popada w długi, a na wychowaniu ma jeszcze syna, który musi uczęszczać do przedszkola, a za to zapłacić też trzeba. Chris cały czas stara wyciągnąć rodzinę z dołka finansowego. Wkrótce jednak po kolei wszystko się wali, żona odchodzi od Chrisa, traci on mieszkanie. Jednak na horyzoncie pojawia się możliwość poprawy sytuacji – rozmowa kwalifikacyjna, szkolenie… czy się uda?

Świetna rola Willa Smitha, nominowanego zresztą za nią do Oscara 2006 w kategorii Najlepszy Aktor Pierwszoplanowy. Towarzyszy mu jego prawdziwy syn Jaden Smith. Film, do którego scenariusz napisało samo życie – stworzony został na podstawie autentycznej historii Chrisa Gardnera, który od pucybuta stał się miliarderem. Podobało mi się, ale momentami film nuży, fabuła jest bardzo rozciągnięta, a zakończenie również nie jest jakoś wyraźnie podkreślone, aczkolwiek bardzo pozytywne. Generalnie po filmie zostaje na twarzy uśmiech i nadzieja, że nawet z najgorszej sytuacji można się wydostać, jeśli tylko się chce. Obejrzeć można.

Moja ocena: 6+/10