Było już dobrze, żyli w dostatku i nie potrzebowali kolejnych skoków. Ale coś się zepsuło. Właściciel prestiżowych i renomowanych hoteli na całym świecie, Willy Bank (Al Pacino) oszukuje Reubena Tishkoffa (Elliot Gould), jednego z grupy Oceana i przejmuje jego kasyno. Reuben trafia do szpitala i prawie ma zawał. Danny Ocean (George Clooney) jeszcze raz zbiera swoją silną ekipę i opracowuje plan, który doprowadzi Banka do utraty potężnych sum pieniędzy, ale co najważniejsze, pomoże zemścić się, za wyrolowanie Reubena. Tym razem rola Linusa (Matt Damon) będzie większa, niż zwykle, a pomoc dawnego wroga, Terry’ego Benedicta (Andy Garcia) okaże się niezbędna.

Trzecia część świetnej komedii o bandzie Danny’ego Oceana spisuje się lepiej od swojej poprzedniczki. W drugiej części cholernie namieszano z czasem, tutaj natomiast poprowadzono film normalnie, bez jakichkolwiek zawirowań czasowych. Oglądało się bardzo miło, zwłaszcza, że wciąż mamy tę samą, gwiazdorską obsadę. Z drugiej strony, moim zdaniem temat już się wyczerpał, niczym nowym nas nie zaskoczono, i była na pewno było słabiej od genialnego pierwowzoru. Mam nadzieję, że była to ostatnia część, a czternastka Oceana nigdy nie przyjdzie na myśl reżyserowi i scenarzyście. Warto film obejrzeć, jako kontynuację dwóch poprzednich części, ale także, jako osobny film spisuje się bardzo dobrze.

Moja ocena: 7+/10

Richard (Chris Rock) i Brenda (Kerry Washington) są małżeństwem od kilku lat i mają dwójkę dzieci. Na pozór są szczęśliwi, jednak od dawna nie uprawiają seksu. Richardowi wyraźnie to przeszkadza, aczkolwiek nie okazuje tego żonie. Do czasu. Pewnego razu w jego biurze pojawia się śliczna i seksowna przyjaciółka ze szkolnych lat. Nikki (Gina Torres) twierdzi, że Richard nie jest szczęśliwy z żoną i powinien to zmienić. Wyraźnie daje znać koledze, że jest nim zainteresowana. Czy mężczyzna ulegnie, czy będzie wierny żonie?

Bardzo prorodzinna, pełna morałów i tym podobnych komedia. Zaśmiałem się dwa razy, bardzo mało jak na komedie. Główny bohater jak i aktor go odgrywający w ogóle nie przypadł mi do gustu, dużo bardziej podobała mi się postać Nikki, która nie dość, że piękna, to jeszcze miała fajny charakter i chyba była najbarwniejszą postacią tego filmu. Tak czy owak, była to nudna komedia, w której oczywiście zakończenia można się domyślić po pierwszych 15 minutach, gdy nakreśla nam się cała fabuła. Nic nowego, mało śmiesznego, jedna ładna pani, blech, odradzam.

Moja ocena: 3/10

7 lipca 2008 r.: Polski tytuł filmu brzmi "Chyba kocham moją żonę", polska premiera jednak nadal nie jest znana.

Istnieją dwie grupy wilkołaków. Dobrzy i źli. Źli są uzależnienie od ludzkiej krwi, gdy zapada zmierzch, polują, piją i uprawiają seks. Dobrzy mają znajomych, którzy przed nocą zapinają ich w pasy i tak całą noc oni sobie tak siedzą. I jeszcze istnieje legenda, że jest jakiś chłopiec, który gdy będzie miał 13 lat to przerwie ową klątwę. Ci dobrzy go pilnują, ci źli chcą go zabić. Do owej trzynastki zostało kilka dni, ale pech (albo reżyser) sprawia, że ci źli znajdują kryjówkę chłopca. Ginie kilku dobrych, ale chłopiec ucieka z innymi dobrymi. I tak cały film się ganiają.

Tak niepoważnie trochę zacząłem ten opis, ale ten film jest niepoważny. Jak na rok 2006, XXI wiek to spodziewałem się naprawdę czegoś lepszego. Bo z samego pomysłu można było wykrzesać więcej, a zrobiono takie coś, że naprawdę szkoda słów. Wszystko jest nienaturalne, głupie, udawane, sztuczne i do tego nudne! Nieudany powrót Jasona Behra, znanego mi tylko z „Roswell: W kręgu tajemnic”. Szczerze mówiąc, to przez te prawie dwie godziny to oni sobie tak się ganiali, skakali, zabijali, tak, że pod koniec to tylko nieliczni są żywi. Takie bezsensowne mordobicie. Bardzo, ale to bardzo odradzam ten film, takie flaki z olejem. Ble.

Moja ocena: 2+/10

Niemcy, czasy przed upadkiem muru berlińskiego. Wybuchają zamieszki, Alex zostaje złapany, spałowany i zabrany przez policję. Wszystkiemu przygląda się jego matka, Christine. Niestety, kobieta nie wytrzymuje tego i dostaje zawału. Policja, ze względu na matkę, wypuszcza Alexa. Christine zapada w śpiączkę, która trwa bardzo długo. Mur berliński zostaje zburzony, w Niemczech nastają wielkie zmiany, NRD łączy się z RFN. Po kilku latach kobieta się budzi, ale lekarz oznajmia, że nie może się ona w ogóle denerwować, gdyż kolejnego zawału już nie przeżyje. Święcie przekonana, że jej śpiączka trwała zaledwie kilka miesięcy, nadal wierzy, że jest przed upadkiem muru, że żyje w starym NRD. Alex, aby nie denerwować matki i nie stwarzać jej stresu postanawia odbudować świat z przed kilku lat w jej własnym pokoju. Do domu wracają stare meble, stare gazety, Alex wraz z kolegą nagrywają wiadomości stylizowane na lata przed 1989. Wszystko po to, by kochana matka żyła w spokoju.

Ciepła, niemiecka komedia o miłości syna do matki, o tym jak wiele jest on gotów zrobić, aby kobieta czuła się szczęśliwa. Rewelacyjna kreacja głównego bohatera, który jest jednocześnie narratorem filmu, a także jego rodzicielki, która choć przeleżała większość filmu, to i tak była bardzo zauważalna i budowała film. Do tego można jeszcze dorzucić karykaturalnie odtworzony świat Niemiec z lat 1989 i w górę. Całość składa się na ciekawą i wzruszającą opowieść. Doceniony nie tylko przez widzów, ale także krytyków i sporą ilość festiwali, obraz „Good Bye, Lenin!” jest naprawdę godny polecenia.

Moja ocena: 7+/10

Pewna kobieta, Jessica Martin (Kim Basinger) odprowadza syna do autobusu szkolnego, wraca do domu i chce czymś się zająć. Nagle do jej domu wchodzą napastnicy, zabijają jej gosposię, a ją porywają. Kobieta nie wie, o co chodzi, myśli, że nastąpiła jakaś pomyłka. Porywacze zamykają ją w jakimś pokoju i na jej oczach rozwalają będący tam telefon. Jednak ta postanawia naprawić go i cudem uda się jej, wykręca jakiś numer i dodzwania się do drugiego bohatera filmu – Ryana (Chris Evans). Ryan to typowy nastolatek, niedawno zerwała z nim dziewczyna i ma nadzieje na powrót. Z początku Ryan nie wierzy w słowa Jessicy, jednak w końcu ulega i postanawia zawieźć swój telefon na policję i dać porozmawiać kobiecie z policjantem. Niestety, na posterunku wybucha bójka i chłopak musi radzić sobie sam.

Mimo iż fabuła filmu wydaje się strasznie głupia, to jednak oglądało się całkiem miło. Trochę dziwi i zastanawia to jak Jessica mogła naprawić owy telefon, skoro uczy biologii i jakiegoś zbytniego przygotowania do tego nie ma. Niemniej jednak udało się jej i akcja jakoś się toczy. Są pościgi, wybuchy, znani aktorzy i szczęśliwe zakończenie. Typowa, hollywoodzka produkcja, która ma zarobić, zadowolić widza i zająć mu trochę czasu rozrywkowym kinem. I tak właśnie jest, odrywamy się od szarej rzeczywistości na ponad półtorej godziny i sobie oglądamy jak Chris Evans lata z Nokią 6600 i próbuje uratować Kim Basinger. Podobało mi się, choć nadzwyczajne to to nie było.

Moja ocena: 6/10

Stuart Shepard (Colin Farrell) wiedzie dziwne życie. Chodzi w podrobionym garniturze, nie płaci swojemu pomocnikowi, ma niby jakieś znajomości i jest agentem reklamowym. Ma żonę, jednak codziennie dzwoni z budki do Pam (Katie Holmes), aby umówić się z nią na noc w hotelu. Oszukuje ją, oszukuje siebie, oszukuje żonę. Któregoś razu odbiera w budce dziwny telefon. Rozmówca mówi, że ma go na muszce i jeżeli odłoży słuchawkę to zginie. Stu początkowo nie wierzy, jednak, gdy zabójca zestrzela alfonsa jednej z pobliskich agencji towarzyskich, bohater wie, że nie są to żarty i w tej chwili zaczyna się walka o jego własne życie. Zda sobie sprawę z tego, że nie było ono doskonałe.

Perspektywa tego, że spędzę 81 minut na oglądaniu Colina Farrella rozmawiającego przez telefon w budce w środku Nowego Jorku nie za bardzo mnie interesowała. Jednak tu i ówdzie przeczytałem, że przez ten czas, mimo statycznej akcji w filmie dzieje się dużo. Czytałem również pochwalne recenzje i opinie. No, więc obejrzałem. I jak najbardziej nie żałuję. Śmiało mogę stwierdzić, iż jest to najlepsza, widziana przeze mnie, rola Colina w jakimkolwiek filmie. Zagrał on wyśmienicie i włożył w rolę Stuarta naprawdę dużo emocji. I jak już wspomniałem, mimo, że cały czas widzimy jedną budkę, tę samą rozmowę, Colina w roli głównej i kilku innych aktorów, to jednak film naprawdę wciąga i jesteśmy ciekawi jak dalej potoczą się losy bohatera i jakie będzie zakończenie. A jakie ono jest? Niby szczęśliwe, aczkolwiek jest w nim trochę złośliwości… Tak czy owak, warto obejrzeć ten pełen napięcia thriller.

Moja ocena: 8/10

Jason (Matt Damon) i Marie (Franka Potente) żyją na drugim końcu świata, w odległych od USA, Indiach. Cieszą się spokojem od wszelkich rządowych spraw. Jednak Jasona wciąż męczą koszmary, non stop jest uważny i czuje się obserwowany. Pewnego razu Bourne odkrywa, że ktoś go szuka i zaczyna uciekać. W pościgu ginie Marie. Bourne jest zrozpaczony. Musi znów zmienić miejsce zamieszkania, odkryć, kto i dlaczego go szukał, a także, dlaczego chciał go zabić. Bohater ponownie musi zmierzyć się z przyszłością, a także z wciąż otaczającymi go wrogami.

Druga część historii o Jasonie Bourne’ie powołanym do życia na łamach książki Roberta Ludluma dorównuje poprzedniczce. Ponownie dostajemy kawał porządnego kina akcji z mnóstwem zapierających dech w piersiach scen. Akcje, pościgi, strzelaniny… ale i dobra fabuła. Nie jest to kolejny film napakowany byle czym, aby było dużo i głośno. Jest dużo i głośno, ale i ciekawie. Do tego świetna gra Matta Damona i pozostałych postaci. Niestety, jest pewien minus. Zmienił się reżyser, a co za tym idzie, sposób kręcenia filmu. Doug Liman nakręcił pierwszą część profesjonalnie i solidnie, natomiast druga część, nakręcona przez Paula Greengrassa, momentami się gubi. Dokładniej to widz się gubi, a to przez sposób prowadzenie kamery, np. w końcowej scenie pościgu w tunelu praktycznie nie wiadomo, co kto gdzie i jak – tak szybko wszystko się dzieje. Takie są bynajmniej moje odczucia. Niemniej jednak film jest godny polecania mimo tego drobnego mankamentu.

Moja ocena: 8/10

Zostaje znaleziony przez rybaków na środku oceanu. Postrzelony dwukrotnie w plecy, opatrzony przez rybaka budzi się i nie wie, kim jest, gdzie jest i jak się znalazł tam gdzie jest. Jedyna wskazówka, jaka może mu pomóc, to numer konta bankowego w Szwajcarii, który był ukryty w jego udzie. Odwiedza ten bank i sprawdza, co jest na jego koncie. W skrytce znajduje swój dowód tożsamości – Jason Bourne (Matt Damon) – ale nie tylko… Są też inne dowody, z różnych krajów, jest też masa pieniędzy i pistolet. Zagadka robi się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy odkrywa, że potrafi doskonale się bić i umie kilka języków. Jason ma w dowodzie wpisane, że mieszka we Francji. Spotyka młodą Marie St. Jaques (Franka Potente) i proponuje jej, że za „drobną” opłatą zawiedzie go do Francji, do Paryża. Marie zgadza się. I tak Jason postanawia odkryć, jaka jest jego prawdziwa tożsamość.

Zapomniana przeszłość, problemy z identyfikacją, pytania typu „kim ja jestem?” itd. przerabiane były w filmach niezliczoną ilość razy. Tym razem zekranizowano pierwszą, z trylogii książek o Jasonie Bourne’ie, autorstwa Roberta Ludluma. Książek nie czytałem, ale film spisuje się świetnie. Często powielany temat tutaj nabiera odrobiny świeżości, smaczku dodaje postać Marie, świetnie zagrana przez Frankę Potente. Zdawałoby się, że po zawiezieniu Jasona do Paryża mogłaby spokojnie ruszyć dalej, jednak zostaje urzeczona słowami „w końcu jesteś jedyną osobą, którą znam” i to właśnie dzięki tym słowom postanawia nie opuścić bohatera i zmierzyć się z jego przeszłością, ale i przyszłością. Drugoplanowe postacie, to znane twarze – Clive Owen, Julia Stiles czy Chris Cooper. Całość wychodzi obronną ręką i jest świetnym kinem rozrywkowym i pozycją, którą warto obejrzeć i nie martwić się, że będzie to stracony czas.

Moja ocena: 8/10

Carter Webb (Adrien Brody) pisze scenariusze do softcore’owych filmów porno. Właśnie rzuciła go dziewczyna i chłopak się załamał. Postanawia wyjechać do swojej babki, która mieszka gdzieś na przedmieściu. Co prawda babka mu nie ufa i jest pewna, że już niedługo umrze, a wnuczek czyha na jej dom, ale Carter nie poddaje się. Poznaje sąsiadkę swojej babci, Sarę Hardwicke (Meg Ryan), a także jej córkę, Lucy (Kristen Stewart). Między całą trójką plączą się uczucia, jednak nikt nie spodziewa się tego, że Sara ma raka.

Jak miło ponownie widzieć Meg Ryan na ekranie. Gra ona w końcu dobrą, poważną rolę, aczkolwiek w komediach romantycznych również była urocza. W filmie „W świecie kobiet” poruszono kilka mniej lub bardziej ważnych tematów, takich jak rozstanie, choroba czy też konflikt na tle matka – córka. Jest także poświęcenie ze strony Sary, która aby nie rozbijać rodziny przymyka oko na romans męża. Rodzina jednoczy się dowiadując się o chorobie kobiety, jednak w całość miesza się młody Carter. Uroczy, miły film, świetny na te deszczowe wieczory, których mamy aż nadto. Trochę dziwne, otwarte zakończenie, nie wiadomo, co dalej, ale trwający około 90 minut seans nie nudzi, a wielbiciele tego gatunku będą zachwyceni. Mi się podobało, głównie dzięki Meg Ryan.

Moja ocena: 7+/10

Wielka Brytania została doszczętnie spustoszona przez wirusa agresji. Mija 28 tygodni, amerykańska armia przywraca porządek w kraju, a miasta ponownie zostają zaludnianie. Jednak z ogromną ostrożnością. Akcja filmu dzieje się w Londynie, gdzie tylko jego część, wyspa w centrum, zostaje zaludniona przez kilkadziesiąt osób. Wśród niech są dzieci pewnego mężczyzny, który przeżył masakrę, jednak jego żona nie (tę sekwencję widzimy na początku filmu). Jego dzieci postanawiają wymknąć się poza chroniony obszar, do swoje starego domu. Tam znajdują… matkę, która rzekomo nie przeżyła. Wszyscy zostają odeskortowani na wyspę, a matka dokładnie przebadana. Została zainfekowana, ale wytworzyła przeciwciała… Niestety, jej mąż popełnia ogromny błąd i po kontakcie usta-usta z kobietą cały kraj jest znów zagrożony.

W końcu filmowcom udaje się kręcić dobre kontynuacje filmów! Świetnym tego przykładem jest właśnie „28 tygodni później”. W roku 2002 poznaliśmy „28 dni później”, które było intrygujące, świeże i przede wszystkim ciekawe. Teraz powstała kontynuacja, która jest tak samo dobra, momentami nawet brutalniejsza, jednak mimo wszystko zachowuje pewien umiar, a filmowi towarzyszy niesamowity klimat. Nigdy nie wiadomo czy za chwile nie wyskoczy gdzieś jakiś zarażony. Oglądałem film z zapartym tchem i do ostatniej minuty nie wiadomo było, jaki będzie koniec, przeżyją, czy nie, i w jakim składzie. Zdecydowanie trzeba to obejrzeć, a mnie już dziś ciekawi, czy powstanie „28 miesięcy później”. Szczerze mówiąc, co za dużo to nie zdrowo. (Przykłady? „Piraci”. „Spider-man”.)

Moja ocena: 8/10