John McClane (Bruce Willis) ma już dość ciągłych pościgów i ratowania świata. Patroluje sobie jakieś ulice, a teraz pokłócił się ze swoją córką, Lucy (Mary Elizabeth Winstead). Dostaje wezwanie, że ma eskortować pewnego hakera, Matta Farella (Justin Long), z punktu A do punktu B, na przesłuchanie FBI. Myśli, proste zadanie, zrobi i pojedzie do domu. Nic bardziej mylnego. Już w domu Farella, John wie, że nie będzie to proste zadanie, gdyż Matta chce ktoś zabić. Oboje wychodzą z tego żywo i zmierzają do kwatery FBI. Niedługo po tym nieznani terroryści postanawiają zaatakować USA od wewnątrz… wyciągając wtyczkę od prądu. Kraj został zupełnie sparaliżowany.

Przyznam, że poprzednich części prawdopodobnie nie oglądałem, a jeśli tak, to było to bardzo dawno temu – w końcu poprzednia, trzecia część „Szklanej Pułapki” ukazała się 1995 roku, czyli 12 lat temu, a ja miałem wtedy… 6 lat! Ale dość tej prywaty, wracamy do filmu. A tutaj ponad dwie godziny solidnego widowiska napakowanego efektami, wybuchami, pościgami i przeplatanego świetnym humorem i komentarzami Johna McClane’a, czyli, po raz czwarty, Bruce’a Willisa! Z tego opisu może się wydać, że to takie głupie, dali full efektów i to wszystko. Jednak nie, przez 130 minut nie da się oderwać wzroku od filmu, bo ciągle się coś dzieje! Jako całość robi to ogromne wrażenie i po seansie mamy ogromnego banana na ustach. Bynajmniej ja miałem i byłem zadowolony, że film, jako sequel spisał się świetnie! Nie wiem, jakie były poprzednie części (albo nie pamiętam), ale jak tak samo dobre to chyba trzeba to nadrobić. „Szklana Pułapka 4.0” ukazuje również, że bez prądu na świecie zapanowałby chaos. Może w rzeczywistości (mam nadzieję) nie jest tak łatwo przejąć nad wszystkim kontrolę, niemiej jednak jesteśmy uzależnieni od technologii bardziej, niż niejeden narkoman od narkotyków. Polecam ten każdemu, bo jest to solidna rozrywka i dostarcza niezapomnianej zabawy i odskoczni od codzienności.

Moja ocena: 8/10

Zaczyna się spokojnie. Ojciec z synem łowią rybki. Dzwonią do mamusi/żony i mówią, że niedługo wracają. No i wyruszają i… mają wypadek. Pierwszy. Żyją. Ale… nadjeżdża drugi, rozpędzony samochód nieświadomy tego, co wydarzyło się chwilę wcześniej i uderza w nich z impetem. Ojciec umiera, syn przeżywa. Mija jakiś czas. Kyle (Shia LaBeouf) wciąż obwinia się o śmierć ojca. Sprowokowany przez nauczyciela uderza go. Zostaje skazany na 3 miesiące aresztu domowego. Nie może przekroczyć miejsca zamieszkania na 100 metrów. Znudzony chłopak zaczyna podglądać wszystkich sąsiadów. Jego największą uwagę zwraca nowa sąsiadka, Ashley (Sarah Roemer), a także sąsiad, który w mniemaniu Kyle’a jest seryjnym mordercą. Czy bohaterowi i sąsiadom grozi niebezpieczeństwo?

„O ja cię…” to były moje pierwsze słowa po zakończeniu oglądania tego filmu. Zaczynając, wiedziałem, że będzie ciekawie, ale nie podejrzewałem, że aż tak bardzo. Zacznę od rewelacyjnej roli Shii LeBeoufa. Wcielił się w Kyle’a z pasją i był naprawdę przekonywujący. Mogę też zaryzykować stwierdzenie, że rośnie (czy już urosła) gwiazda pokroju innych, znanych i cenionych gwiazd Hollywoodu. Role drugoplanowe również ciekawo, szkoda, że tak mało Carrie Ann-Moss, która już chyba na zawsze zapuszkowała się w rolę Trinity z Matriksa.

Scenariusz i fabuła wydają się proste, może nawet oklepane, jednak film ogląda się z zapartym tchem i z oczekiwaniem na kolejne wypadki losu, poczynania bohaterów i końcowy efekt, który robi wrażenie. Dawno nie oglądałem tak dobre thrillera, który pozwolił mi na to, że wczułem się w klimat, a nawet zacząłem martwić się o bohaterów, kibicować im i złorzeczyć ich wrogom. „Niepokój” to film, który obejrzeć naprawdę warto, nie będą to stracone minuty czy godziny, a solidnie i intrygująco spędzony czas.

Moja ocena: 9/10

Graham Hess (Mel Gibson) po śmierci swojej żony zwątpił i przestał być pastorem. Mieszka w domku z dwójką swoich dzieci, Morganem (Rory Culkin, brat Macaulay’a, który grał „Kevina”) i Bo (Abigail Breslin, czyli „Mała Miss”), a także bratem, Merrillem (Joaquin Phoenix). Pewnego razu na ich polu kukurydzy pojawiają się tajemnicze znaki, które zdaniem Grahama i miejscowej policjantki raczej nie były zrobione przez człowieka, gdyż są zbyt precyzyjne. Niedługo po tym z całego świata dochodzą wieści, że u niech również pojawiły się inne, dziwne znaki na polach. Kto je zrobił i po co?

Filmów o kosmitach były już tysiące, naloty kosmitów, ludzi i kosmici na jednej planecie, kosmici na innej planecie, kosmici chcą nas zabić, kosmici chcą nas poznać, kosmici to, kosmici tamto. Były horrory, komedie, thrillery, romanse czy sciene-fiction. Tym razem uraczono nas mrocznym thrillerem. I o ile jest on mroczny do połowy filmu, to potem to wszystko jakoś się rozmywa i robi się coraz mniej ciekawie. A sam koniec to już standardowy happy end, bez jakiegoś elementu zaskoczenia, wzruszenia czy czegokolwiek. Ot tak skończyło się sobie i już. Dla mnie kolejny, denerwujący minus to sama postać ufolka. Czy w każdym filmie musi to być jakiś chudy, podłużny człowieczek, z wielkimi oczami? W „Znakach” jeszcze oddychał, co mnie już w ogóle zabiło. Ja wiem, nigdy nic nie wiadomo, może oni wyglądają jak my, ale zdecydowanie oczekiwałem czegoś ciekawszego, jakiejś innowacji, powiewu świeżości. Przeliczyłem się, ufolki chyba już na zawsze będą zielone i człowiekopodobne. „Znaki” oglądacie na własną odpowiedzialność, nie jest źle, ale bez rewelacji.

Moja ocena: 5+/10

Emma (Rhiannon Leigh Wryn) i Noah (Chris O'Neil) wraz z matką wyruszają na weekend do domku nad morzem. Przypadkiem znajdują tam dziwne pudełko. Postanawiają zabrać je i przyjrzeć się jemu bliżej. A co ono zawiera? Tajemniczą płytkę, która non stop zmienia swój wygląd, jakieś kamienie. Z czasem Emma znajduje w środku tajemniczą maskotkę, która „mówi” jej, że nazywa się Mimzy. Dzieci zaczynają wykazywać różne, tajemnicze zdolności, a Emma coraz bardziej pochłonięta jest zajmowaniem się Mimzy i nie opuszcza jej na krok. Niedługo wyjdzie na jaw, że Emma jest dzieckiem doskonały, co potwierdzi nauczyciel Noah, a Mimzy musi wrócić tam, skąd przybyła.

Opowieść o miśku, który sobie mówił, a słyszała go tylko najmłodsza bohaterka filmu. Nudne to to nie było, ale bardzo dziecinne, proste (nie prostackie!) i nastawione jakby na młodszego widza. Nie zdziwiłbym się, jakbym zobaczył ten film za kilka lat w któreś niedzielne popołudnie, czy w któreś święta obok Kevina. W polskich kinach premiera filmu wyznaczona została aż na październik, prawdopodobnie rodzice wybiorą się z dziećmi. Mi podobało się średnio, nie żałuję, że oglądałem, ale jakoś zbytniego zachwytu również nie ma. Przeciętnie.

Moja ocena: 5-/10

Evan Baxter (Steve Carell) wraz z żoną (Lauren Graham) i dziećmi przeprowadza się do Buffalo, ponieważ został wybrany na kongresmena. Początkowo wszystko układa się świetnie, jednak Evana odwiedza Bóg (Morgan Freeman) i mówi, że Evan wzorem biblijnego Noe ma wybudować Arkę. Sprawa jeszcze bardziej się komplikuje, gdy Evanowi rośnie okropna broda, której nie da się zgolić, na jego adres zostają przysłane różne narzędzia, a także drewno. Za Evanem podążają również wszelakie zwierzęta – samiec i samica z każdego gatunku. Wkrótce zostanie oddalony z kongresu i zajmie się tylko budową Arki – ale czy jest powód jej budowy? W końcu panuje susza, a w pogodzie nie planują żadnych opadów deszczy, a tym bardziej powodzi.

W roku 2003 światło dzienne ujrzał film pod tytułem „Bruce Wszechmogący”. Świetna komedia z Jimem Carrey’em i Jennifer Aniston w rolach głównych. O tyle film był udany, o ile reżyser postanowił podźwignąć swój budżet i nakręcić film o jeszcze jednym wybrańcu Boga.

I tak, jeśli rozwodzić się nad filmem pod kontem kontynuacji, to na pewno jest gorzej, dużo gorzej. Jeśli jednak patrzeć na to, jako oddzielny film, to nie jest źle. „Evan wszechmogący” to kino bardziej dla całej rodziny, z pięknym morałem, kilkoma świetnymi scenami i uroczymi zwierzątkami. Gdy przed obejrzeniem filmu usłyszałem o jego dosyć wysokim budżecie – 160$ - to sobie pomyślałem – co oni upchali w tym filmie, że jest taki drogi? Teraz, po seansie, w sumie kilka spraw się wyjaśniło, bo Arka była ogromna, a i jeszcze na zwierzątka pewnie też kasy trochę wydali. Jedna rzecz, która trochę gryzła, a może była niedopracowana, to to, iż było widać, jak sporo elementów jest robionych przez komputer. Czyżby pieniędzy na dobry i sprawny montaż już zabrakło. Nie wiem. Tak czy owak, „Evan” to film dobry, można obejrzeć, ale bez zachwytu.

Moja ocena: 7/10

Tom (Zach Braff) i Sofia (Amanda Peet) to świetnie dobrana para. Oboje się kochają i jest im ze sobą dobrze. I w tym momencie w ich związku pojawia się dziecko. Pojawiają się różne problemy i pytania, czy sobie poradzą, czy będzie, za co i tak dalej. Pech sprawia, że Tom zostaje wyrzucony z pracy i ich plany legną w gruzach. Para musi się przenieść do rodziców Sofii, a Tom będzie musiał przyjąć prace u ojca swojej ukochanej. Niestety, owa praca bardziej przypomina wariatkowo, niż prawdziwą pracę, a jeden z pracowników wyraźnie nie przepada za Tomem. Na jaw wychodzi, że kiedyś kochał się w Sofii i byli oni bardzo blisko. Jakby tego było mało, w związku Sofii i Toma zaczyna coraz bardziej się psuć. Czy miłość przezwycięży problemy?

Na samym początku jedna rzecz – co to za tytuł?! Generalnie nie ma nic związanego z filmem i w ogóle z niczym. A film? Standard. Niczym nowym nie zachwycił, standardowo komedia romantyczna, momentami żenująca, a facet na wózku, przeciwnik Toma w walce o miłość Sofii to jedna z najgłupszych ról, jakie do tej pory widziałem. Bez zachwytu, czasami było śmiesznie, uroczo, słodko, baaaaaaaardzo słodko. Chcecie, to oglądajcie, nie to nie, dobre na seans z ukochaną/ym.

Moja ocena: 4/10

7 lipca 2008 r.: polski tytuł filmu brzmi "Stara miłość nie rdzewieje", jednak data polskiej premiery nadal nie jest znana.

Erin Brockovich (Julia Roberts) jest samotną matką trójki dzieci, dwukrotnie rozwiedziona i bezrobotna. Mało tego ulega niegroźnemu wypadkowi i zamierza posądzić jego sprawcę. Niestety sprawę przegrywa i wyładowuje swoją frustrację na swoim adwokacie, Edzie Masry (Albert Finney). Nie mija dużo czasu, gdy Erin wraca do biura Eda i prosi go o pracę. Ed pod wpływem Erin zgadza się i przyjmuje kobietę na okres próbny. Niedługo po tym Brockovich przygląda się jednej ze spraw i wpada na trop ogromnej afery. Erin i Ed wkrótce pomogą setkom ludzi i staną się jedną z najbardziej znanych firm adwokackich, a Erin w końcu zapewni dostatni byt dla swoich dzieci.

Niebywale podobał mi się ten film. W rolę główną wcieliła się jedna z moich ulubionych aktorek, Julia Roberts. Pokazała w filmie kawał pazura, świetnie oddała swoją rolę i mogę z czystym sumieniem, że była to jej najlepsza kreacja. Nie tylko ja tak twierdzę, gdyż Julia została nagrodzona Oskarem za najlepszą aktorkę w roku 2001. Co prawda miała w swojej kategorii mocną rywalkę, Ellen Burstyn („Requiem dla snu”) i szczerze mówiąc, nie wiem, która z nich była lepsza, gdyż obydwie zagrały świetnie i mogłyby dostać tę statuetkę obie. Zrobiona na faktach autentycznych opowieść o Erin Brockovich to godny polecenia dramat z kilkoma zabawnymi scenami. Warto obejrzeć, bo film ciekawi, nie nudzi i potrafi wzruszyć. Polecam zdecydowanie.

Moja ocena: 9/10

Walter Sparrow (Jim Carrey) jest hyclem. Pewnego razu dostaje od żony książkę o tytule “The Number 23”. Zaczyna ją czytać i ze zdziwieniem odkrywa, że treść książki coraz bardziej przypomina jego własne życie. Wkrótce zaczyna zaniedbywać rodzinę, a książka jak i sama liczba 23 staje się jego obsesją, potrafi sprowadzić wszystko do owej liczby 23 – daty urodzenia, kolory, produkty, ludzi, imiona, nazwy – dosłownie wszystko. To właśnie w książce pisze, że liczba 23 potrafi zabijać, a mężczyzna zaczyna w to wierzyć i myśli, że 23 może zabić i jego.

Jim Carrey w roli nie-komediowej był… inny. Przyzwyczaiłem się już do jego genialnych kreacji w komediach, a tutaj mamy thriller psychologiczny. On sam spisał się bardzo dobrze, co jednak nie uratowało filmu. Bo mogło być bardzo ciekawie – fabuła, Carrey. Ale przesadzono, film momentami był naprawdę nudny i czekało się już tylko na zakończenie, bo historia Waltera już nas nie interesowała. A zakończenie? Zaskakujące, dobre, aczkolwiek nieszokujące. Może byłoby lepiej, gdyby seans nie męczył, gdyby wszystko działo się szybciej, sprawniej to i zakończenie wszystko ładnie by podbudowało. Niestety, nudziłem się i nawet świetne ukazanie treści książki i życia Waltera, świetny montaż, muzyka, nastrój i sam główny bohater nie poprawią mojej końcowej oceny – nie podobało mi się. Jedna wielka schiza głównego bohatera, sporo scen seksu i nuda. Pięć za Carrey’a i pomysł.

Moja ocena: 5-/10

Mijają trzy lata od wydarzeń przedstawionych w części pierwszej. Każdy z jedenastki Oceana wziął swoją część łupu i zajął się własnym życiem. Danny Ocean (George Clooney) wiedzie szczęśliwe życie z Tess (Julia Roberts), Rusty (Brad Pitt) natomiast zajął się hotelarstwem, ale trochę mu nie wyszło. Pozostali również się czymś zajęli i nie przejmują się resztą. Ale… Pewnego razu Tess odwiedza Terry Benedict (Andy Garcia)! Żąda, aby cała jedenastka Oceana oddała mu jego 160 milionów plus procenty… I tak odwiedza każdego z owej drużyny i grozi, że jeśli nie zrobią tego w ciągu dwóch tygodni czeka ich śmierć. Panowie wiedzą, że w USA nie mają, czego szukać, więc wybierają się do Europy. Niestety, tam ich drogi krzyżuje inny wyśmienity złodziej o pseudonimie Nocny Lis (Vincent Cassel), a także Isabel Lahiri (Catherine Zeta-Jones), pani detektyw oraz była Rusty’ego. Co z tego wyniknie? Ocean’s Twelve.

Gdy recenzję „Ocean’s Eleven” zakończyłem retorycznym pytaniem ‘czego chcieć więcej?’, na pewno nie miałem na myśli tego, co zrobili producenci – „Ocean’s Twelve”. Ale powstało, bo „11” zarobiło dużo, więc idą falą sukcesu, „12” pewnie też dużo zarobi. No zarobiło, ale poziom tego był niższy. Wprowadzono pomieszaną fabułę, raz jesteśmy tydzień do przodu, po czym znów wracamy tydzień do tyłu, i znów skaczemy tu i tam. W pewnych filmach odnosi to pozytywny skutek, w tym jednak trochę się zagubić można, bo dopiero na końcu wszystko zostaje nam wyjaśnione i to nie dokładnie! Do ogromnej listy gwiazd dołączyła jeszcze przepiękna Catherine Zeta-Jones, a także Vincent Cassel. Dwunastkę nadal ogląda się miło, jednak jest dużo słabsza niż Jedenastka… niestety. Ale obejrzeć warto. No i zwolnić z pracy tego, kto nadaje te tytuły filmom, bo to już nie jest zabawne.

Moja ocena: 7+/10

Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg) jest doskonałym strzelcem. Jednak na jednej z misji stracił swojego przyjaciela i postanowił wycofać się z pracy dla rządu i przejść na emeryturę. Osiadł w malowniczo położonym domku w górach. Odseparował się od wszystkie i wraz ze swoim psem wiedzie spokojne życie. Jednak pewnego razu, odwiedza go pewien pułkownik, Isaac Johnson (Danny Glover), który mówi, że życie prezydenta Stanów Zjednoczonych jest zagrożone, bo ktoś planuje atak na niego. Sęk w tym, że atak prawdopodobnie przeprowadzi bardzo dobry snajper, a Boba zadaniem będzie zaplanowanie tego ataku, tak, aby Secret Service mogli wykluczyć wszystkie możliwe drogi do nieszczęścia. Jednak do ataku dochodzi, a wszystkie podejrzenia skierowane są na Swaggera. Okazuje się, że to pułapka. Bob będzie musiał udowodnić, że nie on chciał zabić prezydenta USA, tylko czy będzie chciał? Mówią, że zemsta jest słodka…

O, i to jest dopiero ciekawy film. Mimo powielania tysiąca schematów, nie nudzi, wciąga i miło się go ogląda (nie czujesz, kiedy rymujesz!). Mark Wahlberg w roli świetnego snajpera jest idealny. W jego cieniu pozostali aktorzy wypadają nieco blado, można nawet powiedzieć, iż jest to film jednego aktora, ale nawet sam tytuł wskazuje, kto w tym filmie gra pierwsze skrzypce. Historia tutaj nam przedstawiona, mimo że wydaje się mało wiarygodna, czy czasami śmieszna, to jednak obejrzeć się da, nawet z przyjemnością. Piękne krajobrazy górskie, czy też pod koniec góry w śniegu (jakiś lodowiec?), dobre sceny snajperskie, czy znakomicie dopasowane i nie przeszkadzające efekty specjalne. Akcja dozowana powoli, stopniowo, co wciąga jeszcze bardziej. Mnie wciągnęło, świetny film, polecam!

Moja ocena: 8/10