Shrek i Fiona mają objąć dowodzenie nad Zasiedmiogórogrodem, ponieważ ojciec Fiony umiera (Odszedł człowiek, który był… żabą). Niestety, zarówno Shrek jak i jego wybranka bardziej woleliby powrócić na swoje stare, cuchnące bagno i rozkoszować się swoją prywatnością. Król Harold umierając mówi Shrekowi, że jest jeszcze inny, godny następca tronu – Artur. Niestety, uczy się on w jakiejś szkole, baaardzo daleko i nawet nie wie, że może być królem. Shrek, Osioł i Kot w butach postanawiają odnaleźć Artura i sprowadzić go do Zasiedmiogórogrodu, aby objął tron. Tymczasem Książę z Bajki zbiera wszystkie czarne charaktery, takie jak Zła Królowa, Kapitan Hak czy wszelakie czarownice, gdyż to on chce przejąć władzę nad bajkową krainą, a także zemścić się na Shreku i Fionie. Ta jednak wraz Królową i innymi księżniczkami organizuje ruch oporu i chce obronić królestwo do czasu, gdy nie wróci jej mąż.

Od samego początku wiadomo było, że trzecia część przygód zielonego ogra nie będzie tak dobra jak pierwsza czy druga. Ale mimo wszystko była dobra. Śmieszyła, ciekawiła i po prostu miło spędzało się czas oglądając tę animację. Szczególnie cieszyło mnóstwo nawiązań do innych znanych bajek, czy bajkowe powielanie filmowych schematów – dla mnie chyba najbardziej zaskakujące czy dobre był pogrzeb Króla Harolda zrobiony wg schematu, który powtarzany jest w tysiącach amerykańskich filmów jak choćby np. w najnowszym Spidermanie. Mówię tutaj o tym, że wszyscy byli ubrani na czarno, padał deszcz, każdy trzymał parasolkę i grała przygnębiająca muzyka – normalnie idealnie! Nie obyło się też genialnego dubbingu, i kilku naprawdę świetnych tekstów, głównie w wykonaniu Osła np. „Uuu... Weź zainwestuj w gatki, bo ci widać!” czy „Zaabrakadabrowali mnie w jakiegoś drugorzędnego whiskasożercę!”. Ale pozostali również mieli coś do powiedzenia np. Kot w Butach „Za to ty przyjacielu masz zdrowo przeje...(buuuuuuuuuuuuuuu)”, Ciastek „Zasiadać na tronie to ty se możesz żeby zrobić kupę!” czy Shrek „Mógłbyś najpierw mnie zabić a dopiero potem śpiewać?”.

Do obejrzenia tej animacji namawiać chyba nie trzeba nikogo. Ma ona tylu fanów, że zarobi pewnie jeszcze więcej niż poprzednie części. Mi się podobało i wcale nie narzekam, że jest źle, że nie robić już Shrek’ów i tak dalej. Gdyby wszystkie animacje śmieszyły tak jak „Shrek” byłoby naprawdę dobrze. Czekałem na „Shreka” z utęsknieniem i się doczekałem. Polecam zdecydowanie!

Więcej cytatów...

Moja ocena: 8/10

Reed Richards (Ioan Gruffudd) oraz Susan Storm (Jessica Alba) przymierzają się do ślubu. Niestety, cały czas coś staje im na drodze. Tym razem na świecie dzieją się różne, niewyjaśnione zjawiska – piramidy zostają zasypane śniegiem a w Chinach zamarza całe jezioro. Fantastyczną Czwórkę odwiedza generał Hager (Andre Braugher), który przestawia im materiały, że na ziemię przybył nieznany obiekt, który wywołuje właśnie owe anomalie pogodowe. Wkrótce nasi bohaterowie odkryją, że owy obiekt to Srebrny Surfer, który na usługach pożeracza planet – Galaktusa – przybył na Ziemię, aby przygotować ją na zagładę. Fantastyczni będą musieli stawić czoło Surferowi, ale pojawi się jeszcze jeden wróg…

Szczerze mówiąc to jestem zaskoczony. Raz już coś takiego napisałem – „Oszukać przeznaczenie 2” było lepsze od „Oszukać przeznaczenie 1” – sequel pokonał pierwowzór. A tutaj… „Fantastyczna czwórka 2” okazała się lepsza od „Fantastycznej czwórki 1”. I mówię to przy całkiem zdrowych zmysłach, bez żadnych promili we krwi – podobało mi się. Przez ponad 90 minut mamy spektakularną akcję, przeplataną może trochę drętwymi, ale często też zabawnymi dialogami i sytuacjami. Zakończenie musiało być ckliwe, jednak całość w odbiorze jak najbardziej pozytywna. Jest to ekranizacja komiksu, więc typowe kino rozrywkowe i spełnia ono swoją rolę chyba w 100% - bawiłem się doskonale. Jestem pod wrażeniem, nie tego, że film jest rewelacyjny czy coś, bo do końca nie jest, ale że jest lepszy od pierwszej części. Polecam obejrzeć, oderwać się, pośmiać. :)

Moja ocena: 7+/10

Spider-man (Tobey Maguire) powraca. Tym razem na jego drodze stanie troje wrogów. Pierwszym będzie Sandman, właściwie uciekający z więzienia Mark Flint (Thomas Haden Church), który przypadkiem ukryje się w reaktorze naukowców i zamieni się w człowieka z piasku. Harry Osborne (James Franco) nadal pewny tego, że to Peter zabił jego ojca chce jeszcze raz zemścić się człowieku-pająku. Trzecim i najgroźniejszym wrogiem będzie Venom, tajemnicza, czarna jednostka spada na ziemię i łączy się z kostiumem Petera. To wyzwala w Pająku negatywne emocje, Peter staje się bardziej agresywny, ale i pewny siebie, otwarty do ludzi, aż za bardzo. W porę chłopak się opamięta, jednak Venom zaatakuje Eddy’ego Brocka (Topher Grace), konkurenta - fotografa w gazecie. Ale to nie wszystko, bo jest jeszcze druga strona – Peter zamierza oświadczyć się Mary Jane (Kirsten Dunst). Na horyzoncie również pojawia się Gwen Stacy (Bryce Dallas Howard), która trochę zamiesza w życiu uczuciowym Parkera i związku z M.J.

Strasznie jestem zawiedziony. Zaczynając seans miałem nadzieję, na świetne widowisko, efekty specjalne, walki superbohaterów – czyli jakby nie patrzeć miłą, odprężającą rozrywkę. A co dostałem? Prawie trzy godzinny odcinek „Mody na sukces” czy czegoś w tym stylu. Ewentualnie nowa reklamówka PiS-u reklamująca miłość, przyjaźń i rodzinę. Tak właśnie, w trzeciej odsłonie Spidey’a mamy mnóstwo wątków miłosnych, wątki propagujące przyjaźń, a także wychwalające rodzinę. Oczywiście wszystko to prawda, ale momentami czułem się, jakbym pomylił filmy. Bo prawdziwej akcji jest tutaj tyle, co kot napłakał i jak zwykle jest ona na samiutkim końcu – na czasami w środku zdarza się coś ciekawego – ale rzadko. Pierwsza część przygód człowieka-pająka była świetna, druga gorsza, bo już wprowadzono to, czego tutaj jest za dużo. Tutaj postanowiono pokazać nie superbohaterów, ale ludzi się za nimi kryjącymi i ich powody do takiego a nie innego działania. Z jednej strony jest to bardzo dobre, ale scenarzysta po prostu przesadził i zamiast znaleźć Złoty Środek pomiędzy portretami psychologicznymi bohaterów i właściwą akcją, przedobrzył z tym pierwszym. Cóż, plus za samego Pająka i moją sympatię do niego, za końcową scenę i za Venoma – więcej chyba nie ma, na czym oka zawiesić. Sandman w ogóle nie przypadł mi do gustu.

Moja ocena: 6/10

Jest rok 1969. Do kilku wydawnictw zostaje przysłany list zabójcy, który nazywa siebie Zodiakiem. Żąda on, aby na stronie głównej najnowszego numeru gazet ukazał się jego dziwny szyfr. Przypisuje sobie także kilka zabójstw i grozi następnymi. Wkrótce zacznie się śledztwo, nad którym będzie pracować kilka osób. Oficjalnie będą to dwaj detektywi David Toschi (Mark Ruffalo) oraz jego partner William Armstrong (Anthony Edwards). Sprawie również przyjrzy się dziennikarz Paul Afery (Robert Downey Jr.) jednak szybko z tego zrezygnuje. Najbardziej zaangażowany z złapanie Zodiaka będzie główny bohater filmy, Robert Graysmith (Jake Gylenhaal), rysownik z owej gazety, który zaniedba całe swoje życie tylko po to, aby poznać prawdziwą tożsamość maniakalnego zabójcy.

Reżyser tego filmu, David Fincher zdobył sławę i poważanie takimi hitami jak „Siedem” oraz „Podziemny Krąg” (szerzej znane jako „Fight Club”). Dzięki tym filmom na stałe wpisał się do kanonu reżyserów wybitnych i cenionych. Również na mojej liście dzieł ulubionych jego filmy zajmują wysokie pozycje. Tym razem Fincher powraca po kilku latach przerwy thrillerem „Zodiak”.

Jest on znacznie inny od poprzednich dzieł reżysera, aczkolwiek można doszukać się tego samego tworzenia klimatu, otoczki tajemniczości, poczucia małej grozy. Niemniej jednak ja się zawiodłem. Pierwszy raz słysząc o filmie, miałem nadzieję, na zawikłaną historię zabójcy, który będzie zabiła wg znaków zodiaku czy coś w tym stylu (na przykładzie „Siedem”) – niestety, historia, owszem zawikłana, jednak przedstawiona w sposób bardzo rozlazły, że się tak wyrażę. Film trwa prawie 160 minut, a przez ten czas mamy pokazane krok po kroku śledztwo i próby w ujęciu Zodiaka. Dzieje się mało, dużo jest gadania, szukania dowodów i tym podobnych. Często też jest tak, że przez pół godziny mamy losy detektywów, po czym zapominamy o nich i przedstawiamy losy Roberta Greysmitha, bez jakiegoś połączenia – dopiero pod koniec wszystko nabiera tempa, ale niestety, nam oczy się już kleją.

Fincher zrezygnował ze zwrotu, o 180°, bo ta historia zakończenia po prostu nie ma. Jest ona oparta na faktach autentycznych a Zodiak nie został złapany do dziś. Obsada filmu jest świetna, szczególnie warto pochwalić Roberta Downey’a Jr., który powraca do grania po drobnych kłopotach (alkohol, narkotyki i te sprawy), a także Jake’a Gylenhaal’a w roli głównej. Co do dwojga detektywów, to Mark Ruffolo wyszedł bardzo dobrze, natomiast jego partner Anthony Edwards taki nijaki, nadal mam wrażenie, że to stary, dobry doktor Green z Ostrego Dyżuru.

Podsumowując „Zodiak” jest opowieścią dobrą, dobrego reżysera i z dobrymi aktorami. Czuję nawet, że mogą się posypać Oskary dla tej produkcji. Jednak dla przeciętnego widza jest to film po prostu za długi, męczący i momentami nudny.

Moja ocena: 5/10

Era piratów dobiega końca. Po tym jak James Norrington (Jack Davenport) zdobył serce Davy Jones’a (Bill Nighy), ma kontrolę nad Latającym Holendrem, a także jego załogą. Tymczasem Elizabeth (Keira Knightley), Will (Orlando Bloom) i Kapitan Barbarossa (Geoffrey Rush) wybierają się do Singapuru, gdzie chcą zdobyć tajemnicze mapy, które wskażą im, gdzie jest tytułowy Kraniec Świata. To tam właśnie, w Luku Davy Jonesa, znajduje się, nie, kto inny a Jack Sparrow (Johnny Depp), który trochę zwariował. Po spektakularnej ucieczce z owego Luku, Will postanawia podążać za Latającym Holendrem w celu uratowania swojego ojca, Billa Turnera (Stellan Skarsgard). Jednak zagłada pirackiej rodziny jest coraz bliższa, gdy Norrington zawrze układ z Lordem Beckettem (Tom Hollander), Davy Jones’em i władcą Singapuru, Sao Fenig’iem (Yun-Fat Chow).

Działo się, działo i chyba aż za dużo. Chociaż nie wiem czy to dobre określenie dla tego filmu. Jest on poważnie zakręcony i zagmatwany, przez co można się pogubić. Ja w środku seansu miałem na ustach ciągle to samo zdanie – o co tu chodzi? Nasi bohaterowie, co chwila zmieniają zdania, ktoś, kto przed chwilą był wrogiem, za chwilę staje się sprzymierzeńcem. I co gorsze – wszystko zostaje bardzo szybko zaakceptowane, co jest już trochę mało realistyczne. Co prawda w poprzednich częściach wystawianie swoich przyjaciół do wiatru było domeną Jacka Sparrowa, ale wtedy to było całkiem naturalne i zabawne. Tutaj jednak jest tego aż nadto. Znalazło się też kilka wątków, które były, ale w sumie nie wiadomo, po co, jak choćby postać Calypso. Była, tylko, po co, skoro nic nie zrobiła?

Oczywiście, jak zwykle, aktorzy spisali się doskonale. Nadal góruje Johnny Depp, jednak Geoffrey Rush wcielający się w postać Kapitana Barbarossy również świetny. Perełką okazał się mały epizod Keith’a Richards’a jak ojca Jacka – Kapitana Granta Sparrowa. Keira Knightley dużo lepsza i ciekawsza niż w poprzednich częściach, także cała załoga Czarnej Perły jak zwykle wyśmienita.

„Piraci z Karaibów – Na krańcu świata” to jedna z najbardziej oczekiwanych przeze mnie produkcji w roku 2007. No i jak podejrzewałem trochę się zawiodłem. Film przez pierwsze dwie godziny jest strasznie nijaki – to znaczy raz zabawy, raz interesujący, ale i niestety czasami nudny czy niezrozumiały. Dopiero potem mamy spektakularny i naprawdę robiący wrażenie koniec. Standardowo – pierwsza część wyśmienita, druga gorsza od pierwszej, a trzecia gorsza od dwóch poprzednich. Zastanawiający jest także koniec końca – czy czeka nas część czwarta? Chodzą plotki. Tak czy owak, nie żałuję wydanych pieniędzy na kino, aczkolwiek spodziewałem się czegoś lepszego.

Moja ocena: 8-/10

Trylogia Piratów z Karaibów
Piraci z Karaibów - Klątwa Czarnej Perły (2003)	Piraci z Karaibów - Skrzynia umarlaka (2006)	Piraci z Karaibów - Na krańcu świata (2007)

Danny Ocean (George Clooney) właśnie wyszedł z więzienia. Siedział tam za drobne kradzieże. Ale to nic, wyszedł i już ma plan na nowy skok. Będzie to największa kradzież w historii Las Vegas. Danny spotyka swojego starego kumpla Rusty Ryana (Brad Pitt) i wraz z nim obmyśla cały plan. Celem będzie skarbiec Terry’ego Benedict’a (Andy Garcia), miejsce gdzie trafiają pieniądze z trzech największych kasyn w mieście hazardu. Danny zamierza również zabrać Terry’emu coś cenniejszego niż pieniądze – swoją żonę, Tess (Julia Roberts). Aby napad udał się, Danny i Rusty zbierają 11 niezbędnych członków swojej grupy, m.in. doskonałego kieszonkowca (Matt Damon), speca od wybuchów, chińskiego akrobatę czy nawet podstarzałego dziadka. A wszystko to, sprytnie zaplanowane i dopięte na ostatni guzik, tak, aby akcja się powiodła, a nasi bohaterowie wyszli z niej bogatsi o kilkanaście milionów. Czy uda im się to?

Zasiadłem do filmu z małą obawą. Gwiazdorska obsada – czy na pewno dobry film? Wielokrotnie przekonałem się, że nie jest to dobry pomysł na sukces. Ale… Miłe zaskoczenie, bo tutaj było bardzo zabawnie! I przede wszystkim – inteligentnie i na poziomie. Obsada idealnie uzupełnia dobre wrażenie o filmie. Ciągle jedzący coś Brad Pitt, Andy Garcia z kamienną twarzą, lekko wystraszony i niepewny siebie Matt Damon, uwodzicielska Julia Roberts czy George Clooney z ciągłym, pewnym siebie uśmieszkiem na twarzy. Chociaż muszę przyznać, że z całej mojej sympatii do Julii, ale w tym filmie była przeciętna. Może, dlatego, że miała tutaj stanowić tylko taką wisienkę, dodatek, nagrodę. Jednak drużyna Oceana to nietuzinkowa, zwariowana banda wariatów w jak najpozytywniejszym znaczeniu tego słowa. Tak, więc, „Ocean’s Eleven” ogląda się świetnie, film nie nudzi, często bawi, oszukuje i zaskakuje widza, ma także dobre zakończenie. Czego więcej chcieć?

Moja ocena: 8/10

John Constantine (Keanu Reeves) od dziecka postrzegał świat inaczej. A to za sprawą tego, że miał dar widzenia demonów i aniołów, które wspólnie z ludźmi żyją na Ziemi. Szatan z Bogiem zawarli układ, że demony i anioły nie będą kierowały ludźmi, a jedynie podpowiadały, co dobre i złe. Jednak pewnego razu, przy jednym z egzorcyzmów, John odkrywa, że jakaś zmora chciała nie tylko przejąć kontrolę nad ofiarą, ale także przeniknąć do naszego świata, co jest przecież zabronione. Na domiar złego, lekarka bohatera mówi mu, że jest chory na raka i niedługo umrze. Niestety, wie on, że pójdzie do piekła, gdyż w młodości, chciał popełnić samobójstwo i przez dwie minuty był na tamtym świecie… w piekle. Jakby tego było mało, spotyka Angelę Dodson (Rachel Weisz), która opowiada mu o swojej siostrze bliźniczce. Miała ona podobne doświadczenia, co John… tyle, że właśnie popełniła samobójstwo. Angela nie wierzy, że jej siostra mogła to zrobić – wraz z Johnem stawi czoło piekielnej konspiracji sięgającej od piekielnych czeluści po niebiańskie wrota.

Po remekach i sequelach, ekranizowanie komiksów jest dzisiaj jednym z najczęstszych tematów filmów. I tak właśnie postawił „Constantine” oparty o komiks "Hellblazer" z wydawnictwa DC/Vertigo. W rolach głównych osadzono trochę drewnianego Keanu Reevesa oraz naprawdę dobrą i przekonywującą Rachel Weisz. Oglądało mi się to bardzo dobrze, z zapartym tchem śledziłem losy bohaterów. Uwagę zwracają również postacie drugoplanowe (momentami nawet lepsze od głównych postaci). Mowa tu o Chazie Chandlerze odgrywanym przez Shię LaBeoufa, oraz Tildzie Swinton świetnie oddającą postać zbuntowanego Anioła Gabriela, czy Peterze Stormare, który genialnie oddał rolę samego szatana. Efekty specjalne również na wysokim poziomie, a wizja piekła robi wrażenie. Generalnie polecam film, świetne widowisko, nudy nie było.

Moja ocena: 8/10

Rok 2057. Słońce wygasa. Na Ziemi jest już bardzo zimno. Zbudowano super statek, wybrano specjalną załogę i wysłano ich do słońca. Tak, do słońca, mają do niego podlecieć i wrzucić mu bombę atomową, aby je „rozgrzać” i znów zaczęło świecić. Film rozpoczyna się już kilka dni czy tygodniu po wylocie naszej ekipy. Dotarła już ona prawie do końca swojej podróży. Niestety jeden z członków popełnia ogromny błąd, przez co misja staja pod wielkim znakiem zapytania. Jedyną nadzieją dla członków załogi jest inny statek, który kilka lat temu został wysłany w tym samym celu, ale jego misja się nie powiodła.

W 2003 roku Amerykanie w „Jądrze Ziemi” za pomocą bomby atomowej chcieli poruszyć Ziemię. Wcześniej bombą atomową, w „Armageddonie” chciano zniszczyć kometę podążającą w kierunku naszej planety. Teraz Brytyjczycy za pomocą bomby chcą poruszyć słońce. Irytujące to trochę, że nie ma innych pomysłów na ratowanie świata. Film „W stronę słońca” zachwyca oprawą wizualną, jednak straszy scenariuszem. O ile sam pomysł może wydać się absurdalny, aczkolwiek ciekawy, tak już opowiedziana nam historia nie zachwyca. Pełno jest tutaj nielogiczności, dziur czy po prostu głupot. Pomijając już to, że zbliżenie się do słońca jest awykonalne – ale skoro już się wybrali, to dlaczego tak dziwnie skonstruowano ten statek kosmiczny? Dlaczego tylko przednia część jest odporna na promieniowanie słońca, a już reszta nie? Możemy się domyślać, że było to np. za drogie – ale skoro ratują świat to pieniądze chyba nie powinny być przeszkodą? A już mega przegięciem dla mnie był pasażer na gapę, który ni stąd ni zowąd znalazł się po odwiedzinach w starym statku kosmicznym. Tak czy owak, film ten ma swój mikroklimat, takiej niby mroczności, a do tego sceny ze słońcem są naprawdę świetnie i warto film obejrzeć choćby właśnie dla efektów specjalnych w filmie. No, ale jeśli ktoś nie lubi, to ciekawej historii w tym filmie nie znajdzie.

Moja ocena: 5/10

Danny (Chris Pine) jest normalnym nastolatkiem. Mieszka sobie z rodziną, jest całkiem przystojny i ma wzięcie u kobiet. Jest jednak jeden, mały problem. Danny jest niewidomy. Jednak bardzo tego nie lubi, rzadko używa laski i udaje, że jest widomy. Któregoś razu jego lekarz mówi, że istnieje pewna dosyć ryzykowana metoda na to, aby Danny mógł widzieć. Szczęśliwy nie zdaje sobie sprawy, że nie będzie to takie proste jakby mogło się wydawać.

Momentami śmieszna, aczkolwiek zwyczajna komedia romantyczna, która niczym nie próbuje nas zaskoczyć. Czasem może nawet wydawać się żenujące śmianie się z nieszczęścia głównego bohatera. Także metoda na odzyskanie wzroku trochę dziwaczna, zdaje się, że wymyślona tylko na potrzeby filmu. Tak czy owak „Blind Dating” może być dobre na jakieś spotkanie towarzyskie czy jako kolejny zabijacz nudy. Do polskich kin film nie zajrzy, co startą ogromną nie jest. Mi się średnio podobało.

Moja ocena: 5-/10

Po baaaaaaaaaaaardzo długim okresie szukania szablonu w końcu znalazłem, potem trochę się ociągałem z jego przeportowaniem, ale w końcu jest. Oto nowy design recenzje.jogger.pl. Mi się podoba, a Wam?

Oprócz tego jeszcze dwie wiadomości: usuwam powoli z lukaszek.jogger.pl seriale i przenosze je na współny projekt lampera i mój - seriale.jogger.pl - polecam i zapraszam. :) A druga wiadomość, to taka iż w końcu udało mi się przejąć domenę boxoffice.prv.pl i teraz jest moja i prowadzi do Światowego Box Office, który zrobiłem kilka tygodni temu. :) A! I na lukaszek.jogg też nowy dizajn. :D