Harold Crick (Will Ferrell) jest Urzędnikiem Skarbowym. Jego życie jest w pełni poukładane. Wstaje o określonej porze, myje żeby określoną ilość razy, jeździ autobusem o określonej porze, pracuje określoną ilość czasu. Wszystko jest idealne, nienaganne, ale niestety również samotne. Jednak ta samotność nie przeszkadza Haroldowi ani trochę. Do czasu. Pewnej środy Harold wstaje tak jak zwykle i podczas mycia zębów słyszy pewien głos. Głos kobiety, która pięknym językiem, z angielskim akcentem opowiada o tym, co właśnie robi Harold. Zupełnie jakby czytała książkę o Haroldzie. Tylko, że to nie książka a jego życie! Pod koniec tego dnia, narratorka stwierdza, że Harold umrze. Właśnie ta informacja zmieni życie naszego bohatera nieodwracalnie. Jest jeszcze druga historia, sprytnie wpleciona w opowieść o Haroldzie – to problemy pewnej pisarki, Karen Eiffel (Emma Thompson), która nie może wymyślić, jak ma uśmiercić swojego bohatera w nowej książce, którą pisze. Pomaga jej w tym asystentka, Penny Escher (Queen Latifah).

Ciekawy to film był, nie powiem. I mimo, że momentami wiało nudą to jednak, jako całość może się podobać, mi się podobało. Najlepsze sceny były oczywiście wtedy, gdy odzywała się pani narrator – robi to na początku filmu i pod koniec, w środku nie wiedzieć, czemu milknie. Również historia pisarki, Karen Eiffel była ciekawa. Zakończenie w iście hollywoodzkim stylu, niestety mi nie przypadło do gustu, mogło być tak jak na początki pani Eiffel wymyśliła, no ale cóż… Muszę wspomnieć również o tym, że pierwszy raz na ekranie widzę Maggie Gyllenhaal, siostrę Jake. Urocza i śliczna. Natomiast Will Ferrell dużo lepszy niż w np. „Czarownicy”. Tutaj po prostu pasował do tej roli. Generalnie film obejrzeć można, nie będzie to stracony czas, ja nie żałuję.

Moja ocena: 6/10

Ślub Kornela (Piotr Adamczyk) miał być największym wydarzeniem sezonu. Niestety… coś nie wyszło. Panna młoda wystawiła Kornela. W kościele rozpętała się mała wojna… A w sali restauracyjnej trwają ostatnie przygotowania do przyjęcia gości. Tytus (Borys Szyc) – kelner – rozmawia z łyżką. Nagle przyjeżdża srebrny Rolls-royce, wysiadają z niego trzej mężczyźni, Stavros (Krzysztof Stelmaszyk), Fistach (Tomasz Karolak) i Robal (Tomasz Kot) - wciągają do sali pobitego chłopaka - Sebastiana Tretyna (Maciej Stuhr) i barykadują się w jednej z sal. Niedługo po tym przybywa pan młody z zabandażowaną głową i jego brat, Janis (Cezary Kosiński). Panowie spędzą całą noc na piciu i na rozważaniu, jakie to kobiety są złe. Dojdą do kilku ważnych wniosków, ale odkryją również kilka ważnych prawd.

Polska komedia na miarę „Chłopaki nie płaczą” czy „Poranku kojota”. Film nie ma strasznie rozbudowanej fabuły, ale wszystko nadrabia świetnymi dialogami. To właśnie dialogi i siedmioro wspaniałych odgrywa główną i najważniejszą rolę. To oni tworzą film i jego klimat. W napływie beznadziejnych i mało wartościowych polskich filmów miło jest zobaczyć coś, co ma jakiś poziom, co potrafi rozbawić i nie jest puste i sztuczne. „Testosteron” może również pochwalić się świetnym montażem i ciekawymi retrospekcjami bohaterów. To, czego było za dużo w „Dublerach” i co aż raziło w oczy, tutaj jest idealnie dopasowane i wkomponowane. Robi to miłe wrażenie i pozwala jeszcze bardziej polubić ten film. Polecam obejrzeć, choćby z racji, że to polskie, a dobre. Ale oczywiście nie tylko, dlatego.

PS. Mój ulubiony tekst: Fistach: Przecież pół godziny temu mówiłaś, że mnie kochasz…
Dziewczyna Fistacha (rozbrajająco i z uroczym uśmiechem): kłamałam. :)

Moja ocena: 7/10

Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Mały chłopiec zaczyna wątpić w istnienie Świętego Mikołaja. Aż tu nocą pod jego dom przyjeżdża ogromny ekspres. Konduktor tegoż pociągu namawia chłopca, aby wsiadł i wybrał się z nim w podróż na Biegun Północny, gdzie, wraz z innymi niedowierzającymi dziećmi, będzie mógł spotkać samego Świętego Mikołaja. Oczywiście chłopiec wsiada. I tak oto wraz z innymi przebędą długą drogą, pełną przygód, niebezpieczeństw i zabaw. I na koniec dotrą na Biegun.

No może nie taki od razu koniec, bo potem jeszcze będzie kawałek filmu… niestety, ten najnudniejszy. Bo o ile cała podróż jest rzeczywiście ciekawa i pełna humoru i zabawy, to już na Biegunie Północnym się nudzimy. Tak czy owak, „Ekspres polarny” to droga (165$) animowana bajka z pięknym morałem i zapierającą dech w piersiach animacją. To tutaj Tom Hanks wcielił się aż w sześć postaci, tutaj dowiemy się, że Święty Mikołaj jednak istnieje i ma całkiem pokaźne miasteczko. Że co roku bierze ogromny wór prezentów odwiedza wszystkie dzieci. Czyli standard. Oglądało się bardzo miło, na pewno bardzo spodoba się dzieciom, a tym młodszym na pewno umocni wiarę w Mikołaja. Jednak starszym i dorosłym również miło może się to oglądać. Ja nie żałuję i polecam. :)

Moja ocena: 7/10

Isabel Bigelow (Nicole Kidman) jest czarownicą, ale ma już tego dość. Postanawia zamieszkać w domu, znaleźć pracę, żyć wśród ludzi i nie używać magii. Nie do końca jej to wychodzi, bo co chwila musi się posłużyć „pomocą” magii, nawet w najprostszych zajęciach jak podłączenie kablówki – przecież nigdy nie musiała tego robić, wiec nie wie jak. Któregoś razu w kawiarni spotyka Jacka Wyatta (Will Ferrell), aktora, którego filmy mają nienajlepszą sławę. Teraz postanowił on nagrać nową wersję starego serialu opowiadającego, o małżeństwie zwykłego mężczyzny z czarownicą. On będzie grał tego mężczyznę, a Isabel ma zagrać czarownicę. Kobieta zgadza się, na początku będzie żałować, a potem wkroczy miłość…

Znów obejrzałem film tylko, dlatego, że jest w nim jedna z moich ulubionych aktorek – Nicole Kidman. Trochę się zawiodłem. Nora Ephorn, autorka takich świetnych komedii romantycznych jak „Masz wiadomość” czy „Bezsenność w Seatle” chciała prawdopodobnie zrobić kolejną komedię na miarę tych wcześniejszych. Nie udało się jej to. Pomysł był dobry, jednak mnie najbardziej denerwowała rola męska – Will Ferrell. Tak jak Tom Hanks i Meg Ryan idealnie pasowali do siebie w „Masz wiadomość” i „Bezsenności…” tak tutaj urocza Nicole Kidman kompletnie nie współgrała z Willem. Nie było iskrzenia, nie było widać uczuć. Oglądało się to po prostu, jak kolejny film, bez nadmiernych emocji – które wzbudzały poprzednie komedie pani Ephorn. Także, jeśli chcesz obejrzeć coś uroczego ze swoją drugą połówką, to lepiej sięgnij po starsze dzieła, aniżeli po te nowsze. Obejrzeć można, owszem, ale jak mówię – bez zachwytu. Nawet Nicole nie uratowała filmu (a była świetna, do tego w blond włosach, w nich lubię ją najbardziej).

Moja ocena: 5-/10

O tym jak jedno wesele zrujnowało życie kilku osób… Tak mniej więcej można określić temat tego filmu. Opowiada on o weselu córki najbogatszego gospodarza we wsi z młodym chłopakiem również ze wsi. Przyczynę ślubu poznajemy dopiero pod koniec, ale już na początku wiadomo, ze nie jest nią miłość. Gospodarz i ojciec pana młodego – Wojnar – chce jak najbardziej zaoszczędzić na ślubie: i tak samochód sprowadzono z zagranicy, wódka również nie jest polska, a bigos zrobiono z nieświeżych produktów, a jakby tego było mało kapela nieopłacona i grać nie chce. Przez całe wesele wszyscy proszą Wojnara o pieniądze, a to tego teść pana młodego nie chce przepisać swojej ziemi na ludzi, którzy przywieźli samochód. Wszystko zmierza do nieuchronnej katastrofy…

Bardzo ciekawy, ale i jakże prawdziwy obraz polskiego społeczeństwa, polskiej wsi. Zakłamanie, obłuda, hipokryzja, żądza pieniądza, pijaństwo i zabawa do upadłego – tacy właśnie są ludzie w filmie, ale i w życiu. W filmie świetnie pokazano jak z minuty na minutę goście są coraz bardziej nietrzeźwi, ich czerwone twarze, przyspieszona kamera, ujęcia szybsze, niezadbane, spontaniczne i przypadkowe. A zakończenie? Dla jednych szczęśliwe, z nutką nadziei – innym wesele zupełnie zepsuło życie. Film warto obejrzeć, choćby, dlatego, że jest to polski film, a polski dobry film to bardzo rzadkie wydarzenie. Mi się podobało, jednak bez zbytniego zachwytu.

Moja ocena: 7/10

Jake (Cedric the Entertainer) budzi się w hotelu. Nie pamięta, kim jest, co tutaj robi, a na dodatek obok leży trup. A ten trup to agent FBI! Dodatkowo znajduje walizkę z całkiem pokaźną sumą. Myśli, że jest prywatnym zabójcą, albo czymś w tym rodzaju. Postanawia uciec. Jednak na dole w hotelu spotyka piękną kobietę, Diane (Nicollette Sheridan, Edie z Desperate Housewives!), która się przedstawia jako jego żona. Zabiera go do wspaniałej posiadłości i mówi mu ze to wszystko jest jego. Jake jednak w porę się orientuje, że Diane ma złe zamiary i chce wydobyć od niego pewne informacje. Ucieka i w małej knajpce poznaje Gnię (Lucy Liu), która mówi, że jest zwykłym dozorcą w firmie produkującej gry, a ona sama jest jego dziewczyną. Jake musi rozgryźć, kto tak naprawdę mówi prawdę i jeszcze przy tym uratować super-mega-ważny chip.

Nudziłem się. Nie cały czas, ale momentami było bardzo nudno. Przeciętna komedia do obejrzenia i zapomnienia. Na uwagę zasługuje Nicollette, która świetnie odegrała swoją rolę, natomiast Lucy Liu również dobra, chociaż czegoś brakowało. Generalnie zachwytu nad filmem nie ma, tak jak niedawno przeze mnie obejrzanym „Norbitem” – już dziś nie do końca pamiętam ten film, tak i z tym będzie za kilka dni. Obejrzeć czy nie, róbcie, co chcecie, ja trochę żałuje straconego czasu, no, ale cóż…

Moja ocena: 4/10

Norbit (Eddie Murphy) wychował się w sierocińcu pewnego chińczyka. Poznał tam Kate, jednak ta opuściła przytułek. Potem poznał Rasputię (Eddie Murphy), która go przygarnęła. Norbit i Rasputia żyli, aż któregoś razu kobieta stwierdziła, że czas się ożenić. No to się ożenili. Problem w tym, że Rasputia to ogroooomna kobieta, która trzyma swojego męża pod pantoflem. Norbit się tym nie przejmuje. Do czasu. W jego dorosłym już życiu ponownie pojawia się Kate (Thandie Newton), która teraz jest piękną, młodą ślicznotką. Nasz bohater zdaje sobie sprawę, że nadal kocha Kate i musi rozstać się z Rasputią. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że z pozoru prosta decyzja, może okazać się bardzo trudna do wykonania – a wszystko przez Rasputię, która tak łatwo męża nie odda.

Słabe to było. Z początku, przed seansem myślałem, ze będzie to coś pokroju „Gruby i chudszy”. W sumie aż tak bardzo się nie myliłem, chociaż tutaj było mniej niesmaczności. Nie wiem, co zamierzał reżyser pokazać w filmie, ale ogromna Rasputia śmieszna była tylko momentami. Częściej było to żenujące, bo śmianie się z osób większej postury do grzecznych nie należy. Oglądałem to, oglądałem, skończyło się i zapomniałem o tym. Nic nowego, mało śmiesznego, trochę żenujące, niewypał.

Moja ocena: 4/10

• Złote Maliny za rok 2007 - Najgorszy aktor - Eddie Murphy
• Złote Maliny za rok 2007 - Najgorszy aktor drugoplanowy - Eddie Murphy (Pan Wong)
• Złote Maliny za rok 2007 - Najgorsza aktorka drugoplanowa - Eddie Murphy (Rasputia)

• DontLikeIt 2007 - Najgorszy aktor - Eddie Murphy

Linda (Sandra Bullock) mieszka w pięknym domu z mężem i dwójką dzieci. Pewnego razu mąż wyjeżdża do pracy w dłuższą podróż. Następnego dnia w drzwiach domu Lindy zjawia się policjant, który mówi kobiecie, że jej mąż miał wypadek, w którym zginął. Linda jest zrozpaczona, pojawia się jej matka. Mija noc. Bohaterka budzi się, idzie do kuchni a tam spotyka… męża. Myśli, ze był to tylko zły sen, jednak mija kolejny dzień i tym razem mąż rzeczywiście nie żyje. A po kolejnym dniu pojawia się ponownie. Czy Linda zwariowała? Kobieta próbuje rozwiązać zagadkę i uratować męża.

Po zachwycającym „Domu nad jeziorem”, kolejny film z Sandrą Bullock był chyba jednym z najbardziej oczekiwanych przeze mnie filmów, które miały powstać w roku 2007. I doczekałem się i… było bardzo dobrze. Sandra jest rewelacyjną aktorką, do tego świetny scenariusz i sam pomysł złożyły się na naprawdę interesujący film. Wszystko jest inteligentnie i bezbłędnie ze sobą połączone, do tego akcja ciągle trzyma w napięciu, a zakończenie zostawia nutkę nadziei. Cóż, mogę się przyznać, że nie wiem czy zwróciłbym uwagę na ten obraz, gdyby nie aktorka, wcielająca się w główną bohaterkę. Tak czasem jest, że oglądamy film nie dla niego samego, a dla aktorów, którzy w nim występują – nie inaczej jest i ze mną. Ale dzięki temu nie ominął mnie bardzo dobry i wciągający seans z piękną Sandrą na czele. :) Polecam. :)

Moja ocena: 9+/10

Małgosia (Anna Cieślak) przybywa do Warszawy (sam Hołowczyc ją podwozi, co za zrządzenie losu) z małej wsi. Pragnie zrobić ogromną karierę w jakiejś agencji reklamowej. Niestety (dla niej) pracuje w cateringu i rozwozi jedzenie. Któregoś razy, gdy dostarcza zamówienie do pewnej agencji reklamowej poznaje Monikę (Joanna Jabłczyńska), dziewczynę podobną do siebie, z podobnymi marzeniami – składała ona swoje prace do tej agencji, a teraz jedynie roznosi kawę właśnie tam. Małgosia mimo to, rozmawia z jedną dyrektorek, Renatą (Małgorzata Kożuchowska), aby mogła na następny dzień przyjeść swoje prace. Ta jej pozwala i prosi o kampanię dla nowych perfum dla supergwiazdy, pani Ani (Anna Przybylska). Małgosia przynosi gotową kampanię, jednak zostaje odrzucona. Chce odzyskać swoje prace, jednak jej się to nie udaje. Później poznaje natrętnego szefa, Dawida (Tomasz Kot) i przystojnego ochroniarza, Janka (Maciej Zakościelny), który zabiera ją na wycieczkę.

Ryszard Zatorski, autor rewelacyjnego „Nigdy w życiu!” oraz słabszego „Tylko mnie kochaj” popełnił kolejną komedię romantyczną. I niestety dla nas, tak jak pierwsza komedia była naprawdę czymś godnym obejrzenia, druga była trochę mdława, ale znośna, tak trzecia jest kompletną pomyłką. „Dlaczego nie!” to nudna, schematyczna i pełna błędów pseudokomedia romantyczna. Obsada? Cieślak, Zakościelny, Jabłczyńska, Kożuchowska, Przybylska, Kot, Wesołowski, Warchulska – czyli stały punkt filmów pana Zatorskiego – najbardziej znane twarze polskich filmów, programów, reklam i seriali. Najbardziej podobała mi się Ania Przybylska w roli zadufanej i kapryśnej gwiazdy, natomiast główna bohaterka była nijaka. Ogólnie, to film był już w kinach, gdy był niech żałuje, kto nie był, niech się cieszy zaoszczędzonymi pieniędzmi. Naprawdę nie warto.

Moja ocena: 4--/10

• DontLikeIt 2007 - Najgorszy film polski

Na początku mamy włamanie, która właściwie pociąga za sobą dalszy rozwój akcji. Firma należy do Willa Francisa (Jude Law). Will mieszka z żoną Liv (Robin Wright Penn) oraz jej córką, która jest chora na dziwną chorobę (coś podobnego do autyzmu). Will wraz z kolegą z pracy postanowi pilnować biura, aby złapać złodziei. Podczas takiego „stróżowania” przypadkiem pozna prostytutkę, która czegoś go nauczy. Następnie Will w końcu zobaczy, kto się włamuje i pobiegnie za chłopcem. Później pozna jego matkę (Juliette Binoche) i będzie prowadził swoje własne dochodzenie. W międzyczasie jego małżeństwo będzie się sypało.

Bardzo dziwny film, stworzony przez autora „Angielskiego pacjenta” Anthony’ego Minghellę. Odrobinę przydługawy, jednak ogólne wrażenie moje było pozytywne. Sprawnie nakręcony dramat ukazujący zderzenie dwóch światów – biednych i bogatych. Dodatkowo pozytywne zakończenie plus Jude Law, Juliette Binoche oraz Robin Wright Penn. Nie wiem czy to polecać, czy nie, ponieważ to bardzo specyficzny film, może się podobać, ale także i nie. Your choice.

Moja ocena: 5/10