Właśnie tak. Zaczęło się od "Czerwonego Kapturka", a recenzja filmu "Next" była dokładnie dwusetna. :)

Bloga założyłem 26 sierpnia 2006, do dziś, czyli 10 czerwca napisałem 206 notek, w tym 200 recenzji - Wy napisaliście 1438 komentarzy.

Generalnie, to rośnie mi cały czas... ilość odwiedzin, oczywiście, tak dla przykładu: (wywołania):

• Marzec - 127426 (średnio 4110 dziennie)
• Kwiecień - 198570 (średnio 6619 dziennie)
• Maj - 203380 (średnio 6560 dziennie)

Najpopularniejsze wpisy to: "Dziewczyny z drużyny 3", "Tokio Drift", "American Pie 5", "Step Up", "Dirty Dancing 2", "Szkoła uczuć", "Selena" czy "Wredne dziewczyny". Wiążę się to może z tym, że pod tymi właśnie słowami kluczowymi jestem wysoko na googlu. (Nie do końca jestem z tego zadowolony...)

A na sam koniec, czego ludzie u mnie szukają?

• sexxxxxxxxxxxxxx - takich wpisów jest kilka, z różną ilością 'x', biedni, chyba się zawiedli...
• milla jonovich - a nie Jovovich?
• fotos ben afleck - polecam images.google.pl :P
• imię jenifer czy można tak nazwać dziewczyne w polsce - nie wiem, ale chyba tak ^^
• bardzo duzo nagich kobiet - naprawdę nic takiego tutuj nie ma :(
• film gdzie uczeń zakochał się w nauczycielce - a może być, że nauczycielka w uczniu? "Notatki o skandalu"
• film organizatorka ślubów - "Powiedz tak"
• ile części jest american pie - pięc jak na razie...
• napisy do piraci z karaibów klątwa czarnej perły - ludzie, są inne strony niż napisy.org - napisy.info, napisy24.pl
• spartans what is your profession - ktoś się "300" naoglądał...
• zaraz będzie ciemno zamknij sie - tak, zaraz będzie... "RRRrrrr!!!"
• zrośnięte głowami - eee?
• jak ma naprawde na imie tyler gage z filmu step up - Channing Tatum
• zdjęcia catherine zeta jones dzieciństwo - eeee? ja wolę dorosłą Catherine
• dziewczyna dziwka - nie tędy droga...
• pogrzeb ksieznej diany oraz pogrzeb seleny - obejrzyjcie sobie "Królową" i "Selenę"
• amerykańskie ciasteczka wyścigi golasów - :|
• jestem super dziwką - nie szukam -_-
• tesco filmy - u mnie dopiero budują, to nie wiem czy tam są jakieś filmy <_<

A ja sobie życzę kolejnych 200 recenzji ^^ :) A, i jeszcze mała reklama - Światowy Box Office po polsku :)

Bohaterem filmy jest Cris Johnson (Nicolas Cage). Cris ma bardzo specyficzny dar – widzi, co stanie się za chwilę, dokładnie w przeciągu kolejnych dwóch minut. Jego dar dotyczy tylko jego osoby, czyli tego, co wydarzy się mu. Bohater w dzieciństwie przeszedł mnóstwo badań, więc ma znaczny uraz do rządu itp. Jednak pewnego razu spotyka się z nim agentka Callie Ferris (Julianne Moore), która opowiada mu, że Stany Zjednoczone są zagrożone, gdyż pewna grupa terrorystyczna grozi wysadzeniem skradzionej bomby atomowej. Johnson nie zgadza się na współpracę i ucieka. W jego życiu pojawia się kobieta, którą zobaczył w swoich myślach i trwało to dużo dłużej niż dwie minuty. Cris sądzi, że to przeznaczenie, chce spotkać się z kobietą, nie wie, że to ona pomoże mu w ostateczności uratować świat.

I po raz kolejny ratujemy świat. I po raz kolejny przed bombą atomową. I w przyszłość patrzymy również po raz kolejny! Ale tym razem tylko na dwie minuty, ciekawsze to było, niż podglądanie ludzi w „Deja Vu”, tak czy owak sporo tutaj schematów, powtarzalności i tak dalej. Jednak oglądało to normalnie, bez rewelacji, ale i bez zbytniego nudzenia się. Rozrywkowa, odprężająca pozycja dla lubiących sciene-fiction. Główną rolę w tym filmie zagrał Nicolas Cage, który z filmu na film denerwuje mnie coraz bardziej. Skromnie mówiąc, dla mnie Nicolas się już skończył i powinien przejść na emeryturę, a takie role oddawać młodszym aktorom (nie mówię, że zdolniejszym). Za to panie Julianne Moore i Jessica Biel były dobre, miło się spoglądało na Jessicę. :) Tak więc, decyzję – oglądnąć czy nie – pozostawiam wam. ;)

Moja ocena: 7/10

• DontLikeIt 2007 - Najgorsza para ekranowa - Nicolas Cage i Jessica Biel

Silvia Broome (Nicole Kidman) pracuje jako tłumaczka w ONZ. Jej życie płynie normalnym torem, aż do pewnego momentu, gdy po pracy wróci do biura tłumaczy po zapomniane rzeczy i usłyszy pewną rozmową. Rozmowę, w której ktoś grozi afrykańskiemu przywódcy, który ma odwiedzić ambasadę ONZ już niedługo i wygłosić przemówienie, które może go uratować przed skazaniem za masowe ludobójstwo. Rozmowa była przeprowadzona w rzadkim języku, który Silvia znała. Owa wizyta zbliża się, a bohaterka postanawia pójść na policję. Całej sprawie, a szczególnie Silivi przyjrzy się agent federalny Tobin Keller (Sean Peen), który dojdzie do bardzo zaskakujących wniosków.

Rzadko spotykany w dzisiejszych czasach gatunek filmu – thriller polityczny. Podobało mi się, trzymało w napięciu. Zamiast wielu wybuchów, postrzałów i tym podobnych mamy tutaj sporo rozmów. I to bardzo rzeczowych, takich, które budują ten film. Obejrzałem ze względu na Nicole Kidman, bo samo słowo polityka by mnie odrzuciło od tego filmu na kilka gigabajtów w cyberprzestrzeń. No i nie zawiodłem się, Nicole była bardzo dobra w tym filmie, Sean Peen również dobry i poprawny. Obraz ten nie ustrzegł się kilku błędów czy niejasności – dla mnie najdziwniejsze było to, jak osoba taka jak Silvia mogła zostać zatrudniona w ONZ. Nie będę zdradzać, o co dokładnie mi chodzi, ale w rzeczywistości chyba bardziej by się takiej osobie przyjrzeli, zanim powierzono by jej, bądź, co bądź, bardzo odpowiedzialne stanowisko. Ogólnie warto obejrzeć, mimo bardzo specyficznego gatunku.

Moja ocena: 8/10

Artur mieszka z babcią na wsi. Jego rodzice mieszkają w mieście, pracują i nie mogą często spotykać się z synem. Nadchodzą wakacje, a rodzice Artura nadal nie mają dla niego czasu. Natomiast jego babcia ma poważne problemy. Bardzo zły człowiek chce przejąć jej farmę, daje jej 48 godzin na to, aby jej mąż podpisał pewien papierek oraz aby ona spłaciła dług. Sęk w tym, że dziadek Artura zaginął kiedyś i do dziś nic o nim nie wiadomo. W rzeczach dziadka chłopiec znajduje różne historie m.in. o małych stworzeniach zwanych Minimkami, a także o zakopanych rubinach w ogrodzie. Niestety, babcia Artura przeszukała cały ogród i nic nie znalazła. Bohater bierze sprawę w swoje ręce i z małymi wskazówkami dziadka ukrytymi w książkach znajduje tajemniczą krainę Minimków. Teraz czas odnaleźć rubiny i uratować dziadka.

Ciekawe połączenie normalnego filmu z animacją. Początkowo losy Artura poznajemy normalnie, a potem przenosi się on do krainy Minimków i wtedy mamy już piękną, barwną animację. Ogląda się to bardzo przyjemnie i mimo, że nic tu nowego czy odkrywczego, to na miły wieczór w sam raz. I to bez względu na wiek, płeć czy zainteresowania, po prostu miły film. Zakończenie również pozytywne i optymistyczne, bo jakie mogłoby być inaczej. Nie żałuję, że obejrzałem, będziecie mili okazje, to również sięgnijcie po tę propozycję.

Moja ocena: 7/10

Nicholas Angel (Simon Pegg) to świetny policjant. Nawet bardzo bardzo świetny. Tak bardzo, że wszyscy inni przy nim wyglądają naprawdę źle. Jest nawet lepszy od swoich przełożonych, więc ci, w obawie przed konkurencją wysyłają Nicolasa do jakieś zapomnianej przez wszystkich wsi. Tam policjant Angel wprowadza swoje porządki i od samego początku nie do końca przypada do gustu mieszkańcom. Jednak wszystko nabierze tempa, gdy dojdzie do kilku bardzo dziwnych incydentów, w których giną ludzie. Mieszkańcy zrzucają wszystko na nieszczęśliwe wypadki, tak, aby o wszystkim zapomnieć – w końcu wieś od kilku lat startuje do konkursu o „Najmilszą wieś” (czy jakoś tak), i w związku z tym nie może być mowy o żadnym przestępstwie. Nicolas postanawia odkryć, co się tak naprawdę dzieje i dojdzie do zadziwiających wyników.

Świetny, angielski humor! Anglicy bardzo lubią się śmiać z swoich kolegów zza oceanu. I tego właśnie pełno jest w „Hot Fuzz”, filmie, który na każdym kroku parodiuje amerykańskie filmy w bardzo ciekawy pomysł – trochę krwawy, mocno komiczny i dosadny. „Hot Fuzz” to ostra jazda bez trzymanki. Gdy na samym początku mam rozeznanie akcji i naszego głównego bohatera, tak już na feralnej wsi zaczyna się jazda. I tak właśnie przez prawie dwie godziny będziemy jednocześnie rozbawieni, momentami zniesmaczeni, aby za chwilę znów parsknąć śmiechem. Szalona komedia z elementami akcji, czy szalony film akcji z elementami komedii? Bez znaczenia, to obejrzeć trzeba!

Moja ocena: 8/10

Film „Męska historia” opowiada o losach wybitnie zdolnych uczniów. Ukończyli oni liceum z wynikami bardzo dobrymi i teraz mają szansę dostać się do najlepszych uczelni w Anglii – Oxford lub Cambridge. Żeby tego dokonać ich nauczyciele postanawiają przygotować swoich uczniów. W ten sposób chłopcy otrzymują dodatkowy semestr nauki w szkole. Dyrektor zatrudnia również nowego nauczyciela, który swoim podejściem do uczniów, swoją wiedzą ma przygotować uczniów do rozmowy kwalifikacyjnej na uczelnie. I tak przez całość z ekranu bije nam w oczy naprawdę ciekawa historia, setki pięknych cytatów, kilka interesujących historii, uczuć i przeżyć.

Film mi się podobał, chociaż nie obyło się bez małych mankamentów. Przez wszystkim tych cytatów było sporo, ale dla przeciętnego zjadacza chleba trochę za dużo. Film był bardzo poetycki i jeśli ktoś nie lubi poezji, to może się nie spodobać. Drugi mój zarzut, a raczej spostrzeżenie jest takie, że film wydaje się angielską wersją „Stowarzyszenia Umarłych Poetów”, i mimo, że ten drugi to klasyk, ale „Męska Historia” bardziej przypadła mi do gustu. Film też trochę zadziwia, gdyż niby ukazano tutaj pedofila, ale wywołuje on w nas pozytywne uczucia, co może być małą sprzecznością. Inna rzecz to taka, że sporo tutaj było homoseksualizmu – ale czy to przeszkadzało? Aż tak zbytnio chyba nie. Zachęcam do obejrzenia, fajne to było. :)

Moja ocena: 7/10

Nick Naylor (Aaron Eckhart) ma bardzo ciekawą pracę. Przekonuje ludzi o tym, że papierosy nie są złe. Pracuje dla Akademii Studiów od Tytoniu. Firma ta, tak jak i właśnie Nick zajmuje się promocją papierosów, muszą mówić, że są one dobre, tak, aby zyski z ich sprzedaży były jak największe. I po części bohaterowi to się udaje, bo ma strasznie wygadane i potrafi wybrnąć nawet z najtrudniejszej potyczki słownej. W międzyczasie poznajemy jeszcze jego relacje z synem, byłą żoną. Poznajemy też Kółko Handlarzy Śmierci, czyli osób, które mają podobny zawód do Nicka – z tymże Polly (Maria Bello) sprzedaje alkohol, a Bobby (David Koechner) broń; do tego dochodzi jeszcze burzliwy romans z dziennikarką, Heather Holloway (Katie Holmes), która chce przeprowadzić wywiad z Nickiem. I to właściwie jest treść filmu.

Oglądało mi się to dobrze, ale naprawdę bez jakiegoś nadmiernego zachwytu. Gdybym poszedł do kina to bardzo bym żałował wydanych pieniędzy. Jest ta taka mała komedia, która niesie ze sobą morał, przesłanie – czy udane? No nie wiem, bo przez cały film dostajemy papkę, że papierosy są dobre, jednak film ma na calu pokazanie, że tak właśnie nie jest. Papierosy są złe i tego się trzymajmy. Z ekranu widać było kilka znanych twarzy, które co chwilę występowały w różnych dalszoplanowych rolach. Generalnie wybór nad obejrzeniem pozostawiam Wam.

Moja ocena: 5/10

Joanna Eberhart (Nicole Kidman) jest kobieta sukcesu. Prowadzi telewizję, która bije rekordy popularności. Jednak jeden z jej programów wywołał sporą burze – rozdzielił długoletnie małżeństwo – mąż i żona spędzili tydzień na pięknej rajskiej wyspie – on z kilkoma pięknymi dziewczętami, natomiast ona z przystojnymi panami. Po tygodniu mieli wybrać czy wracają do swojej drugiej połówki czy zostają na wyspie – pan wybrał panią, jednak jego zona „mogła mieć lepiej” („Mogę mieć lepiej” – tytuł programu) i wybrała życie na wyspie. Zawiedziony mąż ciężko ranił swoją żonę, jej kochanków a także chciał postrzelić Joannę. Po tym incydencie Joanna zostaje wyrzucona z pracy. Kobieta popada w depresje. Jej mąż postanawia zwolnic się z pracy i wraz z małżonką i dziećmi przeprowadza się do uroczego i malowniczego miasteczka Stepford. Jednak Joanna szybko orientuje się ze cos jest nie tak. Żony ze Stepford są piękne, idealne, ich jedynymi zajęciami jest sprzątanie, gotowanie, pranie, prasowanie – wszystko tak, aby mężczyźni nie musieli zbytnio się przemęczać – typowe kury domowe. A mężczyźni rzeczywiście nic nie robią, oprócz ciągłego leniuchowania i przebywania w swoim specjalnym klubie – tylko dla mężczyzn. Pani Eberhart postanawia odkryć, co tak naprawdę dzieje się w Stepford.

Świetna komedia! W roli głównej moja ulubiona aktorka Nicole Kidman, chociaż muszę przyznać, że najlepiej nie wypadła. Dobrze, ale bywało lepiej („Inni”). Bardziej podobali mi się sprzymierzeńcy Joanny – Bobbie Markowitz i Roger Bannister (Bette Midler i Roger Bart), szczególnie zachwycać można się nad Bette Midler. Same żony ze Stepford również robią wrażenie – od samego początku mamy przeczucie, że nie są to zwykłe kobiety. Podobało mi się bardzo – było zabawnie, niebanalnie, często komicznie. Zauważalne jest też ciągłe wyśmiewanie stereotypów takich jak kura domowa, kobieta pracy czy leniwy mąż. Trochę zawiodłem się przy zakończeniu, jednak, jako całość jak najbardziej godna polecenia. Szukając dobrej komedii polecam wybrać „Żony ze Stepford”, które przewyższają ckliwe, banalne komedie romantyczne, których ostatnio mamy wysyp.

Moja ocena: 8+/10

Mieszkają naprzeciwko siebie. Ona bogata, inteligentna, ułożona, grzeczna. On natomiast niechlujny, zbuntowany. Czyli banał, jak zwykle. Teraz akcja – on i ona zamienią się ciałami, a wszystko przez to, że cała klasa wybierze się do muzeum i jakiś tajemniczy posąg im zrobi psikus. I tak oboje, chcąc uprzykrzyć życie temu drugiemu będzie robiło z siebie kompletną ofiarę, – czyli będąc w ciele tego drugiego, zrobi mu na złość. Długo to nie potrwa, ponieważ oboje dojdą do wniosku, że obecna sytuacja im się nie podoba i muszą to zmienić. No, i jeszcze mały romansik, żeby nie było nudno. Tak właśnie wygląda ta komedia romantyczna.

Kolejna komedia romantyczna. Rewelacją nie była. Powiedziałbym nawet, że często wiało nudą, a najciekawsze momenty, to wtedy, gdy robili sobie na złość. Potem już zrobiło się typowo dla tego gatunku – ckliwie i smętnie. Także pomysł z zamianą ciał nowy nie jest, kilka razy już to przerabialiśmy, z różnym skutkiem. „Męsko – damska rzecz” to standardowa komedia romantyczna świetnie wpisująca się w kanon filmów – „włącz, obejrzyj i zapomnij”. Tak, więc, zaproście kogoś miłego, obejrzyjcie i zapomnijcie.

Moja ocena: 5+/10

Stephane wraca do domu, gdyż jego mama znalazła mu pracę, która miałaby polegać na projektowaniu kalendarzy. Jednak na miejscu okazuje się, że wcale tak nie jest – Stephane musi jedynie przyklejać odpowiednie naklejki w odpowiednie miejsca na kalendarzach. Mężczyzna jest trochę zawiedziony. Poznaje jednak swoją sąsiadkę, która ma na imię Stephanie. Zbieg okoliczności? Nasz bohater ma także bardzo dziwną przypadłość, nie potrafi do końca znaleźć granicy między jawą a snem. Podczas snu potrafi interaktywnie na niego wpływać, a często na jawie nie do końca wie, co się dzieje. I właśnie w jego życiu pojawia się Stephanie, która jest za równo w snach i na jawie, która potrafi go zrozumieć, jak nikt inny. Która w końcu, może potrafi go pokochać?

Dziwny film, melancholijny, romantyczny na swój sposób, senny. Nie były to zarzuty, ale raczej komplementy. Choć czasami można się zagubić, to jednak coś w tym filmie jest, co nas interesuje. Może to taka banalna historia, opowiedziana w ten osobliwy sposób. Filmów o snach, czy też w snach było już wiele. Za równo gorsze, jak i lepsze. Nie sposób to nie wspomnieć o fenomenalnym „Donnie Darko” czy też zaskakującym „Zostań”, w których sen odgrywał jedną z ważniejszych, kluczowych ról. „Jak we śnie” plasuje się dokładnie po środku jakości filmów. Nie mogę narzekać, bo w tym filmie coś jest, jednak nie zachwyciło mnie tak bardzo bardzo jak wspomniane wcześniej filmy. Film francuskiego reżysera, Michela Gondry to obraz inny. Nie żałuję poświęconego na niego czasu – ale czy polecam? Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie.

Moja ocena: 6/10