Wszyscy dobrze znamy zakończenia bajek. I żyli długo i szczęśliwie. Tego porządku, aby zawsze tak było, pilnuje Czarodziej wraz ze swoimi pomocnikami – Mambo i Munkiem. Któregoś razu postanawia wyjechać na wakacje, a równowagę nad dobre i złem pozostawia pod opieką swoich pomocników. W tym samym czasie dzieje się akcja bajki „Kopciuszek”. Tylko, że Kopciuszek ma tak naprawdę na imię Elli, oczywiście kocha się w Księciu. Ale w Elli kocha się Rick, sługa księcia. Potem, oczywiście Elli, siostry i macocha dostają zaproszenia na wielki bal itd. Jednak macocha idąc na bal słyszy rozmowę Mambo i Munka. Postanawia dotrzeć do nich i przejąć kontrolę nad dobrem i złem w Baśniowej Krainie. Nadchodzi nowe zakończenie… I żyli długo i nieszczęśliwie.

Niestety, jednak żyli długo i szczęśliwe. Bajka ciekawa, choć grafika i animacja trochę słaba np. w porównaniu do tej ze „Shreka”. Ciekawe nawiązanie do innych, znanych, baśniowych bajek. A pomocnicy – Mambo i Munk to najlepsze postacie w tej opowieści. Również dobra była Matka Chrzestna, która myliła Kopciuszka – Mozarella? Salmonella? Ale nie zdradzam nic więcej. Ogólnie warto wybrać się do kina, nudzić nie powinno. :)

Moja ocena: 7/10

Amerykańska studentka dziennikarstwa, Sondra Pransky (Scarlett Johansson), miała właśnie przeprowadzić wywiad z kimś znanym, ale jej nie wyszło. W niedługim czasie, w bardzo niezwykłych okolicznościach, dowiaduje się, że Peter Lyman (Hugh Jackman), syn Lorda, jest poszukiwanym od dawna prze policję, Tarotowym Zabójcą. Niestety, jej źródło to zmarły dziennikarz Joe Strombel (Ian McShane), który oszukał na moment śmierć i przypadkiem, podczas pokazu magika Sida Watermana (Woody Allen) zmaterializował się i pojawił się w skrzyni, w której przebywała właśnie Sondra. Dziennikarka od razu postanawia zbadać sprawę, a o pomoc prosi właśnie magika Sida. Razem, jako ojciec i córka wejdą w życie bogatego Petera, aby przekonać się, czy rzeczywiście jest poszukiwanym mordercą.

Pierwszy film z bogatej twórczości Woody Allena, który obejrzałem. Mile mnie zaskoczył, wszystkie dobre słowa o genialnym staruszku sprawdziły się. Rzeczywiście komedia jest miła, lekka, przyjemna i inteligentna. Świetnie wykreowany świat, ciekawe postacie i znakomita obsada aktorska. Oczywiście, sam reżyser również pojawia się w filmie, i to w jeden z głównych ról. Muszę przyznać, że jak na ponad 70-letniego człowieka trzyma się całkiem dobrze. Ale kto by nie promieniał radością obok pięknej Scarlett Johansson? No właśnie. „Scoop” jak już napisałem, to bardzo fajna i warta obejrzenia komedia, polecam ją wszystkim, bo warto.

Moja ocena: 7++/10

Jaś Fasola powraca. Właśnie wygrał wycieczkę na lazurowe wybrzeże, do stolicy filmu – Cannes. Dostaje bilety, pieniążki i wyrusza. Niestety, jak to zawsze bywa z Jasiem Fasolą, natrafia na różne, dziwne kłopoty. Najpierw krawat mu się wcina w automat, przez co spóźnia się na pociąg. Gdy już rusza, musi zająć się młodym chłopakiem, którego ojciec został na stacji – całkiem przypadkiem, przez Fasolę. I tak tym razem poznajemy wesołe losy Jasia Fasoli i jego towarzysza wycieczki, młodego Rosjanina, Stiepana. Całości podróży towarzyszy im także kamera cyfrowa, którą Jaś nagrywa swoje wakacje.

I od tejże kamery zacznę – cholernie wkurzająca! Strasznie trząsł tą kamerą, co mnie niemiłosiernie wkurzało. Gdy coś rozjechało mu rower, modliłem się, żeby kamerę, też, ale nie… A oprócz tej kamery to było bardzo fajnie i pozytywnie. W odpowiednim dla Jasia Fasoli stylu – śmiesznie, głupkowato, niezdarnie i uroczo. Fasola, grany przez Rowana Atkinsona, jak zwykle niewiele mówi, są to albo krótki „Oui” lub „No”, lecz całych zdań z jego ust raczej nie doświadczymy – może w tym cały jego urok? Bohatera znamy głównie z serialu, ale pojawił się już raz na ekranach kin – dokładnie 10 lat temu w filmie „Jaś Fasola – nadciąga totalny kataklizm”. Obydwa filmy na podobnym poziomie, ale śmiem stwierdzić, że druga część odrobinę lepsza od poprzedniej. Urzekły mnie także widoki Francji – TGV, lazurowe wybrzeże, małe wioski – czarująco. Podsumowując, „Wakacje Jasia Fasoli” to miła, odstresowująca komedia w sam raz na majowy wypad do kina. Warto się wybrać. :)

Moja ocena: 7/10

Bohaterem tej bajki jest mysz domowa, Roddy. Podczas gdy jego właściciele wyjeżdżają, Roddy, żyje pełnią życia, porusza się po domu pięknym samochodem na baterie i bawi się z lalkami. Jednak nocą ze zlewu wychodzi inna mysz – okropny, gruby i śmierdzący Sid. Roddy chce się go pozbyć, ale pech sprawia, ze Sid spuszcza go w ubikacji i nasz bohater ląduje w podziemnym mieście, mysiej imitacji Londynu. Tam Roddy poznaje Ritę, która w zamian za piękne, szlachetne kamienie zaprowadzi go z powrotem do domu. Na przeszkodzie stanie im zły ropuch The Toad ze swoją wesołą kompanią – szczurami Whitney’em i Spike’m, a także kuzynem, francuską żabą LeFrog.

Pozytywna, optymistyczna i zabawna bajka. Oprócz samej opowieści, która może nowością nie jest mamy tu wplecione kilka całkiem ciekawych smaczków – mowa oczywiście o sparodiowaniu kilku znanych hitów jak np. James Bong. Do tego świetne, małe ślimaczki, które występują w roli chórków śpiewających w najbardziej dramatycznych momentach. To właśnie one podobały mi się najbardziej. :) Całość oczywiście nastawiona na morał, że rodzina jest najważniejsza i bla bla trzeba ją kochać, wielbić i tak dalej – trochę nieciekawe, ale ujdzie. Dzieciom się spodoba, a i starsi nie powinni narzekać.

Moja ocena: 7/10

Daniel (taksówkarz) i Emilien (policjant) są dumni ojcami. Dbają o swoje dzieci jak tylko mogą. Któregoś razu Emilien zostaje wezwany na komisariat, tam dowiaduje się ze do ich miasta, Marsylii, przybywa wróg numer jeden – złodziej i tak dalej - którego on i pozostali policjanci muszą przypilnować. Niestety, łatwowierny policjant daje się nabrać na słowa kryminalisty i go wypuszcza. Dowiaduje się o tym komendant i wyrzuca mężczyznę z pracy. Emilien chcąc odzyskać prace, wraz z Danielem spróbują złapać uciekiniera.

Cytat z plakatu: „Rozpędzona do 300 km/h akcja i śmiech bez hamulca”. Więc tak – akcja to tutaj rozpędza się pod koniec i to zaledwie do jakichś 20 km/h… A śmiech? Śmiech to ja mam z tego plakatu. Nie widziałem trzech poprzednich części i widzieć nie chcę. Nie wiem, co francuzi widzą w tym filmie, że wybrało się na niego ponad 5 mln ludzi… Oni mają takie poczucie humoru? Jak tak, to współczuję, jest jeszcze gorzej niż polskie pseudo-komedie. Przez 90% filmu jest tylko gadanie, gadanie i gadanie. No i wszechobecna głupota. Pozostałe 10% to początkowy, nic nie mający wspólnego z całością pokaz, co potrafi taksówka Daniela oraz pod koniec niezła rozróba w fajnej willi. I to byłoby na tyle. Nudna, nieciekawa, dłużąca się, nużąca się, żenująca pseudo-komedia. To nawet z tytułem ma już mało wspólnego, bo tytułowa taksówka pojawia się sporadycznie i nie w roli głównej, a wyścigów i pościgów tu tyle, co kot napłakał. Zdecydowanie odradzam. Kompletna starta czasu.

Moja ocena: 2/10

Dziennikarka Rowena Price (Halle Barry) zostaje odsunięta od artykułu, nad którym pracowała 6 miesięcy. Rozżalona i wściekła rzuca swoją dotychczasową pracę. W metrze spotyka przyjaciółkę z dzieciństwa, Grace (Nicki Aycox), ta opowiada jej o swoim romansie z Harrisonem Hillem (Bruce Willis), szefem potężnej agencji reklamowej H2A. Hill romansował i spotykał się z przyjaciółką Ro, po czym ją zostawił, zerwał kontakt. Tydzień po tym Grace zostaje bestialsko zamordowana. Ro wraz ze swoim przyjacielem, Milesem Haley (Giovanni Ribisi) postanawia znaleźć sprawcę. Podejrzewa Hilla. Przenika do jego agencji podając się za Kathrine, próbuje zdobyć jak najwięcej informacji. Jednocześnie flirtuje z nim na czacie podając się za byłą pracownicę H2A, Veronicę. Każdy z bohaterów coraz bardziej okłamuje siebie i resztę, aby jak głębiej ukryć prawdę.

Świetny thriller w doborowej obsadzie. W końcu w roli głównej Halle Barry, która nie za bardzo mogła wykazać się w „X-menie”. A tutaj ma okazję i rzeczywiście pokazuje, na co ją stać. Świetny scenariusz, fabuła może niezbyt skomplikowana, jednak koniec rzeczywiście zaskakujący i całkiem pozytywny w odbiorze – bo dla bohaterów niekoniecznie. Wciągający, dobry, nie do końca przewidywalny – gdy już na początku obstawiłem sobie ‘tych złych’ i ‘tych dobrych’, zostałem miło zaskoczony pod koniec. W sumie film, to też taka mała przestroga przed czatowaniem w Internecie – nigdy nie wiesz, kto jest po drugiej stronie – może to ktoś całkiem obcy? Zdecydowanie warto obejrzeć film, godny uwagi.

Moja ocena: 8/10

Tom Dobbs jest gospodarzem bardzo popularnego talk show. Któregoś razu, przed nagraniem kolejnego odcinka, pewna fanka stwierdziła, że mógłby kandydować na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Tom początkowo obraca całą sytuację w żart, jednak później wspomina o tym na antenie talk show. O dziwo, wywołuje to burzę w Internecie – fani Dobbs’a piszą do niego, popierają ten pomysł i deklarują, że zagłosują, gdy ten tylko wystartuje w wyborach. Mężczyzna decyduje się na ten krok i tak oto, w szranki o fotel prezydenta stają demokrata, republikanin i… komik. Co z tego wyniknie, zobaczycie w filmie.

Robin Williams w tym filmie sprawdził się bardzo dobrze. Ceniony aktor, który już wielokrotnie pokazał, na co go stać. Niestety, nawet Robin Williams nie uratuje filmy, gdy ma on słaby scenariusz. A no, bo ten ma. Historia może wydawać się ciekawa, jednak zamieszano tu bardzo i do jednego filmu wrzucona dużo niepotrzebnych rzeczy i ogółem wyszła taka papka. Dodam, że dosyć nudna papka. Bo śmiesznie był rzadko, ciekawie jeszcze rzadziej. Ogółem powstało takie coś, że nie wiem, co z tym zrobić. Oglądało to się, tak normalnie, ale bez zbytniego zaangażowania, po prostu oglądało się – chyba głownie dla Williamsa, który czasem rozbawił, ale biedak nie mógł się wykazać. Poniżej oczekiwań.

Moja ocena: 4/10

Wszyscy bohaterowie filmu mają jeden cel – Buddy „Aces” Israel. Facet jest magikiem, ale w swoim życiu najpierw wbił się do mafii, potem chciał ich wykiwać, przeszedł do policji. Niestety dla niego, mafia się o tym dowiedziała i wyznaczyła za niego nagrodę – okrągły milion dolarów. Wieść szybko rozchodzi się w świecie przestępczym i najróżniejsi zabójcy, wariaci, członkowie mafii łakomi są na tę olbrzymią sumę. Wszyscy też wiedzą, gdzie znajduje się Buddy, oczywiście każdy tam zmierza. Na miejscu jest już policja. Konfrontacja będzie niezłą jazdą.

I tak właśnie przez cały film mamy niezłą jazdę. Najpierw wszyscy przyjeżdżają, a gdy już tam są, zaczyna się sajgon. Dosłownie. Pod koniec to już naprawdę nie wiadomo, kto jeszcze żyje, a kto oberwał. Obsada aktorska robi wrażenie – Andy Garcia, Ben Affleck, Ryan Reynolds, Chris Pine, Alicia Keys. Co do tej ostatniej to oglądając film, tak sobie myślałem, że skądś znam tę twarz, ale nie mogłem wpaść na to skąd – dopiero po obejrzeniu i sprawdzeniu na Filmwebie, któż to taki, zostałem miło zaskoczony. Widać są osoby, które potrafią i śpiewać, i grać dobrze. Dla mnie żywym tego dowodem jest właśnie Alicia Keys.

Film ogólnie może być, ale bez zachwytu, powinien spodobać się wielbicielom strzelaniny, ostrej strzelaniny. Zakończenie w ogóle mi się nie podobało, takie naciągane – jedynie muzyka pod koniec była genialna, prawie taka jak w „Requiem dla snu” – ale to tylko jeden utwór był taki dobry - Clint Mansell – „Dead Reckoning”. Całość niezła, zachwyt tylko nad Alicią.

Moja ocena: 6/10

• Nicole 2007 - Najlepsza piosenka - Clint Mansell - Dead Reckoning

Nadopiekuńcza matka, ojciec? Mówi wam to coś? Bohaterce tego filmu, Milly (Mandy Moore), na pewno tak. Jej matka, Daphne (Diane Keaton) jest starą panną, matką trzech córek – wspomnianej już, najmłodszej Milly; starszej, zdecydowanej i seksownej Mae (Piper Perabo) oraz najstarszej, pani psycholog Maggie (Lauren Graham). Daphne oprócz swojej pracy – robieniu jedzenia na wesela – zajmuje się swoimi córkami. Nie przejmuje się, że są dorosłe, a dwie z nich wyszły już za mąż. Teraz postanawia znaleźć odpowiedniego kandydata dla Milly. W tym celu, bez wiedzy samej zainteresowanej, zamieszcza w Internecie ogłoszenie matrymonialne. Niestety, każdy kandydat jest jeszcze gorszy od poprzedniego. W pewnym momencie, jednak, pojawia się ten odpowiedni. Ale… pojawia się też drugi… ten nieodpowiedni – nieodpowiedni zdaniem Daphne. A którego wybierze Milly?

Diane Keaton jest naprawdę świetna. Najpierw poznałem ją w przeuroczej komedii „Lepiej późno niż później”, a teraz ponownie pojawia się w kolejnej urzekającej komedii romantycznej. Tym razem w towarzystwie kilku innych, ładnych pań. Obraz ten jest zabawny i ujmujący. Świetnie się nadaje do obejrzenia po długim, męczącym dniu czy też na randkę we dwoje, a także na wypad do kina ze znajomymi. Humor jest lekki, prosty, ale na pewno o niebo lepszy od wielu niesmacznych, zboczonych i prostackich komedyjek. Warto obejrzeć choćby dla samej Diane Keaton, ale nie tylko. Polecam i zapraszam do kin w czerwcu br..

Moja ocena: 8/10

Abraham wraz z żoną i synkiem spędzają miło czas w restauracji. Po chwili pojawia się nieznajomy i z premedytacją zabija rodzinę Abrahama. W następstwie tego bohater chce popełnić samobójstwo, ale przeżywa śmierć kliniczną. Po tym doświadczeniu zmieniło się coś w nim. Patrząc na ludzi widzi biała światło, przy jednych mocniejszy, przy innych słabsze. Słyszy także dziwne dźwięki, a w telewizorach dziwne zakłócenia. Z biegiem czasu uświadamia sobie, że ci ‘oświetleni’, to potencjalne ofiary i Abraham musi je uratować. Nie wie jednak, że jeśli kogoś uratujesz, musisz go potem zabić. Takie oto przesłanie niesie ten film.

Niby to miał być horror, ale strasznie polegało tu na tym, że coś wyskoczyło i swoim wyglądem mówi „patrz, jaki jestem brzydki, bój się mnie!” – czyli nuda. Historia też nudna, ckliwa i przereklamowana. Zabili mu rodzinkę a w zamian dostał super fajne, przeklęte moce. I tak przez ponad półtorej godziny biega, ratuje, czyta i próbuje zrozumieć, o co tak właściwie mu chodzi. A gdy już na koniec się dowiaduje, no to właśnie film się kończy, zakończeniem takim strasznie przewidywalnym, typowo hollywoodzkim i happy-endowskim. Pierwowzoru nie widziałem, wierzę, że był lepszy – kontynuacja zła, nie warto tego oglądać. Nawet jak na horror, to mnie nie przestraszyło.

Moja ocena: 4-/10