Do małego polskiego miasta – Konina – przyjeżdżają chińczycy. Mają zamiar zrealizować tutaj smutny film o miłości pt. „Smutny wiatr w trzcinach”. A dlaczego wybrali akurat Polskę? Chodzą słuchy, że nasz kraj jest ponury i przygnębiony, a Polacy są samotni, co idealnie wpisuje się w wizję reżysera. I tak chińczycy organizują casting na statystów do filmu. Zostaje przyjętych kilka osób i to ich losy poznajemy przez prawie dwie godziny. Są to rzeczywiście pesymistyczne i ponure historie. Głównym wątkiem, prócz kręcenia filmu jest historia Bożeny i Romka. Kilka lat temu Romek opuścił Bożenę i ich dziecko, po czym dziś wraca i chce na nowo odbudować ich związek. Ta jednak ma już męża, czy stanie to na przeszkodzie?

Historia konińskich statystów nie zachwyca. Momentami przygnębia, rzadko śmieszny, a całokształt nie jest imponujący. Film trochę mnie zawiódł, ale ważne jest to, że wywołał jakieś emocje – nie był bezpostaciowy. Właśnie emocje przygnębienia, pesymizmu, smutku. Wybija się to ponad głupawe i właśnie bezpostaciowe polskie produkcje. Czy warto obejrzeć? Wybór pozostawiam Wam, dla mnie trochę za nudno, za długo…

Moja ocena: 5/10

W tej kolejnej polskiej komedii poznajemy losy trojga przyjaciół. Na samym początku mamy wstęp – krytyk filmowy odradza nam oglądanie tego filmu. Cóż, zaryzykowałem. A więc, Chemik (Borys Szyc), narrator, w dzieciństwie dostał Zestaw Małego Chemika, od tamtej pory tak właśnie go zwą. Dziś studiuje chemię. Próbuje uczyć się do egzaminu jednak przeszkadza mu tym pies sąsiadki. Pele (Andrzej Andrzejewski) próbuje zdać egzamin na prawo jazdy… po raz kolejny. I trzeci – Adi (Tomasz Borkowski) – musi nauczyć się języka angielskiego. A po co? Jego dziewczyna, Karolina (Agnieszka Włodarczyk), znalazła mu pracę. Niestety dla niego – interview odbywać będzie się po angielsku. I tak przez 90 minut poznajemy życie normalnego (mniej lub bardziej) polskiego osiedla i ich mieszkańców.

„Job” to zlepek mniej lub bardziej zabawnych gagów. Mamy tu zekranizowaną większość znanych dowcipów – niekoniecznie powalających humorem. Niestety przeważnie nie mają one nic wspólnego ze znikomą fabułą tegoż filmu. Było dennie i nudno, a zaśmiałem się raz:

<Mama Pelego> Synku, tylko uważaj na przejściu dla pieszych!
<Pele> Grozisz mi?!

Niestety, mając nadzieję na dobrą, Polską komedię zawiodłem się. Nie polecam, chyba, że ktoś nie słyszał w życiu żadnych kawałów, to tu ma szansę je zobaczyć w wersji wizualnej. A tak, to nic ciekawego.

Moje ocena: 4/10

Typowy i schematyczny film katastroficzny. Najpierw poznajemy losy mieszkańców małej mieściny. Pani Burmistrz, Rachel Wando (Linda Hamilton), dostaje nagrodę dla najmilszego miasta poniżej 17 tysięcy mieszkańców. Zaraz po tym poznaje wulkanologa, Harry’ego Daltona (Pierce Brosnan), który chce zbadać Górę Dantego, znajdujący się nie opodal Cascade Mountains, wulkan. W gorących źródłach Harry, Rachel i jej dzieci znajdują dwoje martwych nastolatków. Harry podejrzewa, że może nastąpić erupcja, która całkowicie zniszczy miasto. I tu mamy drugi punkt filmy katastroficznego – katastrofę – wybuch wulkanu. Potem kolejne schematy – tragiczne wydarzenia wymagające z tego, że trzeba jechać po kogoś w miejsce katastrofy. I na koniec mamy oczywiście happy-end. W całość wpisany jest jeszcze romans głównych bohaterów, a tak żeby było ciekawiej.

W filmie prócz ciekawych zdjęć, dobrych efektów specjalnych oraz wybuchu wulkanu nie ma nic ciekawego. Po Prost kolejny - i jak już wspomniałem schematyczny – film katastroficzny. Wrzucono tu dwoje mniej lub bardziej znanych aktorów – Lindę Hamilton oraz Pierce’a Brosnana. Całość zbyt wielkiego wrażenia nie robi. Jeśli macie ochot e, to oglądnijcie, jeśli nie, to nie – żadna strata. Ja trochę żałuję tych 109 minut. :)

Moje ocena: 4/10

Grupka entuzjastów uwalnia z laboratorium dzikie zwierzęta. Nie wiedzą jednak, że zostały on zarażone groźnym wirusem furii. 28 dni później w opuszczonym szpitalu budzi się mężczyzna. Wychodzi ze szpitala, spaceruje po opuszczonym Londynie. Na ulicach nie ma nikogo, stoją puste samochody. Wchodzi do kościoła, tam widzi skupisko trupów. Chwile potem, ksiądz chce go napaść i zabić. Z opresji ratują go dwie niezarażone osoby. Jim, bo tak ma na imię nasz bohater, dowiaduje się, ze wirus Furii spustoszył Anglię. Wraz ze swoimi wybawicielami odnajduje potem jeszcze dwójkę niezarażonych i razem wędrują do Manchesteru w poszukiwaniu pomocy.

Ciekawy, futurystyczny film zakwalifikowany, jako horror. Strasznie nie było, ale na pewno interesująco i wciągająco. Sam pomysł jak i opuszczony Londyn robi wrażenie. W 2007 roku planowany jest sequel – „28 tygodni później” – trochę się tego obawiam, ponieważ pierwsza część była świetna i jakakolwiek kontynuacja jakoś mi się nie widzi. Film kręcono kamerą cyfrową, co czasami przeszkadza, gdyż nie nadążą ona po prostu za szybką akcją, jednak ogólnie, dzięki niej jest całkiem klimatycznie. Właśnie – film posiada znakomity klimat, może nie aż takiej zbytniej grozy, ale zaciekawienia i zainteresowania, także jest godny uwagi. Polecam go wszystkim, nawet tym, którzy boją się oglądać horrorów (tak jak ja).

Moja ocena: 8+/10

Larry (Ben Stiller) jest rozwodnikiem i ojcem nastoletniego Nicka. Jeśli nie znajdzie pracy, będzie zmuszony do przeprowadzki, a co za tym idzie – utraty kontaktu z synem. Na szczęście otrzymuje posadę nocnego strażnika w Muzeum Historii Naturalnej. Jednak już pierwszego dnia przekonuje się, ze nie jest to zwykle muzeum. Kilkadziesiąt lat temu do muzeum została przywieziona tajemnicza tablica z Egiptu. Od tamtej pory w każdą noc wszystkie eksponaty i figury ożywają i wiodą sobie ‘spokojne’ życie. Larry jest przerażony. Na samym początku pomaga mu instrukcja obsługi, potem jednak tę instrukcje rwie nazbyt inteligenta małpa… Z pomocą przychodzi były prezydent USA - Teddy Roosevelt (Robin Williams).

Ben Stiller ostatnio stał się bardzo cenionym komikiem, i nie ma tu się, co dziwić, bo rzeczywiście umie zagrać. Filmy z jego udziałem przyciągają do kin ogromne tłumy. A jaki jest sam film? Nie za inteligentny, ale fajny. Czasem było zabawnie, momentami nawet pouczająco. Obraz ten na pewno spodoba się młodszym odbiorcom, ale reszcie również. Najbardziej podobała mi się ta nazbyt inteligentna małpka, no i oczywiście ogromny T-Rex zachowujący się jak pies. :D Tak więc, polecam na spotkania towarzyskie i tym podobne imprezki. :P

Moja ocena: 7/10

Michael Jennings (Ben Affleck) jest inżynierem. To znaczy nie do końca, nie wymyśla sam projektów, jednak ‘podkrada’ pomysły innych firm, ulepsza je i wdraża w życie. Po każdym takim projekcie poddaje się zabiegowi wymazania tego z pamięci. Któregoś razu, jego przyjaciel James Rethrick (Aaron Eckhart), namawia go na ostatnie i największe zadanie w jego życiu. Ma pracować nad nim 3 lata, po czym jego konto powiększy się o 8-cyfrową sumę. I tak mijają te 3 lata, Michael jedzie do banku, aby wypłacić trochę pieniędzy. Jakże wielkie jest jego zaskoczenie, gdy dowiaduje się, ze miesiąc wcześniej on sam zrzekł się całej sumy oraz wysłał sobie kopertę z 20 bezużytecznymi przedmiotami. Z czasem dowiaduje się, że te właśnie rzeczy uratują mu życie. Pomoże mu w tym kobieta, z którą pracował i z którą miał romans, Rachel Porter (Uma Thurman).

Dobrze zrealizowane kino akcji. Pomysł zaczerpnięto z twórczości Philipa K. Dicka – nie czytałem, więc nie porównam. Oglądałem z polskim dubbingiem, co było dla mnie trochę męczące, ale wytrzymałem. Ogólnie nie jest źle, jednak bez rewelacji. Ben Affleck i Uma Thurman skaczą, biegają, uciekają, Ah. Jeśli ktoś lubi kino akcji, to jest to pozycja obowiązkowa. Na myśl przychodzą mi porównania do „Raportu Mniejszości”. No tam to był jakiś pomysł, coś ciekawego, tutaj… bez polotu. Przejadły mi się już maszyny pokazujące przyszłość, przeszłość i tym podobne. No cóż, oglądajcie, jak chcecie… dla mnie to trochę za długie było, ale nie żałuję, aż tak bardzo, że obejrzałem.

Moja ocena: 7/10

Październik 2007. Prezydent Bush przybywa do Chicago, aby wygłosić przemówienie w sprawie ekonomii państwa. Towarzyszą temu spotkaniu niesamowite protesty. Na ulice Chicago wychodzą tysiące ludzi, aby pokazać swoją niechęć i nienawiść do prezydenta. Jednak ten, ze stoickim spokojem przybywa do Sheratonu, z uśmiechem na twarzy przemawia, a po wszystkim ściska ręce tych, którzy jednak go lubią czy podziwiają. I wtedy właśnie dzieje się to. Padają trzy strzały. Dwa celne. Ochrona szaleje, ludzie… wiwatują.

Świetnie zrobiony dokument! Oczywiście nie jest to prawda, a przypuszczenie, fikcja, fantazja reżysera. Do tytułowego wydarzenia jest wyśmienicie – napięcie jest budowane stopniowo, siedzimy i czekamy, kiedy w końcu będzie ta śmierć prezydenta. I w końcu jest, to się dzieje! A potem… a potem to już nie ma nic. Dochodzenie, szukanie winnych, niewinnych, rozprawy, wyroki… nuda. A pod sam koniec troszkę jeszcze nas zaskoczono i całość składa się na coś… innego. Taka ciekawostka filmowa, nowość. Obejrzeć… na pewno warto, choćby właśnie z tego względu, że to taka nowość. No i idealny montaż. Polecam.

Moja ocena: 7/10

Zaczyna się nowy rok szkolny w elitarnej męskiej szkole średniej. Lekcji języka angielskiego zaczyna uczyć nowy nauczyciel, John Keating (Robin Williams). Wprowadza on do szkoły wiele świeżości, głownie przez swoje ciekawe i wciągające metody nauczania. Podchodzi on do uczniów jak człowiek, a nie jak pracownik, który musi odwalić swoją robotę i ma wszystko i wszystkich gdzieś. John inspiruje także grupkę uczniów do odnowy potajemnego klubu miłośników poezji o nazwie Stowarzyszenie Umarłych Poetów. Chłopcom podoba się pomysł, spotykają się oni nocami, aby czytać sobie poezję. Nauczyciel zmienia życie swoich wychowanków, uczy ich życia, wiary w siebie, wytrwałości i dążenia do spełniania własnych marzeń.

Ojej, ten film ma tyle lat, co ja! Film chwalony przez wielu, także i ja musiałem go obejrzeć. Nie będę komentował okropności lektora TV4 i długości reklam, ale mimo te wszystkie trudności, dotrwałem do końca. Bo jakżeby inaczej, film jest bardzo ciekawy. Uczy nie tylko uczniów szkoły Akademii Weltona, ale także nas odbiorców. Uczy tego samego, co ich – życia, wiary w siebie, wytrwałości i dążenia do spełniania własnych marzeń. Świetna rola Robina Williamsa, jednak uczniowie dorównywali mu jak najbardziej. Zdarzały się tu momenty nudne, czy też jeden wątek, który mi się nie podobał – z tą dziewczyną, w której zakochał się jeden z chłopców. Jednak mimo to polecam film, bo jest fajny. :)

Moja ocena: 7/10

Nasz bohater, Viktor Navorski (Tom Hanks), przybywa do Nowego Jorku w celu wykonania ostatniej woli swojego ojca. Jednak podczas lotu w jego rodzinnym kraju – Krakozji – dochodzi do zamachu stanu i kraj przestaje istnieć. Viktor ląduje na lotnisku, ale… nie może go opuścić. W świetle tego zamachu jego paszport traci ważność. Jeśli Viktor przekroczy granicę lotniska zostanie aresztowany. Mężczyzna postanawia zostać na lotnisku – nie ma innego wyjścia przecież. Sprawę utrudnia jeszcze to, że Navorski nie zna angielskiego. Wkrótce będzie musiał zmierzyć się z porządkiem panującym na lotnisku, jego okropnym dyrektorem (Stanley Tucci), który chce się go pozbyć, a także z piękną stewardessą, Amelią (Catherine Zeta-Jones).

Świetna komedia na faktach autentycznych. W rolach głównych genialny Tom Hanks i przepiękna Catherine Zeta-Jones. Hanksowi zdecydowanie lepiej wychodzą komedie, niż dramaty czy thrillery („Kod Da Vinci”), chociaż zdarzają się wyjątki („Cast away”). Ale… Catherine była straszna. :| Czy tylko mi wydaję się, że była strasznie sztuczna w tym filmie? Jednak uroda to nie wszystko. Całość to rozrywkowy, zabawny, uroczy i sympatyczny obraz, który w sam pasuje na weekendowy wieczór samotnie czy też ze znajomymi. Zdecydowanie polecam.

Moja ocena: 7/10