Historia przyjaźni, która… nie do końca im wyszła. Lucy (Britney Spears), Mimi (Zoe Saldana) i Kit (Taryn Manning), gdy były małe zakopały w pudełku swoje marzenia i przyrzekły sobie przyjaźń i że odkopią to pudełko o północy podczas balu maturalnego. I ów bal maturalny nastaje, jednak drogi dziewcząt rozeszły się – Lucy jest przewodniczącą samorządu uczniowskiego, Mimi to typowa gwiazda szkoły otoczona przyjaciółkami, natomiast Kit to, ta, której się nie poszczęściło – jest samotna do tego zaszła w ciążę podczas gwałtu. Jednak mimo to, o północy wszystkie trzy stawiają się w miejscu zakopania pudełka z dzieciństwa. Cała trójka, razem, ale w innych celach, wybierze się w podróż do Los Angeles. Towarzyszyć im będzie tajemniczy nieznajomy, Ben (Anson Mount).

Aktorski debiut Britney Spears – w sumie nie najgorzej, choć wybitne to nie było. Tak jaki cały film – tkliwe, romansowa te, znane i wielokrotnie ekranizowane. Jednak, mimo to ogląda się to całkiem dobrze. Całość okraszona muzyką Britney Spears i innymi piosenkami tego typu. Ogólnie film można też nazwać ‘Jak powstało „I’m not a girl, not yet a woman”’, które takie złe nie jest :P Tak więc, jeśli ktoś chce zobaczyć jeszcze normalną i nie zeschizowaną Britney Spears, za czasów kiedy była gwiazdą, księżniczką popu – to zapraszam, o to film, w pełni należący do niej.

Moja ocena: 6+/10

Film „300” (słownie „trzystu”) opowiada o bitwie po Termopile. Wtedy to właśnie, król Leonidas wbrew jakiejś tam najważniejszej radzie wziął trzystu najsilniejszych spartan i wyruszył bronić Sparty przed Persją. Wiedział, że Persów będzie dużo więcej wpadł na pomysł, aby stoczyć bitwę w wąwozie Gorące Wrota, takim przesmyku górskim. I tam właśnie toczy się cała akcja filmu – Spartanie walczą z Persami, i walczą, i walczą, aż w końcu coś idzie nie tak…

Bardzo negatywnie podchodziłem do tego filmu. Niesłusznie. Film jest czymś nowym, czymś na pewno ciekawym. Nieco brutalny, słaby fabularnie, jednak jest to wspaniałe widowisko. Do walk Spartan z Persami dorzucono kilka technik filmowych – zwolnienia, matriksowskie bullet-time’y itp. W taki oto sposób, film, który trwał pewnie by jakąś godzinę rozciągnął się do 117 minut. Razem daje to niesamowite widowisko, i nie jest to – jak wydawało mi się – beznadziejna ‘nawalanka’, bo pod tym wszystkim kryje się przesłanie - Przechodniu, powiedz Sparcie, tu leżymy - jej syny. Posłuszni jej prawom do ostatniej godziny – czyli chodzi o to, aby Spartan zapamiętać.

Jak już wspomniałem film fabularnie zbyt ciekawy nie jest, postawiono głownie na widowisko. I rzeczywiście udało się. Widowisko jest niesamowite, powalające, fascynujące i w ogóle naj. Ale to wszystko, po za tym wszystkim, co i tak zrobiono na komputerze nie ma nic więcej. Jedyne, z czym wyjdziemy z kina, to „wow”, a po kilku dniach zapomnimy o filmie (w przenośni). Także, polecam film, jako rozrywkę, przedstawienie, pokaz - pod tym względem, na pewno warto.

Moja ocena: 7/10

11 maja 2008: Z perspektywy czasu stwierdzam, że 8 to trochę za dużo, dlatego film spada na ocenę 7/10.

Przyszłość. Świat w pełni zmechanizowany. Kończą się zasoby naturalne. Na ulicach, prócz normalnych ludzi, możemy znaleźć tych mechanicznych, – czyli roboty. Robią za ludzi wszystko – sprzątają, pilnują dzieci, gotują, pielęgnują ogródki, wyprowadzają psy. I w tym właśnie świecie poznajemy rodzinę Swinton – Monicę (Frances O'Connor) i Henry’ego (Sam Robards). Ich syn, Martin (Jake Thomas), jest chory na nieuleczalną chorobę. Został zamrożony do czasu wynalezienia lekarstwa na jego chorobę. Henry w pracy dostaje propozycję, zatrzymania na stałem nowego robota-dziecka. Jest jednak pewna różnica miedzy, Davidem (Haley Joel Osment), bo tak się nazywa ten robot, a innym robotami – David ma uczucia. Potrafi pokochać kogoś do końca swojego życia. Monica i Henry postanawiają go zatrzymać, Monica uruchamia nieodwracalny proces, po którym David będzie ją zawsze kochał. I byłoby wszystko dobrze, gdyby nie to, że po kilku tygodniach do domy wraca Martin, syn Swintonów. Chłopcy ze sobą konkurują, jednak w końcu Monica postanawia zostawić Davida w lesie, gdyż boi się oddać go do firmy, bo tam oznaczałoby to jego zniszczenie. David spotyka mecha-kochanka, żigolaka Joe (Jude Law),wraz z nim i z misiem Teddy’m wybierają się w podróż w poszukiwaniu Błękitnej Wróżki.

Niesamowity film. Klasyk, który można oglądać i oglądać. Rewelacyjna rola Haley’a Joel’a Osment’a. Wspaniale wykreowany nowy świat, świetny pomysł i scenariusz, zdjęcia, muzyka – wszystko na wysokim poziomie. Jedyne, co mi się nie podobało, a co właściwie może być kwestią sporną, to zakończenie. Ten film posiada ich kilka. To znaczy, że można by było go skończyć w kilku momentach i byłoby dobrze. Jednak scenarzyści ciągnęli bardzo długo zakończenie i wyszło jak wyszło – film trwa 145 minut. Sporo, ale jest to na pewno 145 niestracone. Wręcz przeciwnie, ponad dwie godziny znakomitego i wciągającego widowiska. Dziwi mnie, że w 2001 roku film dostał tylko kilka nominacji, a żadnej prestiżowej nagrody. No cóż, zdecydowanie polecam.
   PS: Ja chcę takiego misia!

Moja ocena: 9/10

Truman (Jim Carey) mieszka w małym miasteczku nad morzem. Ma miłą żonę, dobrą pracę, o którą za bardzo starać się nie musiał. Sąsiedzi są dla niego mili… wszyscy są dla niego mili. Żona mówiąc mu o jakimś produkcie przedstawia go jakby to była reklama; gdy Truman chciał kupić bilet na samolot, okazało się, że wszystkie zostały wyprzedane. A pewnego razu, ‘z nieba’ spada mu kamera i o mało go nie zabija. Mężczyzna zaczyna domyślać się, że coś jest nie tak. I rzeczywiście jest. Jego całe życie, to jeden wielki program telewizyjny, popularne reality-show, które zaczęło się wraz z narodzinami Trumana, i które przez 30 lat bije rekordy popularności. Tylko, co się stanie, gdy Truman odkryje prawdę?

Ten film oglądała na pewno większość z nas, a przynajmniej niektórzy. Bardzo dobra rola Jim’a Carey’a, ogólnie cały pomysł zachwycający – jak my byśmy postąpili, gdybyśmy byli na miejscu głównego bohatera? Nie nudzi, a śmieszny, jednak końcówka już mi się nie podobała, chociaż była poprawna. Tak, więc jak najbardziej polecam, film z serii tych do obejrzenia kilkakrotnie – mi nadal się nie nudzi.

Moja ocena: 8/10

Henry Roth (Adam Sandler) to niepoprawny podrywacz. Pracuje, jako weterynarz na Hawajach i podrywa niemal każdą turystkę. Któregoś razu, gdy jego statek ‘nawala’, Henry spędza dzień w małej restauracji. Poznaje tam miłą dziewczynę, Lucy (Drew Barrymore). Gdy wraca do siebie nie można przestać o niej myśleć. Następnego dnia zjawia się w tej samej restauracji, gdzie umówił się Lucy. Gdy dosiada się do Lucy, ta zupełnie go nie poznaje i wyzywa od zboczeńców. Co jest grane? Chwilę po tym, Henry dowiaduje się, że Lucy rok temu miała wypadek, w którym ucierpiał jej płat mózgu odpowiedzialny za pamięć krótkotrwałą. Lucy od ponad roku, codziennie, przeżywa ten sam dzień –urodziny swojego ojca. Henry się nie poddaje.

Bardzo ciepła komedia romantyczna z Adamem Sandlerem i przepiękną Drew Barrymore. Kolejny film, pokazujący nam, że miłość przezwycięży wszystko. Humor jest dobry, na poziomie. Nadaje się do obejrzenie chyba w każdym towarzystwie. Oczywiście wyłączamy logiczne myślenie podczas filmu, bo chociażby wymyślona choroba Lucy – syndrom Goldfielda – nie istnieje. Pamięć ‘od tak’ zepsuć się nie może. Ale ogólnie jest to bardzo pozytywny film, i jak najbardziej polecam. ;)

Moja ocena: 7+/10

Kolejny film parodiujący inne, znane. Czwórka sierot przypadkiem lub nie, otrzymuje Złoty Bilet. Wyruszają do fabryki czekolady, tam zwariowany Willy chce im zrobić coś złego. Sierotki chowają się, po czym jedna z nich, Lucy, znajduje starą szafę, która jest przejściem do bajkowej krainy Gnarnii. Pozostała trójka również znajduje szafę. Gnarnia została opanowana przez Białą Sukę, a według przepowiedni przybycie 4 ludzi zwiastuje je zwycięstwo nad Suką i złem. Nasi bohaterowie najpierw wyruszają na trening po okiem Harry’ego Pottera i jego przyjaciół.

Całkiem znane wątki? Właśnie tak. Całkowita zrzynka z wielu znanych filmów, a głownie z „Opowieści z Narnii”, Harry’ego Pottera czy „Charlie i Fabryka czekolady”. A epizodycznie pojawia się mnóstwo innych wątków, postaci a nawet programów telewizyjnych. I tak mamy X-menów w szkole, Paris Hilton na zakupach, teledysk Fergie „Fergalicious”, program z MTV, w którym poznajemy domy sławnych ludzi, driftowanie z „Tokyo Drift”, Supermana, White Castle z „O dwóch takich, co poszli na miasto”. Ogólnie momentami jest śmiesznie (O kurde, mama Stiflera!), na pewno lepiej od żenującej „Komedii romantycznej” – mniej niesmacznego humoru. Jeśli chcecie, możecie obejrzeć – ja mam mieszane uczucia.

Moja ocena: 5/10

Film „Boże Skrawki” opowiada o losach żydowskiego chłopca, Romka (Haley Joel Osment), w czasie II wojny światowej. Zostaje on wysłany przez rodziców na wieś, gdzie jego życie miałoby być bezpieczniejsze. Zatrzymuje się tam u polskiej rodziny – Gniecia (Olaf Lubaszenko) i Mańki (Małgorzata Foremniak). Chłopieć musi udawać katolika, poznaje księdza (Willem Dafoe), który przygotowywuje go i inne dzieci ze wsi do Pierwszej Komunii Świętej. Ksiądz wymyśla także zabawę, w której dzieci mają być jednym z apostołów. Mały Tolo (Liam Hess) postanawia i myśli, że jeśli Jezus umarł za nas na krzyżu, to on, gdy on umrze, zmartwychwstaną wszyscy umarli, w tym jego tragicznie zmarły ojciec. Jeszcze jednym ważnym wątkiem, jest historia syna sąsiadów, Robala Kluby (Chiril Vahonin), który okrada Żydów wyskakujących z pociągów śmierci.

Trudny, ale i ciekawy film. Zaskakująca obsada aktorska – obok polskich gwiazd – Małgorzata Foremniak, Olaf Lubaszenko, Andrzej Grabowski, św. Pamięci Krystyna Feldman - znalazł się też młody Haley Joel Osment czy Willem Dafoe. Całość stworzona w Polsce, przez Polskiego reżysera Jerzego Bogajewicza. Generalnie źle nie jest, chociaż to nie mój typ filmów, jakie oglądać lubię. Film ukazuje nam, co działo się w tamtych czasach, jak to wyglądało i jak postrzegały to dzieci. Czy zachęcać, czy nie… Na pewno jest to dobry film, jednak nie każdemu może się spodobać – jak mówię mi np. średnio się podobał. Wybór należy do Was.

Moja ocena: 6+/10

Trzeci, ostatni film o Czarodziejce z Księżyca. Tym razem na Ziemi pojawiają się tajemnicze postacie, które w nocy porywają wszystkie dzieci. Czarodziejki chcą pokonać jednego z nich, ale ten wysyła Cukierkowe dzieci, z którymi one walczą. Nie udaje im się ich pokonać i tajemniczy chłopak porywa Chibiusę. Zabiera ją do Królestwa, gdzie zła królowa chce pochłonąć całą energię snów wszystkich dzieci. Tym samym wchłonie całą Ziemię. Pururu, brat jednego z porywaczy zabiera Czarodziejki do Królestwa i tam rozgrywa się walka o Chibiusę, wszystkie dzieci jak i naszą planetę.

Czarodziejki są już w najwyższym stadium swoich mocy, ich siła jest ogromna, nawet stroję zmieniły się trochę – najbardziej Czarodziejki z Księżyca i Małej Czarodziejki z Księżyca. Podobało mi się tak samo jak poprzednie filmy, a cała historia stanowi idealne uzupełnienie serialu i była świetnym przypomnieniem dzieciństwa i dobrej bajki. Polecam. :-)

Moja ocena: 7/10

Ktoś bardzo zły napada na pociąg w Rosji. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że ów pociąg przewoził 10 bomb atomowych. Terroryści wysadzają jedną z nich, a kolejne 9 chcą dostarczyć kupcowi. Rząd USA zostaje postawiony w stan gotowości, do odnalezienia bomb zostaje powołana specjalistka do spraw nuklearnych Julia Kelly (Nicole Kidman) oraz as wywiadu Thomas Devoe (George Clooney). Nasza dzielna para będzie zmieniać miejsca w zaskakującym tempie, do tego panna Kelly będzie podejmować trudne decyzje, a pan Devoe stanie oko w oko z terrorystami. A wszystko to, aby uniknąć zagłady Ziemi. Ah.

Szczerze mówią, do filmu skusiła mnie jedynie Nicole Kidman. Po prostu każdy film z jej udziałem obejrzeć muszę. A w przypadku „Peacemaker” było strasznie. Nudny, pompatyczny, bezuczuciowy i przerysowany. Cały czas z ekranu sypią nam się tytuły i określenia, które trudno pojąć, a właściwie zdążyć pojąć, a sama końcówka w ogóle debilna. Idealny dowód na to, że znane nazwiska to wcale nie równa się dobry film. Clooney i Kidman prawdopodobnie mieli przyciągnąć widownie, a udało im się jedynie zaliczyć słabszy film w ich karierze. Jak ktoś lubi takie ‘bieganiny’, pościgi (krótkie), wybuchy (mało efektowne) czy blokowanie połowy Nowego Jorku to dobrze trafił. Mnie jednak nie podobało się i nie zachwyciło. Nie polecam.

Moja ocena: 4/10

Film rozpoczyna się sceną, która będzie motywacją całości. Elizabeth (Keira Knightley) czeka na Willa (Orlando Bloom) na ślubnym kobiercu. Will pojawia się, ale nie sam. Lord Cutler Beckett (Tom Hollander) przyprowadza mężczyznę z wojskiem. Ma nakaz aresztowania go i Elizabeth, a także wyrok śmierci na kochanków. Za co? Za pomoc Jackowi Sparrow w ucieczce spod szubienicy. Jednak XXX daje szansę skazanym – rozkazuje Willowi wyruszyć w morze, znaleźć Jacka i wrócić z jego kompasem. A co u naszego zwariowanego kapitana Sparrow (Johnny Depp)? Król morza, Davy Jones (Bill Nighy), chce odzyskać od niego swój dług. Jack wie, że bezpieczny jest tylko na lądzie. Czy Willowi uda się uratować siebie i ukochaną? Czy Jack ucieknie przed Davy Jones’em?

Kontynuacja hitu z roku 2003. Trochę słabszy film niż „Klątwa Czarnej Perły”, jednak nadal bardzo dobry. Mroczniejszy, humoru jest mniej, za to dużo więcej akcji, a kulminacyjne momenty, jak np. zdumiewająca scena na toczącym się kole od młyna, trwają tu nawet, bagatela, kilkanaście minut! Nie tak jak, do tej pory to spotykałem, że akcja trwała zaledwie kilka minut. Aktorzy nadal grają tak dobrze jak poprzednio. Niestety, trochę mniej jest Johnny’ego Depp’a (Jack Sparrow), co działa na niekorzyść filmu. Postanowiono go odciążyć, w zamian trochę więcej jest dwóch zabawnych piratów – tego grubszego i chudego z drewnianym okiem. Efekty specjalne, muzyka, zdjęcia, piękne Karaiby – wszystko nadal na wysokim poziomie.

2 część Piratów stała się ogromnym sukcesem kasowym. Zarobiła 1 060 332 628 dolarów i znalazła się na 3 miejscu w światowym Box Office wszechczasów. Więcej zarobił tylko „Władca pierścieni – powrót króla” i „Titanic”. A otwarte zakończenie pozwala przewidzieć, że na trzecią część – „Na Krańcu Świata” – może wybrać się jeszcze więcej ludzi! Zdumiewające.

Także, jak w przypadku pierwszej części, tak i teraz – zdecydowanie polecam każdemu!

Moja ocena: 9-/10

• Oscar za rok 2006 - Najlepsze efekty specjalne - John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson i Allen Hall

Trylogia Piratów z Karaibów
Piraci z Karaibów - Klątwa Czarnej Perły (2003)	Piraci z Karaibów - Skrzynia umarlaka (2006)	Piraci z Karaibów - Na krańcu świata (2007)