Na Ziemię przybywa zła Kaguya. Pragnie ona zapanować nad Ziemią, zamrażając ją. Wysyła swoje Śnieżne Tancerki, aby znalazły tajemniczy kryształ. A owy kryształ znalazł astronauta Kakeru. Później pomaga on Lunie, która jest chora, a ta się w nim zakochuje. Jednak zły kryształ wysysa energię z Kakeru i ten choruje. Śnieżne Tancerki atakują także miasto, jednak w porę zjawiają się Czarodziejki. Już nie piątka, a ósemka, bo Księżyca, Merkurego, Marsa, Wenusa i Jowisza dołączają Neptun, Uran i Pluton. Wszystkie stawiają czoło potężnej Kaguyi, którą pokonać może jedynie Srebrny Kryształ, utworzony z siły miłości i przyjaźni Czarodziejek.

Drugi, pełnometrażowy film o Czarodziejce z Księżyca. Oprócz samych Czarodziejek to nie ma żadnego nawiązania do części pierwszej. Może, dlatego, że te filmy są tylko uzupełnieniem serialu. Niemniej jednak, fajnie się to oglądało, końcówka prawie taka sama jak w pierwszej części, ale cóż – miłość i przyjaźń zawsze wygrają! Hehe, taki morał mały ukrywa się w tej bajce. :)

Moja ocena: 7/10

Ashley Albright (Lindsay Lohan) to urodzona szczęściara. Nie bierze parasolki, bo dla niej zawsze świeci słońce. Gdy woła taksówkę – przyjeżdża kilka. Do butów kleją się jej pieniądze, każda zdrapka to dodatkowe kilka dolarów w portfelu, a w sklepach zawsze trafia na wyprzedaże. Życie, można by powiedzieć – wyśnione. Natomiast Jake Hardin (Chris Pine) to urodzony pechowiec. Czego nie dotknie, zamienia to w ruinę, a plecaku nosi zestaw przyborów i narzędzi potrzebnych w każdej chwili do pierwszej pomocy, a raczej samopomocy. Po wstępnym poznaniu bohaterów już na początku wiemy, co się święci – miłość. Tylko jak to będzie wyglądało, gdy największa szczęściara pocałuje największego pechowca? Szczęście i pech będą wędrowały. Dosłownie.

Komedia romantyczna z bardzo znanym już motywem, w trochę innym ‘ubraniu’. Film dąży do końca wyznaczonymi i sprawdzonymi schematami, urzekając nas swoim dyskretnym humorem. I mimo tej schematyczności, obraz ogląda się dobrze. Polecam go na pewno zakochanym parom na romantyczne wieczory. Ale… nie tylko! Polecam go każdemu, jako ciepły i miły odstresowywacz. :)

Moja ocena: 7/10

Akcja filmu rozgrywa się na Karaibach w XVII wieku. Poznajemy Jacka Sparrowa (Johnny Depp), przebiegłego pirata, który ma wielkiego pecha. Przypadkiem ratuje on Elizabeth Swann (Keira Knightley), córkę gubernatora, i zostaje złapany. Jednak ucieka i chowa się u tamtejszego kowala, Willa Turnera (Orlando Bloom). Ten walczy ze Sparrowem, pokonuje go i Jack ponownie zostaje złapany. Jednak, gdy w nocy, na wyspę przybędzie legendarny statek piratów – Czarna Perła, a piraci porwą Elizabeth, Will i Jack wyruszą na pomoc. Jack był kiedyś kapitanem Czarnej Perły, posiada kompas, który nie wskazuje północy, a właśnie to, gdzie znajduje się owy statek.

Johnny Depp jest genialny! Nominowany do Oscara 2003 za rolę Jacka Sparrowa rewelacyjnie zagrał swoją rolę. Sparrow, który jest chyba najbardziej zagadkową postacią w całym filmie, ni to dobry, nie to czarny charakter. Bardzo sceptyczne pochodziłem do tego filmu. Wiele o nim słyszałem, zachwalanie znajomych itp. Dla mnie jednak słowo ‘pirat’ nie kojarzyło dobrze i nie miałem ochoty sięgać po tę produkcję. Po prostu nie lubię tego gatunku filmów, a poza tym chyba nie tylko ja, bo o tego typu filmach nie słychać było już długo. Jednak Walt Disney, firma znana wszystkim, postanowiła to zmienić. Ryzykownie stworzyła produkcję, podchodzącą do piratów w trochę komiczny sposób. I oto powstało dzieło.

Pewnego piątkowego wieczoru nudziło mi się, postanowiłem cos obejrzeć – do wyboru miałem „Konspiracja.com”, „Piraci z Karaibów – Klątwa Czarnej Perły” i „Troja”. Wybrałem piratów, bo w końcu chciałem się przekonać, czy rzeczywiście jest, co zachwalać i… nie żałuję! Zachwalać można godzinami. Wspaniała komedia, zabawna, zaskakująca, nieprzewidywalna, momentami tajemnicza. Świetne efekty specjalne, które były, ale nie zaćmiły całości, tylko pięknie się wpasowały. Do tego czarujące Karaiby, a na deser Keira Knightley.

A co teraz? Jak najszybciej muszę obejrzeć część drugą, a potem wraz z ogromną liczbą fanów będę czekał na część trzecią. Aj, wciągnęło mnie! Polecam, zdecydowanie.

Moja ocena: 9/10

Trylogia Piratów z Karaibów
Piraci z Karaibów - Klątwa Czarnej Perły (2003)	Piraci z Karaibów - Skrzynia umarlaka (2006)	Piraci z Karaibów - Na krańcu świata (2007)

Każdy z nas kiedyś to oglądał. A ja nawet nie wiedziałem, że powstały aż 3 pełnometrażowe filmy. Ale po kolei. Film pierwszy opowiada o kwiatach. Usagi z przyjaciółkami i Mamoru wybierają sie do ogrodu botanicznego. Tam Mamoru spotyka chłopaka o imieniu Fiore. Dowiadujemy się, że Mamoru miał kiedyś przyjaciela (hmm… bliskiego) i ten odszedł, obiecując, że wróci z najpiękniejszym kwiatek dla niego. Teraz Fiore wrócił, jednak pod kontrolą śmiertelnie groźnego, tajemniczego kwiatu Kiseniana. Kisenian sam nie zdziała nic, jednak przejmując ciało kogoś słabego i bezbronnego budzi w tej osobie gniew i rządzę. Tak właśnie stało się z Fiore. Chłopak porywa Mamoru, a Czarodziejki wyruszają na pomoc. Teleportują się na asteroidę przelatującą w pobliżu Ziemi.

Jak już wspomniałem na początku, każdy z nas kiedyś to oglądał. Ja postanowiłem wrócić do czasów dzieciństwa i zapoznać się z filmem, a nie serialem. Fabuła jak zwykle to bywa, tyczy się tego, że ktoś chce rozwalić albo Ziemie, albo ludzi na niej mieszkających. Tutaj poszło o energię ludzką. Jednak bardziej niż o to, poszło o przyjaźń, a dokładnie przyjaźń między Mamoru a Fiore. Momentami wyglądało to na coś więcej, a niby to bajka… Niemniej jednak, jak podobało mi się w dzieciństwie, tak i teraz nadal mi się podoba.

Moja ocena: 7/10

Prawnik John Clark (Richard Gere) wiedzie spokojne, ustatkowane życie. Pracuje, ma żonę, córkę. I właśnie to wszystko zaczyna go nudzić. Codziennie wracając z pracy widzi w oknie szkoły tańca piękną, ale smutną kobietę. Postanawia zajrzeć do tej szkoły. Następnie zapisuje się na lekcje dla początkujących i co środę przychodzi i ucz się tańczyć. Poznaje tam właśnie tę dziewczyną, ma ona na imię Paulina (Jennifer Lopez). Mężczyzna jest zauroczony nią, jednak ta na samym początku daje mu do zrozumienia, żeby sobie nie robił nadziei. W dalszych losach Richard będzie doskonalił swój taniec oraz wystartuje w konkursie dla debiutantów. Z kim? To już w filmie.

Sięgnąłem po film z dwóch powodów. Pierwszy to Jennifer Lopez, a drugi to ogniste tango w wykonaniu Jennifer i Richarda, którego urywek widziałem w telewizji. Owszem, mogłem je obejrzeć na youtube, jednak wolałem wiedzieć jak, po co i dlaczego ono się tam znalazło. A jaki jest film? Ogólnie nudny nie jest, jednak bez rewelacji. Po prostu historia faceta, który się zauroczył i postanowił sobie potańczyć. Wciągnięto też tutaj pewne przesłanie, które pod koniec jest oczywiste, ale czy ja wiem czy to było potrzebne? Tak czy inaczej, da się obejrzeć ten film, nie nudząc się, a czasem nawet pojawi się uśmiech na twarzy.

Moja ocena: 6+/10

„Straszny dom” to animowany film z oczywistym morałem na końcu. A sytuacja przedstawia się tak ze chłopiec o imieniu DJ mieszka naprzeciwko domu, który budzi grozę. W tym domu mieszka Nebbercracker, sąsiad, który zawzięcie chroni swojego podwórka. W różnych zbiegach okoliczności, o których dowiecie sie z filmu, dojdzie do tego ze DJ wraz z kolegą Serdelem i nowopoznaną koleżanką Jenny będą musieli wejść do tego budynku, aby zgasić jego serce i uratować dzieci, które przyjadą w Hallowen po cukierki. Brzmi śmiesznie, ale dom dosłownie ‘pożera’ wszystko i wszystkich, co znajdzie się w jego zasięgu.

Bajeczka całkiem znośna, chociaż bez rewelacji. Trochę grozy dla dzieci, ale dla młodzieży i dorosłych takie cos może się już znudzić. Bynajmniej ja oczekuję coraz więcej po tego rodzaju animacjach – humor, dobre teksty, świetny dubbing, dynamika, – czyli standardy wyznaczone przez „Epokę Lodowcową” i „Shreka”, prekursorów tego gatunku filmowego. W „Strasznym domu” akcja jest bardzo dynamiczna, ale ogólnie całość – taki horror dla dzieci. Mało humoru, skupiono się głownie na morale.

Animacja ta, to po „Autach” i „Happy Feet”, trzeci nominowany do Oscara 2006 film animowany pełnometrażowy. Moim zdaniem niesłusznie, ale Akademia Filmowa lubi chyba takie umoralniające bajki. Cóż, tak czy siak – wyślijcie małe dzieci na film, a wyjdą zachwycone, lekko przerażona – poczują ten dreszczyk emocji (chyba). Mi się średnio podobało.

Moja ocena: 6/10

Cała akcja filmu toczy się wokół programu „American Dreamz” którego formuła podoba jest do polskiego „Idola”, czyli chodzi o to żeby sobie pośpiewać. Martin Tweed (Hugh Grant) prowadzi już trzecią edycję, jednak zaczyna mu się nudzić. Postanawia znaleźć jak najlepszych, a co za tym idzie najdziwniejszych i najoryginalniejszych uczestników programu. I tak znajduje Omara (Sam Golzari), przybyłego z Iraku, zamieszkałego u swojego kuzynostwa. Potem znajduje Sally (Mandy Moore), dziewczyna, która dla sławy zrobi wiele. Między innymi wraca do swojego chłopaka, Williama (Chris Klein), który właśnie wrócił z wojny w Iraku, – jaką to jej da popularność, myśli. A żeby program miał jeszcze większą oglądalną w finałowym odcinku w jury zasiądzie… prezydent USA (Dennis Quaid). I to nie byle jaki. Głowa państwa ma problemy z samym sobą. Nie do końca dobrze czuje się na swoim obecnym stanowisku, przeżywa załamanie nerwowe. Wyjść na prostą (=być wyżej w rankingach popularności) pomaga mu żona (Marcia Gay Harden) i doradca (Willem Dafoe).

Zabawna komedia ukazująca nam prezydenta, program i jego uczestników w tak zwanym krzywym zwierciadle. Prościej mówiąc wymienione wyżej postacie są parodiowane, przerysowane, karykaturalne. Obsada całkiem dobra i znana. Premiera w USA była rok temu w marcu – a w Polsce? Wydano film prosto na DVD, przynajmniej takie informacje widzę na filmwebie. Taka sobie pogodna komedia, oczywiście bez przesady, ale jest całkiem. Dobrze sprawdzi się na towarzyskich spotkaniach czy wieczorach we dwoje (chociaż na te bardziej polecam jakiś romans). Ogólnie – polecam.

Moja ocena: 7/10

Historia mieszkańców jednego ze zwykłych przedmieści. Głowni bohaterzy to Sarah (Kate Winslet) i Brad (Patrick Wilson). Sarah jest matka małej Lucy, codziennie przychodzi na plac zabaw z córką, gdzie spotyka się z innymi mamami i podczas gdy ich dzieci grzecznie się bawią – mamy plotkują. Sarah czuje się nie swojo. Jednym z bardziej poruszających tematów plotek ‘mamusiek’ jest właśnie Brad, nazywany przez nie ‘królem balu’. Mężczyzna imponuje kobietom tym, że to on właśnie zajmuje się swoim dzieckiem. I tu wkracza Sarah. Kobieta wdaje się w pogawędkę z Bradem, a w dodatku – na złość koleżankom – prosi Brada, aby ją przytulił, a potem pocałował. Wybucha nie lada skandal. Brad i Sarah nie podejrzewają, że ten pocałunek zmieni ich całe życie.

W „Małych dzieciach” ukazano także inne wątki, poboczne. Między innymi historię mężczyzny (Jackie Earle Haley), który właśnie wyszedł z więzienia. Ronnie skazany był za obnażanie się przed dziećmi. Trudne chwile pomaga mu znieść matką, z którą mieszka. Inna historia to były policjant, Larry (Noah Emmerich), który założył tzn. ‘Klub Zaniepokojonych Rodziców’, porozwieszał ulotki po całej okolicy ostrzegające przed Ronnie’m, a także z kolegami gra w futbol… nocą.

Całość składa się na długi i momentami męczący film, jednak scenariusz zasługuje na uwagę. Niby zwykłe historie, jednak całkiem ciekawe. Momentami zostajemy rozbawieni, następnie zwrot akcji i nie jest już tak zabawnie. Ogólnie jest to godny uwagi obraz, pokazujący ludzi, którzy chyba jeszcze nie do końca dorośli, a już szablonowym przykładem jest Brad, który non stop przygląda się nastolatkom na deskorolkach, czy Ronnie mieszkający z matką. Trzy nominacje do Oscara, w tym Kate Winslet za Najlepszą aktorkę. Polecam film… trudny, ale dobry.

Moja ocena: 7/10

„Hollywoodland” to próba odtworzenia życia George’a Reeves’a, popularnego aktora z lat 50’, słynnego Supermana, Człowieka Ze Stali, szybszego niż pocisk, silniejszego niż lokomotywa. Reeves’a znaleziona w jego własnym mieszkaniu z postrzeloną głową i rewolwerem obok. Wszystko odbyło się podczas imprezy, a jego znajomi czekali czterdzieści pięć minut zanim wezwali policję. Podejrzane? Film przedstawia nam śledztwo Louisa Simo (Adrien Brody), który wynajęty przez matkę Georga Reeves’a (Ben Afleck) ukazuje nam kilka alternatywnych wersji jak naprawdę mogły potoczyć się losy aktora. Czy zabiła go pierwsza miłość, starsza od niego Toni Mannix (Diane Lane), czy może młodziutka kochanka Leonore Lemmon (Robin Tunney), może ktoś inny, a może w końcu Reeves rzeczywiście popełnił samobójstwo?

Film nie daje nam żadnej odpowiedzi, przedstawia jedynie prawdopodobne scenariusze tego wydarzenia. Także tejże odpowiedzi nie zna nikt. George Reeves, a także wszyscy, którzy go znali już dawno nie żyją, sprawa nie została wyjaśniona. Nie mniej jednak film jest dobry i ciekawy. Momentami się dłuży, jednak ogólna wizja i ocena jest pozytywna. Doborowa obsada prawdopodobnie miała przyciągną widzów, czy się udało – nie wiem. Nie mniej jednak aktorzy spisali się dobrze, szczególnie Adrien Brody w roli Louisa Simo. Obraz zrywa ze standardowym wizerunkiem serialowego herosa i ukazuje, że jego życie wcale nie było takie kolorowe. Wydaj nam się, ze, jeśli ktoś odnosi sukces to zapewne powodzi mu się i jest on szczęśliwy. Jednak aktor skazany był na ciągłe unikanie brzydkich rzeczy np. palenia przy dzieciach, bo przecież ‘Superman nie pali’ itp. Drugi obraz w filmie, to to, że Hollywood wcale nie jest takie idealne jak nam się wydaje – wręcz przeciwnie. Fabryka snów to okrutny organizm, który wchłania każdego, kto do niej przybędzie, wchłania tak bardzo, że człowiek zmienia się, robi się zły i podły. Zmienia go Hollywood, pieniądze, kariera, tamtejsi ludzie.

Film nie dawno wszedł do polskich kin, natomiast w USA był już w sierpniu. Czy wybrać się na niego? Wybór należy do Was, dobry kryminał w połączeniu z romansem, fani Reeves’a obowiązkowo.

Moja ocena: 7/10

Pewnemu mężczyźnie na maskę spada trup. Z masakrowaną twarzą. Nastolatkowie jadący z dużą prędkością potrącają młodą dziewczynę. Inny mężczyzna chce okraść sklep, w którym pracuje z koleżanką. Na jej zmianie. Ojciec znajduje na cmentarzu chłopaka swojej córki. Młoda dziewczyna jest w ciąży i chce wyłudzić pieniądze na aborcję od dwóch chłopaków. Z jednym uprawia seks na cmentarzu.

Co łączy te wszystkie chaotyczne i niecodzienne historie? Jak okazuje się – bardzo dużo. Wszystko dzieje się nocą, w mrocznym i ponurym mieście. Każdy z bohaterów w jakiś sposób łączy się z innym. A co oni wszyscy maja do tytułu? Jeszcze więcej. Kulminacyjny moment wszystkich historii, a także całe zakończenie wydarzy się właśnie o godzinie 11:14.

Zacznę od końca – zakończenie lekko zepsuło cały klimat. Historia ciekawa, wciągająca i ogólnie bardzo zabawna, im bliżej końca tym wszystko nabiera tempa, jednak kończy się o tak po prostu i już. Nie mniej jednak film jest bardzo fajny, świetna czarna komedia. W rolach drugoplanowych, bo nie ma tutaj wyraźnego bohatera czy bohaterów głównych zobaczymy m.in. Hilary Swank czy Patricka Swayze. Polecam!

Moja ocena: 9/10