Rok 1997, lato. Królowa Elżbieta spędza wakacje z rodziną w zamku Balmoral. Nagle dochodzi do nich wiadomość o wypadku Księżnej Diany, a kilka godzin później o jej śmierci. Media, opinia publiczna i ludzie są wstrząśnięci. Królowa twierdzi, iż Diana nie była już w rodzinie królewskiej i nie należy się jej wielki pogrzeb, najbardziej stosowny byłby cichy pogrzeb. Jednak niedawno powołany premier, Tony Blair, uważa, że lepiej byłoby pozwolić ludziom pożegnać się z Księżną. Także media prowadzą nagonkę na Królową, krytykując ją za bezduszność. Uważają one, że powinna zmienić swoje plany, wrócić do Londynu, oddać należyty hołd Dianie, opuścić królewską flagę do połowy masztu, a także wygłosić orędzie do narodu. Królowa jednak mocno stoi przy swoim, gdyż uważa, że takie zachowanie byłoby niestosowne. Czy nie zmieni? Co zrobi, gdy ludzie zaczną mówić o obaleniu monarchii?

Na samym początku podchodziłem do tego filmu bardzo sceptycznie, myślałem ze będzie nudny, tak jak nudna wydaje mi się angielska rodzina królewska. A tu duże zaskoczenie. Pokazano, że rodzina królewska to normalna rodzina, tylko ‘trochę’ bogatsza. Świetna Helen Mirren nominowana do Oscara 2006 za rolę Królowej Elżbiety II. Film bazuje na prawdziwych, tragicznych wydarzeniach śmierci Księżnej Diany. Wielokrotnie widzimy w fimie samą księżną, wypowiedzi zrozpaczonych ludzi a także urywki programów telewizyjnych.

„Królowa” to film niedosłowny. Delikatnie wchodzi do murów palacu rodziny królewskiej, nie pokazuje wypadku Księżnej Diany czy choćby wizyty Księcia Karola przy trumnie zmarłej. Nie ocenia nikogo i pozostawia nam wolną rękę do subiektywnej opinii działania Elżbiety II.

Ogólnie podobało mi się bardzo. Solidne, ciekawe kino, momentami zabawne – głównie przez Królową Matkę – polecam wszystkim.

Moja ocena: 8+/10

• Nicole 2006 - Najlepsza Scenografia i Dekoracja Wnętrz - Matthew Broderick, Tina Jones

• Oscar za rok 2006 - Najlepsza aktorka - Helen Mirren

Mattie ostatnio ma problemy ze swoim chłopakiem. Chcąc wyjaśnić wszystko idzie do jego mieszkania. Tam chłopak zachowuje się bardzo dziwnie, po czym wiesza się na kablu. Dziewczyna jest przerażona. Jednak w ciągu następnych kilku dni sytuacja w mieście robi się nieciekawa. Ludzie masowo popełniają samobójstwa, jakby cos odebrało im wolę i chęć życia. Mattie wraz z przyjaciółmi odkrywają, że Josh, jej chłopak, uwolnił jakiegoś wirusa, który tak wpływa na ludzi. Dziewczyna, a także nowo poznany chłopak, nabywca komputera Josha postanawiają rozwiązać problem – tylko czy to, aby na pewno będzie takie proste? Nie wiedzą, że wirus przenosi się nie tylko za pomocą komputera…

Cóż… Remake japońskiego horroru. Mi osobiście podobał się. Był mroczny, wciągał i przede wszystkim straszył. Mnie oczywiście, zaznaczając, że ja mam słabe nerwy. Ogólnie rzecz biorąc pomysł nowy nie jest, bo duchów w filmach było tysiące i wychodziły one z przeróżnych rzeczy – tutaj z komputerów. Jak już powiedziałem, mi się podobało, szczególnie sceny opuszczonego miasta. Jeśli chodzi o duchy, to straszne owszem, ale wyglądały jak zlepek duchów z Ringu, Klątwy i czegoś tam jeszcze. Ogólnie to polecam, w polskich kinach najprawdopodobniej w marcu lub kwietniu.

Moja ocena: 8/10

Boguś, olbrzymi niedźwiedź Grizli mieszka z Beth, strażniczką parku, która kiedyś go przygarnęła, gdy był jeszcze mały. Teraz, dorosły i potężny jest atrakcją przestawień organizowanych, przez Beth w miejskim amfiteatrze. Niedźwiedź ma życie jak w raju – ciepłe łóżko w garażu, a także „5 posiłków oraz przekąski”. Pewnego razu spotyka on jelenia o imieniu Elliot. Ten namawia go do pójścia do miasta i zdobycia przepysznych batoników w sklepie. Zwierzaki robią mała rozróbę w sklepie i Beth zmuszona jest wywieźć Bogusia do lasu. Jednak on nie poddaje się i postanawia wrócić do domu. Natrafi na wiele przeszkód jak wiewiórki broniące lasu, niebieski jeż czy też tytułowy ‘sezon na misia’.

Jest to już kolejna animacja. Nic nowego, dobrze powtórzone stare schematy. Ciekawe, kolorowe postacie, kilka udanych tekstów polskiego dubbingu. Sprawna animacja – idealna na niedziele popołudnie dla małych dzieci. Ale dorośli, którzy będą musieli wybrać się z nimi do kina również nie powinni narzekać. Jest dobrze, ale bez zachwytu. :)

Moja ocena: 6+/10

Na pewnym promie w Nowym Orleanie wybucha bomba. Giną setki osób. Do zbadania sprawy zostaje wyznaczony agent federalny ATF (Biuro ds. alkoholu, tytoniu, broni palnej i materiałów wybuchowych) – Doug Carlin (Denzel Washington). Sprawa wydaje się prosta, ktoś podłożył ładunki wybuchowe w promie i je zdetonował. Później Doug zostaje przydzielony do tajemniczej jednostki, mającej do dyspozycji najnowsze osiągnięcia techniki. Wśród niech jest urządzenie pozwalające patrzeć w przeszłość. Jednak ma pewne ograniczenia – przeszłość ta, to dokładnie 4 dni i 6 godzin temu, dodatkowo nie można cofać, ani przewijać taśmy. Agenci śledzą poczynania pewnej, młodej kobiety (Paula Patton), którą Doug znalazł po wybuchu. Ma przeczucie, że dziewczyna może go doprowadzić do rozwiązania zagadki – kto, po co i dlaczego.

Film to sprawnie nakręcone widowisko, z dobrą obsadą aktorską i chyba ciekawym pomysłem. Piszę chyba, bo mi osobiście to się nie podobało. Po prostu nie łyknąłem całej tej historii z mieszaniem w przeszłości. Zmieniając przeszłość musi to mieć jakiś wpływ na przyszłość, a w filmie za bardzo do pokazane nie było. No cóż, każdy będzie miał własne odczucia, ja jak mówię – nie łyknąłem tego. Nie mniej jednak, jest to dobre kino rozrywkowe, są wybuchy, pościgi i tym podobne, więc jeśli ktoś lubi coś takiego to się nie zawiedzie. Mnie to średnio rusza.

Moja ocena: 6/10

Musical o miłości. Christian (Ewan McGregor) przybywa do Paryża i zupełnie przypadkiem poznaje tutejszych, podupadających artystów. Ci, widząc w nim talent zabierają go do Moulin Rouge, najbardziej znanego klubu nocnego w mieście, gdzie przedstawią go divie lokalu, pięknej Satine (Nicole Kidman). Ta, myśli, że rozmawia z Księciem Worcesterem (Richard Roxburgh) i mówi mi, że go kocha. Oczarowana jego poezją i śpiewem zdaje sobie sprawę, że nie były to puste słowa. Potem jednak do jej pokoju przybywa prawdziwy Książę, przyłapując ją z Christianem. Jednak udaje się jej wybrnąć z opresji i wraz z nim a także z dyrektorem teatru, diabolicznym Haroldem Zidlerem (Jim Broadbent) namawiają Księcia na ufundowanie prawdziwego przedstawienia w Moulin Rouge. Książę zgadza się, w zamian jednak żąda Satine i praw do klubu. Satine i Christian ukrywają swoją miłość, tłumaczą się przygotowaniami do występu… W całą sprawę zamiesza się jeszcze choroba Satine nieubłagalnie kradnąca jej ostatki sił – czy miłość przetrwa?

Ten film… to było dla mnie naprawdę porażające przeżycie. Żaden film nie wywołał jeszcze u mnie tyle emocji. Ta muzyka, genialna Nicole, przepiękny taniec, dramaturgia filmu… Wszystko składa się na naprawdę porażające widowisko, które trzeba obejrzeć. Jak już wspomniałem genialna Nicole Kidman – moja ulubiona aktorka – do tego u jej boku równie dobry Ewan McGregor, wszystko okraszone namiętnością, miłością, seksem i przede wszystkim fenomenalną muzyką. Wśród wielu przepięknych scen muszę wyróżnić dwie – oczywiście końcową, której zdradzać nie będę, a także poprzedzającą ją – ‘El Tango De Roxanne’, aż włosy się jeżą na skórze! W tej chwili słucham soundtracka i cały czas przypomina mi się film. Umm… zdecydowanie powalił mnie on na kolana. Genialny, nieziemski, cudowny, niesłychany… mógłbym wymieniać w nieskończoność! Musicie to obejrzeć!

Moja ocena: 10/10

Takiej rodzinki jeszcze nie znaliście. Richard, doradca życiowy, radzi jak wygrywać w życiu; Sheryl, bezskutecznie próbuje zapanować nas chaosem w domu, a także rzucić palenie; Dwayne, złożył śluby milczenia i porozumiewa się z rodziną za pomocą karteczek; dziadek Edwin, usunięty z domu za palenie marihuany; wujek Frank, znawca literatury Prousta, świeżo upieczony samobójca, który przeżył zawód w miłości z… chłopakiem i w końcu tytułowa, mała miss, czyli Olive. Olive zajęła drugie miejsce w okręgowych eliminacjach do konkursu Little Miss Sunshine, ale kilka dni przed jego finałem dostaje telefon, że dziewczynka, która zajęła pierwsze miejsce zostaje zdyskwalifikowana, gdyż wykryto u niej zażywanie tabletek na dietę. I tak Olive stawia cały dom do góry nogami, a że rodziny nie stać na samolot wszyscy wybiorą się w dłuuugą podróż rozsypującym się vanem…

Tak genialnej komedii jeszcze nie widziałem. Powala humorem. Cały czas umoralnia, żeby potem wykpić to, czego chciała nauczyć. Świetnie zarysowane postacie, doskonale wykreowane przez aktorów. Piękne zdjęcia krajobrazu USA i chyba najlepsza scena w tym filmie – występ Olive na konkursie Little Miss Sunshine – rewelacja! To co mnie jeszcze najpierw przeraziło, a potem po prostu rozbawiło, to bijąca po oczach sztuczność rywalek Olive na konkursie… to było ‘szczere’. Film doceniono – 4 nominacje do Oskara 2006, w tym najważniejsza nominacja – dla Najlepszego Filmu. Zdecydowanie polecam obejrzeć, solidne kino, dobra rozrywka na bardzo wysokim poziomie. I trzymam kciuki za mała Abigail Breslin – nominowaną w kategorii Najlepsza Aktorka Drugoplanowa. :)

Moja ocena: 10/10

• Nicole 2006 - Najlepszy Scenariusz - Michael Arndt
• Nicole 2006 - Najlepsze Zdjęcia - Tim Suhrstedt

• Oscar za rok 2006 - Najlepszy aktor drugoplanowy - Alan Arkin
• Oscar za rok 2006 - Najlepszy scenariusz oryginalny - Michael Arndt

Roxie Hart (Renee Zellweger) marzy o byciu gwiazdą, jej idolką jest Velma Kelly (Cathrine Zeta-Jones). Velma jednak niszczy swoją karierę, przyłapuje na zdradzie męża ze swoją siostrą i oboje zabija. Kilka dni później, Roxie oszukana przez swojego kochanka, w akcie desperacji i złości zabija go. Obie panie spotykają się w więzieniu. Velma cały czas czuje się jak gwiazda, Roxie nadal chce być taka jak ona. Jednak dzięki pomocy Mamy Morton (Queen Latifah) a także adwokatowi Billy’emu Flynn’owi (Richard Gere), Roxie staje w centrum uwagi całego Chicago. Jej sława nie trwa długo, bo oto pojawia się kolejna morderczyni – Kitty Baxter (Lucy Liu), która zabiła swojego męża i dwie dziewczyny. Jednak Roxie wymyśla kolejne kłamstwo – mówi, że jest w ciąży. I znów na okładkach wszystkich gazet jest właśnie ona. W całym mieście panuje moda na ‘bycie jak Roxie’, nikt już nie pamięta o Velmie Kelly. Sprawy nabiorą zupełnie innego biegu, gdy dojdzie do procesu Roxie.

„Chicago” to rewelacyjny musical, który otrzymał 13 nominacji do Oskara 2002, z czego otrzymał 6. Świetna muzyka, która gra tutaj główną rolę. Do tego genialne kreacje Renee Zellweger i Cathrine Zety-Jones. Pierwszy raz spotkałem się z taką formułą filmu, gdzie fabuła jest przerywana lub opowiadana w formie muzyk i tańca – bardzo pozytywne zaskoczenie. Najbardziej podobała mi się piosenka, a raczej cały występ, gdy Roxie przychodzi do więzienia - Pop! Six! Squish! Uh Uh Cicero Lipschitz! Mrrr… Generalnie polecam film :)

Moja ocena: 8/10

Na samym początku nieznane jeszcze nam kobiety czyszczą groby. Dalej poznamy je wszystkie. Rajmunda (Penelope Cruz) nastoletnią córką wraca do domu. Dowiaduje się, że jej mąż właśnie stracił pracę. Kobieta jest załamana, bo i tak brała nadgodziny. Następnego dnia wraca z pracy i zastaje zdruzgotaną córkę na przystanku. W domu wydarzyło się coś złego: mąż Rajmundy zaczął się dobierać do córki, a ta w obronie własnej zadźgała go nożem. Jakby tego było mało, zaraz po tym przychodzi wiadomość o śmierci ciotki Pauli, która opiekowała się Rajmundą w dzieciństwie. Ta jednak nie jedzie na pogrzeb, wysyła tam swoją siostrę Sole, która dowiaduje się, że w dzień śmierci duch matki Sole i Rajmundy przyszedł do mieszkającej naprzeciwko Augustiny. Jakby tego było mało, Sole po powrocie do domu znajduje w bagażniku… swoją matkę (Carmen Maura).

Hiszpańskie słowo volver, znaczy tylko, co wrócić. Tak jak matka Rajmundy wraca, aby wyjaśnić pewne sprawy i pokazać, że kilkanaście lat temu to nie ona zginęła w pożarze. Jest to mój pierwszy film reżysera Pedro Almodóvara. Historia, która mogła przytrafić się każdemu. Świat, w którym główną rolę grają kobiety. Rewelacyjna Penelepe Cruz, barwne stroje. Na samym początku filmu odniosłem wrażenie, że film to będzie taki dłuższy odcinek brazylijskiej telenoweli. Po seansie… wrażenie miałem podobne. Owszem, było prawie jak w telenoweli, jednak telenoweli na bardzo wysokim poziomie. Losy bohaterek idą powoli, jednak nie powiem, żeby były nudne i ciągnęły się. Cały film oglądałem tak ‘po prostu’, nudno na pewno nie było. Generalnie, bardzo specyficzne kino – czy obejrzeć? Można, jest dobrze – ja nie żałuję.

Moja ocena: 7+/10

„Prestiż” to opowieść o dwóch magikach. Robert Angier (Hugh Jackman) i Alfred Borden (Christian Bale) to dwa odmienne charaktery. Robert uwielbia występować na scenie, typowy showman, Alfred natomiast woli bardziej skupić się na precyzji swoich sztuczek. Obaj panowie na początku obojętni między sobą, jednak potem zaczną z sobą konkurować. Ich rywalizacja przerodzi się w obsesję bycia lepszym od drugiego. Gdy Borden obmyśla trik o nazwie „Przeniesiony Człowiek”, która zdobywa uznanie wśród publiczności, Angier nie może tego znieść i postanawia odkryć, w jaki sposób jego rywal to wykonuje. Podróżuje po Europie, wydaje fortunę, aby tylko to odkryć. Wysyła nawet swoją kochankę, piękną Olivię (Scarlett Johansson). Wszystko się jednak komplikuje a zakończenie w iście mistrzowskim stylu.

„Prestiż” to ciągła zagadka, łamigłówka, do której podpowiedzi reżyser serwuje nam cały czas, jednak nasz umysł po prostu to pomija. Dopiero pod sam koniec, gdy dostajemy odpowiedź zdajemy sobie sprawę z tego, że była ona w zasięgu ręki.

„Prestiż” to już drugi, po „Iluzjoniście”, film o magikach, który obejrzałem w ostatnim czasie. Utrzymany w podobnej scenerii, jednak, co do fabuły to różni się bardzo. Obsada również jest zupełnie inna, równie dobra jak tam. Ogólnie film ten, jest ciekawy, wciągający i na pewno zaskakujący. W przeciwieństwie do „Iluzjonisty” tutaj pokazywane nam są techniki oszukiwania publiczności, tutaj mamy coś na pograniczu dramatu i thrillera, a tam mamy dramatoromans. Oba filmy są dobre, trudno mi powiedzieć, który jest lepszy, oba ogląda się dobrze, nie jestem w stanie wyłonić faworyta. Generalnie polecam oba filmy. „Prestiż” w Polskich kinach pokazywany jest od 5 stycznia 2007r..

Moja ocena: 8/10

Andrea Sachs (Anne Hathaway) zostaje zatrudniona do najbardziej prestiżowego pisma o modzie – „Runway”. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie to ze Andrea nie wie jak pisze się Gabbana i nie ma zielonego pojęcia o modzie. Jednak nie to jest najgorsze. Andy zaraz po przybyciu do redakcji widzi zamieszanie towarzyszące przybyciu szefowej. Diabeł w spódnicy czy też lodowa królowa, czyli Miranda Priestly (Meryl Streep), stylowa, władcza i przede wszystkim dobra w swoim fachu. Andy od samego początku widzi, że nie będzie łatwo a Miranda jest chyba najbardziej wymagającą szefową na świecie. Wkrótce dziewczyna pozna wszystkie tajniki w pracy „za którą milion innych dziewczyn mogłoby zabić” i przekona się, że nie kariera jest najważniejsza w życiu…

Świetny film, ukazujący przemianę bohaterki po czym jej powrót do normalności, typowa opowieść o kopciuszku, jednak z trochę innym zakończeniem. Trochę śmieszne i nielogiczne jest to, że w filmie non stop podkreślane jest jakim to prestiżowym pismem jest „Runway”, a zatrudniona zostaje dziewczyna nie mająca kompletnie zielonego pojęcia o modzie. W filmie chyba najbardziej zauważalna jest genialna kreacja Meryl Streep jako Miranda, za co została nominowana do Oscara (Najlepsza Aktorka Pierwszoplanowa). Meryl idealna pokazuje bezuczuciowość i perfekcjonizm redaktor naczelnej, ale potrafi także pokazać, że Miranda ma uczucia (pod koniec filmu). Inna świetna kreacja to druga asystentka Mirandy – Emily grana przez Emily Bunt, która nieustannie dąży do rozmiaru ”0”. Jej „I love my job! I love my job!” bawi do łez.

„Diabeł ubiera się u Prady” to ekranizacja bestsellerowej powieści Lauren Weinberger o tym samym tytule. Nie czytałem, jednak po tym filmie nabrałem smaku na tę książkę i myślę, że niedługo przeczytam. Wracając do filmu, jak najbardziej polecam! Idźcie do kin czy wypożyczajcie na DVD, naprawdę warto obejrzeć. Co do oceny, byłoby 10, jednak przez kilka nielogiczności, o których mówiłem muszę odjąć ten jeden punkt.

Moja ocena: 9+/10

• Nicole 2006 - Najlepsza Aktorka Pierwszoplanowa - Meryl Streep
• Nicole 2006 - Najlepsze Kostiumy - Patricia Field