Michał (Maciej Zakościelny) prowadzi spokojne, ustatkowane życie. Jest ambitnym architektem, mieszka w pięknym mieszkaniu, ma romans z koleżanką z pracy, Agatą (Agnieszka Dygant). Pewnego razu do jego mieszkania puka mała Michalina (Julia Wróblewska), która twierdzi, że jest jego córką. Mówi także, że jej matka zostawiła ją tutaj na cały tydzień. Mężczyzna początkowo jest zdezorientowany, odwozi nawet dziewczynkę na policję, jednak w końcu zgadza się nią zaopiekować. Jednocześnie w firmie pojawia się nowa współpracowniczka – Julia (Agnieszka Grochowska) – delikatna specjalistka od ukwiecania wnętrz. Życie Michała zmieni się diametralnie nie tylko za sprawą Michaliny, ale także… Julii, która jak się okaże nie trafiła tu przypadkiem.

Komedia romantyczna w polskim wydaniu, stylizowana na amerykańską. Wszyscy są piękni, grzeczni, kulturalni, bogaci… sztuczni. No właśnie, z deka bija ta sztuczność. Ale ogólnie jako taki odstresowywacz czy zabijacz nudy może być. Po prostu kolejna, polska komedia. Osobiście podobał mi się także utwór przewodni filmy – Goya „Tylko mnie kochaj” – bardzo ładny utwór. A więc, to czy obejrzeć, czy też nie – pozostawiam tylko i wyłącznie Waszej woli. Ja nie żałuję.

Moja ocena: 5/10

Jakiś czas temu poznaliśmy prawdziwą historię Czerwonego Kapturka. I była ona zaskakująca, ciekawa i śmieszna. Teraz dostajemy prawdziwą historię 7 Krasnoludków. I jest ona… Ale po kolei. 7 mężczyzn schowało się w ciemnym lesie i postanowili zostać krasnoludkami – kto myślał, że krasnoludki są małe ten jest w błędzie. Nasi bohaterowie, czyli Szczycik (Maciej Stuhr), Dołek (Paweł Wilczak), Knedel (Robert Makłowicz), Loczek (Jerzy Kryszak), Prezes (Cezary Morawski), Czak (Jarosław Boberek) i Młotek (Zbigniew Suszyński) zostali kiedyś zranieni przez kobiety i zdecydowali się zupełnie od nich odizolować. Jednak ich losy pokrzyżowała piękna Śnieżka (Joanna Jabłczyńska), która ucieka przez złą królową (Katarzyna Figura). Królowa, jak to było w oryginale, zapytała swoje lusterko, kto jest najpiękniejszy na świecie. A te stwierdziło, że… Śnieżka to ‘niezły towar’… I dlatego wysłała Wielkiego Łowczego (Krzysztof Rutkowski), aby złapał dziewczynę. Ten jednak nawala i Królowa sama musi wybrać się po Śnieżkę. Po pojmaniu Śnieżka pozna na zamku swoją miłość, Królewskiego Błazna (Kuba Wojewódzki) a Krasnoludki przyjdą z pomocą pięknej Śnieżce.

Więc tak – między Krasnoludkami a Czerwonym Kapturkiem jest przepaść nie do pokonania. Krasnoludki są nudne, głupie, a czasami aż żenujące. Film się dłuży, śmieszny jest momentami, scenariusz i fabuła leżą. Muzyka też nie powala na kolana. Ale… Tak, oczywiście jest to ‘ale’ – polski dubbing! Film w Polsce pojawił się dwa lata po premierze – ciekawo czemu? No nic, ale polski dubbing jest genialny! Wszystkie żarty idealnie wpasowane w obecną sytuację naszego kraju, naprawdę tylko ze względu na ten dubbing polecam ten film! Lećcie do wypożyczali i bierzecie :D Kolejny raz polscy ludzie od dubbingu się postarali. Aha, i jeszcze coś - nie jest to film familijny... dzieci będą sie na tym nudzić, żartów nie zrozumieją.

Moja ocena: 4/10

Dawno, dawno temu na dzikim zachodzie pojawił się ktoś bardzo zły. Zapragnął on sławy i pieniędzy. Postanowił wybudować kolej, ale żeby to zrobić najpierw musiał zdobyć pola, przez które miałaby przebiegać linia kolejowa. Zdobywa ją w bardzo brzydki sposób – zabija właścicieli. Jednak napotkał problem. Dwie, niesamowicie waleczne kobiety - Maria (Penelope Cruz), wieśniaczka z ostrym temperamentem oraz wykształcona i mądra Sara (Salma Hayek). Pani wymyśliły, że napadną na wszystkie banki, aby Ten Zły nie przejął wszystkiego, najpierw jednak przejdą szkolenie pod okiem byłego grabieżcy banków. Ten Zły bardzo się zdenerwuje i sprowadzi z Nowego Jorku prywatnego detektywa, który ma wytropić panie. Jednak ten, szybko wytropi, kto jest zły i dołączy do dzielnych bandidas.

Podobał mi się ten film. Dowcipny i lekki western z dwoma, pięknymi aktorkami – Penelope i Salmą. Oczywiście jest to typowe kino rozrywkowe, odskocznia od codzienności, ale bardzo fajna odskocznia. Kilka zabawnych gagów, kilka pościgów, ciągłe kłótnie głównych bohaterek spowodowane kontrastowymi charakterami a nawet bullet time(!) znany z Matrixa. Polecam filmik, choćby ze względu na wspomniane wcześniej główne bohaterki, a raczej aktorki w nie wcielające się. Dodam także, że chyba jednym z żartów polskiego dystrybutora był tytuł. Stanowczy niewypał, nie mogło zostać po prostu Bandidas?

Moja ocena: 7+/10

- To, z czym chcesz iść na te banki?
- Z wykształceniem!

- Boże, Wy to One?
- Tak to my.

Carl i Molly biorą ślub. Są szczęśliwi i nic nie jest w stanie naruszyć ich spokojnego, pięknego życia. Nic bardziej mylącego. Przyjaciel Carl’a, Dupree stracił mieszkanie i nie ma się gdzie podziać. I tu z pomocą przychodzi Carl. Dupree wprowadza się do domu nowożeńców naruszając wielokrotnie ich prywatność. Zakochani próbują poradzić sobie z niesfornym lokatorem, jednak ten wydaję się jakby zatrzymał się na etapie dzieciństwa – nie sprząta po sobie, bawi się z dzieciakami na podwórku, jest nieodpowiedzialny. Jakby tego było mało, ojciec Molly nie znosi swojego zięcia i robi wszystko, aby małżeństwo córki się rozpadło. Awansował go w swojej firmie tylko po to, aby ten miał mniej czasu dla swojej żony. Czy mimo to wszystko małżeństwo da sobie radę i przetrwa?

Film niesamowicie nudny. Dłuży się i nuży. Na pewno się spodoba fanom Owena Wilsona (Dupree), ale, jako że nie jestem jego fanem to w ogóle mi się nie podobało. Cały czas myślałem tylko „kiedy to się w końcu skończy?!”, a gdy się skończyło odetchnąłem z ulgą. Na uwagę zasługuje tutaj tylko piękna Kate Hudson (Molly) i właściwie tylko ona. Nic po za tą aktorką mnie tutaj nie zaciekawiło. Humor był denny – nie nazwałbym tego komedią, bo to obraza dla tego gatunku. Jestem na nie – nie polecam, nie radzę tego oglądać. Zróbcie sobie przysługę i pomińcie ten film.

Moja ocena: 2/10 (za Kate Hudson)

„Requiem dla snu” to wstrząsająca opowieść o czterech bliskich sobie osobach. Rzecz dzieje się w Brooklynie. Sara Goldfarb otrzymuje telefon, iż dostała się do teleturnieju. Kobieta jest szczęśliwa, jednak nie jest zadowolona swoim wyglądem. Mimo podeszłego już wieku postanawia odchudzić się a jej celem jest piękna, czerwona suknia. Lekarz przepisuje Sarze kolorowe pigułki – czy pomogą? Harry Goldfarb, syn Sary wraz z dziewczyną, Marion Silver i przyjacielem Tyrone’m C.Love planują jak zarobić więcej pieniędzy, aby mieć na narkotyki. Postanawiają podzielić towar na części i zacząć ich sprzedaż. W szybkim czasie zbijają dużą sumę. Jednak coś zaczyna się psuć. Sara chudnie w zastraszającym tempie, dostawca Harry’ego i przyjaciół zostaje postrzelony a nałóg – czy to na tabletki odchudzające czy na narkotyki rośnie. Co zrobią nasi bohaterowie żeby zdobyć to, bez czego żyć nie mogą? Co będą w stanie poświęcić?

Film wstrząsający. W sposób dosyć drastyczny pokazuje, co może zniszczyć uzależnienie. Nie tylko życie, a może aż życie, ale to, co jeszcze ja zauważyłem to miłość. Uzależnienie może zniszczyć nawet miłość. Harry i Marion na początku tak szczęśliwi potem wszystko się psuje. Wszystko przez narkotyki, przez głód. Film obejrzeć trzeba, z wielu powodów. Główny to na pewno sam film, ale jest też wiele rzeczy, która potrafią zachwycić. Mowa tutaj o muzyce, która jest wprost porażająca. Wpasowuje się idealnie do klimatu filmu. Mowa także o wspaniałym klimacie, atmosferze ciągłego napięcia, zainteresowania i po prostu braku nudy! Film jest genialny, i obejrzeć trzeba! Nie ma innego wyjścia.

Moja ocena: 10/10

Erik jest kuzyn Stiflera, znanego nam z poprzednich częsci serii American Pie. Ma on podobne problemy, co wielu nastolatków w jego wieku – nadal jest prawiczkiem. Jego dziewczyna, Tracy, boi się iść z nim do łóżka. Gdy jednak zdecyduje się na to, przeszkadza im ojciec dziewczyny. Zdesperowana daje swojemu chłopakowi wolną rękę na jeden weekend. A tak się składa że w ten weekend, Eric ze swoimi znajomymi wyruszają do miasteczka studenckiego na coroczny wyścig golasów. Tysiące nagich kobiet, jeszcze więcej niewyżytych nastolatków, dużo piersi, niesmaczne dowcipy, konkurs na najtwardszego penisa, zawał babci z powodu… – to właśnie czeka nas w 5 American Pie.

Przede wszystkim jest dużo gorzej niż pierwowzór, ale i gorzej od 2 i 3. Ale tutaj niespodzianka – lepiej od czwartej części. Powiedziałbym, że nawet dużo lepiej. Nie wiem, dlaczego, ale ta część przypadła mi bardziej do gustu. Jest po prostu kolejnym zapychaczem czasu, ale w gronie znajomych to całkiem dobre kino rozrywkowe. Są lepsze, ale jak ktoś lubi ‘taki’ humor, to się nie zawiedzie. Nie powiem, że polecam, wybór należy tylko do Was.

Moja ocena: 5-/10

  Tyler Gage mieszka na przedmieściach Baltimore. Jest zwykłym, buntowniczym nastolatkiem. Jego przyjaciółmi są bracie, dwaj murzyni. Razem spędzają czas.

   Nora Clark jest tancerką i uczy się w prywatnej szkole. Ma chłopaka, który właśnie wydaje płytę. Jest u progu kariery. Nora musi wymyślić układ choreograficzny, dzięki któremu będzie mogła uczęszczać do wykwalifikowanej Akademii Muzyki i Tańca.

   Któregoś razu, Tyler ze znajomymi trafia na szkołę Nory, postanawiają sobie trochę się zabawić. Demolują i niszczą szkolny teatr. Pech sprawia, że przyłapuje ich ochroniarz, znajomi Tylera uciekają, a on ratując ich sam zostaje aresztowany. Sąd skazuje go na 200 godzin prac społecznych w szkole Nory. Sprzątając i zamiatając Tyler podpatruje jak Nora ćwiczy ze swoimi tancerzami. I tu kolejne zrządzenie losu – znajomy Nory ulega kontuzji, ona szuka kogoś w zastępstwie. I tu przychodzi jej z pomocą Tyler, który bez żadnej szkoły tańczy lepiej niż niektórzy po ich ukończeniu. W ten sposób będą spędzać ze sobą coraz więcej czasu, wymyślą znakomity układ i… :)

Jako że scenariusz jest oklepany – poznają się, zakochają się, poćwiczą a potem na koniec widzimy doskonały i powalający układ, skupię się właśnie na tańcu. I tu się nie zawiodłem, doskonale wszystko zgrane, dobrane, świetna muzyka. Film genialny nie jest, typowe kino rozrywkowe, ale obejrzeć można. Choćby po to, aby popatrzeć jak sobie tańczą. Bo ja lubię taniec, i ten film mi także się podobał. :) Dodatkowo bardzo do gustu przypadł mi plakat filmu.

Moja ocena: 7+/10

I tak oto genialna wytwórnia Pixar stawia przed nami kolejną, przebojową produkcję. Po takich hitach jak „Toy Story”, „Potwory i Spółka” czy „Gdzie jest Nemo?” przyszedł czas na pokazanie życia, w którym istnieją, mówią, myślą i rządzą… samochody. Zygzak McQueen jest sportowym samochodem, który pragnie wygrać Mistrzostwa Złotego Tłoka. I prawie by mu się to udało, gdyby nie to, że jest okropnie uparty. Ta właśnie cecha przeszkadza mu w zdobyciu upragnionego zwycięstwa. Wraz z dwoma innymi samochodami ex aequo zajmują 3 miejsce. Dogrywka ma się odbyć w Kalifornii. Jednak pech sprawia, że Zygzak wyląduje w Chłodnicy Górskiej, okolicy położonej na zapomnianej szosie 66. W szalonej ucieczce przed policją, McQueen demoluję całą drogę – tamtejszy sąd każe mu naprawić drogę. I tak spędzi on 7 dni w malowniczo położonej, górskiej wiosce. Pozna także tamtejszych mieszkańców, m.in. Sally - Porsche 2002, Wójta Hudsona - stary samochód z ciekawą przeszłością oraz Złomka, zardzewiałą ciężarówką holowniczą. Zygzak pozna uczucia takie jak przyjaźń, miłość, odkryje także tajemnicą Hudsona i w końcu skończy zniszczoną drogę.

Opowieść bardzo ciekawa. Jakość i realność animacji na najwyższym poziomie, do tego bardzo ciekawe przesłanie, jak to zwykle bywa w filmach tego typu. Z początku byłem ciekaw czy nie powstanie kolejna szmira typu ‘Roboty’, jednak bardzo mile się rozczarowałem. „Auta” to pełna przyjaźni, zabawy i humoru opowieść o tym, że w życiu liczą się inne rzeczy niż tylko sukces i sława. Nie obyło się bez nudnych kawałków, czy nawiązań czy kalek z innych Pijarowskich produkcji, ale mimo wszystko polecam wszystkim. :)

Moja ocena: 8/10

Garfielda poznaliśmy w 2004. Teraz czas, aby poznać drugiego Garfilelda. John chce oświadczyć się Liz, jednak ta musi wyjechać do Londynu. Nie zastanawiając się długo mężczyzna postanawia wyruszyć za nią, nieświadom tego, że Garfield i Oddie wybrali się z nim. W Londynie jest drugi kot, identyczny jak nasz bohater – Prince XII, spadkobierca wielkiego zamku i potężnej fortuny swojej pani. Prince ma pecha, ponieważ Lord Dargis, krewny zmarłej właścicielki zamku i fortuny, ma chrapkę na to wszystko. Wrzuca Prince’a do rzeki i tym samym przejmuje zamek i pieniądze. Jednak wierny sługa zamku znajduje na ulicy… Garfielda, i myśląc, że to Prince zabiera go i traktuje jak Księcia. Jednak zwierzęta w ogromnym pałacu, których jest tu pod dostatkiem, od razu odkrywają, że to nie ich kochany Książę, jednak udając traktują Garfielda jak Prince’a tylko po to, aby ten został w pałacu, czym samym pokrzyżował plany Dargisa. I tak, niczym z książki ‘Książę i Żebrak’ Książę będzie przez kilka dni zwykłym, domowym kotem, a Garfield poczuje smak królewskiego życia.

Zamiana ról, ten motyw także jest dobrze znany w Hollywood. Generalnie filmik miły dla oka, lubię Garfielda, ale na jednej części można by poprzestać. Była ona zdecydowanie lepsza, bardziej przebojowa. Druga część trochę na siłę, trochę dla pieniędzy. I jeszcze jeden, dosyć denerwujący mnie mankament – nie podobał mi się polski dubbing. Był sztuczny. Filmy animowane z dubbingiem – tak, ale normalne filmy nie – albo napisy, albo lektor. Dubbing moim zdaniem jest o tyle dziwny, że mnie denerwuje, gdy aktorzy coś mówią, machają ustami, a słychać zupełnie, co innego, nie odpowiadającego ruchom ich ust. Nie wiem, może innym to nie przeszkadza, ale mi tak. Tak więc obejrzeć można, ale bez większego zachwytu. :)

Moja ocena: 5/10