‘Nigdy w życiu!’ to filmowa adaptacja ksiązki Katarzyny Grocholi o tym samym tytule. Judyta jest żoną biznesmena, wraz z nim wychowuje córkę, Tosię. Wydaję się ze nic nie zakłoci ich pozornego szczęścia, jednak pewnego ranka, maż Judyty oznajmia że jakaś kobieta spodziewa się jego dziecka. Cały świat Judyty legnie w gruzach, mąż chce rozwodu, w dodatku mieszkania też nie chce zostawić Judycie. Załamana kobieta musi poradzić sobie w nowej sytuacji, i jak widzimy na filmie pójdzie jej to całkiem dobrze.

Miłosna historia, często określana mianem polskiego wydania Bridget Jones. Ciekawa, bardzo dużo wątków humorystycznych i całość opowiedziana w taki bajkowy a zarazem bliski człowiekowi sposób. Co prawda nie czytałem ksiązki, i nie wiem jak się ma film do tego – ale myślę że jest równie dobry jak książka.

Film doczekał się kontynuacji w postaci filmu ‘Ja Wam Pokaże!, jednak ‘Nigdy w życiu’ jest duzo lepsze od swojej następczyni. Polecam film wszystkim bez wyjątku.

Moja ocena: 7/10

Dziesięcioro na pozór obcych sobie ludzi ulewna burza zmusza do zatrzymania się w obskurnym, przydrożnym motelu. Na początku zostaje nam przedstawione, w jaki sposób wszyscy lądują w tym miejscu. Szczęśliwa rodzina, mama, tata i syn, znana aktorka i jej kierowca, dziewczyna na telefon, para zakochanych, która wzięła kilka godzin wcześniej ślub, policjant eskortujący seryjnego mordercę, i właściciel motel – to głowni bohaterowie. Każdy z nich, jeden po drugim będzie ginął w różnych okolicznościach, a zabójca przy każdej ofierze pozostawiał kolejny kluczyk do pokoju – od 10 do 1. Bohaterzy starają się domyśleć, co ich tu sprowadziło, każdy z nich ma swoje tajemnice, i jak się okazuje każde z nich urodziło się tego samego dnia, a nazwiska to nazwy stanów USA.

W kolejne losy wplątany jest jeszcze jeden wątek. Sędzia i adwokaci przyglądają się sprawie seryjnego mordercy, który cierpi na rozdwojenie jaźni. Został on już skazany na wyrok śmierci, jednak pojawiły się nowe dowody i muszą oni jeszcze raz przyjrzeć się tej sprawie. Z biegiem filmu dowiadujemy się, że to, o czym rozmawiają ów ludzie to właśnie ta druga fabuła filmy, sceny z motelu. Okazuje się, że to wszystko jest wymysłem chorej wyobraźni seryjnego mordercy.

Film jest bardzo pokręcony, ale i trzymający w napięciu. Nawet, gdy już jesteśmy pewni, kto jest mordercą i co stanie się dalej – zakończenie jest nieprzewidywalne. Polecam także obejrzeć film dwukrotnie, dużo łatwiej będzie go zrozumieć. Mnie osobiście film podobał się bardzo i lubię tego typu filmy, zaskakujące i trzymające w napięciu.

Moja ocena: 9/10

Kolejna opowieść o Kopciuszku. Jednak tym razem w innej wersji, takiej jakby odmiennej. Poznajemy losy rodziny, a głównie dziewczyny, której ojciec ma fioła na punkcie Grecji. Zbudował dom przypominający Partenon, posłał dzieci do greckiej szkoły, na każdym kroku powtarza, że wszystkie wyrazy wywodzą się z języka greckiego. Dziewczyna dorasta, poznaje chłopaka, rodzi się uczucie. Jednak to właśnie dopiero początek, rodzice dziewczyny, a głownie ojciec całe życie marzył, że córka wyjdzie za greka. Ale jej wybranek oczywiście grekiem nie jest. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby nim został?

Film ciekawy, połączenie Hollywood z Grecją. Co prawda nie ujrzymy tu mega znanych gwiazd, zadziwiających efektów, ale film i tak jest ciekawy. Poznamy Grecje, niektóre jej obyczaje. I w końcu – jak mówi tytuł ujrzymy wielkie, greckie wesele. Ale to dopiero na końcu, najpierw poznać trzeba wszystkie perypetie związane z zaakceptowaniem wybranka dziewczyny przez jej ogromną rodzinę.

Moja ocena: 5/10

„Cube 2” to kontynuacja wielkiego hitu. Jednak ja tegoż hitu nie oglądałem, więc nie mam się jak odnieść. Ale od początku. W takiej śmiesznej kostce zostaje zamkniętych 8 osób. W każdym pomieszczeniu znajduje się 6 wyjść, jednak prowadzą one do następnej, identycznej kostki. Sytuacja beznadziejna, skoro wszędzie jest tak samo to wyjścia nie ma? Jednak niektóre pokoje różnią się od innych. Z biegiem filmu różnic jest coraz więcej, także z biegiem filmu staje się on coraz głupszy. Na samym końcu kompletnie nie wiadomo, o co chodzi. Nie mówię tu, że nie zrozumiałem filmu, tylko tak w nim namieszano, że trudno się połapać. Zakończenie także praktycznie niczego nie wyjaśnia. I tak jak na początku film robił dobre wrażenia, to na końcu byłem już bardzo zniesmaczony.

Nie mówię ‘nie’ takim filmom. Bo było już wiele filmów, w których zamykano jakichś ludzi gdzieś. I były to naprawdę dobre filmy. Jednak ten jest kompletną pomyłką. Nie polecam.

Moja ocena: 3/10

Film, który obok ‘Efektu Motyla’ i ‘Pięknego Umysłu’ powalił mnie na kolana. Chodzi mi tu o ten specyficzny rodzaj filmów – tajemniczy i nie do końca zrozumiały. I chyba to w nim jest najlepsze. Historia opowiada o chłopcu – tytułowym Donnie Darko, – który cierpi na chorobę, coś typu schizofrenia. Widzi on człowieka przebranego za królika, i tenże królik oświadcza mu, że za 28 dni 6 godzin 42 minuty i 12 sekund nastąpi koniec świata. Cały film ukazuje czas przed tym ‘końcem świata’, rozmowy Donniego z królikiem itp.

Żeby zrozumieć film naprawdę trzeba uważnie oglądać. Rozbrajające spojrzenie Jake’a Gyllenhaal’a jako Donniego i ogólnie doskonała gra aktorska tego aktora. Film posiada to, do czego wiele filmów dąży i rzadko im się to udaje - klimat. Klimat filmu, cała jego tajemnicza aura i dodająca smaczku muzyka. Po prostu genialny.

Moja ocena: 10/10

Oj… to był dopiero seans. „Vanilla Sky” to film bardzo intrygujący. Tak naprawdę do końca nie wiadomo, o co w nim chodzi, o czym mówi, nie wiadomo jak się zakończy. Przez pół filmu poznajemy historię Davida, człowieka, który odziedziczył po ojcu bogate wydawnictwo. Wiedzie on lekkie życie, nie zważając na nic. Wszystko zmienia się w dniu jego 33 urodzin, na których poznaje piękna Brazylijkę, Sofię. Następnego dnia ulega on wypadkowi w trakcie, którego ginie jego bliska przyjaciółka, a on sam zostaje oszpecony. Nie zdaje sobie sprawy ze ten wypadek zmienił jego całe życie. W dalszej części widzimy zmianę życia Davida, zaczyna on je doceniać, a jednocześnie zmienia się.

Jak już wspomniałem film jest intrygujący. Przez cały film, aż do zakończenia, czyli jazdy windą z Przewodnikiem nie wiem, „co dalej”. Oglądając pierwszy raz ten film nigdy w życiu nie wpadłbym na takie zakończenie. Zakończenie… w iście Hollywoodzkim stylu, ale jednocześnie bardzo ciekawe zakończenie, a płacz i jednocześnie uśmiech Sofii – wzruszający. W całym filmie naprawdę nie ma, do czego się przyczepić. Wszystko jest tak, jak być powinno – dobra gra aktorów, muzyka, do tego przepiękna Penelope Cruz, i nie gorsza Cameron Diaz – a panie na pewno cieszy Tom Cruise jako David. Pozycja obowiązkowa dla wszystkich kinomaniaków!

Moja ocena: 10/10

Mary jest organizatorką ślubów. Do wszystkiego podchodzi bardzo profesjonalnie, można powiedzieć, że aż za bardzo. Nie ma nawet czasy na właśnie życie osobiste. Jednak pewnego razu życie ratuje jej całkiem przystojny mężczyzna. Coś iskrzy, oboje wybierają się na pokaz filmów. Następnego dnia Mary jest rozpromieniona, czuje ze chyba się zakochała. Jednak nie wszystko złoto, co się świeci – jak się okazuje, kolejnego klienta Mary wychodzi za mąż za… poznanego dzień wcześniej mężczyznę. Dziewczyna jest zawiedzona, czuje się oszukana. Jednak losy potoczą się po jej myśli…

Film lekki, bardzo lekki i miły. Kilka śmiesznych scen, kilka banalnych, kilka nudnych – tak jak to bywa w filmach. W filmie ujrzymy doskonałą grę Jennifer Lopez i Matthew McConaughey’a. Film dobry na wieczorny samotny seans, czy wspólny we dwoje.

Moja ocena: 7/10

- Ledwo cię znam, nie znam imienia twojego ojca, nie wiem czy kiedykolwiek nosiłaś aparat albo kontakty albo okulary, nie mam pojęcia, co sprawiło, że zostałaś koordynatorem ślubów, Mary. Ale znam każdy owal twojej twarzy... i znam każdy błysk złota w twoich oczach, i wiem, że ta noc w parku... była najlepszą rzeczą w moim życiu. Proszę powiedz coś.
- To magnetyzm niedostępnego mężczyzny...

Film opowiada o chłopcu, jego matce i nauczycielu. Travor dostaje pracę domową ze środowiska pt. „Jak zmienić świat na lepsze?”. Wymyśla projekt ‘Podaj dalej’ – polega on na tym, że osoba rozpoczynająca musi komuś pomóc, następnie ta osoba musi pomóc trzem kolejnym itd.

"Po pierwsze - ma to być coś, co naprawdę komuś pomoże Po drugie - coś, czego ktoś nie może zrobić sam Po trzecie - zrobię coś dla kogoś, kto zrobi coś dla kolejnych trzech osób."

Chłopak sądzi, że to nic z tego nie wyjdzie i poddaje się. Przez cały film widzimy dwa główne wątki – jeden to życie Travora z matką, alkoholiczką. Chłopiec chce, aby jego matka związała się z nauczycielem. Drugi wątek tworzy dziennikarz, chce on napisać artykuł o projekcie ‘Podaj dalej’, który o dziwo rozszedł się na cały kraj – widzimy różne sceny, gdzie ktoś pomaga komuś innemu.

Film posiada to, czego wielu filmom brakuje – tzw. drugie dno. Po obejrzeniu całości nie możemy obojętnie odejść od telewizora/komputera. Zostanie w nas przede wszystkim szok, ale i refleksja, chęć zastanowienia się. Dlaczego szok? No właśnie, to, co chyba jest najbardziej szokujące, ale i najlepsze w tym filmie to zakończenie. Nie zdradzę go tu, ale jest naprawdę… Ja osobiście oglądałem film dwukrotnie i moja reakcja była cały czas taka sama – łzy. Owszem, porusza to, co stanie się z chłopcem, ale także dalsze sceny.

Moim zdaniem film trzeba obejrzeć, choćby po to żeby zastanowić się nad czymkolwiek, bo w każdym z nas film wzbudzi inne refleksje.

Moja ocena: 10/10

Niektórzy chyba przywykli do obecnego stanu rzeczy i trudno im zmienić się. No a wtedy wszyscy… wszyscy tracimy. To trudne. Nie można nic zaplanować, trzeba wnikliwie obserwować ludzi, patrzeć uważnie i myśleć za nich, bo nie zawsze sami wiedzą, czego im trzeba. Człowiek może naprawić coś większego niż swój rower, może naprawić osobę.

Rodzice Susanny umieszczają ją w zakładzie psychiatrycznym tylko, dlatego że zrobiła kilka dziwnych, ale normalnych na jej wiek rzeczy – m.in. przespała się z nauczycielem, połknęła znaczną ilość aspiryny… Dziewczyna twierdzi ze nie jest chora, jednak zgadza się zamieszkać w zakładzie. Poznaje tam inne dziewczęta, chociażby Polly, która chciałaby całe życie być dzieckiem, Georginę, która nie umie przestać kłamać, czy w końcu Lisę, której z pozoru nic nie jest, jednak da się u niej zauważyć kompleks wyższości i wyraźny brak uczuć.

Film ukazuje rok z życia Susanny, jej walkę z chorobą, której tak naprawdę nie ma – jednak z czasem… Widzimy także inne przypadki, ale najbardziej zarysowany jest wątek Lisy i jej na pozór silnej osobowości. Bardzo podobały mi się właśnie te dwie postacie – Susanna, grana przez Winonę Ryder, i doskonale zagrana, zimna Lisa przez Angelinę Jolie.

Opowieść ta, jest autentyczną biografią Susanny Kayser, a jednocześnie ekranizacją jej książki. Czasami wydaje się to przynudnawe, jednak jako całość jest bardzo ciekawe.

Moja ocena: 8/10

Film rozpoczyna się wieczorem kawalerskim Bena, na którym jego dziadek z nadmiaru wrażeń dostaje zawału. Komplikuje to nie, co sprawy i Ben nie może lecieć ze swoją partnerką do Sawanah, gdzie odbyć ma się ślub. Następnego dnia wybiera się ona samolotem na miejsce ślubu, jednak tu pojawiają się kolejne problemy – samolot zjeżdża z pasa, lot zostaje odwołany. Mężczyzna poznaję Sarę, z którą będzie zmuszony odbyć podróż do Sawanah. Jednak jakby tego było mało zarówno maszyny, ludzie i siły natury cały czas stają przeciwko niemu i utrudniają mu dojazd na ślub.

Wesoła, lekka komedia. Zaskakujące zakończenie, Sandra Bullock w roli wyzwolonej i wolnej Sary, Ben Afleck jako przyszły mąż oraz Maura Tierney w roli zazdrosnej narzeczonej.

Moja ocena: 7/10