„Kill Bill vol.2” to kontynuacja woluminu pierwszego. Vol.1 pojawił się w 2003 roku, natomiast cztery miesiące później w kinach pojawił się Vol.2. Zaczyna się rozdziałem szóstym, zasadnicza fabuła tyczy się tego samego. Panna Młoda a.k.a. Czarna Mamba (Uma Thurman) kontynuuje swoją zemstę. Po zabiciu Verenity Greek a.k.a. Kobra (Viviva A.Fox) i O-Ren Ishi a.k.a. Mokasyn Dalekowschodni (Lucy Liu) chce wykończyć jeszcze Budda (Michael Madsen), Elle Driver (Deryl Hannah) i samego Billa (David Carradine). Poznajemy jej losy przed makabryczną sceną podczas ślubu, a także wydarzenia po tym. Czarna Mamba zawzięcie realizuje swój plan, nie wie jednak, że jej córka żyje – czy to zmieni to, co sobie zamierzyła na samym początku? Czy dopnie swojego celu zabicia Plutonu Śmiercionośnych Żmij?

Vol.2 to zupełnie inny film niż vol.1. Wydawałoby się, że kontynuacja powinna być utrzymana w co najmniej podobnej konwencji. Jednak tutaj Tarantino znów bawi się z nami zmieniając wszystko, czego doświadczyliśmy podczas częsci pierwszej. Dwójka to przede wszystkim dialogi, rozmowy – nie tak jak w Jedynce walka. Tutaj nie będzie już podobnej masakry jak tam, tutaj główną rolę prócz aktorów odgrywają słowa. Reżyser ponownie żongluje wszystkimi mu dostępnymi technikami realizowania filmu, ponownie miesza fabułę, która jednak jest ściśle związana z vol.1. Jeśli ktoś nie widział vol.1 nie powinien sięgać po vol.2. Oprócz tego, że będzie miał problemy ze zrozumieniem czegokolwiek, to może mu się także wydać to wszystko nudne. Jednak oglądając dwójkę, jako kontynuację wszystko nabiera sensu.

„Kill Bill” jako całość stanowi kilkugodzinną rozrywkę na bardzo wysokim poziomie. Najlepiej poświęcić te kilka godzin, na oglądnięcie całość, dwa filmu pod rząd. Wtedy wszystko ułoży się w bardzo logiczną, spójną całość, co będzie na pewno świetnie wykorzystanym czasem –oczywiście, jeśli mamy dużo wolnego czasu i nie wiemy, co z nim zrobić.

Dobra gra aktorów, świetna Uma Thurman, idealnie dopasowana muzyka, ciekawa koncepcja (m.in. woluminy, rozdziały, nielinearna fabuła, zabawa technikami montażu), nowatorskie przedstawienie znanego w kinie motywu zemsty, to tylko niektóre plusy tegoż filmu. Zdecydowanie polecam!!!

Moja ocena: 8/10

„DOA – Dead or alive” to typowe kino rozrywkowe, bardzo miłe dla oka. Film ten, opowiada o konkursie sztuk walki DOA, w którym wybrani ludzie walczą z innymi wybranymi ludźmi. Poznajemy trzy piękne kobiety, w momencie otrzymania zaproszenia do konkursu i to na nich głównie skupia się calu film.
Pierwsza, Kasumi (Devon Aoki), jest księżniczką gdzieś na Dalekim Wschodzie. Opuszcza swoje królestwo chcąc odnaleźć brata. Jednak zasady tego państewka mówią, że jeśli ktoś je opuści wyda na siebie wyrok śmierci. Kasumi musi uciekać przed czyhającą na jej życie Ayane.
Druga, Tina (Jaine Pressly), to była wojowniczka wrestlingu, spędza życie bawiąc się i korzystając z jego uroków. Dostaje zaproszenie po pokonaniu na wodzie „złych piratów” chcących zdobyć jej luksusowy jacht.
Trzecia, Christie (Holly Valance), moim zdaniem najładniejsza, jest złodziejką. Poznajemy ją, gdy przychodzi do niej policja, która ma nakaz aresztowania. Christie pokazuje, co umie, dzięki czemu ucieka.
I tak wszystkie trzy spotykają się na tajemniczej wyspie, gdzie już na samym początku będą musiały sobie nawzajem pomóc.

Film ten, to głownie walka, sztuki walki, piękne kobiety. Wpleciono też tu – nieudolnie – kilka innych, pobocznych wątków. A więc znajdziemy tu relacje ojcowskocórkowe, chęć okradnięcia sejfu, chęć zawładnięcia nad światem, przelotny romans… Wszystko to, to tylko tło poboczne, całość opiera się głownie na sztukach walki, a jeszcze bardziej na kobietach. Paradujące w samych bikini czy skąpoodziane. Jest kilka scen godnych uwagi – mnie osobiście najbardziej podobała się jedna z pierwszych scen, z Christie i stanikiem ;-) Genialna. Ogólnie rzecz biorąc, DOA to kino rozrywkowe, która ma nas rozbawić, zaciekawić i przede wszystkim odstresować. Można obejrzeć.

Moja ocena: 5/10

„Fight Club” (po polsku ”Podziemny krąg”, co dla mnie jest jakimś żartem…) to film o chłopcach dla chłopców. Dużych. Jack wiedzie na pozór spokojne życie. Całe tempo tego świata wybiło go z rytmu, przez co cierpi na bezsenność. Aby się z tym uporać chodzi na różne spotkania dla osób z problemami – sam oczywiście takich problemów nie ma. Na jednym z ich poznaje Marlę, która również nie ma żadnych problemów, a na spotkania chodzi. Następnie, w czasie jednej z podróży służbowych poznaje Tylera, dokładne przeciwieństwo siebie – młody, piękny, bogaty, nie przejmujący życiem. Dokładnie taki, jakim chciałby być Jack. Drogi obu panów spotkają się, gdy cały dobytek Jacka spłonie w pożarze. Bohater wprowadzi się do ruiny, w której mieszka Tylera, potem oboje założą Klub Walki (Fight Club), w którym spotykać się będą zwykli ludzie, odreagowujący codzienne życie walką na pięści.

'Fight Club' to film na pewno nie dla wszystkich. Trochę brutalny, ale warty obejrzenia. Oprócz ciekawej historii jest też drugie dno. Reżyser pokazuje, że to, co mamy, to, co nas cieszy, może być tylko pozornym szczęściem. Główny bohater rezygnuje z tego – niejako zmuszony, – ale potem nie będzie tego żałował. Wspaniałe role Brada Pitta i Edwarda Hortona. Długi film, ciemne obrazy, klimat, dobre aktorstwo, genialne zakończenie składają się na bardzo dobry film. Zdecydowanie polecam.

Moja ocena: 9/10

„Kill Bill vol.1” to bardzo… dziwne i nietypowe dzieło znanego wszystkim Quentina Tarantino. Najpierw o samej fabule, która skomplikowana nie jest. Panna Młoda (Uma Thurman), której imienia nie znamy, w dniu swojego ślubu zostaje brutalnie pobita zmasakrowana, a jej mąż, a także wszyscy goście – zabici. Kobieta trafia do szpitala w stanie śpiączki, a budzi się z niej po 4 latach. Postanawia zemścić się, zabijając sprawców jej tragedii. Tak się składa, ze wie, kim oni są, gdyż kiedyś, jako Czarna Mamba, należała do ich grupy – Śmiercionośny Pluton Żmij.

Tu się zatrzymam. Film ten to przede wszystkim kunszt reżysera, który bawi się wszystkimi dostępnymi mu technikami. Film podzielił na działy, obraz jest raz czarnobiały, raz kolorowy a w pewnym momencie szary, a jedyne kolory to niebieskie oczy Umy Thurman i jej zielone kolczyki. Tarantino wplótł także do filmu znane, japońskie anime, a na sam koniec wszystkie rozdziały wymieszał tak, że nie ma tu linearnej fabuły. „Kill Bill vol.1” ma dwa woluminy, jak widać w tytule. W „vol.1” poznajemy całą historię Panny Młodej a także zemstę na dwóch wrogach z grupy Śmiercionośnych Żmij – Verenite Greek a.k.a. Kobra (Vivica A.Fox) i O-Ren Ishi a.k.a. Mokasyn Dalekowschodni (Lucy Liu). Obraz zostaje urwany w połowie, gdzie przypuszczam zacznie się „vol.2”.

Film jest trochę brutalny, krew tryska nienaturalnie na prawo i lewo. Jednak sceny walki całkiem, całkiem (dla fanatyków wręcz doskonałe) – jak to bywa w kinie – jeden człowiek potrafi zabić tyle ludzi, ile chce. Tu plusem jest, że nasza bohaterka też czasem obrywa. Dla mnie, drugim dużym plusem jest Lucy Liu – genialna, spokojna, opanowana. W końcowym rozrachunku… Polecam film, osobiście nie żałuję, że obejrzałem.

Moja ocena: 8/10