W dobie filmów, które są puste i nijakie, ale za to efektowne, „Super 8” to powiew świeżości, a może inaczej mówiąc – powrót do korzeni. Tak pisali krytycy, fani trochę psioczyli, że to narzekanie starych zgredów. Potem obejrzeli i sami zaczęli doceniać względy filmu J. J. Adramsa. Potem ja obejrzałem i cóż… wszyscy oni mieli rację. Bo „Super 8” rzeczywiście lepszy jest od tych nowych Transformersów czy innych Latarni czy Kaców, nie mniej jednak niczym nowym nie zaskakuje. To wspomniany już powrót do korzeni i ukłon w stronę takich arcydzieł jak „E.T.” czy „Pogromcy duchów”.

Bohaterami filmu są dzieci, które kręcą swój własny film na konkurs dla młodych talentów. Na ich szczęście/nieszczęście prawie giną w tajemniczym wypadku pociągu na stacji, na której kręcili właśnie scenę. Sam wypadek jak i zawartość wagonów jest owiana tajemnicą. Jakby tego było mało, na następny dzień miasto odwiedza armia amerykańska, która zaczyna przeczesywać miasteczko.

J. J. Adrams rośnie nam na wspaniałego i godnego reżysera, którego możemy postawić na półce obok chociażby Stevena Spielberga. Wszystkiego jego dotychczasowego projekty nie zawiodły, a wręcz przeciwnie – zachwycały. Najpierw jeden z największych fenomenów telewizji – serial „Zagubieni”, potem produkcja świetnego „Projekt: Monster” czy w końcu reset „Star Treka”.

„Super 8” zachwyca swoją zwyczajnością i klimatem dawnych lat. Owszem, mamy tutaj efekty specjalne i inne tego typu sprawy, ale są one tak fajnie pokazane, że nie rażą w oczy, a jedynie urozmaicają film. Historia jest interesująca, prosta i dobrze poprowadzona – nie jakoś strasznie wydumana z milionem miniwątków i niepotrzebnych spraw. Film Adramsa to prosty i urzekający obraz dla wszystkich. Oglądałem go z wielkim zainteresowaniem od początku do końca. Nie rozczarowała mnie ani historia, ani wątki, ani zakończenie.

Wielu młodych kinomanów zapewne wszystko to, co napisałem uzna za wady. Po prostu trzeba docenić tę zwyczajność i prostotę (nie prostactwo). Są ludzie, którzy wolą przeładowane i przerysowane „Transformers 2” (pierwsza część mi się podobała, była w miarę wyważona), są też tacy, co znajdą coś dla siebie i tutaj, i tutaj. Przede wszystkim nigdy nie zgodzę się z tym, że to nudny i nijaki film, że wtórny i niczego nowego nie wnosi. Jeśli pod takim kontem mamy oceniać filmy to 99% obecnego repertuaru kinowego nic nie wnosi. A „Super 8” przywołuje (dla mnie) dzieciństwo, wspomnienia dawnych filmów, starego kina. Naprawdę mi się podobało i polecam całym rodzinom.

Moja ocena: 7+/10

Duncan James zadebiutował w 2009 niesamowicie interesującym filmem pt. „Moon”. I niestety, wystartował z bardzo wysokiego pułapu i wydaje mi się, że trudno będzie mu go przebić. „Kod nieśmiertelności” nie jest zły, ale daleko mu do ideału.

Bohater (Jake Gyllenhaal) budzi się w pociągu, nie wie, dlaczego tu się znalazł. Kobieta siedząca przed nim zachowuje się jakby go znała, ale on jej nie kojarzy. Po ośmiu minutach pociąg wybucha, a mężczyzna budzi się w nieznanej mu jednostce wojskiej. Po chwili wszystko jest jasne – to amerykański (a jakże) eksperyment rządowy, w którym mamy zabawę z czasem.

Po pierwszych ośmiu minutach miałem złe przeczucia. Myślałem, że co chwila będziemy oglądać te same sceny i dupa. Nawet jak będą dodawane nowe wiadomości itd., to już kilka podobnych filmów było (choćby „8 części prawdy”), które nie podołało takiej konstrukcji fabuły. Duncanowi jednak się udało, stworzył film interesujący, który dodatkowo ma trochę głębsze dno. Oglądając stawiamy sobie sami pytania, na które reżyser jednoznacznie nie odpowiada. Bo bohater siedzi we wspomnieniach, ale ma tylko osiem minut na uzyskanie potrzebnych informacji. A co z wpływaniem na dane wydarzenia? Jak daleko można zaingerować, co to tak naprawdę da, czy pomoże w czymkolwiek?

Podobała mi się chemia między Jake’iem Gyllenhallem a Michelle Monaghan. Oboje bardzo ciekawie odtworzyli swoje role, szczególnie Gyllenhall. Obserwuję karierę aktora od kilku lat i każdy film, w jakim grał nie schodzi poza określony, dobry poziom. Wystarczy tu wymienić chociażby ubiegłoroczne „Miłość i inne używki”, ale także bardzo dobre „Bracia”, „Zodiak”, „Transfer” czy „Dowód”. Nawet te wielkie, popcornowo-rozrywkowe kino z jego udziałem jest znakomite – „Książę Persji: Piaski Czasu” czy jeden z moich ulubionych filmów katastroficznych – „Pojutrze”. Widać w nim konsekwencję wyboru filmów, w których gra.

Podsumowując, Duncan stworzył kolejny, dobry film w swojej karierze. Nie przebił debiutu, nie mniej jednak dotrzymuje kroku samemu sobie (jak dziwnie to brzmi). Z zaciekawieniem czekam na kolejne jego projekty. Mam nadzieję, że nie wpadnie we własne sidła tak jak M. Night Shyamalan.

Moja ocena: 7+/10

Ja zdecydowanie i to już na samym początku muszę to napisać (chociaż to dla nikogo nowość nie będzie): filmowcom kończą się pomysły na filmy! I to nic, że niżej tutaj recenzowany film jest na podstawie prozy Philipa Dicka. Już samo to, że po raz kolejny i kolejny ekranizują coś wcale nie napawa optymizmem. No, ale dobra, nie będę już narzekać.

Bohaterem filmu jest David (Matt Damon) polityk, który stara się wygrać wyboru do senatu. Zupełnie przypadkiem odkrywa, że świat stanął w miejscu, a jacyś dziwni ludzie z dziwnymi przyrządami ‘prześwietlają’ jego znajomych. Brzmi dosyć tajemniczo, ale wierzcie mi, nic tu ani tajemniczego, ani… niestety, ciekawego.

Jest to debiut scenarzysty „Ultimatum Bourne’a”, George’a Nolfi. I takie mniej więcej właśnie miałem odczucie – nie tylko, dlatego, że jest tutaj Matt Damon, ale to wszystko miało taką stylistykę, tempo i wygląd jakiejś kruchej podróbki filmów o Jasonie Bourne’ie. Bo owa trylogia to filmy znakomite, a (ciężko mi przechodzi przez klawiaturę ten tytuł) „Władcy umysłów” to nudne mydło i powidło. Brak tu ładu i składu, brak motywu przewodniego czy w końcu czegoś, co najzwyczajniej w świecie by mnie zainteresowało. Historia była bardzo naiwna, by nie powiedzieć głupia. Raz jest tak, a potem nagle zmieniają zdanie i jednak miało być, tak a potem znów na odwrót. Pomieszanie z poplątaniem.

Role Matta Damona oraz Emily Blunt nie przypadły mi do gustu. I nie twierdzę, że to wina aktorów, raczej nie mieli się, w czym wykazać i to mnie dziwi, bo scenariusz do „Ultimatum Bourne’a” był bardzo dobry. Reżyser Nolfi napisał również skrypt do „Ocean’s Twelve” i tam również było, co oglądać. Widać napisanie scenariusza i wyreżyserowanie go to za dużo, dlatego pana, proponowałbym pozostać przy scenopisarstwie. A wam proponuje ten film sobie darować.

Moja ocena: 3/10

Do kina polskiego ma uraz. Po obejrzeniu kilku bzdurnych komedii romantycznych oraz ciągłym męczeniu zapowiedziami kolejnych po prostu odpuściłem sobie wszystko, co polskie. Ostatnimi czasy nadeszły zmiany. Obejrzałem „Jak się pozbyć cellulitu” oraz recenzowaną tutaj „Salę samobójców”. O dziwo, obydwa mi się podobały.

Bohaterem „Sali samobójców” jest Dominik (Jakub Gierszał), który zdecydowanie nie można narzekać na brak czegokolwiek – ma kasę, ma dobrych rodziców (fenomenalna Agata Kulesza oraz Krzysztof Pieczyński), dobrą szkołę, znajomych. Wszystko zaczyna się psuć od pewnego incydentu z kolegą z klasy. Dominik wycofuje się ze społeczeństwa i spędza mnóstwo czasu w Internecie. Poznaje tam tajemniczą Sylwię (Roma Gąsiorowska), która zaprasza go do wirtualnej Sali Samobójców.

Podejście do tematu jest nowe, mało jest filmów o Internecie, a już szczególnie o problemach związanych z nim. W końcu to medium nowe i tak naprawdę nadal odkrywamy, co może z nami zrobić. Film Jana Komasy to na pewno ciekawe podejście do tematu, aczkolwiek momentami zbyt naiwne i mało realistyczne. Bo oto nastolatek zamyka się w pokoju i siedzi tylko przed komputerem. Przerażała mnie bezsilność a raczej zbytnia bierność rodziców Dominika. W końcu nie zauważyli, że siedział tam przez 11 dni, że zrobił sobie krzywdę. W końcu pozwolili mu nie iść na maturę. Drastyczne środki stosują dopiero pod koniec filmu, a to przecież powinni zrobić już dawno.

Również podejście Dominika do Sylwii i własnych problemów – owszem, były poważne, odrzucenie przez grupę, wyśmianie i w ogóle temat homoseksualizmu to raczej trudne tematu, nie mniej jednak szybkość, z jaką Dominik przywiązał się do Sylwii i Sali samobójców była przerażająca. Czy realna? Czy można tak szybko do kogoś się przywiązać? I tak, i nie. Dominik został odrzucony, a Sylwia (i pozostali) go akceptowali, można zaryzykować stwierdzenie, że go rozumieli. Tym samym wszelkie obawy i zupełnie absurdalne sprawy jak przyjaźń przez Internet odchodzą na dalszy plan. Ważne jest tu i teraz: oni mnie rozumieją, więc się ich trzymam. Jednocześnie Dominik cały czas próbuje pomóc Sylwii, sam sobie jednak nie zdaje sprawy, jak dalekie skutki będzie to miało.

W „Sali samobójców” zdecydowanie trzeba pochwalić aktorów – zaczynając od Jakuba Gierszała, który fenomenalnie zagrał Dominika. Jego emocje wyglądały na prawdziwe, często przerysowane, ale takie powinny być. Również Roma Gąsiorowska była świetna, przez większość filmów ‘grała’ głównie twarzą i podołała swojemu zadaniu. I koniec końców – prawdopodobnie najlepsza rola tego filmu, Agata Kulesza grająca matkę Dominika. Wspaniałe, tłumione emocje, narastający strach… Cudo.

I widzicie, tu jest problem. Bo przez cały seans miałem wrażenie jakbym oglądał jakąś fajną, amerykańską produkcję. I gdyby rzeczywiście taki film powstał w USA, grały tam jakieś ciekawe gwiazdy to i pewnie można by tu mówić o Oscarach. Z całej siły trzymam kciuki, aby to ten film reprezentował nas w kategorii „Nieanglojęzyczny film’. Ale niestety, interesujących (bądź zdaniem Polskiej Akademii Filmowej odpowiedniejszych) kandydatów w tym roku jest więcej: „Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł” czy „Bitwa warszawska 1920” to tylko niektóre z nich.

Podsumowując, „Sala samobójców” to bardzo dobry, nie-polski polski film, który ogląda się z zapartym tchem, a po zakończeniu nie wiadomo, co z sobą zrobić. Dotyka poważnych problemów, w lekko przerysowany sposób, ale to nie zmienia faktu, że to produkcja godna obejrzenia.

Moja ocena: 7+/10

Film ten miał prawdopodobnie najbardziej klimatyczny trailer tego roku, a może i dekady (tak moi kochani, dekada kończy się dopiero teraz, jest to przedział czasu 2001-2010, a nie jak rok temu wszyscy stwierdzili 2000-2009). Właściwie to za dużo na nim widać nie było, więcej słuchać.

Bo o to nasz bohater (Ryan Reynolds) został pojmany i zakopany żywcem w drewnianej trumnie. Ma zapalniczkę i telefon komórkowy. Jest zasięg. Okazuje się, że wcale nie tak łatwo jest powiadomić kogokolwiek, że jest się w trumnie, mało, kto wierzył mu w to. A rodzina jak na złość nie odpiera. Co robić, jak się uratować?

Naprawdę miałem wielką ochotę na film i gdy w końcu go obejrzałem – jestem lekko rozczarowany. Po kolei. Na początku jest klimatycznie i daje nadzieję na całkiem udany seans – niestety, z biegiem czasu oraz ujawnieniem motywu, przez który bohater znalazł się w trumnie przestało mi się już podobać. Ale to tylko, dlatego że nie lubię już tego tematu i mam dość czegokolwiek na ten temat (kto mnie czyta, powinien skojarzyć o czym mówię, a kto nie, to będzie miał niespodziankę podczas oglądania filmu). Również były pewne problemy z utrzymaniem tempa… w pewnym momencie powiało nudą. I to tak całkiem mocno. Dopiero pod koniec udało się przywrócić odpowiednie tempo – a zakończenie – zapunktowało u mnie. Było bardzo fajne i przewrotne.

Zaskoczył mnie również sam Ryan Reynolds. Miałem wątpliwości czy podoła – w końcu przez cały film widzimy tylko i wyłącznie go w trumnie. Wszystkie emocje i cała ciężkości filmu została zrzucona na niego. I udało mu się. Niestety, ten rok dla aktorów jest bardzo mocno i nie liczyłbym na jakiekolwiek wyróżnienia, nie mniej jednak od tej roli może się zacząć i mam nadzieję, że lepsi reżyserzy w końcu zaczną go traktować jak dobrego aktora, a nie tylko gagatka do komedii romantycznych. Zagrać to on też potrafi, co udowodnił w tym filmie.

Podsumowując, myślę, że obejrzeć warto. Chociażby żeby się przekonać, co potrafi Reynolds, a także dać się zaskoczyć ciekawym zakończeniem. Ciekawy eksperyment, zabrakło reżyserowi wytrwałości do utrzymania odpowiedniego tempa i przykucia uwagi widza.

Moja ocena: 6/10

Film obejrzałem na niesamowitym telewizorze Philips przy pomocy Blu-Raya również Philipsa - więcej o tym przeczytacie tutaj.

O George’u Clooneyu można by pisać i pisać. Co roku pojawia się w jakimś filmie i nie można obok niego przejść obojętnie. W 2005 roku dostał Oscara („Syriana”) a w 2007 i 2009 był o krok od otrzymania kolejnego („Michael Clayton”, „W chmurach”). Rok 2010 przynosi kolejną zauważalną rolę, ale na nominację nie ma, co liczyć. Film „Amerykanin” poza dobrą rolą wspomnianego aktora nie wyróżnia się niczym, co byłoby godne uwagi.

Bohaterem jest płatny zabójca Jack (George Clooney). Jedna z misji zmusiła go do zabicia ukochanej – po tym ucieka ze Stanów i osiada w małym, włoskim miasteczku. Chce zrezygnować ze swojej pracy. Okazuje się, że wcale nie jest to takie łatwe. Zgadza się przyjąć ostatnie zadanie…

Postać Clooneya jest mocno tajemnicza i skryta, ale jednocześnie dobrze zarysowana. Wszystko to oczywiście sprawa świetnej gry aktorskiej. Clooney po raz kolejny pokazuje, że jest jednym z najlepszych aktorów w Hollywood. Niestety, film jest nudny. Obserwujemy jak płatny zabójca próbuje wieść normalne życie – zaprzyjaźnia się z księdzem, wdaje się w romans z prostytutką… Wszystko to robi się coraz bardziej ciasne, napiętrzone, aż w końcu… nic się nie dzieje. Oczekiwałem jakiegoś spektakularnego zakończenia, czegoś, na co przez prawie dwie godziny nas szykowano. Przynajmniej tak to wyglądało, dawało nadzieję, że to wszystko nie jest tak po prostu bez sensu. A było – zakończenie zawodzi. Mniej więcej w połowie, jak nie wcześniej, można już się domyślić jak to się skończy.

Na uwagę jednak na pewno zasługuje bardzo dobra muzyka Herberta Grönemeyera – gdyby nie ona to chyba bym zasnął. Do tego malownicze, małe miasteczko we Włoszech. Aż chce się tam pojechać, tak ładnie i urokliwie. Anton Corbijn, reżyser, popularny jest raczej z kręcenia teledysków (Nirvana, Metallica, U2) niż z filmów – na swoim koncie ma jedynie ten film i „Control” z 2007 roku. Wygląda na to, że pan reżyser nie potrafi skupić uwagi widza na dłużej – lepiej mu to wychodzi w trzy-cztery minutowych teledyskach.

Podsumowując, nie podobało mi się – George, muzyka, scenografia – razem będzie trzy punkty. A wydawało mi się, że będzie to coś w stylu dwóch wcześniejszych filmów, za które Clooney dostał nominacje do Oscara… nic bardziej mylnego. Nie oglądajcie.

Moja ocena: 3/10

Niesamowitych przeżyć podczas oglądania tego nudnego filmu dostarczył mi wielki telewiozor Philipsa - 46PFL9705H - o którym dużo więcej przeczytacie na moim prywatnym blogu.

Richard Kelly nakręcił w swojej karierze jeden z najlepszych filmów w moim prywatnym (nieistniejącym) ranking najlepszych filmów świata. Mowa o „Donnie Darko”. Później szło mu już gorzej. W 2006 zrobił coś o tytule „Koniec świata” (w oryginale „Southland Tales”), czego niestety nie dałem rady oglądnąć. Po połowie filmu wciąż nie wiedziałem, o co w nim chodzi, przestałem oglądać. Teraz Kelly zrobił „The Box. Pułapka” (pogratulować polskiego tytułu) film prostszy z Cameron Diaz i Jamesem Marsdenem w rolach głównych.

Norma i Arthur Lewis (Cameron Diaz & James Marsden) dostają bardzo dziwną propozycję. Oto w ich domu zjawia się tajemnicze pudełko. Po chwili zjawia się jeszcze bardziej dziwny i przerażający starszy pan, który oznajmia: jeśli wciśniecie przycisk znajdujący się w pudełku dostaniecie milion dolarów, ale jednocześnie ktoś, gdzieś na świecie zginie. Jeśli tego nie zrobicie, nic się nie stanie, taką możliwość otrzyma inne małżeństwo. Na decyzję Lewisowie mają 24 godziny. Co zrobią? Co wy byście zrobili?

„The Box” to takie trochę połączenie zwykłego filmu fabularnego i odjazdu, jaki mieliśmy przy okazji „Donniego Darko”. Niestety, nie jest to połączenie udane. Fabuła nie porywa, owszem jest zrozumiała i nie tak zagmatwana jak przy „Końcu świata”, ale jednak oczekuje się trochę więcej po kimś, kto zrobił kilkukrotnie już przeze mnie wspomniane dzieło. Myślę, że można zaryzykować stwierdzenie, że Richard Kelly strzelił sobie trochę samobója, bo nakręceniu „Donniego Darko”, który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez widzów jak i krytykę, każdy jego następny film jest i będzie rozpatrywany przez pryzmat „Donniego Darko”. To trochę tak jak z M. Night Shyamalan i jego „Szóstym zmysłem”.

Aktorzy próbowali… naprawdę. Aczkolwiek zdeformowania ciała Cameron Diaz nie wybaczę. Diaz i Marsden próbowali zrobić coś z tym filmem, jednak niestety marny scenariusz na nic im nie pozwolił. Za to pochwalić muszę Franka Langellę, który świetnie wcielił się w przerażającego mężczyznę, który wytłumaczył małżeństwu Lewisów działanie tajemniczego pudełka. Być może dużo w jego roli pomogła przerażająca twarz (ucharakteryzowana odpowiednio).

„The Box” ma jednak jedną, całkiem interesującą zaletę. Cała przedstawiona nam historia daje do myślenia. Bo tak jak powyżej zdałem wam pytanie: co byście zrobili w takiej sytuacji? Z jednej strony ktoś zginie, z drugiej jednak nie znamy tej osoby i co nas to obchodzi… Oczywiście to jedno z wielu rozwiązań i możliwych scenariuszy. Jedni mają mniej empatii, inni więcej. Kolejne spojrzenie na tę historię: a jak gdzieś, ktoś dostałby taką możliwość, zdecydowałby się na nią, a ową „uśmierconą” osobą bylibyśmy my bądź ktoś nam bliski? Wiele rozważań i wiele możliwości…

Gdyby Richard Kelly poszedł bardziej w tym kierunku, może nie ku moralizatorstwu, ale na stawianiu pytań oraz nieobrazowym i niebezpośrednim dawaniu odpowiedzi na nie, mógłby powstać naprawdę świetny film. A tak mamy straszne poplątanie dramatu z kinem fantastycznym, gdzie niektóre sceny wydają się być wzięte z kosmosu. Stanowczo jednak zadowala mnie zakończenie – mocne, jasne i odpowiednie. Rekompensuje nam niejako nijaki środek. Czekam jednak na coś przynajmniej w połowie tak mocnego i intensywnego jak „Donnie Darko”, panie Kelly.

Moja ocena: 4+/10

Bruce Willis ostatnimi czasy boryka się z pewnym problemem – nie wie, w czym ma grać. Albo sam wybiera tak źle filmy, albo ma bardzo niedobrego menadżera. „Surogaci” to kolejna pomyłka, w której aktora tej klasy nie powinno być. Ale jest…

W niedalekiej przyszłości (lub dalekiej, jak kto woli) każdy człowiek ma swojego surogata. Jest to taki robot będący ‘ładniejszą’ wersją nas samych. Chodzi sobie po świecie sterowany przez człowieka, który leży w domu i nic nie robi. Surogatów ponoć nie da się zranić, gdy giną w wypadkach, ludzie po prostu dostają nowego. Jednak fabuła filmu mówi, że śmierć jednego z surogatów poniosła za sobą równocześnie śmierć jego właściciela. Do akcji wkracza dwójka agentów FBI – Greer (Bruce Willis) oraz Peters (Radha Mitchell).

Po pierwsze widać tutaj wyraźną inspirację „Avatarem”. Film ten miał premierę jeszcze przed dziełem Camerona, jednak nie przeszkodziło to prawdopodobnie scenarzystom ‘zapożyczyć’ kilka pomysłów. Jak choćby główny wątek, czyli posiadanie swojego ‘lepszego’ odpowiednika. Oczywiście można się bronić, że to tylko zbieg okoliczności, a Avatary u Camerona są niebieskie. Takie czcze gadanie. I doszukiwanie się czegoś wielkiego w tym pustym czymś.

W całym tym rozgardiaszu podobało mi się jedynie zakończenie. Z jednej strony: 1) nareszcie się skończyło; z drugiej: 2) no, tak powinno się skończyć, brawo. W czasie seansu powstaje mnóstwo pytań, których nie ma sensu tutaj pisać, bo i tak odpowiedzi na nie nie uzyskamy. Obraz Jonathana Mostowa (ten który nie do końca sobie poradził z „Terminatorem 3”) to bezwartościowa, zbędna papka. I tu pragnę wytłumaczyć – wiem, że są takie filmy, na które idziemy tylko po to, żeby się rozerwać i które wcale nie muszą nic nowego wnosić, jednak „Surogaci” to szczyt szczytów.

Bruce Willis. Jak napisałem w pierwszym akapicie – błądzi. Jego ostatni, dobry film to chyba dopiero „Sin City” z przed pięciu lat. Jeszcze „Szklana pułapka 4” z 2008 była dobra, jednak to taki typowy dla niego film. Na próżno szukać Bruce’a z „Szóstego zmysłu”, „Pulp Fiction” czy pierwszych „Szklanych pułapek”. Rodriguez, Tarantino – kręćcie „Sin City 2” – Willis was potrzebuje!

Podsumowując, nie oglądajcie tego.

Moja ocena: 2/10

Trzy lata temu premierę miał „Kod Da Vinci”, ekranizacja wielkiego bestselleru Dana Browna. Film wzbudził we mnie mieszane uczucia, historia mogłaby się wydawać ciekawa, jednak została słabo poprowadzona i było po prostu nudnie. „Anioły i Demony” to kolejna książka Browna, ale również film wyreżyserowany przez Rona Howarda na podstawie tejże książki. No cóż, reżyser odrobił pracę domową, bo jest dużo lepiej niż ostatnio.

Akcja rozrywa się na kilka lat przed wydarzeniami w „Kodzie da Vinci”. Tym razem Robert Langdon (Tom Hanks) będzie pomagał Watykanowi. Z laboratorium w Genewie wykradziona zostaje ‘antymateria’, rzecz nad którą naukowcy pracowali od kilkunastu lat, a co miało pomóc w wytwarzaniu energii na przyszłe lata. Wszystko wskazuje na to, że za kradzieżą antymaterii kryją się Iluminaci, historyczna, podziemna organizacja działająca przeciwko Kościołowi. Ukryli oni antymaterię gdzieś w Watykanie i doskonale wiedzą, że jeśli bateria w urządzeniu się wyczerpie dojdzie do olbrzymiego wybuchu, który zniszczy cały Watykan. Jakby tego było mało, na placu św. Piotra tłumy czekają na wybór nowego papieża. Konklawe trwa, a następcy papieża (preferiti) zostali porwani…

Druga część (właściwie to pierwsza, tamta była druga) przygód Roberta Langdona była dużo ciekawsza, żywsza i bardziej wciągająca niż jej poprzedniczka. Oglądało to się jednym tchem, nim się na dobre zaczęło byliśmy już w połowie, a po chwili było zakończenie – swoją drogą bardzo dobre i satysfakcjonujące. Jednak „Anioły i Demony” to nie tylko świetna fabuła i dobrze poprowadzona reżyseria – wrażenie robiły również przepiękna zdjęcia, a także porywająca, momentami mroczna i przerażająca muzyka. Stwarzała ona nastrój i budowała napięcie.

Z wyraźnych nowości mamy tutaj Evana McGregora, który swoją rolę potraktował bardzo poważnie. Oglądało się go dobrze, ale nie żeby to była rola życia. Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz – Robert Langdon chce napisać książkę, jednak aby ją dokończyć potrzebny jest mu dostęp do archiwum Watykanu. Kilkukrotnie jego prośba zostaje odrzucona, jednak teraz, gdy Kościół potrzebuje jego pomocy, Robert w zamian chce móc przejrzeć archiwa. Gdy trafia tam, aby znaleźć wskazówkę, która pomoże mu znaleźć antymaterię, bohater jest niesamowicie zadziwiony, że większość książek jest po łacinie czy innych językach i tu z pomocą mu przychodzi Vittoria Vetra. I teraz moje pytanie – Vittoria jest tu tylko dlatego, że antymateria to m.in. jej dzieło, więc co by było jakby Langdon dostał wcześniej dostęp do archiwów a Vittorii by przy nim nie było? Słownik?

Wracając bezpośrednio do filmu – podobało mi się, dużo bardziej od „Kodu Da Vinci”. Książki Browna nie czytałem, ale filmem Howarda jestem zachwycony. Polecam każdemu jako dobre, wciągające kino rozrywkowe. Spoglądając również wyniki finansowe oby ekranizacji książek Dana Browna, możemy spodziewać się kolejnych…

Moja ocena: 8/10

Oglądając ten film cały czas miałem deja vu. Cały czas nasuwało mi się na usta stwierdzenie – ej! Ja już gdzieś to widziałem. No oczywiście, że widziałem. „Eagle Eye” to się nazywało i było bardzo dobrym filmem. „Echelon Conspiracy” czymś takim nie jest.

Bohaterem filmu jest Max (Shane West), który zajmuje się instalacją systemów alarmowych. Podczas wyjazdu do Bangkoku otrzymuje tajemniczą przesyłkę, w której jest supernowoczesny telefon. Jakby tego było mało ktoś przesyła mu informacje, w których napisane jest jak ma dalej postępować i co robić. A gdy Max się sprzeciwia, telefon ‘udowadnia’, że ma nad nim władzę…

„Echelon Conspiracy” to „Eagle Eye” dla ubogich, niewymagających. Nie ma w nim nic nowego, czego nie widzielibyśmy w „Eagle Eye”, a dodatkowo jest jeszcze głupszy, bardziej tępy i ogląda go się fatalnie. Co prawda Shane West (znany ze „Szkoły uczuć”) radzi sobie całkiem dobrze, to debilizm scenariusza psuje wszystko.

Są tu jakieś tam efekty, jakaś tam historia, ale wszystko to takie nijakie, płytkie i proste, że naprawdę nie chce się tego oglądać. Jakimś cudem dobrnąłem do końca (jak już zaczynam to staram się kończyć oglądanie filmu), ale chyba tylko po to, aby potem wyżyć się na tym czymś w recenzji.

Za reżyserię odpowiedzialny jest Greg Marcks, który stworzył świetną, czarną komedię „11:14”, ale to coś, co tu nazywa się scenariuszem Michael Nitsberg dla którego był to debiut oraz Kevin Elders, który również za bardzo wybitnych dzieł w swojej scenariuszowej karierze nie ma. Wszystko to złożyło się na ten jakże zły film, którego oglądać nie polecam, lepiej obejrzeć drugi raz „Eagle Eye”.

Co ciekawe, system Echelon, który pojawia się w filmie naprawdę istnieje. Jest to największa sieć Wywiadu Elektronicznego stworzona przez USA, Wielką Brytanię, Kanadę i Nową Zelandię, a zarządzany przez amerykańskie NSA – Echelon posiada urządzenia do podsłuchu wiadomości w kanałach telekomunikacji na całym świecie tak więc – jesteście podsłuchiwani! ;D

Moja ocena: 2/10