Maxwell Smart (Steve Carell) jest genialnym analitykiem w amerykańskiej agencji wywiadu o nazwie CONTROL. Przeciwdziała ona tajnej i złowrogiej organizacji KAOS. Bohater zamiast ciągłego studiowania słupków i wykresów wolałby pracować w terenie, jednak nawet mimo wzorowego wyniku na egzaminie, szef CONTROL-u (Alan Arkin) stwierdza, że Max jest zbyt dobrym analitykiem, aby go wysyłać na akcję. Sytuacja ulegnie zmianie, gdy kwatera wywiadu zostanie zniszczona a wszyscy tajni agenci zdemaskowani. Potrzebni będą nowi agenci, a pierwszy w szeregu do tej roli będzie właśnie Maxwell Smart. U jego pojawi się piękna Agentka 99 (Anne Hathaway).

Komedia akcji „Dorwać Smarta” jest niejako parodią filmów o Jamesie Bondzie. Co prawda słysząc słowo parodia wpadam w histerię i nie chcę słyszeć o oglądaniu filmu, który ma cokolwiek z tym wspólnego, jednak w tym przypadku wiedziałem, że będzie inaczej. I rzeczywiście, komedia Petera Segala – twórcy „Grubego i grubszego 2” oraz „50 pierwszych randek” – jest satyrą, która bawi prawdziwym humorem, nowym i wymyślonym. Nie ma tu mowy o dublowaniu i żenującym wyśmiewaniu hitowych filmów jak w przypadku „Komedii romantycznej” czy „Wielkiego kina”. Dowcipy są świetne i dyskretnie nawiązują do twórczości i Agencie Jej Królewskiej Mości.

Steve Carell niejednokrotnie już udowodnił, że jest komikiem wyśmienitym. Zdecydowanie dużo lepszym od Eddiego Murphy’ego czy Adama Sandlera, którzy zdecydowanie pobłądzili w swoich karierach. Carell nie przerwanie od kilku lat pokazuje, że nie ma sobie równych. Kreacje w „Małej Miss” czy „40-letnim prawiczku” należą do jednych z lepszych w jego filmografii, teraz na pewno może do nich zaliczyć tę z „Dorwać Smarta”. Anne Hathaway, znana mi do tej pory głównie z roli w „Diabeł ubiera się u Prady” przeżywa prawdziwy rozkwit, a już dziś wymieniana jest w gronie kandydatek do Oscara za rolę w „Rachel Getting Married”. Tutaj poradziła sobie bardzo dobrze i była idealnym dopełnienia Steve’a.

Podsumowując, „Dorwać Smarta” to kawał porządnej, dobrze zrealizowanej i jeszcze lepiej zagranej komedii akcji, w której dodatkowo możemy doszukiwać się wielu ciekawych smaczków i odniesień do Bondowskiej sagi. Zdecydowanie polecam, rozrywka gwarantowana.

Moja ocena: 7/10

W małym hiszpańskim miasteczku spotykają się głowy wszystkich państw świata. Zachowano najwyższe środki ostrożności. Jednak mimo to dochodzi do zamachu na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nie wiadomo, kto, po co, dlaczego i w jaki sposób. Wybucha panika, potem bomba, ale to dopiero początek. Zamach obejrzymy nie raz, a kilka razy.

Nie wiem, co pił dystrybutor przy tworzeniu tytułu tego filmu, ale ja po prostu ośmiu części prawdy się nie naliczyłem. Może jakąś rozszerzoną wersję miał, a do kin trafiła zredukowana, nie wiem, ale tytuł to pomyłka wielka. Tak czy siak, scenę zamachu i to, co dzieje się po niej ukazane nam są z perspektywy kilku osób, m.in. ochroniarza prezydenta, samego prezydenta, dziennikarki czy turysty. I tych rolach mamy między innymi Dennisa Quiada z jedną miną przez cały film, Matthew Foxa, znanego z „Zagubionych” – bardzo dobrze się spisał. Jest też Sigourney Weaver znana z „Obcego”, czy też laureat Oscara z roku 2006, Forest Whitaker. Każda z tych postaci miała coś w sobie, no może prócz wspomnianego Dennisa Quaida, który minę miał jakby na jeża usiadł. I tak cały czas!

Ukazanie tego samego kilka razy, dla mnie było niesamowicie męczące. Za trzecim czy czwartym razem chciałem już wyłączyć to i dać sobie spokój. Generalnie tylko naprawdę dobre filmy lubię oglądać więcej niż jeden raz i to w odstępie przynajmniej kilkumiesięcznym, a co dopiero mówić, o tym nie za ciekawym filmie i tych samych scenach, co 10 minut? Owszem, do każdego punktu widzenia dodano coś nowego, ale mimo wszystko było to niesamowicie żmudne i koszmarne.

Co do samej fabuły filmu to nie jest źle. Szczególnie końcówka i mało prawdopodobny wyścig – efektowny, ale tego z „Krucjaty Bourne’a” nie przebije. Gdyby nie koszmar, o którym wcześniej mówiłem i brak realizmu to było by nawet znośnie. Pominę już oklepany wątek zamachu na prezydenta, bo to widzieliśmy tysiące razy i niczym nowym ten film się nie wyróżnia.

Podsumowując, film ten to czysta rozrywka bez zbytniego wysilania szarych komórek – obejrzeć i zapomnieć, ewentualnie w ogóle nie oglądać, przecież niczego wielkiego nie stracicie.

Moja ocena: 4/10

Akcja filmu zaczyna się w miejscu, gdzie skończyła się „Krucjata” – w Rosji. Tam ledwo żywy Bourne (Matt Damon) ucieka rosyjskiej policji. Mija 6 miesięcy, Jason zregenerował siły i gotów jest poznać swoją przeszłość i zniszczyć wszystkich, którzy go ścigają. Od pewnego dziennikarza dowiaduje się, że Treadstone, ściśle tajny program operacyjny uległ zmianom. Teraz nazywa się ‘Black Brair’, ma nowy zarząd, ale jego celem nadal jest znaleźć i unieszkodliwić – czytaj: zabić – Bourne’a. Niestety, źródło informacji bohatera ginie, więc wyrusza on do Hiszpanii, gdzie znów może się dowiedzieć czegoś o sobie. Pomocną dłonią okaże się Nicky Parsons (Julia Stiles), była agentka z Treadstrone czy nawet sama Pamela Landy (Joan Allen), której nie podobają się metody pracy nowego szefa, Noah Vosena (David Strathairn).

I tak oto dobrnęliśmy do końca rewelacyjnej trylogii o Jasonie Bournie, które genialnie odegrał Matt Damon. Szukał swojej tożsamości, poszedł na krucjatę i… przyszedł czas na ultimatum. W tej części w końcu większą rolę odegrała Julia Stiles, która jak się okazuje jest bardzo związana z przeszłością bohatera (więcej nie zdradzę!). Film ponownie wyreżyserował Paul Greengrass, przez co ponownie mamy bardzo szybkie sceny akcji, że momentami nie wiadomo, co się dzieje na ekranie. Myślałem, że ktoś mu powie, żeby zwolnił, ale jednak znów się można zgubić. Niemniej jednak, „Ultimatum Bourne’a” jest na poziomie dwóch pozostałych części, może odrobinę lepsze od „Krucjaty”, a cała trylogia to seria filmów akcji, które obejrzeć po prostu trzeba.

Ciekawi mnie również, co dalej. Robert Ludlum, aktor książkowej trylogii, na której podstawie powstały filmy, zmarł w roku 2001. Jednak po jego śmierci, bliski przyjaciel samego pisarza i jego rodziny, Eric Van Lustbader, za ich zgodą, napisał w roku 2004 „Dziedzictwo Bourne’a”, a nie dawno, w 2007, pojawiała się książka „Zdrada Bourne’a”. Czy za rok, dwa, ujrzymy ponownie Jasona Bourne’a na ekranie? Jeśli obsada, reżyser i scenarzysta się nie zmienią, to ja nie mam nic przeciwko.

Moja ocena: 8/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepszy montaż - Christopher Rouse
• Oscary za rok 2007 - Najlepszy dźwięk - Scott Millan, David Parker, Kirk Francis
• Oscary za rok 2007 - Najlepszy montaż dźwięku - Karen Baker Landers, Per Hallberg

• Nicole 2007 - Najlepszy montaż - Christopher Rouse

Pewna kobieta, Jessica Martin (Kim Basinger) odprowadza syna do autobusu szkolnego, wraca do domu i chce czymś się zająć. Nagle do jej domu wchodzą napastnicy, zabijają jej gosposię, a ją porywają. Kobieta nie wie, o co chodzi, myśli, że nastąpiła jakaś pomyłka. Porywacze zamykają ją w jakimś pokoju i na jej oczach rozwalają będący tam telefon. Jednak ta postanawia naprawić go i cudem uda się jej, wykręca jakiś numer i dodzwania się do drugiego bohatera filmu – Ryana (Chris Evans). Ryan to typowy nastolatek, niedawno zerwała z nim dziewczyna i ma nadzieje na powrót. Z początku Ryan nie wierzy w słowa Jessicy, jednak w końcu ulega i postanawia zawieźć swój telefon na policję i dać porozmawiać kobiecie z policjantem. Niestety, na posterunku wybucha bójka i chłopak musi radzić sobie sam.

Mimo iż fabuła filmu wydaje się strasznie głupia, to jednak oglądało się całkiem miło. Trochę dziwi i zastanawia to jak Jessica mogła naprawić owy telefon, skoro uczy biologii i jakiegoś zbytniego przygotowania do tego nie ma. Niemniej jednak udało się jej i akcja jakoś się toczy. Są pościgi, wybuchy, znani aktorzy i szczęśliwe zakończenie. Typowa, hollywoodzka produkcja, która ma zarobić, zadowolić widza i zająć mu trochę czasu rozrywkowym kinem. I tak właśnie jest, odrywamy się od szarej rzeczywistości na ponad półtorej godziny i sobie oglądamy jak Chris Evans lata z Nokią 6600 i próbuje uratować Kim Basinger. Podobało mi się, choć nadzwyczajne to to nie było.

Moja ocena: 6/10

Jason (Matt Damon) i Marie (Franka Potente) żyją na drugim końcu świata, w odległych od USA, Indiach. Cieszą się spokojem od wszelkich rządowych spraw. Jednak Jasona wciąż męczą koszmary, non stop jest uważny i czuje się obserwowany. Pewnego razu Bourne odkrywa, że ktoś go szuka i zaczyna uciekać. W pościgu ginie Marie. Bourne jest zrozpaczony. Musi znów zmienić miejsce zamieszkania, odkryć, kto i dlaczego go szukał, a także, dlaczego chciał go zabić. Bohater ponownie musi zmierzyć się z przyszłością, a także z wciąż otaczającymi go wrogami.

Druga część historii o Jasonie Bourne’ie powołanym do życia na łamach książki Roberta Ludluma dorównuje poprzedniczce. Ponownie dostajemy kawał porządnego kina akcji z mnóstwem zapierających dech w piersiach scen. Akcje, pościgi, strzelaniny… ale i dobra fabuła. Nie jest to kolejny film napakowany byle czym, aby było dużo i głośno. Jest dużo i głośno, ale i ciekawie. Do tego świetna gra Matta Damona i pozostałych postaci. Niestety, jest pewien minus. Zmienił się reżyser, a co za tym idzie, sposób kręcenia filmu. Doug Liman nakręcił pierwszą część profesjonalnie i solidnie, natomiast druga część, nakręcona przez Paula Greengrassa, momentami się gubi. Dokładniej to widz się gubi, a to przez sposób prowadzenie kamery, np. w końcowej scenie pościgu w tunelu praktycznie nie wiadomo, co kto gdzie i jak – tak szybko wszystko się dzieje. Takie są bynajmniej moje odczucia. Niemniej jednak film jest godny polecania mimo tego drobnego mankamentu.

Moja ocena: 8/10

Zostaje znaleziony przez rybaków na środku oceanu. Postrzelony dwukrotnie w plecy, opatrzony przez rybaka budzi się i nie wie, kim jest, gdzie jest i jak się znalazł tam gdzie jest. Jedyna wskazówka, jaka może mu pomóc, to numer konta bankowego w Szwajcarii, który był ukryty w jego udzie. Odwiedza ten bank i sprawdza, co jest na jego koncie. W skrytce znajduje swój dowód tożsamości – Jason Bourne (Matt Damon) – ale nie tylko… Są też inne dowody, z różnych krajów, jest też masa pieniędzy i pistolet. Zagadka robi się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy odkrywa, że potrafi doskonale się bić i umie kilka języków. Jason ma w dowodzie wpisane, że mieszka we Francji. Spotyka młodą Marie St. Jaques (Franka Potente) i proponuje jej, że za „drobną” opłatą zawiedzie go do Francji, do Paryża. Marie zgadza się. I tak Jason postanawia odkryć, jaka jest jego prawdziwa tożsamość.

Zapomniana przeszłość, problemy z identyfikacją, pytania typu „kim ja jestem?” itd. przerabiane były w filmach niezliczoną ilość razy. Tym razem zekranizowano pierwszą, z trylogii książek o Jasonie Bourne’ie, autorstwa Roberta Ludluma. Książek nie czytałem, ale film spisuje się świetnie. Często powielany temat tutaj nabiera odrobiny świeżości, smaczku dodaje postać Marie, świetnie zagrana przez Frankę Potente. Zdawałoby się, że po zawiezieniu Jasona do Paryża mogłaby spokojnie ruszyć dalej, jednak zostaje urzeczona słowami „w końcu jesteś jedyną osobą, którą znam” i to właśnie dzięki tym słowom postanawia nie opuścić bohatera i zmierzyć się z jego przeszłością, ale i przyszłością. Drugoplanowe postacie, to znane twarze – Clive Owen, Julia Stiles czy Chris Cooper. Całość wychodzi obronną ręką i jest świetnym kinem rozrywkowym i pozycją, którą warto obejrzeć i nie martwić się, że będzie to stracony czas.

Moja ocena: 8/10

John McClane (Bruce Willis) ma już dość ciągłych pościgów i ratowania świata. Patroluje sobie jakieś ulice, a teraz pokłócił się ze swoją córką, Lucy (Mary Elizabeth Winstead). Dostaje wezwanie, że ma eskortować pewnego hakera, Matta Farella (Justin Long), z punktu A do punktu B, na przesłuchanie FBI. Myśli, proste zadanie, zrobi i pojedzie do domu. Nic bardziej mylnego. Już w domu Farella, John wie, że nie będzie to proste zadanie, gdyż Matta chce ktoś zabić. Oboje wychodzą z tego żywo i zmierzają do kwatery FBI. Niedługo po tym nieznani terroryści postanawiają zaatakować USA od wewnątrz… wyciągając wtyczkę od prądu. Kraj został zupełnie sparaliżowany.

Przyznam, że poprzednich części prawdopodobnie nie oglądałem, a jeśli tak, to było to bardzo dawno temu – w końcu poprzednia, trzecia część „Szklanej Pułapki” ukazała się 1995 roku, czyli 12 lat temu, a ja miałem wtedy… 6 lat! Ale dość tej prywaty, wracamy do filmu. A tutaj ponad dwie godziny solidnego widowiska napakowanego efektami, wybuchami, pościgami i przeplatanego świetnym humorem i komentarzami Johna McClane’a, czyli, po raz czwarty, Bruce’a Willisa! Z tego opisu może się wydać, że to takie głupie, dali full efektów i to wszystko. Jednak nie, przez 130 minut nie da się oderwać wzroku od filmu, bo ciągle się coś dzieje! Jako całość robi to ogromne wrażenie i po seansie mamy ogromnego banana na ustach. Bynajmniej ja miałem i byłem zadowolony, że film, jako sequel spisał się świetnie! Nie wiem, jakie były poprzednie części (albo nie pamiętam), ale jak tak samo dobre to chyba trzeba to nadrobić. „Szklana Pułapka 4.0” ukazuje również, że bez prądu na świecie zapanowałby chaos. Może w rzeczywistości (mam nadzieję) nie jest tak łatwo przejąć nad wszystkim kontrolę, niemiej jednak jesteśmy uzależnieni od technologii bardziej, niż niejeden narkoman od narkotyków. Polecam ten każdemu, bo jest to solidna rozrywka i dostarcza niezapomnianej zabawy i odskoczni od codzienności.

Moja ocena: 8/10

Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg) jest doskonałym strzelcem. Jednak na jednej z misji stracił swojego przyjaciela i postanowił wycofać się z pracy dla rządu i przejść na emeryturę. Osiadł w malowniczo położonym domku w górach. Odseparował się od wszystkie i wraz ze swoim psem wiedzie spokojne życie. Jednak pewnego razu, odwiedza go pewien pułkownik, Isaac Johnson (Danny Glover), który mówi, że życie prezydenta Stanów Zjednoczonych jest zagrożone, bo ktoś planuje atak na niego. Sęk w tym, że atak prawdopodobnie przeprowadzi bardzo dobry snajper, a Boba zadaniem będzie zaplanowanie tego ataku, tak, aby Secret Service mogli wykluczyć wszystkie możliwe drogi do nieszczęścia. Jednak do ataku dochodzi, a wszystkie podejrzenia skierowane są na Swaggera. Okazuje się, że to pułapka. Bob będzie musiał udowodnić, że nie on chciał zabić prezydenta USA, tylko czy będzie chciał? Mówią, że zemsta jest słodka…

O, i to jest dopiero ciekawy film. Mimo powielania tysiąca schematów, nie nudzi, wciąga i miło się go ogląda (nie czujesz, kiedy rymujesz!). Mark Wahlberg w roli świetnego snajpera jest idealny. W jego cieniu pozostali aktorzy wypadają nieco blado, można nawet powiedzieć, iż jest to film jednego aktora, ale nawet sam tytuł wskazuje, kto w tym filmie gra pierwsze skrzypce. Historia tutaj nam przedstawiona, mimo że wydaje się mało wiarygodna, czy czasami śmieszna, to jednak obejrzeć się da, nawet z przyjemnością. Piękne krajobrazy górskie, czy też pod koniec góry w śniegu (jakiś lodowiec?), dobre sceny snajperskie, czy znakomicie dopasowane i nie przeszkadzające efekty specjalne. Akcja dozowana powoli, stopniowo, co wciąga jeszcze bardziej. Mnie wciągnęło, świetny film, polecam!

Moja ocena: 8/10

Jake (Cedric the Entertainer) budzi się w hotelu. Nie pamięta, kim jest, co tutaj robi, a na dodatek obok leży trup. A ten trup to agent FBI! Dodatkowo znajduje walizkę z całkiem pokaźną sumą. Myśli, że jest prywatnym zabójcą, albo czymś w tym rodzaju. Postanawia uciec. Jednak na dole w hotelu spotyka piękną kobietę, Diane (Nicollette Sheridan, Edie z Desperate Housewives!), która się przedstawia jako jego żona. Zabiera go do wspaniałej posiadłości i mówi mu ze to wszystko jest jego. Jake jednak w porę się orientuje, że Diane ma złe zamiary i chce wydobyć od niego pewne informacje. Ucieka i w małej knajpce poznaje Gnię (Lucy Liu), która mówi, że jest zwykłym dozorcą w firmie produkującej gry, a ona sama jest jego dziewczyną. Jake musi rozgryźć, kto tak naprawdę mówi prawdę i jeszcze przy tym uratować super-mega-ważny chip.

Nudziłem się. Nie cały czas, ale momentami było bardzo nudno. Przeciętna komedia do obejrzenia i zapomnienia. Na uwagę zasługuje Nicollette, która świetnie odegrała swoją rolę, natomiast Lucy Liu również dobra, chociaż czegoś brakowało. Generalnie zachwytu nad filmem nie ma, tak jak niedawno przeze mnie obejrzanym „Norbitem” – już dziś nie do końca pamiętam ten film, tak i z tym będzie za kilka dni. Obejrzeć czy nie, róbcie, co chcecie, ja trochę żałuje straconego czasu, no, ale cóż…

Moja ocena: 4/10

Silvia Broome (Nicole Kidman) pracuje jako tłumaczka w ONZ. Jej życie płynie normalnym torem, aż do pewnego momentu, gdy po pracy wróci do biura tłumaczy po zapomniane rzeczy i usłyszy pewną rozmową. Rozmowę, w której ktoś grozi afrykańskiemu przywódcy, który ma odwiedzić ambasadę ONZ już niedługo i wygłosić przemówienie, które może go uratować przed skazaniem za masowe ludobójstwo. Rozmowa była przeprowadzona w rzadkim języku, który Silvia znała. Owa wizyta zbliża się, a bohaterka postanawia pójść na policję. Całej sprawie, a szczególnie Silivi przyjrzy się agent federalny Tobin Keller (Sean Peen), który dojdzie do bardzo zaskakujących wniosków.

Rzadko spotykany w dzisiejszych czasach gatunek filmu – thriller polityczny. Podobało mi się, trzymało w napięciu. Zamiast wielu wybuchów, postrzałów i tym podobnych mamy tutaj sporo rozmów. I to bardzo rzeczowych, takich, które budują ten film. Obejrzałem ze względu na Nicole Kidman, bo samo słowo polityka by mnie odrzuciło od tego filmu na kilka gigabajtów w cyberprzestrzeń. No i nie zawiodłem się, Nicole była bardzo dobra w tym filmie, Sean Peen również dobry i poprawny. Obraz ten nie ustrzegł się kilku błędów czy niejasności – dla mnie najdziwniejsze było to, jak osoba taka jak Silvia mogła zostać zatrudniona w ONZ. Nie będę zdradzać, o co dokładnie mi chodzi, ale w rzeczywistości chyba bardziej by się takiej osobie przyjrzeli, zanim powierzono by jej, bądź, co bądź, bardzo odpowiedzialne stanowisko. Ogólnie warto obejrzeć, mimo bardzo specyficznego gatunku.

Moja ocena: 8/10