W dobie filmów, które są puste i nijakie, ale za to efektowne, „Super 8” to powiew świeżości, a może inaczej mówiąc – powrót do korzeni. Tak pisali krytycy, fani trochę psioczyli, że to narzekanie starych zgredów. Potem obejrzeli i sami zaczęli doceniać względy filmu J. J. Adramsa. Potem ja obejrzałem i cóż… wszyscy oni mieli rację. Bo „Super 8” rzeczywiście lepszy jest od tych nowych Transformersów czy innych Latarni czy Kaców, nie mniej jednak niczym nowym nie zaskakuje. To wspomniany już powrót do korzeni i ukłon w stronę takich arcydzieł jak „E.T.” czy „Pogromcy duchów”.

Bohaterami filmu są dzieci, które kręcą swój własny film na konkurs dla młodych talentów. Na ich szczęście/nieszczęście prawie giną w tajemniczym wypadku pociągu na stacji, na której kręcili właśnie scenę. Sam wypadek jak i zawartość wagonów jest owiana tajemnicą. Jakby tego było mało, na następny dzień miasto odwiedza armia amerykańska, która zaczyna przeczesywać miasteczko.

J. J. Adrams rośnie nam na wspaniałego i godnego reżysera, którego możemy postawić na półce obok chociażby Stevena Spielberga. Wszystkiego jego dotychczasowego projekty nie zawiodły, a wręcz przeciwnie – zachwycały. Najpierw jeden z największych fenomenów telewizji – serial „Zagubieni”, potem produkcja świetnego „Projekt: Monster” czy w końcu reset „Star Treka”.

„Super 8” zachwyca swoją zwyczajnością i klimatem dawnych lat. Owszem, mamy tutaj efekty specjalne i inne tego typu sprawy, ale są one tak fajnie pokazane, że nie rażą w oczy, a jedynie urozmaicają film. Historia jest interesująca, prosta i dobrze poprowadzona – nie jakoś strasznie wydumana z milionem miniwątków i niepotrzebnych spraw. Film Adramsa to prosty i urzekający obraz dla wszystkich. Oglądałem go z wielkim zainteresowaniem od początku do końca. Nie rozczarowała mnie ani historia, ani wątki, ani zakończenie.

Wielu młodych kinomanów zapewne wszystko to, co napisałem uzna za wady. Po prostu trzeba docenić tę zwyczajność i prostotę (nie prostactwo). Są ludzie, którzy wolą przeładowane i przerysowane „Transformers 2” (pierwsza część mi się podobała, była w miarę wyważona), są też tacy, co znajdą coś dla siebie i tutaj, i tutaj. Przede wszystkim nigdy nie zgodzę się z tym, że to nudny i nijaki film, że wtórny i niczego nowego nie wnosi. Jeśli pod takim kontem mamy oceniać filmy to 99% obecnego repertuaru kinowego nic nie wnosi. A „Super 8” przywołuje (dla mnie) dzieciństwo, wspomnienia dawnych filmów, starego kina. Naprawdę mi się podobało i polecam całym rodzinom.

Moja ocena: 7+/10

Duet Simon Pegg i Nick Frost to jeden z najzabawniejszych teamów w brytyjskim kinie. Najpierw „Wysyp żywych trupów”, potem „Hot Fuzz” – to był ubaw po pachy! I dlatego z tak wielkim zapałem usiadłem do oglądania nowego filmu z ich udziałem pt. „Paul”. Dodatkowo panowie sami napisali do niego scenariusz.

Graham Willy (Simon Pegg) oraz Clive Gollings (Nick Frost) to dwoje wiernych fanów komiksów i wszystkiego, co z nimi związane. Wybrali się na coroczny zjazd takich ludzi jak oni. Odbywa się on w Ameryce. Panowie wynajmują vana i przemierzają Nevadę w celu odwiedzenia najbardziej znanych miejsc rzekomo nawiedzonych przez UFO. Po drodze natrafią na bardzie nieoczekiwanego rozbitka…

Było zabawnie! Panowie spotykają ufoludka (no to nie jest tajemnicą, chyba?) i pan kosmita jest jeszcze gorszy niż główni bohaterowie! W sensie, Pegg i Frost grają podobne postacie, które pokazali w dwóch wyżej wymienionych filmach. To nadal dwóch, wyluzowanych panów po trzydziestce. A Paul to ich taka krzyżówka z wyjściem na pierwszych plan cech negatywnych. Ale cała ta mieszanka daje nam zabawną, lekko sprośną, chamską i nieokrzesaną komedię.

Baa! Jakby tego było mało, pod koniec filmu mamy tak wielki smaczek i tak ogromne nawiązane do innego, bardzo popularnego obrazu, że choćby, dlatego trzeba obejrzeć „Paula”! W owej scenie, gościnnie pojawia się gwiazda, główna bohaterka tego filmu. Więcej nie zdradzę, bo gdy się okazało, o co chodzi (właściwie to jest zakończenie filmu i rozwiązanie fabuły) to pękałem ze śmiechu. Chociażby za to należą się brawa dla Pegga i Frosta, którzy napisali scenariusz. Za reżyserię nie wziął się Edgar Wright (reżyser dwóch wcześniej wspominanych), a Greg Mottola twórca np. „Supersamca” (który mi się nie podobał).

Podsumowując, obejrzyjcie. Nie ma nudy, cały czas coś się dzieje (Paula ściga rząd), a dodatkowo jest bardzo zabawnie. No i te fenomenalne zakończenie. Jeśli podobały wam się „Wysyp żywych trupów” i „Hot Fuzz”, to ten również przypadnie Wam do gustu.

Moja ocena: 7+/10

Duncan James zadebiutował w 2009 niesamowicie interesującym filmem pt. „Moon”. I niestety, wystartował z bardzo wysokiego pułapu i wydaje mi się, że trudno będzie mu go przebić. „Kod nieśmiertelności” nie jest zły, ale daleko mu do ideału.

Bohater (Jake Gyllenhaal) budzi się w pociągu, nie wie, dlaczego tu się znalazł. Kobieta siedząca przed nim zachowuje się jakby go znała, ale on jej nie kojarzy. Po ośmiu minutach pociąg wybucha, a mężczyzna budzi się w nieznanej mu jednostce wojskiej. Po chwili wszystko jest jasne – to amerykański (a jakże) eksperyment rządowy, w którym mamy zabawę z czasem.

Po pierwszych ośmiu minutach miałem złe przeczucia. Myślałem, że co chwila będziemy oglądać te same sceny i dupa. Nawet jak będą dodawane nowe wiadomości itd., to już kilka podobnych filmów było (choćby „8 części prawdy”), które nie podołało takiej konstrukcji fabuły. Duncanowi jednak się udało, stworzył film interesujący, który dodatkowo ma trochę głębsze dno. Oglądając stawiamy sobie sami pytania, na które reżyser jednoznacznie nie odpowiada. Bo bohater siedzi we wspomnieniach, ale ma tylko osiem minut na uzyskanie potrzebnych informacji. A co z wpływaniem na dane wydarzenia? Jak daleko można zaingerować, co to tak naprawdę da, czy pomoże w czymkolwiek?

Podobała mi się chemia między Jake’iem Gyllenhallem a Michelle Monaghan. Oboje bardzo ciekawie odtworzyli swoje role, szczególnie Gyllenhall. Obserwuję karierę aktora od kilku lat i każdy film, w jakim grał nie schodzi poza określony, dobry poziom. Wystarczy tu wymienić chociażby ubiegłoroczne „Miłość i inne używki”, ale także bardzo dobre „Bracia”, „Zodiak”, „Transfer” czy „Dowód”. Nawet te wielkie, popcornowo-rozrywkowe kino z jego udziałem jest znakomite – „Książę Persji: Piaski Czasu” czy jeden z moich ulubionych filmów katastroficznych – „Pojutrze”. Widać w nim konsekwencję wyboru filmów, w których gra.

Podsumowując, Duncan stworzył kolejny, dobry film w swojej karierze. Nie przebił debiutu, nie mniej jednak dotrzymuje kroku samemu sobie (jak dziwnie to brzmi). Z zaciekawieniem czekam na kolejne jego projekty. Mam nadzieję, że nie wpadnie we własne sidła tak jak M. Night Shyamalan.

Moja ocena: 7+/10

Seria o ludziach z dodatkowym genem X, czyli X-menach jest jedną z moich ulubionych w całym uniwersum komiksowym. Jej rozległość, zawiłość i mnogość postaci przebija wszelakie Super-many, Spider-many i tym podobne. I chociaż filmy nie są wybitne (póki, co, najlepszy film komiksowy to „Mroczny rycerz”) to ja je uwielbiam. Trylogia Briana Singera była w miarę równa (chociaż poziom wyraźnie spadł w „Ostatnim Bastionie”), natomiast spin-off „Wolverine” to kompletna porażka. A teraz przyszedł czas na prequel „Pierwsza klasa” w reżyserii Matthew Vaughna, twórcy „Kick-Assa” i „Gwiezdnego pyłu”.

„Pierwsza klasa” opowiada o początkach dwóch głównych bohaterów – Charlesa Xaviera (James McAvoy) (później Profesor X) oraz Erika Lensherra (Michael Fassbender) (później Magneto). Początkowo przyjaciele, później wrogowie. Poznajemy ich losy, które doprowadziły do zniszczenia przyjaźni i opowiedzenia się po dwóch, przeciwnych stronach. Poznajemy również pierwszą generację uczniów Xaviera oraz pierwszych sprzymierzeńców Magneto.

Film Vaughna to nowa świeżość w ekranizowaniu komiksów. Widać inspirację Nolanem, bo podobnie jak w „Mrocznym Rycerzu”, tak tutaj, całość jest bardziej ludzka, rzeczywista niż komiksowa, przerysowana. Reżyser skoncentrował się na dokładnym pokazaniu psychiki bohaterów oraz ich historii niż na efektach specjalnych, pościgach i akcji. To obraz sensacyjny niż fantastyczny. Oczywiście nie znaczy to, że w ogóle zrezygnowano z efektów specjalnych czy z pokazywania mocy X-menów. Nie, nie, to nadal jest, ale pokazane w tak inteligentny i sprytny sposób, że nie razi a zachwyca. Efekty specjalne są tylko tam, gdzie rzeczywiście są potrzebne. Dla reżysera najważniejsza jest historia.

Zdecydowanie najlepszą rolę aktorską w tym filmie stworzył Michael Fassbender w roli Magneto. Rzeczywiście miał dużo do pokazania, bo Magneto to bardzo skomplikowana postać. Nie mniej jednak myślałem, że równie dobrze partnerować będzie mu James McAvoy. Zagrał dobrze, poprawnie, ale Fassbender skradł całe show. Osobiście miło się patrzyło również Rose Byrne pojawiającą się tutaj na drugim planie, jako agentka MacTaggert. Znam ją z genialnego serialu „Damages” i od tamtej pory pokochałem ją bezgranicznie. Ogólnie cała obsada spisała się bardzo dobrze.

Podsumowując, dzieją się dobre rzeczy. Wybrane ekranizacje komiksów nie są już miałkie, nijakie i dziecinne – powstaje kilka naprawdę dobrych, konkretnych i sensownych adaptacji, które ogląda się z przyjemnością. Taki właśnie jest „X-Men: Pierwsza klasa”. Teraz swoje nadzieje pokładam w ekranizacji „Kapitana Ameryki” (sierpień 2011) oraz finale trylogii Batmana w reżyserii Christophera Nolana, czyli „The Dark Knight Rises” (Lipiec 2012).

Moja ocena: 9/10

Ja zdecydowanie i to już na samym początku muszę to napisać (chociaż to dla nikogo nowość nie będzie): filmowcom kończą się pomysły na filmy! I to nic, że niżej tutaj recenzowany film jest na podstawie prozy Philipa Dicka. Już samo to, że po raz kolejny i kolejny ekranizują coś wcale nie napawa optymizmem. No, ale dobra, nie będę już narzekać.

Bohaterem filmu jest David (Matt Damon) polityk, który stara się wygrać wyboru do senatu. Zupełnie przypadkiem odkrywa, że świat stanął w miejscu, a jacyś dziwni ludzie z dziwnymi przyrządami ‘prześwietlają’ jego znajomych. Brzmi dosyć tajemniczo, ale wierzcie mi, nic tu ani tajemniczego, ani… niestety, ciekawego.

Jest to debiut scenarzysty „Ultimatum Bourne’a”, George’a Nolfi. I takie mniej więcej właśnie miałem odczucie – nie tylko, dlatego, że jest tutaj Matt Damon, ale to wszystko miało taką stylistykę, tempo i wygląd jakiejś kruchej podróbki filmów o Jasonie Bourne’ie. Bo owa trylogia to filmy znakomite, a (ciężko mi przechodzi przez klawiaturę ten tytuł) „Władcy umysłów” to nudne mydło i powidło. Brak tu ładu i składu, brak motywu przewodniego czy w końcu czegoś, co najzwyczajniej w świecie by mnie zainteresowało. Historia była bardzo naiwna, by nie powiedzieć głupia. Raz jest tak, a potem nagle zmieniają zdanie i jednak miało być, tak a potem znów na odwrót. Pomieszanie z poplątaniem.

Role Matta Damona oraz Emily Blunt nie przypadły mi do gustu. I nie twierdzę, że to wina aktorów, raczej nie mieli się, w czym wykazać i to mnie dziwi, bo scenariusz do „Ultimatum Bourne’a” był bardzo dobry. Reżyser Nolfi napisał również skrypt do „Ocean’s Twelve” i tam również było, co oglądać. Widać napisanie scenariusza i wyreżyserowanie go to za dużo, dlatego pana, proponowałbym pozostać przy scenopisarstwie. A wam proponuje ten film sobie darować.

Moja ocena: 3/10

Co roku musi powstać przynajmniej jeden film, w którym Amerykanie będą masowo niszczyć swoje miasta. Problem jest zawsze taki, że dobro wygrywa, miasta zostają zniszczone, ale zawsze ktoś przeżyje, odbudują się i takie tam. Jeszcze chyba nie było filmu, w którym by zniszczyli wszystko do końca, ładnie to pokazali i koniec filmu. Oto „Inwazja: Bitwa o Los Angeles”, ostrzejsze podejście do tematu.

Bo o to w Ziemię uderzają meteoryty, ale gdy zbliżają się do powierzchni, trochę zwalniają… w końcu wychodzi na jaw, że Ziemię nawiedzili kosmici, którzy wcale nie chcą rozmawiać, nas poznać i tym podobne. Ich cel jest jeden – pozabijać nas wszystkich i skolonizować naszą planetę. Film to jeden wycinek tej wojny, ukazuje nam jak amerykańskie (a jakże) wojsko będzie walczyć o jedno ze swoich ważniejszych miast – Los Angeles.

Jeśli jeszcze nie oglądaliście, a zamierzacie, to nie czytajcie – krótki zdaniem: podobało mi się średnio.

A teraz idę dalej. Bo owszem, dobre efekty specjalne, sposób podejścia do tematu, też całkiem interesujący (…jak mogłoby się wydawać). Informacje są szczątkowe, tak naprawdę wiemy tylko to, co wiedzą żołnierze. Podążamy za nimi i ich oczami widzimy całą tragedię. Napięcie jest, emocje są, jednak gdzieś mniej więcej po 20-30 minutach zdajemy sobie sprawę, że nic nowego w tym filmie nie będzie. Domyślamy się już zakończenia, wiemy, że wszyscy nie przeżyją. Czyli standardowy, amerykański film katastroficzny. Jest patos, jest patetyczna muzyka, są poświęcenia bohaterów, zwątpienie i ponowne przywrócenie wiary („Zwyciężymy!”).

Ja lubię oglądać takie filmy, głównie po to, by pooglądać sobie ciekawe efekty, zagładę i niszczone miasta, tutaj tego typu scen za dużo nie było. Bardziej można by to uznać za film wojenny, z takim drobnym szczegółem, że najeźdźcami są tutaj kosmici. O nich też tak naprawdę nie wiemy nic – nie wiemy do końca jak wyglądają (tylko oddalone sceny, sylwetki); widzimy ich bronie, pojazdy… momentami przypominało mi to obcych z „Dystryktu 9”, szczególnie Centrum Dowodzenia. Zganić muszę również stronę techniczną – fatalny montaż, trzęsąca się kamera to coś, czego nienawidzę. Owszem, jeśli ten typ montażu jest użyty z rozwagą i ma logiczne wyjaśnienia to tak, ale w tym przypadku po prostu wszystko się trzęsło, aż głowa bolała.

Temat był dobry, można by z tego filmu zrobić naprawdę coś interesującego, problem w tym, że reżyser Jonathan Liebesman nie jest jakiś szczególnie uzdolniony, nie wykazał się jeszcze niczym szczególnym. Nazwałbym go raczej dobrym rzemieślnikiem. Scenarzysta Christopher Bertolini również jeszcze za bardzo się nie napracował. Wszystko to prowadzi do tego, że mieliśmy ładny film, pusty scenariusz i oklepane motywy. Oglądacie na własną odpowiedzialności.

Moja ocena: 4-/10

Ten film mógłby być antyreklamą mówiącą o szkodliwości Red Bulla (no i trochę alkoholu). Oczywiście mówi, o czym innym, ale tak jakoś musiałem zacząć.

Troje dorosłych mężczyzn oraz jeden nastolatek urządza sobie małą imprezkę mocno zakrapianą alkoholem mieszanym z Red Bullem. Ten ostatni, spadając na mechanizmy jacuzzi (do którego panowie wejdą) powoduje, że zwykłe jacuzzi zamienia się w wehikuł czasu. Panowie przenoszą się do lat osiemdziesiątych, i to nie byle gdzie, bo do swojego, konkretnego życia. Co zrobią? Zmienią przeszłość czy odtworzą ją w dokładny sposób i nic nie schrzanią?

Zdecydowanie ten film powinien mieć tytuł „Kac Vegas 2” lub coś w tym stylu. Ewidentnie robiony na fali popularności wspomnianej komedii, podobny poziomem, podobny żartami i toaletowym humorem. Oglądało się miło, ale bez emocji. Znamy już te wszystkie żarty, znamy tych aktorów, znamy podobne historie… Nawet na początku seansu raczej domyślamy się, jakie będzie zakończenie. Film ten jest takim typowym hamburgerem – smaczny i ładnie wygląda – ale i żadnych korzyści nam nie przynosi, nic zdrowego w sobie nie ma, głodu nie gasi.

Tak, więc należy sobie zadać pytanie, czy macie ochotę zjeść jeszcze jednego takiego hamburgera? Czy może wolicie bardziej wytrawne danie… No cóż, ja hamburgery lubię jeść, zarówno te prawdziwe jak i te filmowe. Przecież nie zaszkodzi, a jakoś czas sobie umiliłem. Włącz „Jutro będzie futro”, wyłącz mózg.

Moja ocena: 3/10

Postapokaliptyczny świat, ludzie jak zwierzęta, zniszczona natura, zdemolowane domy i całe miasta… czyli co by było, gdyby… lubię takie filmy. Oto „księga ocalonych”, gdzie cała akcja kręci się wokół jednej książki.

Bohaterem jest Eli (Denzel Washington) który (na początku nie wiadomo dlaczego) ale idzie na zachód. Podróżuje przez wyżej przeze mnie opisany świat – zniszczony, brudny, zdegradowany. I oczywiście na początku nie wiemy nic, lecz z czasem wyjaśnia się, co nie co – aczkolwiek nadal są to informacje szczątkowe. Eli niesie książkę, która jest bardzo ważna dla ludzkości. Niestety, trafia na prowizoryczne miasto, gdzie jego boss (Gary Oldman) stwierdził, że chce tę książkę.

Zdjęcia powalają. Wszystko jest naprawdę mocno zniszczone i za każdym razem robi wielkie wrażenie. Szczególnie nad niebem musieli dużo napracować się w komputerze, bo jest bardzo realistyczny, przerażające i żywe. Przez większość filmu Eli podróżuje przez pustynię, ale gdy już trafia do miasta… Cóż, mogło być odrobinę lepiej, bo czasami praca komputera za bardzo rzuca się w oczy.

Przyczepiłbym się do fabuły – jest bardzo naiwna i rozdmuchana. Szczególnie, gdy już dowiadujemy się, o jaką książkę chodzi. Eli jest niezniszczalny, dużo pić nie musi, o jedzeniu nie wspominając. Już nie powiem nic na temat, że całe Stany przemierza na piechotę, a bandę uzbrojonych złoczyńców pokona jednym paluszkiem. Być może to taka konwencja, a pomaga mu książka, ale ja tego nie łykam. Śmieszyło mnie to, film mnie nie wciągnął. Nie oczekiwałem niczego, zachęciły mnie zdjęcia i zapowiedź, która była bardzo klimatyczny. Ale nic bardziej mylącego, klimatu nie było, a zamiast tego momentami była nuda.

Denzel Washington zagrał bardzo fajnie, może dzięki niemu te patetyczne i nadmuchane teksty nie były aż tak śmieszne, nie mniej jednak to nie dla niego film… Miło też patrzyło się na Milę Kunis. W sumie stracone prawie dwie godziny, nie polecam – mogło być lepiej.

Moja ocena: 4-/10

Richard Kelly nakręcił w swojej karierze jeden z najlepszych filmów w moim prywatnym (nieistniejącym) ranking najlepszych filmów świata. Mowa o „Donnie Darko”. Później szło mu już gorzej. W 2006 zrobił coś o tytule „Koniec świata” (w oryginale „Southland Tales”), czego niestety nie dałem rady oglądnąć. Po połowie filmu wciąż nie wiedziałem, o co w nim chodzi, przestałem oglądać. Teraz Kelly zrobił „The Box. Pułapka” (pogratulować polskiego tytułu) film prostszy z Cameron Diaz i Jamesem Marsdenem w rolach głównych.

Norma i Arthur Lewis (Cameron Diaz & James Marsden) dostają bardzo dziwną propozycję. Oto w ich domu zjawia się tajemnicze pudełko. Po chwili zjawia się jeszcze bardziej dziwny i przerażający starszy pan, który oznajmia: jeśli wciśniecie przycisk znajdujący się w pudełku dostaniecie milion dolarów, ale jednocześnie ktoś, gdzieś na świecie zginie. Jeśli tego nie zrobicie, nic się nie stanie, taką możliwość otrzyma inne małżeństwo. Na decyzję Lewisowie mają 24 godziny. Co zrobią? Co wy byście zrobili?

„The Box” to takie trochę połączenie zwykłego filmu fabularnego i odjazdu, jaki mieliśmy przy okazji „Donniego Darko”. Niestety, nie jest to połączenie udane. Fabuła nie porywa, owszem jest zrozumiała i nie tak zagmatwana jak przy „Końcu świata”, ale jednak oczekuje się trochę więcej po kimś, kto zrobił kilkukrotnie już przeze mnie wspomniane dzieło. Myślę, że można zaryzykować stwierdzenie, że Richard Kelly strzelił sobie trochę samobója, bo nakręceniu „Donniego Darko”, który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez widzów jak i krytykę, każdy jego następny film jest i będzie rozpatrywany przez pryzmat „Donniego Darko”. To trochę tak jak z M. Night Shyamalan i jego „Szóstym zmysłem”.

Aktorzy próbowali… naprawdę. Aczkolwiek zdeformowania ciała Cameron Diaz nie wybaczę. Diaz i Marsden próbowali zrobić coś z tym filmem, jednak niestety marny scenariusz na nic im nie pozwolił. Za to pochwalić muszę Franka Langellę, który świetnie wcielił się w przerażającego mężczyznę, który wytłumaczył małżeństwu Lewisów działanie tajemniczego pudełka. Być może dużo w jego roli pomogła przerażająca twarz (ucharakteryzowana odpowiednio).

„The Box” ma jednak jedną, całkiem interesującą zaletę. Cała przedstawiona nam historia daje do myślenia. Bo tak jak powyżej zdałem wam pytanie: co byście zrobili w takiej sytuacji? Z jednej strony ktoś zginie, z drugiej jednak nie znamy tej osoby i co nas to obchodzi… Oczywiście to jedno z wielu rozwiązań i możliwych scenariuszy. Jedni mają mniej empatii, inni więcej. Kolejne spojrzenie na tę historię: a jak gdzieś, ktoś dostałby taką możliwość, zdecydowałby się na nią, a ową „uśmierconą” osobą bylibyśmy my bądź ktoś nam bliski? Wiele rozważań i wiele możliwości…

Gdyby Richard Kelly poszedł bardziej w tym kierunku, może nie ku moralizatorstwu, ale na stawianiu pytań oraz nieobrazowym i niebezpośrednim dawaniu odpowiedzi na nie, mógłby powstać naprawdę świetny film. A tak mamy straszne poplątanie dramatu z kinem fantastycznym, gdzie niektóre sceny wydają się być wzięte z kosmosu. Stanowczo jednak zadowala mnie zakończenie – mocne, jasne i odpowiednie. Rekompensuje nam niejako nijaki środek. Czekam jednak na coś przynajmniej w połowie tak mocnego i intensywnego jak „Donnie Darko”, panie Kelly.

Moja ocena: 4+/10

Przy okazji recenzji „Moon” pisałem, iż 2009 był świetnym rokiem dla kina Science Fiction. Oto kolejny film, który udowadnia tę tezę. „Pandorum” jest obrazem na pograniczu Sci-Fi i horroru.

Na tajemniczym statku budzi się dwoje astronautów. Nie wiedzą, dlaczego tu są, gdzie jest reszta załogi i co ogólnie się stało, co doprowadziło ich do obecnego stanu. Z czasem przypominają sobie niektóre informacje, jednak idzie im to bardzo mozolnie… Tymczasem na statku jest ‘coś’. Coś, co nie jest do końca przyjaźnie nastawione… Mężczyznom odnaleźć się i przeżyć pomaga równie tajemnicza kobieta.

Nie jest to arcydzieło. Nie jest to film innowacyjny. Ale jest obraz, który w bardzo fajny sposób powiela już znane schematy, który potrafi zaciekawić i po prostu dobrze się go ogląda. Nie powiem, że od razu wiadomo jak się skończy, jednak z czasem się tego domyślamy.

Film potrafi lekko przestraszyć. Tak jak napisałem, jest on na pograniczu Science Fiction oraz horroru. Tak naprawdę oba te składniki zostały bardzo ładnie wyważone, przez co nie siedzimy cały czas jak na szpilkach, a i nie ma czasu na zrobienie herbaty (no chyba, że wciśniemy spację oglądając na komputerze, bądź w telewizji będą reklamy). Tak naprawdę mając do wyboru wiele, przeróżnych odmóżdżaczy, „Pandorum” jest w ścisłej czołówce tych dobrych w tymże gatunku. Zgrabne, wciągające i udane.

Moja ocena: 6+/10