A już myślałem! Panna Portman dostała Oscara i miałem nadzieję, że teraz zacznie grywać tylko w takich ciekawych przedsięwzięciach jak „Czarny łabędź”. A tu dupa. Zagrała w komedyjce „Sex Story” (co za polski tytuł! Oryginał to „No Strings Attached” świetnie oddające treść filmu). I patrząc dalej pokazała się już w „Thorze” i „Your Highness”, może to i będą dobre filmy (nie oglądałem jeszcze), ale nie tego oczekuje po laureatce Oscara.

W całej tej błahej opowiastce chodzi o to, że dwoje znajomych z dzieciństwa spotyka się po latach i postanawia stworzyć coś jakby otwarty związek, a może inaczej mówiąc przyjaźń z bonusami („Friends with Benefits” taki film wchodzi do amerykańskich kin tego lata, hehe), czyli bez żadnych tam kocham cię itp. Tylko idziemy do łóżka i tyle. Oczywiście początkowo wszystko wychodzi całkiem dobrze, ale jak się domyślamy, w końcu pojawi się ta miłość…

Temat ten jest bardzo popularny w Stanach, jest to coś na porządku dziennym, ale jak pokazuje ten film nie do końca się sprawdza. W końcu jedno zakocha się w drugim, bądź któreś znajdzie sobie prawdziwego partnera/kę i zaczynają się schody. Ale nic to, film jest nudny. Nie bawi i jest trochę oklepany. Schemat prosty: swoboda, luz + miłość + problemy + rozwiązanie. A szkoda, zapowiadało się ciekawie, Natalie Portman i Ashton Kutcher na pokładzie… A reżyser Ivan Reitman… Jak ktoś, kto wyreżyserował „Pogromców duchów” (dwie części), „Bliźniaków”, „Juniora” czy „Gliniarza w przedszkolu” - które może arcydziełami nie były, ale przynajmniej bawiły – mógł zrobić taką kichę?

Ze dwie, może trzy zabawne sceny to zdecydowanie za mało. I wszystkie oczywiście w wykonaniu Natalie Portman. Ashton Kutcher raczej miał w tym filmie tylko wyglądać, za bardzo się nie wykazał. Zawiodłem się i żałuję straconego czasu, mogłem sobie lepiej obejrzeć po raz kolejny „Starsza pani musi zniknąć”… (tak mi się skojarzyło, bo dzień przed oglądaniem tego filmu, oglądałem właśnie „Starszą panią…”).

Moja ocena: 2/10

Ekranizacji, wariacji i różnych podejść do dramatu Williama Szekspira „Romeo i Julia” było już mnóstwo. Nie szkodzi. Będzie jeszcze jedno – bajkowe, kolorowe, frywolne. Ale czy udane?

Bohaterami tej bajki są Gnomeo i Julia, którzy żyją w dwóch różnych ogrodach – niebieskim i czerwonym. Oczywiście się nienawidzą, a to pewnie, dlatego że właściciele tychże ogrodów również nie pałają do siebie miłością. Historia jest raczej dla wszystkich (starszych) znana, dzieci będą się świetnie bawić, to w końcu raczej dla nich jeszcze nowość.

Wszystko jest bardzo kolorowe, są tam pokraczne żarciki, językowe niuanse itp. Trochę boli dubbing – widać, że mały to nasz kraj i kończą się nam znane nazwiska, które mogą dubbingować w bajkach. Chodzi mi tu głównie o Cezarego Pazurę, który stworzył przaśny dubbing sepleniącego flaminga. Wszystko by było dobrze, gdyby nie fakt, że brzmiał dokładnie tak samo jak Sid z „Epoki Lodowcowej”. I już w końcu momentami nie wiedziałem, czy oglądam którąś tam część Epoki czy coś innego.

Jest tutaj mnóstwo oklepanych już motywów z powtarzanym do bólu bullet-time’em z „Matriksa”. Żarty nie są interesujące. Niestety, ale dorośli, którzy dotrą na tę bajkę ze swoimi pociechami (bądź rodzeństwem, małymi znajomymi) zanudzą się. Tak jak ja – jedyny motyw, który mi się podobał, to, gdy główny bohater dociera pod pomnik Williama Szekspira – drobne zagranie konwencją oraz wyjaśnienie, dlaczego będzie happy end, skoro go być nie powinno. I tyle. Słabiutka bajeczka, zdecydowanie tylko dla najmłodszych.

Moja ocena: 2+/10

Do kina polskiego ma uraz. Po obejrzeniu kilku bzdurnych komedii romantycznych oraz ciągłym męczeniu zapowiedziami kolejnych po prostu odpuściłem sobie wszystko, co polskie. Ostatnimi czasy nadeszły zmiany. Obejrzałem „Jak się pozbyć cellulitu” oraz recenzowaną tutaj „Salę samobójców”. O dziwo, obydwa mi się podobały.

Bohaterem „Sali samobójców” jest Dominik (Jakub Gierszał), który zdecydowanie nie można narzekać na brak czegokolwiek – ma kasę, ma dobrych rodziców (fenomenalna Agata Kulesza oraz Krzysztof Pieczyński), dobrą szkołę, znajomych. Wszystko zaczyna się psuć od pewnego incydentu z kolegą z klasy. Dominik wycofuje się ze społeczeństwa i spędza mnóstwo czasu w Internecie. Poznaje tam tajemniczą Sylwię (Roma Gąsiorowska), która zaprasza go do wirtualnej Sali Samobójców.

Podejście do tematu jest nowe, mało jest filmów o Internecie, a już szczególnie o problemach związanych z nim. W końcu to medium nowe i tak naprawdę nadal odkrywamy, co może z nami zrobić. Film Jana Komasy to na pewno ciekawe podejście do tematu, aczkolwiek momentami zbyt naiwne i mało realistyczne. Bo oto nastolatek zamyka się w pokoju i siedzi tylko przed komputerem. Przerażała mnie bezsilność a raczej zbytnia bierność rodziców Dominika. W końcu nie zauważyli, że siedział tam przez 11 dni, że zrobił sobie krzywdę. W końcu pozwolili mu nie iść na maturę. Drastyczne środki stosują dopiero pod koniec filmu, a to przecież powinni zrobić już dawno.

Również podejście Dominika do Sylwii i własnych problemów – owszem, były poważne, odrzucenie przez grupę, wyśmianie i w ogóle temat homoseksualizmu to raczej trudne tematu, nie mniej jednak szybkość, z jaką Dominik przywiązał się do Sylwii i Sali samobójców była przerażająca. Czy realna? Czy można tak szybko do kogoś się przywiązać? I tak, i nie. Dominik został odrzucony, a Sylwia (i pozostali) go akceptowali, można zaryzykować stwierdzenie, że go rozumieli. Tym samym wszelkie obawy i zupełnie absurdalne sprawy jak przyjaźń przez Internet odchodzą na dalszy plan. Ważne jest tu i teraz: oni mnie rozumieją, więc się ich trzymam. Jednocześnie Dominik cały czas próbuje pomóc Sylwii, sam sobie jednak nie zdaje sprawy, jak dalekie skutki będzie to miało.

W „Sali samobójców” zdecydowanie trzeba pochwalić aktorów – zaczynając od Jakuba Gierszała, który fenomenalnie zagrał Dominika. Jego emocje wyglądały na prawdziwe, często przerysowane, ale takie powinny być. Również Roma Gąsiorowska była świetna, przez większość filmów ‘grała’ głównie twarzą i podołała swojemu zadaniu. I koniec końców – prawdopodobnie najlepsza rola tego filmu, Agata Kulesza grająca matkę Dominika. Wspaniałe, tłumione emocje, narastający strach… Cudo.

I widzicie, tu jest problem. Bo przez cały seans miałem wrażenie jakbym oglądał jakąś fajną, amerykańską produkcję. I gdyby rzeczywiście taki film powstał w USA, grały tam jakieś ciekawe gwiazdy to i pewnie można by tu mówić o Oscarach. Z całej siły trzymam kciuki, aby to ten film reprezentował nas w kategorii „Nieanglojęzyczny film’. Ale niestety, interesujących (bądź zdaniem Polskiej Akademii Filmowej odpowiedniejszych) kandydatów w tym roku jest więcej: „Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł” czy „Bitwa warszawska 1920” to tylko niektóre z nich.

Podsumowując, „Sala samobójców” to bardzo dobry, nie-polski polski film, który ogląda się z zapartym tchem, a po zakończeniu nie wiadomo, co z sobą zrobić. Dotyka poważnych problemów, w lekko przerysowany sposób, ale to nie zmienia faktu, że to produkcja godna obejrzenia.

Moja ocena: 7+/10

Nie mam zielonego pojęcia jak niektórzy to robią, ale dla przykładu taka Jennifer Lopez, odkąd postanowiła zostać aktorką, konsekwentnie w każdym filmie gra tę samo rolę. Nie mam również pojęcia, dlaczego za każdym razem mi się to podoba. Może to magia J.Lo?

Zoe (Jennifer Lopez) dochodzi do wniosku, że już na pewno nie znajdzie sobie odpowiedniego faceta, który dodatkowo będzie chciał mieć dziecko w miarę szybko. Postanawia skorzystać z metody in vitro. Pierwsza próba – i voila – oto bohaterka spodziewa się dziecka. Problem w tym, że opuszczając klinikę wpada na mężczyznę, który wyraźnie jest nią zainteresowany. A ona nim. Co teraz, skoro dziecko już w drodze?

Jedna z dwóch komedii romantycznych tego roku, gdzie promowane jest sztuczne zapłodnienie (obok „Tak to się teraz robi”). Nie tak bezczelna i otwarta jak „Tak to się teraz robi” – tam postanowiono bardziej na motyw komedii, w tym przypadku bardziej na romans. Jest subtelniej, co nie znaczy nudniej. Jak już na wstępie napisałem, nie mam pojęcia, co robi Jennifer Lopez, ale ten film mi się po prostu podobał. Był prosty, korzystał z wielu schematów, ale widocznie tak dobrych i utartych, że ja nie mam nic przeciwko.

Dodatkowo – wiecie, że Jennifer Lopez ma 41 lat? No właśnie. Tak wiem, że tam w Hollywood pewnie wydaje mnóstwo pieniędzy, aby wyglądać jak wygląda, ale nadal – olśniewająco. Wracając jednak do jej kariery aktorskiej – mogłaby spasować, owszem, nie najgorzej jej to wychodzi, ale w 2010 miała wydać płytę zatytułowaną „Love?” ale nic z tego nie wyszło. Nikt nie wie, dlaczego. Wiele piosenek wyciekło do Internetu, większość była zachwycająca („Louboutins”, „Hooked on You”, „Everybody’s Girl” i wiele innych), a krążka jak nie było tak i nie ma. Teraz premiera ponoć ma się odbyć w 2011, ale 2011 to będzie powrót popowych gigantów (Britney Spears, Lady Gaga, Beyonce) więc nie wiem jak ona się w tym odnajdzie.

Jeśli jednak chodzi o „Plan B” to podobał się mniej więcej na równi z „Tak to się teraz robi”. No ten drugi miał Jennifer Aniston no, ale… Wydaje mi się, że tak filmy ogląda się nie dla fabuły, a dla danego aktora czy aktorki. No przecież film z Aniston to będę każdy łykać jak leci… Z Lopez pewnie też. Enjoy.

Moja ocena: 5+/10

Wesołych Świąt !

To był wspaniały rok dla Sandry Bullock. Dwa znakomite filmy, za które otrzymała nominacje do Złotych Globów („Narzeczony mimo woli” oraz „The Blind Side”). Za ten drugi Globa odebrała, a teraz jeszcze jest nominowana do Oscara – i mówi się, że może pokonać Meryl Streep. O tym przy okazji recenzji tamtego filmu, a teraz skupmy się na lżejszej roli – zabawnej komedii „Narzeczony mimo woli”, gdzie u jej boku zagrał Ryan Reynolds.

Margaret Tate (Sandra Bullock) to coś na kształt Meryl Streep z „Diabeł ubiera się u Prady” – czyli zła szefowa, której wszyscy się boją. Jej asystentem i drugą ręką jest Andrew Paxton (Ryan Reynolds). Sprawy potoczą się tak, że Margaret będzie musiała poślubić Andrew, bo jeśli nie, to zostanie deportowana do sąsiedniej Kanady. Na nieszczęście kobiety, rodzina chłopaka jest bardzo zżyta ze sobą, a ślub to wielkie wydarzenie…

Zdecydowanie nie oczekiwałem niczego nowego po tym filmie. Baa, wiedziałem jeszcze przed seansem jak się skończy. Nie mniej jednak sam seans sprawił mi dużą przyjemność, oglądało się znakomicie, śmiałem się niejednokrotnie. Duży udział w tym miała właśnie Sandra Bullock, która wybornie odegrała swoją rolę. Może nie jest to dokładnie ten sam geniusz, co Meryl w wyżej wymienionym filmie, jednak porównania na pewno nie są bezpodstawne. Swoją drogą Reynolds też nieźle się spisał, raz tworzyli udany duet, Swoją drogą a reżyserka Anne Fletcher rozkręca się. Zaczęła reżyserię „Step Up’em”, po czym wyreżyserowała udane „27 sukienek”, a teraz to. Oby tak dalej.

„Narzeczony mimo woli” to – śmiało mogę to powiedzieć – odgrzewany kotlet, jednak podany na ładniejszym talerzu i w nowej restauracji. Ekskluzywnej i wyrafinowanej. Tą znaną historię podano nam w tak świetnym opakowaniu, że całość zleci nam szybciej niż mogłoby się wydawać. A i uśmiech z twarzy nie schodzi. Dodatkowo, gdy już „gołąbki” wyruszą do rodziny Andrew, możemy podziwiać piękną scenerię Alaski. Jest, na co popatrzeć. Inna sprawa – że jakkolwiek zły byłby ten film, moje uwielbienie do Sandry Bullock przyćmi błędy i dziury w scenariuszu – czego tutaj jednak robić nie muszę, bo film Anne Fletcher to zgrabna historia, która uniknęła jakichś większych błędów, dłużyzn czy zwyczajnej nudy.

Podobało mi się. Bardzo – ocena będzie wysoka, a tutaj właśnie napiszę: polecam Wam. Warto obejrzeć chociażby po to, aby się pośmiać. Ot, kolejna komedia romantyczna w najbardziej pozytywnym znaczeniu tych dwóch słów – i komedia (zabawna, śmieszy!) i romantyczna (jest miłość, nie patetyczna i rozbuchana, a nieoczekiwana i prosta, momentami nawet wzruszająca).

Moja ocena: 7+/10

Miłością do Jennifer Aniston pałam od zawsze. Ludzie podzielili się na “team Aniston” oraz “team Jolie”, od kiedy obie biły się o Brada Pitta. Ja tam obydwie uwielbiam i do żadnego teamu nie należę. Miłością do Aniston ostatnimi czasy zacząłem pałać jeszcze bardziej, ponieważ postanowiłem od nowa obejrzeć wszystkie sezony „Przyjaciół”. W czasie seansu filmu „Dorwać byłą” byłem mniej więcej w połowie, dziś zakończyłem oglądanie tego ponadczasowego serialu, a Aniston wielbię i wielbić będę zawsze (…jak i pozostałą piątkę „Friendsów”, nałogowo zacząłem oglądać ich wszystkie późniejsze filmy). Dobra, ale to nie miejsce na pisanie o tym, oto komedia „Dorwać byłą”.

Milo (Gerard Butler) oraz Nicole (Jennifer Aniston) byli kiedyś małżeństwem. Rozstali się w kłótni i dziś każde z nich prowadzi swoje życie. On jest łowcą głów, ona dziennikarką. Los sprawia, że kolejnym zadaniem Milo ma być właśnie Nicole. A ta właśnie trafia na świetny temat, który może okazać się dla niej żyłą złota…

„Dorwać byłą” to standardowa, aczkolwiek zabawna komedia. Duża zasługa w tym głównych aktorów, którzy już chyba na dobre zagościli w repertuarze komediowym (szczególnie Aniston…). Atrakcyjny jest również drugi plan, który wypełnia lukę, gdy Gerard i Aniston nie wiedzą, co dalej mają zrobić. Akcja nie wlecze się, można nawet rzec, że stosunkowo szybka, przez to zabawa jest przednia. Morał filmu jest oczywisty, stara miłość nie rdzewieje, a takie rozwód czy rozstanie to czasem nawet na dobre może wyjść – jeśli oczywiście jest miłość.

Po raz kolejny mamy tu zderzenie idioty z pięknotką. Naprawdę, gdyby ktoś chciał pisać pracę licencjacką/magisterską na ten temat, to miałby tyle filmów do wyboru, że szok. Milo, co chwila wyzywa swoją byłą, że to zimna suka, że to praca ważniejsza, że to i tamto… ona nie pozostaje mu dłużna – oprócz tego, że musi wyglądać ładnie i nienagannie, zarzuca mu, że jest głąbem, kretynem i się nie myje. Koniec końców chyba każdy wie jak to się skończy. I może to i dobrze, takie zakończenia raczej oczekujemy po takich filmach.

„Dorwać byłą”, komedia Andy’ego Tennanta, specjalisty od komedii romantycznych („Nie wszystko złoto, co się świeci”, „Hitch”, „Dziewczyna z Alabamy”) spodoba się, jeśli ktoś ma ochotę na właśnie taką prostą, efektowną i szybką komedię. Do wyłączenia mózgu, odpoczęcia, obejrzenia i zapomnienia. Tylko tyle, albo aż tyle. Jak kto woli, mnie się tam podobało. Aniston ♥

Moja ocena: 6/10

Istnieje stara, irlandzka tradycja, że w roku przestępnym, 29 lutego kobieta może oświadczyć się mężczyźnie (jakby nie patrzeć, to przecież kobiety tak walczą o równouprawnienie, że taka możliwość powinna istnieć zawsze, no, ale…). I właśnie ta tradycja będzie główną osią nowego filmu z Amy Adams w roli głównej.

Bo oto Anna Brady (Amy Adams) idealna, ułożona i z zaplanowanym życiem na kolejne tygodnie postanawia wyruszyć do Irlandii, gdzie właśnie znajduje się jej chłopak. Koleżanka bohaterki widziała, jak mężczyzna wychodził ze sklepu z biżuterią to też wywnioskowała, że pewnie się jej oświadczy. Tak się nie stało, to też dziewczyna bierze sprawy w swoje ręce. Niestety, podróż do Irlandii nie będzie taka prosta.

Amy Adams po kilku naprawdę dobrych rolach („Zaczarowana”, Oscarowa „Wątpliwość”, „Julie i Julia”) postanowiła przejść na lżejszy repertuar. Bardzo lżejszy. „Oświadczyny po irlandzku” to prosta, to bólu oklepana komedia romantyczna, jakich wiele. Ale! Ogląda się ją miło, po prostu, jeśli ktoś lubi ten gatunek, to nie zawiedzie się. Jest para. Nie ma pary. Nie było miłości. Jest miłość. I oczywiście kontrast – ułożona + cham/prostak. No cóż, skoro taki motyw sprawdza się dobrze, to, dlaczego by go nie używać, aż się kompletnie przeje ludziom?

Dodatkowym i właściwie chyba najlepszym motywem tej komedii jest Irlandia. Mamy możliwość podziwienia pięknych widoków tego kraju, a także poznania wielu ciekawostek, wierzeń i stereotypów na jego temat. Niewątpliwie ostatnimi czasy mamy komedie, które – oprócz standardowego motywu – przemycają nam po drodze wycieczki po malowniczych krajach (była już Grecja, Rzym, Irlandia…)

Podsumowując, sprawna, dobrze nakręcona i zagrana komedia romantyczna, która idealnie wpisuje się w swój gatunek. No i Amy Adams.

Moja ocena: 5/10

Na samym początku – zdrowych, ciepłych, szczęśliwych świąt Bożego Narodzenia. Najedzcie się, wypocznijcie. A w nowym roku samych sukcesów w życiu prywatnym i zawodowym. Dzisiaj, specjalnie przeze mnie wybrana – recenzja świąteczna. Bo co roku w kinach mamy kilka nowych filmów ze świętami w tle. Mniej lub bardziej ciekawych. A „Cztery gwiazdki” to propozycja świetna.

Oto mamy Kate (Reese Winterspoon) i Brada (Vince Vaughn), parę z trzyletnim stażem, która nie myśli o ślubie czy dziecku. Są szczęśliwi, bogaci, wiodą piękne życie. Od trzech lat omijają ich święta, bo planują je na jakichś ciepłych wyspach. Swoim bliskim mówią, że pomagają biednym bądź tym podobne sprawy. I w tym roku byłoby podobnie, gdyby ich samolot na Fidżi nie został odwołany. Połowa biedy – mogliby zaszyć się w zaciszu własnego mieszkania. Ale pech sprawił, że reporterka relacjonująca sprawy na lotnisku (odwołali wszystkie samoloty, temat nr. 1) o krótki komentarz poprosiła właśnie Kate i Brada, a wszystko w telewizji zobaczyły ich rodziny. Aż cztery rodziny. W ten sposób, zakochani będą musieli w jeden dzień odwiedzić każdego ze swoich rodziców, którzy żyją osobno. Razem mamy cztery gwiazdki…

Ubiegłoroczna premiera, całkiem spory sukces (120 mln $) i bardzo dobra komedia. Ubawiłem się, mimo, że tak naprawdę był to odgrzewany kotlet w nowym wydaniu. Ale to jest właśnie urok świąt, że tu wszystko smakuje inaczej. Zdaje sobie sprawę z tego, że jest to jeszcze „świeży” film, ale miło by było go zobaczyć kiedyś w telewizji – już niekoniecznie zamiast „Kevina” (u nas brak Kevina to jak brak karpia), ale np. zamiast oklepanej nie-świątecznej „Szklanej Pułapki”.

Reese kwietnie, przeurocza, śliczna aktorka – uzdolniona przede wszystkim, bo to nie tak, że gra w samych komedyjkach, jest przecież laureatką Oscara („Spacer po linie”). Trochę gryzł mi się tu Vince Vaughn, ale ten film chyba potrzebował takiego misia, a nie jakiegoś lalusiowatego pana. Absolutną perełką jest tutaj Kristin Chenoweth, która od „Gdzie pachną stokrotki” jest dla mnie fenomenem. Cudownie głupia i głupio genialna – w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu! Gdy ona pojawia się na ekranie nie widać nikogo poza nią. Widziałem – a może inaczej – podziwiałem ją już we wspomnianym „Gdzie pachną stokrotki” (serial, Emmy dla najlepszego aktorki za tę rolę), później w tegorocznym, serialowym odkryciu „Glee”, a teraz błysnęła w „Czterech gwiazdkach”. Panie i panowie, oto rodzi się nam gwiazda!

Jeśli szukacie jakiegoś świątecznego filmu, który chcielibyście obejrzeć (sami bądź z rodziną) to „Cztery gwiazdki” będą idealne. Kilka gwiazd, świetnie poprowadzona fabuła, dobry humor, udana zabawa. Polecam i do przeczytania w Nowym Roku!

Moja, świąteczna ocena: 7++/10

Becky (Isla Fisher) chciałaby pracować w znanym piśmie o modzie. Na jej nieszczęście dostaje prace w piśmie o finansach. I co teraz? Becky jest specjalistką w robienie zakupów. Jak się okazuje, robienie zakupów można łatwo przełożyć na wszystkie słupki i wykresy związane z finansami. Czy dzięki nowej pracy bohaterka będzie w końcu mogła sobie pozwolić na wszystko, co chciałaby kupić?

Film ten jest ekranizacją książki. Tak sobie czytałem o nim i pomyślałem czy zakupoholizm to rzeczywiście coś tak poważnego jak alkoholizm czy narkomania. Nie wiem czy już to leczą, ale bardzo możliwe. Momentami to nawet u siebie widzę pewne objawy – jakby np. oglądanie gazetek z marketów i szukanie najciekawszych promocji, czy też czwartkowe wycieczki do hipermarketów, gdyż to wtedy zaczynają się nowe promocje w tychże. Można to tłumaczyć, jako owy zakupoholizm, albo, jako fakt, że jestem zdrowo popieprzony. Sami wybierzcie, co wam pasuje.

Wracając jednak do filmu – Isla Fisher promienieje! Już w przypadku „Na pewno, być może” można było zauważyć, jaka świetna, śliczna z niej aktorka, ale tutaj nadała pazura całemu filmowi. Oglądało się miło, ale jak wspomniałem w przypadku recenzji „Za jakie grzechy”, film ten to nic nowego czy świeżego, no może prócz błyszczącej Isli, dla której głównie warto obejrzeć tę komedię romantyczną. Poziom podobny do „Za jakie grzechy”, aczkolwiek ten film podobał mi się bardziej i ma u mnie oczko wyżej.

A teraz idę zrobić jakieś zakupy.

Moja ocena: 3+/10

Lucy Hill (Renée Zellweger) to piękna, ambitna, odnosząca sukcesy pracownica firmy w Miami. Pewnego razu przyjmuje zadanie od razu, nie dowiadując się, o co chodzi. Będzie tego żałowała. Lucy zostaje wysłana do małego miasteczka w Minnesocie, gdzie ma przeprowadzić reorganizację pewnej firmy. I oczywiście wszystko będzie dla niej niesamowicie trudne. Po pierwsze zamieni gorącą, tętniącą życiem Florydę, na zimną, małą Minnesotę. W dodatku wszyscy ludzie, którzy stają się teraz jej podwładnymi są od razu do niej uprzedzeni i rzucają jej kłody pod nogi. Jednak na rogu pojawi się miłość…

Standard pogania standard, sprawdzone motywy, powielenia, nic nowego – komedia romantyczna, jakich wiele, która na tle tych wszystkich innych nie wyróżnia się niczym nowym. Nawet, jeśli wspomnieć o Renee Zellweger, to lepiej obejrzeć ją w innej komedii romantycznej z jej udziałem – „Dziennik Bridget Jones”.

Czytając to zadasz sobie pytanie – to, po co on to oglądał? To trudne pytanie. Jedyna odpowiedź to chyba fakt, że ja po prostu lubię takie proste, niezobowiązujące filmy. Nawet, jeśli potem mam im wystawić jakieś niskie noty, to w końcu jakieś filmy muszą mieć takie oceny, bo same ósemki i dziewiątki to byłoby nudno. A w takich komediach romantycznych zawsze jest jakaś fajna aktorka, której się wydaje, że robi świetny film i wszyscy będą ją za kochać, a tak naprawdę wszyscy oglądają film, bo chcą po prostu na nią popatrzeć. Tak było w przypadku „Za jakie grzechy”, bo tu mamy Renee. Tak też było w przypadku „Wyznań zakupoholiczki”, gdzie błyszczała Isla Fisher. Poziom obu filmów jednak taki sam (porównuję oba filmy, bo obejrzałem je w krótkim odstępie czasowym, a recenzja „Wyznań zakupoholiczki” to kolejna po tej).

Moja ocena: 2/10