Walter Sparrow (Jim Carrey) jest hyclem. Pewnego razu dostaje od żony książkę o tytule “The Number 23”. Zaczyna ją czytać i ze zdziwieniem odkrywa, że treść książki coraz bardziej przypomina jego własne życie. Wkrótce zaczyna zaniedbywać rodzinę, a książka jak i sama liczba 23 staje się jego obsesją, potrafi sprowadzić wszystko do owej liczby 23 – daty urodzenia, kolory, produkty, ludzi, imiona, nazwy – dosłownie wszystko. To właśnie w książce pisze, że liczba 23 potrafi zabijać, a mężczyzna zaczyna w to wierzyć i myśli, że 23 może zabić i jego.

Jim Carrey w roli nie-komediowej był… inny. Przyzwyczaiłem się już do jego genialnych kreacji w komediach, a tutaj mamy thriller psychologiczny. On sam spisał się bardzo dobrze, co jednak nie uratowało filmu. Bo mogło być bardzo ciekawie – fabuła, Carrey. Ale przesadzono, film momentami był naprawdę nudny i czekało się już tylko na zakończenie, bo historia Waltera już nas nie interesowała. A zakończenie? Zaskakujące, dobre, aczkolwiek nieszokujące. Może byłoby lepiej, gdyby seans nie męczył, gdyby wszystko działo się szybciej, sprawniej to i zakończenie wszystko ładnie by podbudowało. Niestety, nudziłem się i nawet świetne ukazanie treści książki i życia Waltera, świetny montaż, muzyka, nastrój i sam główny bohater nie poprawią mojej końcowej oceny – nie podobało mi się. Jedna wielka schiza głównego bohatera, sporo scen seksu i nuda. Pięć za Carrey’a i pomysł.

Moja ocena: 5-/10

Sam Foster (Ewan McGregor) jest psychologiem. Któregoś razu przejmuje pacjenta swojej koleżanki, Henry Lethem (Ryan Gosling) Chłopak od początku zachowuje się dziwnie, mówi także, ze za 3 dni, w swoje 21 urodziny, popełni samobójstwo. Nie mówi, dlaczego, jak i po co. Sam przejmuje się tym, chce pomóc chłopakowi. W rozwiązaniu zagadki pomaga mu jego dziewczyna Lila (Naomi Watts), którą kiedyś on sam uratował przed samobójstwem. Plany chłopaka przypominają samobójstwo znanego malarza, który w wieku 21 lat targnął się na swoje życie na moście broklynskim. Czy Samowi uda się uratować Henry’ego?

Prawda, że brzmi całkiem normalnie i nieciekawie? Nic bardziej mylącego. Film bardzo tajemniczy. Genialny montaż, który tworzy ten świetny klimat. Zachwyciły mnie sceny, gdy bohater jest nieruchomy, a zmienia się tło, a także przenikanie postaci. Ewan McGragor i Naomi Watts w rolach głównych. Znakomity film z bardzo dobrym scenariuszem. Oglądając go, mamy wrażenie zwykłego obrazu, a zakończenie staje się nam oczywiste już w połowie. Ale reżyser, można powiedzieć, że sobie zakpił z widza i nic, czego oczekujemy pod koniec nie będzie miało miejsca. I to właśnie kolejny atut tego filmu – zaskoczenie. Ogólnie polecam ten obraz ludziom, którzy po filmach oczekują czegoś więcej. Ludziom, którzy chcą, aby film nie był zwykłą pożywką czy nabijaczem pieniędzy, a intelektualnym dziełem, nad którym trzeba się zastanowić, aby je zrozumieć. Taki właśnie jest „Zostań” – daje do myślenia.

Moja ocena: 10/10

„Fight Club” (po polsku ”Podziemny krąg”, co dla mnie jest jakimś żartem…) to film o chłopcach dla chłopców. Dużych. Jack wiedzie na pozór spokojne życie. Całe tempo tego świata wybiło go z rytmu, przez co cierpi na bezsenność. Aby się z tym uporać chodzi na różne spotkania dla osób z problemami – sam oczywiście takich problemów nie ma. Na jednym z ich poznaje Marlę, która również nie ma żadnych problemów, a na spotkania chodzi. Następnie, w czasie jednej z podróży służbowych poznaje Tylera, dokładne przeciwieństwo siebie – młody, piękny, bogaty, nie przejmujący życiem. Dokładnie taki, jakim chciałby być Jack. Drogi obu panów spotkają się, gdy cały dobytek Jacka spłonie w pożarze. Bohater wprowadzi się do ruiny, w której mieszka Tylera, potem oboje założą Klub Walki (Fight Club), w którym spotykać się będą zwykli ludzie, odreagowujący codzienne życie walką na pięści.

'Fight Club' to film na pewno nie dla wszystkich. Trochę brutalny, ale warty obejrzenia. Oprócz ciekawej historii jest też drugie dno. Reżyser pokazuje, że to, co mamy, to, co nas cieszy, może być tylko pozornym szczęściem. Główny bohater rezygnuje z tego – niejako zmuszony, – ale potem nie będzie tego żałował. Wspaniałe role Brada Pitta i Edwarda Hortona. Długi film, ciemne obrazy, klimat, dobre aktorstwo, genialne zakończenie składają się na bardzo dobry film. Zdecydowanie polecam.

Moja ocena: 9/10

„Requiem dla snu” to wstrząsająca opowieść o czterech bliskich sobie osobach. Rzecz dzieje się w Brooklynie. Sara Goldfarb otrzymuje telefon, iż dostała się do teleturnieju. Kobieta jest szczęśliwa, jednak nie jest zadowolona swoim wyglądem. Mimo podeszłego już wieku postanawia odchudzić się a jej celem jest piękna, czerwona suknia. Lekarz przepisuje Sarze kolorowe pigułki – czy pomogą? Harry Goldfarb, syn Sary wraz z dziewczyną, Marion Silver i przyjacielem Tyrone’m C.Love planują jak zarobić więcej pieniędzy, aby mieć na narkotyki. Postanawiają podzielić towar na części i zacząć ich sprzedaż. W szybkim czasie zbijają dużą sumę. Jednak coś zaczyna się psuć. Sara chudnie w zastraszającym tempie, dostawca Harry’ego i przyjaciół zostaje postrzelony a nałóg – czy to na tabletki odchudzające czy na narkotyki rośnie. Co zrobią nasi bohaterowie żeby zdobyć to, bez czego żyć nie mogą? Co będą w stanie poświęcić?

Film wstrząsający. W sposób dosyć drastyczny pokazuje, co może zniszczyć uzależnienie. Nie tylko życie, a może aż życie, ale to, co jeszcze ja zauważyłem to miłość. Uzależnienie może zniszczyć nawet miłość. Harry i Marion na początku tak szczęśliwi potem wszystko się psuje. Wszystko przez narkotyki, przez głód. Film obejrzeć trzeba, z wielu powodów. Główny to na pewno sam film, ale jest też wiele rzeczy, która potrafią zachwycić. Mowa tutaj o muzyce, która jest wprost porażająca. Wpasowuje się idealnie do klimatu filmu. Mowa także o wspaniałym klimacie, atmosferze ciągłego napięcia, zainteresowania i po prostu braku nudy! Film jest genialny, i obejrzeć trzeba! Nie ma innego wyjścia.

Moja ocena: 10/10

Dziesięcioro na pozór obcych sobie ludzi ulewna burza zmusza do zatrzymania się w obskurnym, przydrożnym motelu. Na początku zostaje nam przedstawione, w jaki sposób wszyscy lądują w tym miejscu. Szczęśliwa rodzina, mama, tata i syn, znana aktorka i jej kierowca, dziewczyna na telefon, para zakochanych, która wzięła kilka godzin wcześniej ślub, policjant eskortujący seryjnego mordercę, i właściciel motel – to głowni bohaterowie. Każdy z nich, jeden po drugim będzie ginął w różnych okolicznościach, a zabójca przy każdej ofierze pozostawiał kolejny kluczyk do pokoju – od 10 do 1. Bohaterzy starają się domyśleć, co ich tu sprowadziło, każdy z nich ma swoje tajemnice, i jak się okazuje każde z nich urodziło się tego samego dnia, a nazwiska to nazwy stanów USA.

W kolejne losy wplątany jest jeszcze jeden wątek. Sędzia i adwokaci przyglądają się sprawie seryjnego mordercy, który cierpi na rozdwojenie jaźni. Został on już skazany na wyrok śmierci, jednak pojawiły się nowe dowody i muszą oni jeszcze raz przyjrzeć się tej sprawie. Z biegiem filmu dowiadujemy się, że to, o czym rozmawiają ów ludzie to właśnie ta druga fabuła filmy, sceny z motelu. Okazuje się, że to wszystko jest wymysłem chorej wyobraźni seryjnego mordercy.

Film jest bardzo pokręcony, ale i trzymający w napięciu. Nawet, gdy już jesteśmy pewni, kto jest mordercą i co stanie się dalej – zakończenie jest nieprzewidywalne. Polecam także obejrzeć film dwukrotnie, dużo łatwiej będzie go zrozumieć. Mnie osobiście film podobał się bardzo i lubię tego typu filmy, zaskakujące i trzymające w napięciu.

Moja ocena: 9/10

Rodzice Susanny umieszczają ją w zakładzie psychiatrycznym tylko, dlatego że zrobiła kilka dziwnych, ale normalnych na jej wiek rzeczy – m.in. przespała się z nauczycielem, połknęła znaczną ilość aspiryny… Dziewczyna twierdzi ze nie jest chora, jednak zgadza się zamieszkać w zakładzie. Poznaje tam inne dziewczęta, chociażby Polly, która chciałaby całe życie być dzieckiem, Georginę, która nie umie przestać kłamać, czy w końcu Lisę, której z pozoru nic nie jest, jednak da się u niej zauważyć kompleks wyższości i wyraźny brak uczuć.

Film ukazuje rok z życia Susanny, jej walkę z chorobą, której tak naprawdę nie ma – jednak z czasem… Widzimy także inne przypadki, ale najbardziej zarysowany jest wątek Lisy i jej na pozór silnej osobowości. Bardzo podobały mi się właśnie te dwie postacie – Susanna, grana przez Winonę Ryder, i doskonale zagrana, zimna Lisa przez Angelinę Jolie.

Opowieść ta, jest autentyczną biografią Susanny Kayser, a jednocześnie ekranizacją jej książki. Czasami wydaje się to przynudnawe, jednak jako całość jest bardzo ciekawe.

Moja ocena: 8/10

‘Siedem’ to thriller psychologiczny. Dwoje detektywów musi rozwikłać zagadkę, którą stworzył psychopatyczny morderca – zabija on ofiary według siedmiu grzechów głównych. Najpierw widzimy śmierć grubasa i napis obżarstwo. Następnie bogaty i skorumpowany adwokat i napis chciwość.

Następnie są pozostałe grzechy główne. Film jest bardzo dobry, cały czas trzyma w napięciu. Dodatkowo mamy tutaj niesamowite zakończenie, którego pewnie nikt, – bo ja na pewno nie – się nie spodziewał. Brad Pitt, jako detektyw Mills, Gwyneth Paltrow jako jego żona, i Morgan Freeman jako detektyw Somerset. Całość owiana w jedną wielką zagadkę, trochę grozy, ale przede wszystkim tajemniczość. Film jest jedną wielką tajemnicą, a sposoby zabijania kolejnych ofiar są szokujące.

Polecam film, co prawda nie zobaczymy już go w kinach, ale na domowe maratony grozy nadaje się idealnie.

Moja ocena: 10/10