Nie ma już dobrych parodii. Nic już nie ma. Ciężko o dobrą komedię, ciężko o dobrą parodię. No i przez to wszystko muszę oglądać takie potworki jak „Wampiry i świry”. Chyba nie muszę, jaki duet zrobił ten film? Niezatapialni Jason Friedberg i Aaron Seltzer.

Tym razem na tapetę wzięto bijące rekordy popularności wampiry, a głównie serię „Zmierzch”. I tak oto głównym bohaterem jest ktoś a la Edward Cullen (tutaj Edward Sullen), a jego wybranką ktoś a la Bella Swan (tutaj Becca Crane). Są też wilkołaki i inne potwory. Jest też toaletowy humor, nijakie dialogi i gagi – wszystko, do czego przyzwyczaili nas Friedberg i Seltzer.

Szkoda, po raz kolejny piszę szkoda. Bo gdyby zabrał się za to ktoś bardziej utalentowany to mogłoby wyjść coś naprawdę fajnego. Parę razy panom udało się wywołać u mnie uśmiech na twarzy, ale to tylko po przez inteligentne nabijanie się ze „Zmierzchu” – jak chociażby Jacob idzie bez koszulki, a Bella go pyta, dlaczego tak paraduje pół nago – „bo mam tak zapisane w kontrakcie”. No, ale jedna czy dwie jaskółki wiosny nie czynią. To wszystko już było, te same zużyte żarty, te same stąpanie na grapie czy obrywanie zamykanymi drzwiami. Nie będę pisał zbyt dużo, bo nie ma, o czym. Jeśli wiecie, na co stać ten duet, to nie będziecie zawiedzeni.

Moja ocena: 2-/10

Zapraszam do przeglądu premier roku 2011 na moim drugim blogu: cz. 1, cz. 2, cz. 3 i cz. 4.

„Komedia romantyczna”, „Wielkie kino” oraz „Poznaj moich Spartan” to było za mało. Panowie Aaron Seltzer oraz Jason Friedberg stwierdzili, że trzeba jeszcze jednego takiego filmu. „Disaster movie” to oryginalny tytuł, ale pierwszy raz biję brawa dla polskiego dystrybutora. „Totalny kataklizm” to tytuł, który doskonale oddaje istotę, treść i jakość filmu.

W zasadzie nie wiem czy jest jakikolwiek sens pisać o fabule tego filmu, ponieważ jest prosta jak budowa cepa. Czwórka bohaterów musi uratować świat przed zbliżającą się globalną katastrofą. Na początku jeszcze nie widzą jak, a ich celem jest dotarcie do muzeum, gdzie została uwięziona dziewczyna głównego bohatera. Tam dostaną objawienia.

Film jest dużo głupszy niż wszystkie poprzednie z tego cyklu. I na szczęście nie tylko ja to zauważyłem i kolejne obrazy duetu Seltzer-Friedberg zarabiają coraz mniej. Daje to nadzieję, że to koniec tego gatunku filmowego. Co prawda „Totalny kataklizm” na pewno nie jest ostatni, jednak być może koniec jest bliski. Żarty w tym stworku są żenujące, nijakie i typowo prostackie. Spadająca krowa zabija Iron Mana, ha ha ha. I nie zapomnijcie kupić płyty Hannah Montana! A dlaczego sądzę, że koniec tego typu filmów jest bliski? Z trzech powodów: ilość fanów tego gatunku spada w tempie zastraszającym, krytyka wzrasta i najważniejsze – przychody są coraz mniejsze. Kolejne filmy zarabiają coraz mniej, dzięki czemu panowie Seltzer i Friedberg po prostu mogą nie mieć już budżetu na kolejny film.

Wszystko wiadomo. Film jest beznadziejny, prawdopodobnie najgorszy w ubiegłym roku, nie warto go oglądać, ale cały czas sam się zastanawiam, dlaczego, mimo wszystko, że wiem, na co się piszę, to nadal oglądam takie filmy?

Moja ocena: 1/10

Pewien reżyser tworzy film wojenny. Niestety, sławy, które zaprosił do niego – m.in. Tugg Speedman (Ben Stiller), Jeff Portnoy (Jack Black), Kirk Lazarus (Robert Downey Jr.) i Alpa Chino (Brandon T. Jackson) – nie do końca potrafią wczuć się w warunki panujące na wojnie. Wpada na podły pomysł, aby zabrać obsadę w dzikie tereny południowo-wschodniej Azji. Zabiera im telefony komórkowe, daje mapę i każe dostać się do wyznaczonego miejsca, gdzie znajduje się helikopter. Wszystko to zostaje nagrywane w celu następnego zmontowania w film. Panowie początkowo sądzą, że to plan zdjęciowy, jednak Kirk Lazarus od początku wie, że ich życiu zagraża niebezpieczeństwo.

Ben Stiller jeszcze należy do grona komików amerykańskich, którzy nie zrobili z siebie kompletnych idiotów. Filmy, w których gra i które sam tworzy, choć może arcydziełami nie są, to ogląda się je dobrze. Podobnie jest jeszcze z Steve’m Carrelem i po części Jimem Carrey’em. Niestety, tego samego powiedzieć nie mogę już o Eddie’m Murphym (patrz: „Norbit”) i Adamie Sandlerze (patrz: „Nie zadzieraj z fryzjerem”).

Stiller napisał scenariusz do „Jaj w tropikach”, wyreżyserował je, a także zagrał w nich. Aktor wcześniej stworzył m.in. takie filmy jak „Zoolander” (głupi, ale da się oglądać) oraz „Telemaniak” (udany). Tym razem jest dobrze, a to głównie dzięki świetnej obsadzie oraz ciekawemu podejściu do tematu. Historia autentycznie wiele razy bawi i zapewnia udaną rozrywkę na około półtorej godziny.

Jednak obraz ten ma dwa, niepodważalne powody, dla których obejrzeć go trzeba. Pierwszy to Tom Cruise, który wcielił się w Lesa Grossmana, szefa telewizji. Cruise stworzył postać, która bawi za każdym razem, gdy pojawia się na ekranie. Mimo wielu negatywnych opinii na temat aktora, to właśnie ta kreacja być może pomoże mu się wybić z dołka artystycznego – Tom inteligentnie parodiuje szefów wytwórni, a właściwie samego siebie. A już końcowa scena do perełka sama w sobie. Drugim powodem jest Robert Downey Jr.. Powracający do łask aktor już w „Iron Manie” pokazał, że nie jest byle, kim. Teraz po raz kolejny tworzy postać niesamowitą, nietuzinkową i po prostu świetną. Obaj panowie zostali nominowani do Złotego Globa, jednak więcej pochwał i dobrych słów – mimo wszystko – zbiera Cruise. Z drugiej strony Downey Jr. otrzymał nominację do Oscara!

„Jaja w tropikach” to dobra komedia i świetne kreacje aktorskie. Jeśli tylko macie ochotę na zabawę w tym stylu i tego typu, to powinniście być zadowoleni. Podchodziłem do tego bardzo sceptycznie, jednak miło mnie zaskoczono. Bałem się, że powstanie kolejny gniot pokroju „Nie zadzieraj z fryzjerem”, jednak jak wcześniej napisałem – Ben Stiller jeszcze się nie „popsuł”. Polecam.

Moja ocena: 7/10

Bohater filmu jest nikim. Niezauważany w klasie, jego kolega jest taki jak on. Oczywiście podkochuje się w szkolnej piękności, która ma oczywiście innego chłopaka. Cała klasa wybiera się na wycieczkę do muzeum, gdzie oglądają zwierzęta modyfikowane genetycznie. Zupełnie przypadkiem (oczywiście) Rick zostaje ugryziony przez ważkę. Następnego dnia czuje się zupełnie inaczej i odkrywa w sobie tajemnicze moce. Staje się DragonFly’em, a już niedługo będzie musiał uratować świat przed złym miliarderem, który w wyniku eksperymentu (nieudanego, oczywiście) posiada moc wysysania energii życiowej z każdego, kogo dotknie.

I kolejna parodia w tym roku. Nie wyróżnia się ona niczym nowym, inspirującym, ciekawym, zabawnym i tak dalej. Oklepany motyw – weźmy scenariusz wielkiego hitu, zmodyfikujmy go, do tego dodajmy kilka wątków i postaci z innych, wielkich hitów i całość wypuśćmy do kin. Ale miarka się już przebrała. Może za pierwszym razem (vide „Straszny film”), śmieszyło puszczanie bąków, przypadkowe upadki (oczywiście!), obrywanie patelnią czy stawanie na grabie. Ale już nie. Przynajmniej ja mam serdecznie dość takich filmów. Są żenujące.

Jako że podobał mi się „Spider-man”, a filmy o superbohaterach należą do jednych z moich ulubionych myślałem, że ‘a może’, a może nie będzie tak źle. No, ale przeliczyłem się. Reżyser odpowiedzialny za trzecią i czwartą część „Strasznego filmu” jedzie na tych samych żartach, dialogach i wpadkach, które podobno miały śmieszyć w dwóch poprzednich filmach. Nie śmieszą. W ogóle.

Jednak mam przykrą wiadomość dla siebie i wszystkich antyfanów takich filmów jak ten. To nie koniec ery parodii filmów. Wystarczy spojrzeć na wyniki kasowe: „Komedia romantyczna” – 84, 7 mln $, „Wielkie kino” – 86, 8 mln $, „Poznaj moich Spartan” – 84, 1 mln $, a „Superhero” ma już na koncie 59, 6 mln $. Pod koniec sierpnia do kin wejdzie „Disaster Movie” (w Polsce „Totalny kataklizm” aż w listopadzie) i jak nazwa podpowiada, naśmiewać się będzie z filmów katastroficznych. W przyszłym roku natomiast czeka nas "Sci-Fi Movie".

Podsumowując, „Superhero” to film supergłupi, supernudny i superżenujący. Jeśli lubisz takie filmy, to raczej na nic się zdadzą moje słowa krytyki, jednak, jeśli wahasz się nad obejrzeniem, to podpowiadam – naprawdę nie warto.

Moja ocena: 2/10

Król Leonidas (Sean Maguire) znów będzie bronić Spartę. Tym razem nie z trzystoma Spartanami a z trzynastoma. I nie koniecznie będzie to walka na dzidy, a na taniec. Taniec ze Spartanami? Czemu nie, lecz wojownicy zmierzą się z Persami nie tylko w tej konkurencji. Koniec i tak jest znany, garbata Paris Hilton jak zwykle wszystko zepsuje. Żona Leonidasa (Carmen Electra) spróbuje pomóc mężowi przekonując radę do wysłania kolejnych oddziałów Spartan do walki.

Poziom pseudoparodii spada z filmu na film. „Komedia romantyczna” była żenująca, „Wielkie kino” odrobinę lepsze, ale wciąż debilne i głupie. Teraz powstał obraz „Poznaj moich Spartan” bazujący głównie na „300”, jednak powiązań jak zwykle jest tutaj wiele. M.in. są to filmy taneczne (trudno zgadnąć, o który chodzi, bo niczym się one nie różnią), programy „Taniec z gwiazdami”, „Załóż się”, amerykański Idol oraz postacie takie jak Britney Spears, Paris Hilton czy Angelina Jolie z Bradem Pittem. I wiele innych.

Na nic się to jednak zdało. Film przebija głupotą wszystkie inne możliwe parodie, które do tej pory widziałem. Jest żenujący, niesmaczny, nijaki, nudny, banalny, debilny (ja mogę tak długo ;D)… Z minuty na minutę coraz bardziej pragnąłem, aby w końcu się skończył. Zdecydowanie odradzam Wam tego potworka.

Moja ocena: 1/10

Nicholas Angel (Simon Pegg) to świetny policjant. Nawet bardzo bardzo świetny. Tak bardzo, że wszyscy inni przy nim wyglądają naprawdę źle. Jest nawet lepszy od swoich przełożonych, więc ci, w obawie przed konkurencją wysyłają Nicolasa do jakieś zapomnianej przez wszystkich wsi. Tam policjant Angel wprowadza swoje porządki i od samego początku nie do końca przypada do gustu mieszkańcom. Jednak wszystko nabierze tempa, gdy dojdzie do kilku bardzo dziwnych incydentów, w których giną ludzie. Mieszkańcy zrzucają wszystko na nieszczęśliwe wypadki, tak, aby o wszystkim zapomnieć – w końcu wieś od kilku lat startuje do konkursu o „Najmilszą wieś” (czy jakoś tak), i w związku z tym nie może być mowy o żadnym przestępstwie. Nicolas postanawia odkryć, co się tak naprawdę dzieje i dojdzie do zadziwiających wyników.

Świetny, angielski humor! Anglicy bardzo lubią się śmiać z swoich kolegów zza oceanu. I tego właśnie pełno jest w „Hot Fuzz”, filmie, który na każdym kroku parodiuje amerykańskie filmy w bardzo ciekawy pomysł – trochę krwawy, mocno komiczny i dosadny. „Hot Fuzz” to ostra jazda bez trzymanki. Gdy na samym początku mam rozeznanie akcji i naszego głównego bohatera, tak już na feralnej wsi zaczyna się jazda. I tak właśnie przez prawie dwie godziny będziemy jednocześnie rozbawieni, momentami zniesmaczeni, aby za chwilę znów parsknąć śmiechem. Szalona komedia z elementami akcji, czy szalony film akcji z elementami komedii? Bez znaczenia, to obejrzeć trzeba!

Moja ocena: 8/10

Kolejny film parodiujący inne, znane. Czwórka sierot przypadkiem lub nie, otrzymuje Złoty Bilet. Wyruszają do fabryki czekolady, tam zwariowany Willy chce im zrobić coś złego. Sierotki chowają się, po czym jedna z nich, Lucy, znajduje starą szafę, która jest przejściem do bajkowej krainy Gnarnii. Pozostała trójka również znajduje szafę. Gnarnia została opanowana przez Białą Sukę, a według przepowiedni przybycie 4 ludzi zwiastuje je zwycięstwo nad Suką i złem. Nasi bohaterowie najpierw wyruszają na trening po okiem Harry’ego Pottera i jego przyjaciół.

Całkiem znane wątki? Właśnie tak. Całkowita zrzynka z wielu znanych filmów, a głownie z „Opowieści z Narnii”, Harry’ego Pottera czy „Charlie i Fabryka czekolady”. A epizodycznie pojawia się mnóstwo innych wątków, postaci a nawet programów telewizyjnych. I tak mamy X-menów w szkole, Paris Hilton na zakupach, teledysk Fergie „Fergalicious”, program z MTV, w którym poznajemy domy sławnych ludzi, driftowanie z „Tokyo Drift”, Supermana, White Castle z „O dwóch takich, co poszli na miasto”. Ogólnie momentami jest śmiesznie (O kurde, mama Stiflera!), na pewno lepiej od żenującej „Komedii romantycznej” – mniej niesmacznego humoru. Jeśli chcecie, możecie obejrzeć – ja mam mieszane uczucia.

Moja ocena: 5/10

Przede wszystkim to nie będzie typowa recenzja filmu. Nie będzie krótkiego opisu filmu, nie będzie wymieniania wad i zalet, nie będzie mojej krótkiej, subiektywnej oceny. Bo filmu nie obejrzałem. Próbowałem, ale nie dało się. Pierwsze pół godziny za mną… I nic więcej. Pierwszy raz mi się zdarza takie coś, ale w przypadku tego filmu inaczej się nie da. Oczywiście moim zdaniem (a jednak subiektywna ocena będzie). Jest obleśny, nieśpieszny, ogólnie żenujący. Cały czas mówią o pierwszych 30 minutach, reszty nie widziałem i widzieć nie chcę. Jeśli ktoś chce recenzji to na macie je na film.org.pl czy Filmwebie. Nie rozumiem też, czemu Filmweb dał temu filmowi znak ‘Filmweb poleca!’. No cóż, może komuś się podobało – mi nie, dlatego jest to pierwszy film nieoglądnięty do końca, a także pierwszy z najniższą oceną ode mnie – 1. Dziękuję za uwagę.

Edit: Ok, zmusiłem się. Obejrzałem do końca - ale zdania nie zmienię. Nie podobało mi się ani trochę.

Moja ocena: 1/10

• DontLikeIt 2006 - Najgorszy Film

W pewnym liceum dzieją się różne intrygujące rzeczy, spotykają się różne intrygujące postacie. Główny wątek to zakład najpopularniejszego chłopaka w szkole z kolegami, że ten podbije serce największego dziwadła w szkole. Los trafia na dziewczynę o imieniu, Janey, która jest artystką, nosi okulary, ma włosy spięte w kucyk i zawsze poplamione spodnie farbą (i co w niej z dziwadła?). W szkole są inne dziwadła, między innymi bliźniczki syjamskie zrośnięte głowami, podstarzała babcia, która nigdy się jeszcze nie całowała czy, oczywiście jak w każdym amerykańskim liceum, puste, różowe cheerliderki. Są także chłopcy, który planują stracić dziewictwo przed wakacjami – coś Wam to przypomina?

Tak! To właśnie parodia komedii, czy tam parodia parodii. Kolejny film wyśmiewający inne filmy – w tym przypadku filmy młodzieżowe. Doszukamy się tu znanych wątków z filmów takich jak: „Szkoła uwodzenia”, „American Pie”, „American Beaty”, „Cała ona”, „Zakochana złośnica” i inne… W sumie to ja nie wiem, po co ja to oglądnąłem. Chyba z nudów. Bo na samo słowo parodia czuję, ze ciekawie może nie być. Wszystkie parodie, które do tej pory oglądałem były obleśne i niesmaczne. Tu było tak samo. Było kilka ciekawych – o przepraszam – śmiesznych scen. Mnie osobiście bardzo śmieszyła scena, gdy jednak z dziewcząt na imprezie mówi, że ta druga ma taki sam strój jak ona – a obie panie były nago. Ogólnie rzecz biorąc, można obejrzeć, jeśli ktoś lubi, jeśli ktoś chce się pośmiać.

Moja ocena: 4+/10

‘Komedia romantyczna’ to film typu ‘Straszny Film’, czyli wyśmiejmy wszystko, co się da a będzie jeszcze śmieszniej. Nic bardziej mylnego. Mamy tu tkliwą historyjkę Julii, która ma problemy z nadwagą. Nikt jej nie kocha wiec postanawia iść do Hitcha, doradcy randkowego. Ten zaprowadza ją do swoich znajomych, którzy robią z Julii ekstra laską (zamiast Pimp My Ride to Pimp My Girl). Tak piękna Julia idzie do programy ‘Kawaler do wzięcia’ który to odrazy odstrzela (dosłownie) wszystkie rywalki Julii i zabiera ją do Restauracji. Następnie zakochany planują Swoje Wielkie Greckie Wesele, jednak najpierw muszą Poznać Swoich Rodziców. We wszystkich przeszkadza była dziewczyna ukochanego Julii.

Całość jest sensownie poskładana w historię miłosną. I prawdopodobnie brzmi normalnie, jednak normalne nie jest. Owszem, momentami jest, na czym się zaśmiać, ale większość filmu to obleśne, niesmaczne i po prostu brzydkie sceny. W tego typu filmach to normalne. Twórcy prawdopodobnie liczyli na powtórzenie sukcesu ‘Strasznego Filmu’, jednak zapomnieli chyba, że co kolejna część ‘Strasznego Filmu’ to kolejna porażka. Tylko pierwsza część była normalna, potem coraz gorzej. A ‘Komedia Romantyczna’… to tak jakby 5 część, bo to praktycznie to samo, tylko inna tematyka. Można obejrzeć, jednak radze się przygotować na porządną dawkę niesmaczności.

Moja ocena: 5/10 (za Carmen Elektrę)

• DontLikeIt 2006 - Najgorszy Scenariusz - Jason Friedberg, Aaron Seltzer