Młoda dziewczyna, Andie (Briana Evigan) należy do ulicznego gangu tanecznego 410. Po kolejnej akcji w metrze jej ciotka stwierdza, ze ma dość i chce ja wysłać do Teksasu do innej rodziny. Andie nie wie, co robić, spotyka swojego kuzyna, Tylera (Channing Tatum). Ten proponuje jej, aby wstąpiła do szkoły, do której sam kiedyś uczęszczał. Początkowo dziewczyna nie chce się zgodzić, jednak nie ma innego wyjścia – ciotka stawia ultimatum – albo szkoła, albo Teksas. Wybiera szkołę, tam też poznaje Chase’a (Robert Hoffman), szkolnego prymusa i świetnego tancerza. Między nimi zaczyna coś iskrzyć. W końcu Andie zostaje wyrzucona z 410, stworzy własną grupę z uczniów swojej szkoły i wystartuje w konkursie „The Streets”.

Druga część „Step up” jest porównywalna do swojej poprzedniczki. Sytuacja jest jednak odwrotna. W jedynce, ona była dobra, ułożona, on mniej ułożony, z ulicy. W dwójce to on jest już w szkole, a ona jest z ulicy. Oczywiście nie w sensie dosłownym, ma w końcu dom. Film nie zachwyca, nie ma nic innowacyjnego, ale mimo wszystko oglądało się nawet dobrze. Nie spodziewajcie się inteligentnego filmu, jedynie prostej i mega przewidywalnej rozrywki z muzyką i tańcem w tle. Taki dłuższy teledysk z MTV.

Ponownie wrażenie robi końcowa sekwencja taneczna, tutaj na świeżym powietrzu, nocą i w deszczu. Bardzo mi się podobało, ale wciąż nie tak, jak sekwencja z pierwszej części, nie mniej jednak – ciekawe.

Podsumowując, „Step up 2” obejrzeć można, na pewno spodoba się fanom tańca, hip hopu czy programu „You can dance”. Ja nie żałuję, że obejrzałem.

Moja ocena: 6/10

Podstarzały idol lat 80-tych, Alex (Hugh Grant) chwyta się, czego może, aby znów być sławny. Jego menager znajduje mu szansę – wielka mega gwiazda, Cora (Haley Bennett) chce, aby Alex napisał dla niej piosenkę i skomponował do tego muzykę. Problem w tym, że Alex potrafi tylko komponować, a w życiu nie napisał żadnego tekstu. Zatrudnił człowieka, który zajmuje się tym zawodowo, jednak nie może złapać z nim dobrego kontaktu. Z pomocą przychodzi mu dziwna i ekscentryczna dziewczyna, która przyszła podlać kwiaty w jego domu, Sophie (Drew Barrymore). Alex i Sophie stworzą wspaniałą piosenkę, która będzie podłożem do ich romansu.

Ta komedia romantyczna była taka… nijaka. Momentami naprawdę nudziła, a niemłody już Hugh Grant mnie przeraża (nie ma już młodych aktorów?). Na szczęście całą sytuację ratowała i podtrzymywała Drew Barrymore. Całość jest znośna, choć niezachwycająca. Finałowe zakończenie zdecydowanie lepsze od całego filmu. Tylko czy warto czekać ponad 90 minut, aby usłyszeć 3 minuty fajnej piosenki? Odpowiedzcie sobie sami. Za piosenkę „Way back into love” stawiam 5.

Moja ocena: 5+/10

Historia przyjaźni, która… nie do końca im wyszła. Lucy (Britney Spears), Mimi (Zoe Saldana) i Kit (Taryn Manning), gdy były małe zakopały w pudełku swoje marzenia i przyrzekły sobie przyjaźń i że odkopią to pudełko o północy podczas balu maturalnego. I ów bal maturalny nastaje, jednak drogi dziewcząt rozeszły się – Lucy jest przewodniczącą samorządu uczniowskiego, Mimi to typowa gwiazda szkoły otoczona przyjaciółkami, natomiast Kit to, ta, której się nie poszczęściło – jest samotna do tego zaszła w ciążę podczas gwałtu. Jednak mimo to, o północy wszystkie trzy stawiają się w miejscu zakopania pudełka z dzieciństwa. Cała trójka, razem, ale w innych celach, wybierze się w podróż do Los Angeles. Towarzyszyć im będzie tajemniczy nieznajomy, Ben (Anson Mount).

Aktorski debiut Britney Spears – w sumie nie najgorzej, choć wybitne to nie było. Tak jaki cały film – tkliwe, romansowa te, znane i wielokrotnie ekranizowane. Jednak, mimo to ogląda się to całkiem dobrze. Całość okraszona muzyką Britney Spears i innymi piosenkami tego typu. Ogólnie film można też nazwać ‘Jak powstało „I’m not a girl, not yet a woman”’, które takie złe nie jest :P Tak więc, jeśli ktoś chce zobaczyć jeszcze normalną i nie zeschizowaną Britney Spears, za czasów kiedy była gwiazdą, księżniczką popu – to zapraszam, o to film, w pełni należący do niej.

Moja ocena: 6+/10

Prawnik John Clark (Richard Gere) wiedzie spokojne, ustatkowane życie. Pracuje, ma żonę, córkę. I właśnie to wszystko zaczyna go nudzić. Codziennie wracając z pracy widzi w oknie szkoły tańca piękną, ale smutną kobietę. Postanawia zajrzeć do tej szkoły. Następnie zapisuje się na lekcje dla początkujących i co środę przychodzi i ucz się tańczyć. Poznaje tam właśnie tę dziewczyną, ma ona na imię Paulina (Jennifer Lopez). Mężczyzna jest zauroczony nią, jednak ta na samym początku daje mu do zrozumienia, żeby sobie nie robił nadziei. W dalszych losach Richard będzie doskonalił swój taniec oraz wystartuje w konkursie dla debiutantów. Z kim? To już w filmie.

Sięgnąłem po film z dwóch powodów. Pierwszy to Jennifer Lopez, a drugi to ogniste tango w wykonaniu Jennifer i Richarda, którego urywek widziałem w telewizji. Owszem, mogłem je obejrzeć na youtube, jednak wolałem wiedzieć jak, po co i dlaczego ono się tam znalazło. A jaki jest film? Ogólnie nudny nie jest, jednak bez rewelacji. Po prostu historia faceta, który się zauroczył i postanowił sobie potańczyć. Wciągnięto też tutaj pewne przesłanie, które pod koniec jest oczywiste, ale czy ja wiem czy to było potrzebne? Tak czy inaczej, da się obejrzeć ten film, nie nudząc się, a czasem nawet pojawi się uśmiech na twarzy.

Moja ocena: 6+/10

Cała akcja filmu toczy się wokół programu „American Dreamz” którego formuła podoba jest do polskiego „Idola”, czyli chodzi o to żeby sobie pośpiewać. Martin Tweed (Hugh Grant) prowadzi już trzecią edycję, jednak zaczyna mu się nudzić. Postanawia znaleźć jak najlepszych, a co za tym idzie najdziwniejszych i najoryginalniejszych uczestników programu. I tak znajduje Omara (Sam Golzari), przybyłego z Iraku, zamieszkałego u swojego kuzynostwa. Potem znajduje Sally (Mandy Moore), dziewczyna, która dla sławy zrobi wiele. Między innymi wraca do swojego chłopaka, Williama (Chris Klein), który właśnie wrócił z wojny w Iraku, – jaką to jej da popularność, myśli. A żeby program miał jeszcze większą oglądalną w finałowym odcinku w jury zasiądzie… prezydent USA (Dennis Quaid). I to nie byle jaki. Głowa państwa ma problemy z samym sobą. Nie do końca dobrze czuje się na swoim obecnym stanowisku, przeżywa załamanie nerwowe. Wyjść na prostą (=być wyżej w rankingach popularności) pomaga mu żona (Marcia Gay Harden) i doradca (Willem Dafoe).

Zabawna komedia ukazująca nam prezydenta, program i jego uczestników w tak zwanym krzywym zwierciadle. Prościej mówiąc wymienione wyżej postacie są parodiowane, przerysowane, karykaturalne. Obsada całkiem dobra i znana. Premiera w USA była rok temu w marcu – a w Polsce? Wydano film prosto na DVD, przynajmniej takie informacje widzę na filmwebie. Taka sobie pogodna komedia, oczywiście bez przesady, ale jest całkiem. Dobrze sprawdzi się na towarzyskich spotkaniach czy wieczorach we dwoje (chociaż na te bardziej polecam jakiś romans). Ogólnie – polecam.

Moja ocena: 7/10

  Tyler Gage mieszka na przedmieściach Baltimore. Jest zwykłym, buntowniczym nastolatkiem. Jego przyjaciółmi są bracie, dwaj murzyni. Razem spędzają czas.

   Nora Clark jest tancerką i uczy się w prywatnej szkole. Ma chłopaka, który właśnie wydaje płytę. Jest u progu kariery. Nora musi wymyślić układ choreograficzny, dzięki któremu będzie mogła uczęszczać do wykwalifikowanej Akademii Muzyki i Tańca.

   Któregoś razu, Tyler ze znajomymi trafia na szkołę Nory, postanawiają sobie trochę się zabawić. Demolują i niszczą szkolny teatr. Pech sprawia, że przyłapuje ich ochroniarz, znajomi Tylera uciekają, a on ratując ich sam zostaje aresztowany. Sąd skazuje go na 200 godzin prac społecznych w szkole Nory. Sprzątając i zamiatając Tyler podpatruje jak Nora ćwiczy ze swoimi tancerzami. I tu kolejne zrządzenie losu – znajomy Nory ulega kontuzji, ona szuka kogoś w zastępstwie. I tu przychodzi jej z pomocą Tyler, który bez żadnej szkoły tańczy lepiej niż niektórzy po ich ukończeniu. W ten sposób będą spędzać ze sobą coraz więcej czasu, wymyślą znakomity układ i… :)

Jako że scenariusz jest oklepany – poznają się, zakochają się, poćwiczą a potem na koniec widzimy doskonały i powalający układ, skupię się właśnie na tańcu. I tu się nie zawiodłem, doskonale wszystko zgrane, dobrane, świetna muzyka. Film genialny nie jest, typowe kino rozrywkowe, ale obejrzeć można. Choćby po to, aby popatrzeć jak sobie tańczą. Bo ja lubię taniec, i ten film mi także się podobał. :) Dodatkowo bardzo do gustu przypadł mi plakat filmu.

Moja ocena: 7+/10

Britney jest kapitanem drużyny cheerleaderek w swojej szkole. Dziewczęta i chłopacy dopingują swoja Puzynę, a w miedzy czasie przygotowują się do występu w konkursie do teledysku Rihanny. Jednak dziewczyna zmuszona jest przenieść się wraz z rodzicami do biedniejszej dzielnicy. Wiąże się to także ze zmianą szkoły. Początkowo jest trudno, jednak z czasem zawiążą się nowe przyjaźnie a nawet miłości.

Scenariusz jak najbardziej oklepany. Może ja się powtarzam, ale cały czas szukam czegoś nowego w filmach. Jest to 3 część serii ‘Dziewczyny z drużyny’, ale ja pozostałych nie widziałem. Takie to słodkie i w ogóle. Generalnie niezły pokaz tańca, to mi się podobało bardzo. Film został wydany od razu na video, chyba reżyserzy nie przewidywali dużego sukcesu tego film, no cóż, ja też bym nic takiego nie przewidywał. Film jest taki sobie, do oglądnięcia, ale bez zachwytu.

Moja ocena: 4/10

Czytając recenzje tego filmu przed jego obejrzeniem myślałem ze dostane kolejna ckliwą historię miłości bohaterki opatrzoną jakimś tanecznym show obok. Jednak myliłem się. ‘Honey’ to rzeczywiście opowieść o dziewczynie, Honey Daniels, która w dzień pracuje w sklepie muzycznym, po południu uczy w szkole tańca a nocą pracuje jako barmanka. Jednak film skupia się na tym, że Honey chce pomóc dzieciom z jej dzielnicy. A dzielnica do najlepszych nie należy, dziewczyna chce ich nauczyć tańca. Któregoś razu poznaje w dyskotece reżysera teledysków i dzięki niemu występuję i reżyseruje kilka z nich. Jednak nie wszystko złoto, co się świeci. Reżyser na jednym z przyjęć próbuje pocałować Honey jednak ta odrzuca zaloty. Na następny dzień zostaje wyrzucona z pracy, a gdy potem szuka sobie innej nigdzie nie może jej znaleźć. Jednak wraz ze swoją grupą taneczną postawia zorganizować przedstawienie, w którym pokaże, co ona i jej tancerze umieją, a przy okazji chce zarobić na wykupienie lokalu gdzie założy profesjonalną szkołę tańca.

W filmie przede wszystkim króluje taniec. Taniec i Jessica Alba. Jak już wcześniej zwróciłem uwagę całości nie przesłoniła ckliwa historia miłosna, dzięki czemu film jest dobry. Owszem, nie zabraknie tam chłopaka dla Honey, ale nie jest to główny wątek filmu. Warto obejrzeć choćby dla muzyki, tańca… i dla Jessicy.

Moja ocena: 8+/10

Kolejna, piękna historia miłości. Nawet bardzo piękna. Opowiada o losach bogatej dziewczyny, Kate, która wraz z rodziną przenosi się na gorącą Kubę. Poznaje tam chłopaka z biednej rodziny, Javiera i od razu rodzi się uczucie. Oboje, nie do końca pewni, zapisują się do konkursu prestiżowego konkursu tańca. Długie godziny treningu zbliżają parę do siebie, jednak rodzice Kate nie są w stanie zaakceptować tego, że ich córka spotyka się, z kim niższej klasy. Mimo to, startuje do konkursu, przechodzi do finału. Rodzice najpierw są zaskoczenie, jednak potem godzą się z wyborem córki. Finał przerywa kubańska rewolucja.

Cały film przepełniony jest doskonałą muzyką, nutką erotyzmu. Dirty Dancing 2 to sequel filmu z roku 1987, nie jest kontynuacja, tylko film na podobnej fabule, jednak z dużo gorętszą muzyką. Ciekawostką jest, że Patrick Sweyze, odgrywający główną rolę w filmie z roku 1987 tutaj występuje jako instruktor tańca.

Polecam ten film wszystkim zakochanym parom, ale i nie tylko! Po prostu trzeba go obejrzeć.

Moja ocena: 9/10

Dodane 3 czerwca 2007: Podchodząc z dystansu do tego filmu, nadal uważam, że jest on piękny i warty obejrzenia, jednak degraduję go do oceny 9, ponieważ patrząc na dzieła obok jakich jest, to trochę im niedorównuje.

‘Selena’ to biograficzna opowieść o wielkiej gwieździe. Opowiada on o Jej życiu od dzieciństwa, poprzez całe życie aż do tragicznej śmierci. Widzimy tu jak zaczyna grać ze rodziną, potem wspina się po szczeblach kariery, aż dojdzie na sam szczyt. W międzyczasie mamy wplątany wątek trudnej miłości i ten nieszczęsny wątek śmierci. Szczerze mówiąc, w filmie to było tak nijako pokazane - praktycznie samemu trzeba było się domyślać jak mogła wyglądać ta scena. Z jednej strony dobrze, z drugiej źle – ja jednak wolałbym zobaczyć tę scenę w filmie, po prostu brakowało tu tego.

Film jest ciekawy, w całości oprawiony muzyką Seleny, główną rolę gra Jennifer Lopez, innej aktorki w tym miejscu naprawdę nie widzę – J.Lo pasuje tam jak nikt inny. Stawiam tak wysoką ocenę tylko, dlatego że udało się temu filmowi wywołać łzy na mojej twarzy, – gdy lekarz mówi rodzicie Seleny o jej śmierci, i scena ze świecami…

Moja ocena: 8/10