To był najbardziej oczekiwany przeze mnie film roku 2009. Plejada gwiazd, spośród których Nicole Kidman i Penélope Cruz, które wielbię. Ceniony reżyser, dobry temat. Wydawałoby się, że sukces gwarantowany. A tu klapa – i finansowa, i artystyczna. Co poszło nie tak?

Bohaterem „Nine” (nic mi nie mówicie o polskim tytule) jest Guido Contini (Daniel Day-Lewis), mega popularny reżyser, który ma poważne problemy nad stworzeniem nowego dzieła. Jego myśli nie są skupione na scenariuszu, a na kobietach, które skutecznie mącą mu w głowie: żona, Luisa Contini (Marion Cotillard); muza filmowa, Claudia (Nicole Kidman); duch matki, z którą reżyser rozmawia (Sophia Loren); ponętna kochanka, Carla (Penélope Cruz); projektantka kostiumów do filmów Guido oraz jego odwieczna przyjaciółka, Liliane La Fleur (Judi Dench); ideał kobiety, Saraghina (Stacy „Fergie” Ferguson) oraz dziennikarka, Stephanie (Kate Hudson). Każda z pań chciałaby kawałek Guido dla siebie. Każda z nich skutecznie miesza w jego życiu, przez co myśli on o wszystkim innym tylko nie scenariusz.

Podstawową i najważniejszą wadą filmu Marshalla jest brak ładu i składu. Brak – jak ja to ładnie nazwałem – „kleju” – swoistego spoiwa, która w jakiś sensowny sposób połączyłoby cały ten film, ten zlepek scen. Bo taka jest prawda – oto mamy sześć aktorek i jednego aktora. Nicole Kidman, Fergie oraz Kate Hudson pojawiają się w epizodach, coś tam robią, śpiewają i już ich nie ma. Sophia Loren pojawia się kilkukrotnie, ale też mogłoby jej nie być. Całość toczy się pomiędzy Danielem Day-Lewisem, Marion Cotillard oraz Penélope Cruz. Może gdyby okroić film to tych trzech postaci i na nich skupić całą historią, wyszłoby lepiej?

Sceny z Nicole, Fergie oraz Kate przypominają teledyski na którejś ze stacji muzycznych (w sumie to już nawet nie wiem, która rzeczywiście nadaje głównie teledyski, bo to, co idzie na Vivie czy MTV to… bez komentarza). Owszem, epizod Fergie wbija w fotel, epizod Kate jest udany, a Nicole Kidman jak zawsze genialna i cudowna, nie mniej jednak równie dobrze mogłoby tych scen tutaj nie być. Przechodzą do głównych postaci – Marion Cotillard dwukrotnie śpiewa i dwukrotnie są te prawdopodobnie najlepsze momenty „Nine”. Liczyłem, chociaż na nominację do Oscara, ale była do Złotego Globu. Dalej – Penélope Cruz niesamowicie ponętna i pociągająca. Uwielbiam jej akcent. Miód dla uszu. I na sam koniec… Daniel Day-Lewis jest świetnym aktorem, jednak mógłby nie śpiewać. Zagrał bardzo dobrze, jednak sceny śpiewane nie przekonują i czasem nawet aż bolą. Cała śmietanka aktorska razem pojawia się tym dwukrotnie i nie ma to prawie żadnego związku z filmem – są to sceny symboliczne, taka metafora tego, że owe panie są w życiu Gudio i ‘czegoś’ od niego chcą.

Podsumowując, niestety zawiodłem się. Oglądało się miło, bo zawsze miło jest patrzeć na ulubione twarze, jednak nic nowego ten film nie wniósł, nic nie zdobył i na pewno nie zapadnie w pamięć. Ani mi, ani prawdopodobnie nikomu. Smutne, ale prawdziwe, moje olbrzymie oczekiwania nie zostały zaspokojone. Daleko filmowi Marshalla od „Chicago”, nie wspominając już o „Moulin Rouge!”. Nawet prosta „Mamma Mia!” czy „Lakier do włosów” bardziej mi się spodobały. Co ciekawe, Rob Marshall chyba lekko ‘przejechał się’ na musicalach, ponieważ jego następnym filmem ma być… czwarta część Piratów z Karaibów! ¹

Moja ocena: 5/10

Już na wstępie zaznaczę, że recenzja „Mamma Mia!” będzie pozytywna i pochlebna, bo tak dobrego obrazu nie widziałem od dawna. Przyznam, że moje wysokie oczekiwania zostały w pełni usatysfakcjonowane.

Bohaterką filmu jest Sophie (Amanda Seyfried). Obecnie trwają przygotowania do jej ślubu. Wychowała się i wciąż mieszka na pięknej, greckiej wyspie z matką, Donną (Meryl Streep). Od zawsze marzyła o poznaniu swojego ojca, jednak nigdy nie poruszała tego tematu ze swoją matką. Teraz odnalazła jej stary pamiętnik, w którym Donna opisuje swoje miłosne ekscesy z trojgiem mężczyzn. Sophie rozsyła zaproszenia na swój ślub do każdego z nich, wierząc, że gdy ich zobaczy od razu będzie wiedziała, który jest jej ojcem a wtedy on będzie mógł poprowadzić ją do ołtarza. Wkrótce na wyspę przybywają panowie…

Na szczególną uwagę zasługuje scenariusz. Znałem wcześniej sporo piosenek ABBY, ale nigdy w życiu bym nie pomyślał, że można z nich stworzyć tak ciekawy i inteligentny skrypt. Do tej pory w musicalach spotykałem się z tym, że to piosenki były pisane do scenariusza, tutaj natomiast było odwrotnie. Olbrzymie brawa i pokłony dla Catherine Johnson, która to popełniła ten profesjonalny, wciągający skrypt. Osobiście życzę kobiecie przynajmniej nominacji do Oscara (i innych nagród), prawdopodobnie statuetki nie uda się zdobyć, ale nadzieję na nominację mam, bo naprawdę się należy.

Kolejnym, godnym uwagi punktem byli aktorzy, a głównie Meryl Streep. Dwukrotna laureatka Oscara (za „Wybór Zofii” z 1982 oraz „Sprawę Kramerów” z 1980) z czternastoma nominacjami na koncie (ostatnia z 2006 roku za „Diabeł ubiera się u Prady”) po raz kolejny udowadnia swój niesamowity talent. Przenigdy nie pomyślałbym, że Meryl posiada tak piękny i mocny głos. Każda piosenka w jej wykonaniu to istny majstersztyk, a szczególnie „The Winner Takes It All” podczas której przeszły mnie dreszcze. To było przepiękne.

Oczywiście jak to w przypadku musicali, ważnym elementem powinna być (i jest) muzyka. Piosenki ABBY są znane i lubiane, to też nie mogło być źle. Świetnie dobrane, fantastycznie wykonane idealnie zbudowały i trzymały film. To dzięki nim „Mamma Mia!” była pełna optymizmu i dostarczała wyśmienitej rozrywki. Moimi ulubionymi utworami były oczywiście wcześniej wymienione „The Winner Takes It All” (Meryl Streep), a także „Gimme, Gimme, Gimme” (Amanda Seyfried, Ashley Lilley i Rachel McDowall), „Voulez-Vous” (cała obsada) oraz „Lay All Your Love On Me” (Dominic Cooper i Amanda Seyfried). Dodatkowo, podczas napisów końcowych, kiedy już wszyscy wychodzą, bardziej wytrwali widzowie mogą usłyszeć przepiękne wykonane przez Amandę Seyfried „Thank You For The Music”. Niestety niedocenione, bo umieszczone na szarym końcu, gdy w kinie praktycznie już nikt nie zostaje. A to błąd, bo dla wspomnianego „Thank You For The Music” Amandy Seyfried, zdecydowanie warto poczekać.

Podsumowując, jednym z największych kinowych hitów tego roku, obok „Mrocznego Rycerza", „Iron Mana" i „Indiany Jonesa IV" jest właśnie „Mamma Mia!". Przebojowy musical podbił kina na całym świecie – w tym Polskę. W samych Stanach Zjednoczonych na jego koncie znajduje się w chwili obecnej 143, 7 miliona dolarów, a poza granicami USA prawie trzykrotnie więcej – 427, 9 mln $, co łącznie daje olbrzymią sumę 571, 6 miliona dolarów. Daje to 12. miejsce wśród największych hitów w Stanach oraz 6. na całym świecie. Co prawda do końca roku jeszcze trochę czasu, jednak nic nie wskazuje na to, aby ta sytuacja miała ulec zmianie. Również w moim prywatnym rankingu film zajmie wysokie miejsce. Krótko mówiąc – ten film zobaczyć trzeba, obowiązkowo i najlepiej jeszcze w kinach.

Moja ocena: 9/10

Benjamin Baker (Johnny Depp) miał piękne, sielankowe życie. Jednak zły sędzia Turpin (Alan Rickman) odebrał mu żonę oraz dziecko i skazał go na kilka lat do zamorskiego więzienia. Po tym wszystkim bohater wraca, przybiera nazwisko Sweenney’a Todda i poprzysięga zemstę. Na swojej drodze spotyka panią Lovett (Helena Bonham Carter), która od razu w nim się zakochuje. Wcześniej Sweeney pracował, jako golibroda, to też teraz chciałby wrócić do swojego fachu. Wraz z Lovett obmyślają podstępny plan. Na piętrze Todd otworzy salon golibrody, natomiast na dole pani Lovett cudowną restaurację z przepysznymi ciastkami. Nikt jednak nie wie, że nadzienie owych łakoci, pochodzi z zakładu Sweeney’a Todda, a dokładniej są to jego klienci. Bohater czeka, aż w końcu odwiedzi go sędzia Turpin.

Tim Burton + Johnny Depp = gwarancja sukcesu. Jest to już szósty film tego duetu, a także kolejny, w którym na dokładkę mamy genialną Helenę Bonham Carter.

Usłyszawszy o tym filmie chciałem jak najszybciej go zobaczyć i nie mogłem się doczekać. Myślałem, że czeka mnie mroczne i demoniczne połączenie „Charliego i Fabryki Czekolady” z „Gnijącą Panną Młodą”. Po seansie byłem lekko zawiedziony. Film owszem, był mroczny, klimatyczny i bardzo Burtonowski, jednak momentami wyglądało to, jakby na drugim stołku reżysera siedział Quentin Tarantino. Było to bardzo dużo krwi, bardzo podobnej i charakterystycznej dla filmów Tarantino.

Ale nie to było najgorsze, zawiodłem się, ponieważ przez pół filmu nic się nie działo. Dopiero potem akcja nabrała rozpędu i sam finał był nieziemski. Zakończenie muszę pochwalić, było cudowne. Bardzo dużym plusem jest też gra aktorska. Johnny i Helena są jak zwykle absolutnie genialni, spisali się Oscarowo, aczkolwiek tylko Johnny dostał nominację. Godna pochwały jest też scenografia i kostiumy. Lekko groteskowo, trochę mroczne, a trochę przerysowane, ale bardzo mi się podobały. Zresztą, film dostał ode mnie trzy nagrody Nicole, za reżyserię, rolę Johnny’ego i właśnie scenografię (więcej…).

Celowo nie wspominałem o pewnym elemencie filmu, gdyż poświęcę mu cały akapit. Muzyka. To, co jest nowe u Burtona, to to, że stworzył on musical. Pierwotnie wystawiany na Broadwayu, teraz w kinie. Nie będę komentował tego jak śpiewali Depp i Carter, niemniej jednak nie przeszkadzało mi to, nie uważam, że było to takie tragiczne. Muzyka mi się podobała. Jest kolejnym plusem tego filmu, jednak wolę, gdy Tim Burton tworzy normalne film, i takich też mu życzę, Pani Burton, zostaw pan już te musicale. :)

Tak czy owak, nowy film Tima Burtona spisuje się bardzo dobrze, jest to dziełko ciekawe i inne, jak każdy obraz tego reżysera, wielokrotnie nagradzany i nominowany, jeden z lepszych w roku 2007 – obejrzeć na pewno warto i tego też Wam życzę.

Moja ocena: 8+/10

• Oscary za rok 2007 - Najlepsza scenografia i dekoracja wnętrz

• Nicole 2007 - Najlepszy aktor pierwszoplanowy - Johnny Depp
• Nicole 2007 - Najlepsza reżyseria - Tim Burton
• Nicole 2007 - Najlepsza scenografia

Zaczyna się pięknym i radosnym „Good Morning, Baltimore”. Potem jest już tylko lepiej. Mamy lata 60. Tracy Turnblad (Nikki Blonsky) to pulchna nastolatka, która spędza czas głownie na oglądaniu jednego z najpopularniejszych programów w TV, „Corny Collins Show”. Jego formuła opiera się na barwnych strojach, przebojowych piosenkach, a jego aktorzy i piosenkarze znacznie różną się od Tracy. Raz w miesiącu organizowany jest również Dzień Murzyna, wtedy to wszystkie piosenki śpiewają murzyni. Tracy zupełnie przypadkiem pokazuje, co potrafi, swój fantastyczny taniec. I tak następuje rewolucja – pierwszy raz w Corny Collins Show zostaje przyjęta pulchna nastolatka. Ale to dopiero początek wielkich zmian.

Barwna, energiczna i przebojowa ekranizacja broadwayowskiego musicalu. To, co głównie tutaj króluje i co powinno królować to niesamowita muzyka! Świetne piosenki wplecione i budujące film oraz aktorzy, którzy mają doskonałe warunki, by to piosenki wykonywać to główne walory tego filmu. Oczywiście dobry scenariusz, lekkość i świeżość fabuły oraz scenografia i kostiumy to kolejne plusy. W rolach głównych mamy debiutującą Nikki Blonsky, a u jej boku m.in. Zac Efron, Michelle Pfeiffer, John Travolta czy Christopher Walken. Całość oglądało się z przyjemnością, mogę nawet rzec, że nominacje do Oscarów za rok 2007 posypią się, a może i nawet będzie statuetka za muzykę, tego bym temu filmowi życzył. :) Niestety, zero nominacji.

Podsumowując, „Lakier do włosów” należy do mojej czołówki najlepszych filmów roku 2007 oraz do plejady moich ulubionych filmów, bo co, jak co, ale musicale uwielbiam. Naprawdę polecam, świetna rozrywka.

Moja ocena: 9/10

• Nicole 2007 - Najlepszy sequel/prequel/remake
• Nicole 2007 - Najlepsza charakteryzacja i fryzury - Gordon Sim

Przyjaciółki Effie White (Jennifer Hudson), Deena Jones (Beyoncé Knowles) i Lorrell Robinson (Anika Noni Rose) to Dreamettes. Szczęściem udaje im się zdążyć na konkurs talentów. Nie wygrywają go, jednak zauważa ich Curtis Taylor Jr (Jamie Foxx)., który załatwia im śpiewanie w chórkach Jamesa Thundera Early’ego (Eddie Murphy), ówczesnego idola muzyki. W krótkim czasie dziewczęta stają się sławne, a Curtis postanawia odłączyć je od Jamesa i wypromować je, jako Dreams. Curtis postanawia, że to Deena będzie główną wokalistką – nie podoba się to Effie, gdyż to jej Curtis obiecał zawsze karierę. Krótko po tym wybucha wojna i Effie zostaje zastąpiona nową wokalistką, Michelle (Sharon Leal). Nie wszystko idzie tak jak by dziewczyny tego chciały, a Curtis dąży do celu po trupach…

8-krotnie nominowany do Oscara 2006 musical mnie nie powala. Jest dobry, świetna muzyka, ale nie powala. Nie dziwi mnie więc, brak nominacji w kategorii ‘Najlepszy film’. Bo fabularnie to było całkiem przeciętnie. Nic nowego, po prostu ‘zróbmy karierę i wierzmy naszemu menagerowi, on nas na pewno nie zawiedzie’, a prawda okazuje się inna. Polska premiera w marcu, wielbicieli musicali zapraszam. Na pewno się spodoba. Mnie zmartwiło także słabe wykorzystanie, a raczej pojawienie się piosenki ‘Listen’ Beyoncé Knowles. Piosenka śliczna, myślałem, że będzie w jakimś kulminacyjnym momencie, no ale niestety. Ogólnie rzecz biorąc, jest dobrze, ale bez zachwytu.

Moja ocena: 7/10

• Nicole 2006 - Najlepsza Piosenka - Beyonce "Listen"

• Oscar za rok 2006 - Najlepsza aktorka drugoplanowa - Jennifer Hudson
• Oscar za rok 2006 - Najlepszy dźwięk - Michael Minkler, Bob Beemer i Willie Burton

Cartman, Kyle, Stan i Kenny wybierają się do kina na film kanadyjskich komików Terrence’a i Phillip’a pt. „Płonące dupy”. Podczas filmu chłopcy uczą się mnóstwa nowych przekleństw i wyzwisk. Następnie zaczynają ich używać w szkole, domu i wszędzie. W krótkim czasie wszyscy uczniowie oglądają film i również używają niecenzuralnych słów. Rodzice dzieci są zaniepokojeni. Postanawiają coś z ty zrobić. W krótkim czasie wybucha wojna między USA a Kanadą, komicy mają zostać zabici, a do tego po ich śmierci Szatan i Saddam Husajn chcą objąć kontrolę nad światem. Czworo przyjaciół postanawia uratować swoich idoli i uratować świat przed zagładą.

Kinowa ekranizacja mega popularnej kreskówki o tym samym tytule. Większość na pewno, chociaż słyszała o serialu, czy widziała bohaterów. Nie jest to animacja 3D typu Shrek czy taka bajkowa jak np. Smerfy, tylko swego rodzaju same karykatury, niestaranne, ale ciekawe obrazy. Często, jak np. w przypadku postaci Saddama Husajna, głowa jest prawdziwym zdjęciem, a reszta domalowana. Generalnie było sporo humoru, bardzo absurdalnego, ale taki właśnie miał być. Wyśmiać USA, ale nie tylko, bo serial wyśmiewa, co się da. Było też mnóstwo, oj, naprawdę mnóstwo przekleństw – nie jest to na pewno film dla dzieci, ale mimo wszystko tym starszym… hmmm – nie odradzam, ale i nie polecam, bo nie każdy lubi tyle przekleństw.

Moja ocena: 7/10

Musical o miłości. Christian (Ewan McGregor) przybywa do Paryża i zupełnie przypadkiem poznaje tutejszych, podupadających artystów. Ci, widząc w nim talent zabierają go do Moulin Rouge, najbardziej znanego klubu nocnego w mieście, gdzie przedstawią go divie lokalu, pięknej Satine (Nicole Kidman). Ta, myśli, że rozmawia z Księciem Worcesterem (Richard Roxburgh) i mówi mi, że go kocha. Oczarowana jego poezją i śpiewem zdaje sobie sprawę, że nie były to puste słowa. Potem jednak do jej pokoju przybywa prawdziwy Książę, przyłapując ją z Christianem. Jednak udaje się jej wybrnąć z opresji i wraz z nim a także z dyrektorem teatru, diabolicznym Haroldem Zidlerem (Jim Broadbent) namawiają Księcia na ufundowanie prawdziwego przedstawienia w Moulin Rouge. Książę zgadza się, w zamian jednak żąda Satine i praw do klubu. Satine i Christian ukrywają swoją miłość, tłumaczą się przygotowaniami do występu… W całą sprawę zamiesza się jeszcze choroba Satine nieubłagalnie kradnąca jej ostatki sił – czy miłość przetrwa?

Ten film… to było dla mnie naprawdę porażające przeżycie. Żaden film nie wywołał jeszcze u mnie tyle emocji. Ta muzyka, genialna Nicole, przepiękny taniec, dramaturgia filmu… Wszystko składa się na naprawdę porażające widowisko, które trzeba obejrzeć. Jak już wspomniałem genialna Nicole Kidman – moja ulubiona aktorka – do tego u jej boku równie dobry Ewan McGregor, wszystko okraszone namiętnością, miłością, seksem i przede wszystkim fenomenalną muzyką. Wśród wielu przepięknych scen muszę wyróżnić dwie – oczywiście końcową, której zdradzać nie będę, a także poprzedzającą ją – ‘El Tango De Roxanne’, aż włosy się jeżą na skórze! W tej chwili słucham soundtracka i cały czas przypomina mi się film. Umm… zdecydowanie powalił mnie on na kolana. Genialny, nieziemski, cudowny, niesłychany… mógłbym wymieniać w nieskończoność! Musicie to obejrzeć!

Moja ocena: 10/10

Roxie Hart (Renee Zellweger) marzy o byciu gwiazdą, jej idolką jest Velma Kelly (Cathrine Zeta-Jones). Velma jednak niszczy swoją karierę, przyłapuje na zdradzie męża ze swoją siostrą i oboje zabija. Kilka dni później, Roxie oszukana przez swojego kochanka, w akcie desperacji i złości zabija go. Obie panie spotykają się w więzieniu. Velma cały czas czuje się jak gwiazda, Roxie nadal chce być taka jak ona. Jednak dzięki pomocy Mamy Morton (Queen Latifah) a także adwokatowi Billy’emu Flynn’owi (Richard Gere), Roxie staje w centrum uwagi całego Chicago. Jej sława nie trwa długo, bo oto pojawia się kolejna morderczyni – Kitty Baxter (Lucy Liu), która zabiła swojego męża i dwie dziewczyny. Jednak Roxie wymyśla kolejne kłamstwo – mówi, że jest w ciąży. I znów na okładkach wszystkich gazet jest właśnie ona. W całym mieście panuje moda na ‘bycie jak Roxie’, nikt już nie pamięta o Velmie Kelly. Sprawy nabiorą zupełnie innego biegu, gdy dojdzie do procesu Roxie.

„Chicago” to rewelacyjny musical, który otrzymał 13 nominacji do Oskara 2002, z czego otrzymał 6. Świetna muzyka, która gra tutaj główną rolę. Do tego genialne kreacje Renee Zellweger i Cathrine Zety-Jones. Pierwszy raz spotkałem się z taką formułą filmu, gdzie fabuła jest przerywana lub opowiadana w formie muzyk i tańca – bardzo pozytywne zaskoczenie. Najbardziej podobała mi się piosenka, a raczej cały występ, gdy Roxie przychodzi do więzienia - Pop! Six! Squish! Uh Uh Cicero Lipschitz! Mrrr… Generalnie polecam film :)

Moja ocena: 8/10