Duet Simon Pegg i Nick Frost to jeden z najzabawniejszych teamów w brytyjskim kinie. Najpierw „Wysyp żywych trupów”, potem „Hot Fuzz” – to był ubaw po pachy! I dlatego z tak wielkim zapałem usiadłem do oglądania nowego filmu z ich udziałem pt. „Paul”. Dodatkowo panowie sami napisali do niego scenariusz.

Graham Willy (Simon Pegg) oraz Clive Gollings (Nick Frost) to dwoje wiernych fanów komiksów i wszystkiego, co z nimi związane. Wybrali się na coroczny zjazd takich ludzi jak oni. Odbywa się on w Ameryce. Panowie wynajmują vana i przemierzają Nevadę w celu odwiedzenia najbardziej znanych miejsc rzekomo nawiedzonych przez UFO. Po drodze natrafią na bardzie nieoczekiwanego rozbitka…

Było zabawnie! Panowie spotykają ufoludka (no to nie jest tajemnicą, chyba?) i pan kosmita jest jeszcze gorszy niż główni bohaterowie! W sensie, Pegg i Frost grają podobne postacie, które pokazali w dwóch wyżej wymienionych filmach. To nadal dwóch, wyluzowanych panów po trzydziestce. A Paul to ich taka krzyżówka z wyjściem na pierwszych plan cech negatywnych. Ale cała ta mieszanka daje nam zabawną, lekko sprośną, chamską i nieokrzesaną komedię.

Baa! Jakby tego było mało, pod koniec filmu mamy tak wielki smaczek i tak ogromne nawiązane do innego, bardzo popularnego obrazu, że choćby, dlatego trzeba obejrzeć „Paula”! W owej scenie, gościnnie pojawia się gwiazda, główna bohaterka tego filmu. Więcej nie zdradzę, bo gdy się okazało, o co chodzi (właściwie to jest zakończenie filmu i rozwiązanie fabuły) to pękałem ze śmiechu. Chociażby za to należą się brawa dla Pegga i Frosta, którzy napisali scenariusz. Za reżyserię nie wziął się Edgar Wright (reżyser dwóch wcześniej wspominanych), a Greg Mottola twórca np. „Supersamca” (który mi się nie podobał).

Podsumowując, obejrzyjcie. Nie ma nudy, cały czas coś się dzieje (Paula ściga rząd), a dodatkowo jest bardzo zabawnie. No i te fenomenalne zakończenie. Jeśli podobały wam się „Wysyp żywych trupów” i „Hot Fuzz”, to ten również przypadnie Wam do gustu.

Moja ocena: 7+/10

A już myślałem! Panna Portman dostała Oscara i miałem nadzieję, że teraz zacznie grywać tylko w takich ciekawych przedsięwzięciach jak „Czarny łabędź”. A tu dupa. Zagrała w komedyjce „Sex Story” (co za polski tytuł! Oryginał to „No Strings Attached” świetnie oddające treść filmu). I patrząc dalej pokazała się już w „Thorze” i „Your Highness”, może to i będą dobre filmy (nie oglądałem jeszcze), ale nie tego oczekuje po laureatce Oscara.

W całej tej błahej opowiastce chodzi o to, że dwoje znajomych z dzieciństwa spotyka się po latach i postanawia stworzyć coś jakby otwarty związek, a może inaczej mówiąc przyjaźń z bonusami („Friends with Benefits” taki film wchodzi do amerykańskich kin tego lata, hehe), czyli bez żadnych tam kocham cię itp. Tylko idziemy do łóżka i tyle. Oczywiście początkowo wszystko wychodzi całkiem dobrze, ale jak się domyślamy, w końcu pojawi się ta miłość…

Temat ten jest bardzo popularny w Stanach, jest to coś na porządku dziennym, ale jak pokazuje ten film nie do końca się sprawdza. W końcu jedno zakocha się w drugim, bądź któreś znajdzie sobie prawdziwego partnera/kę i zaczynają się schody. Ale nic to, film jest nudny. Nie bawi i jest trochę oklepany. Schemat prosty: swoboda, luz + miłość + problemy + rozwiązanie. A szkoda, zapowiadało się ciekawie, Natalie Portman i Ashton Kutcher na pokładzie… A reżyser Ivan Reitman… Jak ktoś, kto wyreżyserował „Pogromców duchów” (dwie części), „Bliźniaków”, „Juniora” czy „Gliniarza w przedszkolu” - które może arcydziełami nie były, ale przynajmniej bawiły – mógł zrobić taką kichę?

Ze dwie, może trzy zabawne sceny to zdecydowanie za mało. I wszystkie oczywiście w wykonaniu Natalie Portman. Ashton Kutcher raczej miał w tym filmie tylko wyglądać, za bardzo się nie wykazał. Zawiodłem się i żałuję straconego czasu, mogłem sobie lepiej obejrzeć po raz kolejny „Starsza pani musi zniknąć”… (tak mi się skojarzyło, bo dzień przed oglądaniem tego filmu, oglądałem właśnie „Starszą panią…”).

Moja ocena: 2/10

Ekranizacji, wariacji i różnych podejść do dramatu Williama Szekspira „Romeo i Julia” było już mnóstwo. Nie szkodzi. Będzie jeszcze jedno – bajkowe, kolorowe, frywolne. Ale czy udane?

Bohaterami tej bajki są Gnomeo i Julia, którzy żyją w dwóch różnych ogrodach – niebieskim i czerwonym. Oczywiście się nienawidzą, a to pewnie, dlatego że właściciele tychże ogrodów również nie pałają do siebie miłością. Historia jest raczej dla wszystkich (starszych) znana, dzieci będą się świetnie bawić, to w końcu raczej dla nich jeszcze nowość.

Wszystko jest bardzo kolorowe, są tam pokraczne żarciki, językowe niuanse itp. Trochę boli dubbing – widać, że mały to nasz kraj i kończą się nam znane nazwiska, które mogą dubbingować w bajkach. Chodzi mi tu głównie o Cezarego Pazurę, który stworzył przaśny dubbing sepleniącego flaminga. Wszystko by było dobrze, gdyby nie fakt, że brzmiał dokładnie tak samo jak Sid z „Epoki Lodowcowej”. I już w końcu momentami nie wiedziałem, czy oglądam którąś tam część Epoki czy coś innego.

Jest tutaj mnóstwo oklepanych już motywów z powtarzanym do bólu bullet-time’em z „Matriksa”. Żarty nie są interesujące. Niestety, ale dorośli, którzy dotrą na tę bajkę ze swoimi pociechami (bądź rodzeństwem, małymi znajomymi) zanudzą się. Tak jak ja – jedyny motyw, który mi się podobał, to, gdy główny bohater dociera pod pomnik Williama Szekspira – drobne zagranie konwencją oraz wyjaśnienie, dlaczego będzie happy end, skoro go być nie powinno. I tyle. Słabiutka bajeczka, zdecydowanie tylko dla najmłodszych.

Moja ocena: 2+/10

Oto pierwsza komedia Andrzeja Saramonowicza po rozstaniu z Tomaszem Koneckim. Oczywiście rozstanie reżyserskie, a nie jakieś tam. Obaj panowie wcześniej stworzyli między innymi „Testosteron” i „Lejdis”. Jak sobie, zatem radzi pan Saramonowicz bez pana Koneckiego? Świetnie.

Bohaterkami filmu są dwie panie – Ewa (fenomenalna Dominika Kluźniak) oraz Maja (Maja Hirsch). Obie wyruszają do SPA odpocząć od zgiełku miasta. Tam poznają masażystkę Kornelię (Magdalena Boczarska), która opowiada im historię grasującego mordercy, który porywa młode kobiety i tak dalej… zdecydowanie zwariowana historia, nie będę zdradzał więcej szczegółów.

Kolejny film, dzięki któremu odzyskuję wiarę w polskie kino. Zwariowana, absurdalna i pokręcona komedia (nie-romantyczna!). W niektórych momentach (gdy panie coś wciągnęły) ubaw był niesamowity, bawiłem się jak nigdy (i to na polskiej komedii!).

Pochwały należą się aktorom a w szczególności Dominice Kluźniak, która skradła całe show dla siebie. Jej teksty (Wilkołak?) były niesamowite, a jej postać zachowywała się, co najmniej dziwnie nawet wtedy, gdy nie była ‘pod wpływem’ czegoś. Drugie miejsce to zdesperowana i lekko stuknięta postać Krystiana, grana przez Wojciecha Mecwaldowskiego. W sumie mam ochotę obejrzeć ten film raz jeszcze, naprawdę dobra zabawa, szczególnie w szerszym gronie. Gdy byłem w kinie to cała sala śmiała się bez żadnych oporów. Polecam, polecam, szczególnie, że to polskie, a polskie = dobre, to rzadkość (chociaż idzie poprawa…) (...mam nadzieję).

Moja ocena: 7/10

Ja lubię absurdalne filmy. Lubię jak są zwariowane, pokręcone – ale nie żenujące i przesadzone. I tak „Kick-Ass” był zwariowany, ale zdecydowanie zbyt brutalny i przesadzony. Zupełnie inaczej niż „Scott Pillgrim kontra świat”. Jeszcze bardziej niedorzeczny niż wspomniany wcześniej film, ale i dużo lepszy od niego.

Bohaterem filmu jest tytułowy Scott Pillgrim (Michael Cera), już nie nastolatek – młodzieniec, który prowadzi spokojne życie. Wraz z przyjaciółmi ma zespół rockowy, mieszka z przyjacielem-gejem i musi z nim spać, bo w mieszkaniu mają tylko jedno łóżko. Jakoś to idzie aż do czasu, gdy Scott poznaje dziewczynę swoich marzeń – Ramonę Flowers (Mary Elizabeth Winstead). Problem w tym, że siedmiu byłych chłopaków Ramony założyło Ligę Byłych i chcą zgładzenia nowego chłopaka Ramony. Przed Scottem trudne zadanie i siedem pojedynków.

Mario! Tyle nawiązań do tej gry to ja jeszcze nie widziałem. Nawet życie Scott znalazł. Absurd, potężny, jeden wielki absurd. Ale w jak najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu. Co prawda nie przepadam za Michaelem Cerą, wydaje mi się trochę mdły i w każdym filmie powiela tę samą rolę, nie mniej jednak całość jest bardzo udana. Oczywiście, jeśli zaakceptujemy tę konwencję. Bo montaż i efekty specjalne są spotykana na każdym kroku, dźwięki muzyki są widzialne, pojedynki zwariowane, a wygrana powoduje zniknięcie wroga i rozsypanie monet. Jak w grze po prostu.

Ale fakt faktem, ten film musiał mi się spodobać – wyreżyserował go Edgar Wright – ten sam, który ma na koncie dwa znakomite (i równie absurdalne) obrazy: „Wysyp żywych trupów” i „Hot Fuzz – Ostre psy”. A w 2012 „The World’s End”, czyli trzecia część tej zwariowanej prawie-trylogii.

„Scott Pillgrim kontra świat” to zamknięta całość i kolejnych części na pewno nie będzie. Oczywiście dałoby się na pewno coś dopisać, bo i konwencja i przedstawiony świat jest bardzo ciekawy, ale tutaj ukazuje się nam bolesna prawda – mało zarobił więc kontynuacji nie będzie. A miał być wielki, letni hit i tak dalej. Coś nie poszło i ja bym tu winą obarczał główną gwiazdę filmu, czyli właśnie Michaela Cerę. Myślę, że gdyby na jego miejscu było bardziej znane nazwisko to mogłoby być dużo lepiej – finansowo oczywiście. Bo sam obraz jest świetny i zdecydowanie polecam go wszystkim fanom absurdu i niedorzeczności. W pozytywnych znaczeniach tych słów. A, i strona wizualna zdecydowanie powinna dostać jakieś nagrody – i efekty specjalne świetne, i montaż doskonały.

Moja ocena: 7/10

[468]

Nie ma już dobrych parodii. Nic już nie ma. Ciężko o dobrą komedię, ciężko o dobrą parodię. No i przez to wszystko muszę oglądać takie potworki jak „Wampiry i świry”. Chyba nie muszę, jaki duet zrobił ten film? Niezatapialni Jason Friedberg i Aaron Seltzer.

Tym razem na tapetę wzięto bijące rekordy popularności wampiry, a głównie serię „Zmierzch”. I tak oto głównym bohaterem jest ktoś a la Edward Cullen (tutaj Edward Sullen), a jego wybranką ktoś a la Bella Swan (tutaj Becca Crane). Są też wilkołaki i inne potwory. Jest też toaletowy humor, nijakie dialogi i gagi – wszystko, do czego przyzwyczaili nas Friedberg i Seltzer.

Szkoda, po raz kolejny piszę szkoda. Bo gdyby zabrał się za to ktoś bardziej utalentowany to mogłoby wyjść coś naprawdę fajnego. Parę razy panom udało się wywołać u mnie uśmiech na twarzy, ale to tylko po przez inteligentne nabijanie się ze „Zmierzchu” – jak chociażby Jacob idzie bez koszulki, a Bella go pyta, dlaczego tak paraduje pół nago – „bo mam tak zapisane w kontrakcie”. No, ale jedna czy dwie jaskółki wiosny nie czynią. To wszystko już było, te same zużyte żarty, te same stąpanie na grapie czy obrywanie zamykanymi drzwiami. Nie będę pisał zbyt dużo, bo nie ma, o czym. Jeśli wiecie, na co stać ten duet, to nie będziecie zawiedzeni.

Moja ocena: 2-/10

Zapraszam do przeglądu premier roku 2011 na moim drugim blogu: cz. 1, cz. 2, cz. 3 i cz. 4.

Komedie, czy ogólnie filmy o policji nie do końca należą do tych, które oglądałbym z wypiekami na twarzy. Zwiastun “Policji zastępczej” był nawet ok, chociaż wiadomo było, że spodziewać się kokosów nie trzeba. Z racji możliwości obejrzenia go na wielkim telewizorze lcd (więcej tutaj) jakoś się skusiłem.

Bohaterami jest dwójka gliniarzy Terry Hoitz (Mark Wahlberg) oraz Allen Gamble (Will Farrell), którzy do niedawna siedzieli za biurkiem i wypełniali policyjne papiery. Gdy tragiczną śmiercią giną policyjne gwiazdy, Terry i Allen muszą zająć ich miejsce rozwikłać zagadkę tej śmierci.

Nie porwało mnie to. Nie nazwałbym też tego komedią. Wszelkie zabawne triki pokazane były w zwiastunie, reszta to tylko takie wypełniacz. Sama historia również nie jest jakoś strasznie interesująca. Ogląda się to, bo się ogląda, ale bez jakiegoś większego zapału czy zainteresowania. Zastanawia mnie, co w tak dennym filmie robi bardzo dobry aktor, jakim jest Mark Wahlberg. Na pewno nie kończą mu się pieniądze, może po prostu nuda w filmografii i potrzebował czegoś takiego prostego i mało wymagającego?

Osobną historią jest Will Farrell, który w każdym filmie gra tę samą rolę – mało rozgarniętego debila, który uważa, że jest super fajny, a wszyscy i tak z niego się śmieją. Podobnie Eva Mendes, robiła tu raczej za ozdobnik i nie miała jakiejś większej, ważnej roli. Podsumowując, raczej nie zmienię mojego zdania o filmach o policji – nadal mi się nie podobają. O komediach policyjnych w sensie.

Moja ocena: 2/10

Nie mam zielonego pojęcia jak niektórzy to robią, ale dla przykładu taka Jennifer Lopez, odkąd postanowiła zostać aktorką, konsekwentnie w każdym filmie gra tę samo rolę. Nie mam również pojęcia, dlaczego za każdym razem mi się to podoba. Może to magia J.Lo?

Zoe (Jennifer Lopez) dochodzi do wniosku, że już na pewno nie znajdzie sobie odpowiedniego faceta, który dodatkowo będzie chciał mieć dziecko w miarę szybko. Postanawia skorzystać z metody in vitro. Pierwsza próba – i voila – oto bohaterka spodziewa się dziecka. Problem w tym, że opuszczając klinikę wpada na mężczyznę, który wyraźnie jest nią zainteresowany. A ona nim. Co teraz, skoro dziecko już w drodze?

Jedna z dwóch komedii romantycznych tego roku, gdzie promowane jest sztuczne zapłodnienie (obok „Tak to się teraz robi”). Nie tak bezczelna i otwarta jak „Tak to się teraz robi” – tam postanowiono bardziej na motyw komedii, w tym przypadku bardziej na romans. Jest subtelniej, co nie znaczy nudniej. Jak już na wstępie napisałem, nie mam pojęcia, co robi Jennifer Lopez, ale ten film mi się po prostu podobał. Był prosty, korzystał z wielu schematów, ale widocznie tak dobrych i utartych, że ja nie mam nic przeciwko.

Dodatkowo – wiecie, że Jennifer Lopez ma 41 lat? No właśnie. Tak wiem, że tam w Hollywood pewnie wydaje mnóstwo pieniędzy, aby wyglądać jak wygląda, ale nadal – olśniewająco. Wracając jednak do jej kariery aktorskiej – mogłaby spasować, owszem, nie najgorzej jej to wychodzi, ale w 2010 miała wydać płytę zatytułowaną „Love?” ale nic z tego nie wyszło. Nikt nie wie, dlaczego. Wiele piosenek wyciekło do Internetu, większość była zachwycająca („Louboutins”, „Hooked on You”, „Everybody’s Girl” i wiele innych), a krążka jak nie było tak i nie ma. Teraz premiera ponoć ma się odbyć w 2011, ale 2011 to będzie powrót popowych gigantów (Britney Spears, Lady Gaga, Beyonce) więc nie wiem jak ona się w tym odnajdzie.

Jeśli jednak chodzi o „Plan B” to podobał się mniej więcej na równi z „Tak to się teraz robi”. No ten drugi miał Jennifer Aniston no, ale… Wydaje mi się, że tak filmy ogląda się nie dla fabuły, a dla danego aktora czy aktorki. No przecież film z Aniston to będę każdy łykać jak leci… Z Lopez pewnie też. Enjoy.

Moja ocena: 5+/10

Wesołych Świąt !

Wskrzeszania dawnych filmów ciąg dalszy. Pierwsza „Pirania” miała swoją premierę w 1978 roku. Sequel trzy lata później („Pirania II: Latający mordercy”). Żadnego nie oglądałem. Nie zamierzam. Obejrzenia nowej wersji również żałuję. Oto „Pirania 3D”, prawdopodobnie najgorszy film tego roku.

Tło: Jakieś małe miasteczko, początek wakacji, wielka impreza nad jeziorem, roznegliżowane dziewczęta, alkoholi i inne użytki. Bohaterowie: Szeryf owego miasteczka Julie Forester (Elisabeth Shue) zostawia swoje małe pociechy pod opieką starszej pociechy, Jake’a (Steven R. McQueen). Z tymże Jake ma inne plany, przekupuje swoje rodzeństwo i jedzie na wielką imprezę. A tam akurat niejaki Derrick Jones (Jerry O'Connell) nagrywa… Hmm… nazwijmy to ładnie – film erotyczny. Akcja: pod dnem jeziora spały sobie prehistoryczne, wygłodniałe piranie. Niestety dla wszystkich – obudziły się.

Cały film – dosłownie i w przenośni – można określić jednym słowem: masakra. Dosłownie – bo na ekranie latają kończyny i inne części ciała, ludzie zabijani są przez piranie, zabijają się też nawzajem i w ogóle totalny Sajgon. W przenośni – bo poziom tego widowiska i moje odczucia – również masakra. W połowie filmu (kulminacyjny moment) zrodziły się we mnie wszystkie najgorsze uczucia: chciało mi się wymiotować, było mi słabo, chciałem opuścić to kino i nigdy więcej tam nie wracać. Już miałem wychodzić, ale znajomi powiedzieli, że to już koniec tej ostrej jazdy. Kłamali. No dobra, przetrwałem ten film, ale to zdecydowanie nie jest gatunek, w którym się lubuję.

Całość jest nastawiona tylko i wyłącznie na to, aby pokazać te wszystkie poodcinane kończyny, pogryzionych ludzi i tym podobne. Istnym podkreśleniem tego, była scena, gdzie jednej dziewczynie włosy wkręciły się w silnik motorówki. Co robi pani obsługujący tą motorówkę? Podkręca silnik (bo chce uciec) a dziewczynie włosy i skóra zrywają się z twarzy. Miodzio.

Komuś na pewno może się to podobać. Ludzie, którzy oglądają wszystkie kolejne części „Piły” czy inne horrory gore itp. będą zadowoleni. Ja nie, a kolejny filmy pana Alexandre Aja (reżyser „Piranii 3D”, ale także „Luster” czy „Wzgórza mają oczy”) będę omijał szerokim łukiem. O.

Moja ocena: 1/10

P.S.: Sequel, nazwany "Pirania 3DD" w sierpniu 2011, ale już w reżyserii Johna Gulagera

Ten film mógłby być antyreklamą mówiącą o szkodliwości Red Bulla (no i trochę alkoholu). Oczywiście mówi, o czym innym, ale tak jakoś musiałem zacząć.

Troje dorosłych mężczyzn oraz jeden nastolatek urządza sobie małą imprezkę mocno zakrapianą alkoholem mieszanym z Red Bullem. Ten ostatni, spadając na mechanizmy jacuzzi (do którego panowie wejdą) powoduje, że zwykłe jacuzzi zamienia się w wehikuł czasu. Panowie przenoszą się do lat osiemdziesiątych, i to nie byle gdzie, bo do swojego, konkretnego życia. Co zrobią? Zmienią przeszłość czy odtworzą ją w dokładny sposób i nic nie schrzanią?

Zdecydowanie ten film powinien mieć tytuł „Kac Vegas 2” lub coś w tym stylu. Ewidentnie robiony na fali popularności wspomnianej komedii, podobny poziomem, podobny żartami i toaletowym humorem. Oglądało się miło, ale bez emocji. Znamy już te wszystkie żarty, znamy tych aktorów, znamy podobne historie… Nawet na początku seansu raczej domyślamy się, jakie będzie zakończenie. Film ten jest takim typowym hamburgerem – smaczny i ładnie wygląda – ale i żadnych korzyści nam nie przynosi, nic zdrowego w sobie nie ma, głodu nie gasi.

Tak, więc należy sobie zadać pytanie, czy macie ochotę zjeść jeszcze jednego takiego hamburgera? Czy może wolicie bardziej wytrawne danie… No cóż, ja hamburgery lubię jeść, zarówno te prawdziwe jak i te filmowe. Przecież nie zaszkodzi, a jakoś czas sobie umiliłem. Włącz „Jutro będzie futro”, wyłącz mózg.

Moja ocena: 3/10