Pewne miasto nawiedza burza stulecia. Po wszystkim mieszkańcy zliczają straty. Bohater filmu, David Drayton (Thomas Jane), zabiera syna do pobliskiego supermarketu, aby zrobić zakupy. W tym czasie miasto spowija gęsta mgła. Przez okna sklepu nic nie widać, wśród klientów panuje konsternacja. Wkrótce pojawia się inny mieszkaniec i krzyczy, że w mgle jest ‘coś’, i to ‘coś’ złego. Wszyscy postanawiają pozostać w sklepie i poczekać na opadnięcie mgły. Jednak z klientek, pani Carmody (Marcia Gay Harden) obwiesza, iż nadeszła apokalipsa. Początkowo nikt jej nie wierzy, jednak później sklep podzieli się na dwa wrogie obozy. Mieszkańcy prócz walki z ‘czymś’ z mgły, stoczą walkę miedzy sobą.

Już przy „1408” wspominałem, że Stephen King to twórca największej ilości książek i opowiadań, które zostały zekranizowane. „Mgła” to kolejna taka adaptacja. Jak było? Sam już nie wiem jak podejść do tego filmu, bo, z której strony by nie patrzeć, dobrze nie jest.

Przede wszystkim główna rola, Thomas Jane kompletnie położona, niewiarygodna i sztuczna. Zero emocji, zero gry aktorskiej. Pozostali aktorzy nie lepiej. Jednak będąc przy obsadzie jest jeden powód, dla którego właściwie nie żałuję tego seansu. Marcia Gay Harden. Ona, jako jedyna gra w tym filmie, wiarygodnie odtworzyła postać i pokazała nam emocje i uczucia. Prawdziwe i przekonujące.

Te wszystkie potworki, stworki, muszki i pajączki był przełknął, ale to wielkie ‘coś’ to już mnie dobiło. To wszystko zamiast straszyć bardziej wywołuje zażenowanie czy też niechęć. Kompletny brak klimatu, z minuty na minutę gorsza fabuła i coś, co mnie kompletnie rozłożyło na części pierwsze – zakończenie. Nie wiedziałem czy mam usiąść i płakać czy się śmiać. Ani jedno a nie drugie mi jakoś nie wychodziło.

Jeśli ktoś potrafi znieść ponad dwie godziny bezsensu tylko ze względu na świetną rolę jednej aktorki, to może obejrzeć, jeśli to komuś nie wystarczy – odradzam. Film to kompletna porażka.

Moja ocena: 3-/10

Allison (Jessica Alba) w wieku 5 lat miała wypadek w wyniku, którego straciła wzrok. Przez wszystkie te lata, które do tej pory przeżyła nauczyła się żyć z tym, jednak jej siostra – winna wypadkowi – cały czas szukała nowych oczy dla Allison, aby można było je przeszczepić. Tym samym siostra bohaterki chciała sobie oczyścić sumienie. I udaje się jej to, dochodzi do operacji i Allison odzyskuje wzrok. Jednak od samego początku coś jest nie tak. Dziewczyna zaczyna widzieć zjawy, zmory i postacie, których nikt prócz niej nie dostrzega. Rodzina i przyjaciele sądzą, że zwariowała, ona sama postanawia udowodnić, że tak nie jest i odkryć, co się tak naprawdę stało po przeszczepie oczu.

Remake koreańskiego horroru „Jian Gui” braci Pang. Nikogo chyba nie zdziwi fakt, że oryginału nie oglądałem. Amerykanie lubią robić azjatyckie horrory po swojemu. O ile pierwsza część „Klątwy” oraz dwa „Ringi” podobały mi się bardzo, były straszne i dobre, to o tyle „Oko” jest już słabe i nijakie. Mało tutaj typowego straszenia, zwartej i wciągającej akcji i typowych ‘straszaczy’. Bardziej skupiono się na tym, aby pokazać, o co tak naprawdę chodzi i tak wraz z bohaterką odkrywamy, do kogo należały oczy i dlaczego dzieje się tak a nie inaczej. Ale końcowa sekwencja to już kompletnie mnie dobiła i zniszczyła ten film. Jest ona praktycznie pośrednią kopią z „Oszukać przeznaczenie”.

„Oko” to już drugi film, który wymaga od Jessicy Alby czegoś więcej niż tylko ładnego wyglądu. I o ile w „Przebudzeniu” jeszcze dała sobie radę i była zadziwiająco dobra, tak tutaj wyszło, w jakich filmach Alba powinna grać. Z całą sympatią do niej, bardzo ją lubię, ale lepiej niech pozostanie przy takich filmach jak „Facet pełen uroku” czy „Fantastyczna czwórka 2”.

Podsumowując, „Oko” jest słaby horrorem, nieudaną próbą przeniesienia chwalonego filmu z Korei. Nie straszy, ma złe zakończenie, a pani Alba talentu nie ma. Obejrzeć można, ale też i nic wielkiego się nie stanie, jak tego nie zrobicie. Ja to bardziej potraktowałem, jako komedię, bo niektóre sceny naprawdę bawiły.

Moja ocena: 4/10

Mike Enslin (John Cusack) ma bardzo dziwne hobby czy też zajęcie. Pisze książki, w których opowiada o domach, hotelach i innych miejscach, które rzekomo straszą, jednak Mike udowadnia, że wcale nie straszą. Bo on nie wierzy w żadne duchy, zjawy i tym podobne mary. Właśnie ma zamiar odwiedzić kolejne takie miejsce, jest nim Hotel Dolphin i tytułowy pokój o numerze 1408. Podobno dzieją się tam niesamowite rzeczy, a ludzie nie wytrzymują dłużej niż godzinę w owym pomieszczaniu. Mike oczywiście wątpi w takie coś. Dyrektor hotelu uparcie namawia Enslina, aby jednak zrezygnował z odwiedzin tego pokoju, ale Mike nie przejmuje się jego słowami. Jak się okaże – lepiej, żeby jednak posłuchał, bo będzie to dla niego najgorsza godzina w życiu.

Horrory takie właśnie jak „1408” należą do tych, które jeszcze potrafię oglądać i które straszą najbardziej. Mowa tu oczywiście o tym, że coś wyskoczy, coś wrzaśnie i jest fun. Horrory typy kreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeew, należą do tych, których po prostu nie oglądam i nie mam zamiaru.

Wracając do omawianego filmu. Powstał on na podstawie opowiadania Stephana Kinga, pisarza, którego książki i opowiadania należą do najczęściej przenoszonych książek na duży ekran. Wychodzi to różnie, są tu Oscarowe adaptacje („Misery”, „Skazani na Shawshank”, „Zielona Mila”), są też kompletne pomyłki. „1408” oscyluje mniej więcej po środku. Jest znośny i da się go oglądać, jednak po seansie jakiegoś olbrzymiego zachwytu nie ma. Czasem straszy, ale ogólnie ogląda się całkiem normalnie. Film i cały motyw grozy opiera się na psychice głównego bohatera – ta została ładnie nakreślona i to ona jest głównym fundamentem filmu. Można nazwać to filmem jednego aktora, bo głownie widzimy na ekranie Johna Cusacka i jego lęki, obawy i zwidy. Swoją drogą aktor zagrał bardzo dobrze. Zakończenie filmu jest… no właśnie, są dwa. Kinowe jest iście hollywoodzkie i okropne, wersja reżyserska, czy też oryginalna (chyba tak można to nazwać?) jest dużo ciekawsza. Zainteresowanych odsyłam na FilmWeb.

Miło się oglądało, obejrzeć można, całkiem niezły. :)

Moja ocena: 6/10

W pewnym miasteczku prowadzone są eksperymenty, jednak wymykają się one spod kontroli i wybucha epidemia. Dziwny, zielony dym powoduje, ze ludzie staja się krwiożerczymi zombie. W mieście pojawia się pewna dziewczyna, która w wyniku wypadku – atak ludzi-zombie – traci nogę. Powoli mieścina jest wyniszczana, jednak zakażonym stawia się pewna grupka ludzi. Jest wśród nich owa dziewczyna, która straciła nogę, a teraz jej ukochany podarował jej pistolet, który wstawił w miejsce brakującej części ciała. Zaczyna się walka między ludźmi i zombie. Kto wygra?

Druga część wspólnego projektu dwóch wielkich reżyserów pod nazwą „Grindhouse”. Po „Death Proof” Quentina Tarantino przyszedł czas na „Planet Terror” Roberta Rodrigueza. Rodriguez stworzył dzieło, w którym podobnie jak jego kolega, bawi się wszelakimi konwencjami i wyśmiewa inne filmy. „Planet Terror” to horror bardzo dobry. Wciąga, ciekawi, obrzydza, straszy i to, co chyba najdziwniejsze – śmieszy! W rolach głównych między innymi Bruce Willis, Freddy Rodriguez czy rewelacyjna Rose McGowan.

Porównując „Death Proof” i „Planet Terror” to ten drugi wypada lepiej. Był bardziej żywy, zabawniejszy i chyba ciekawszy, aczkolwiek oba filmy są godne uwagi i na pewno jedyne w swoim rodzaju. Zdecydowanie polecam obejrzeć, najlepiej za jednym tchem i ten, i ten, tak jak to było pierwotnie zaplanowane.

Moja ocena: 8+/10

Pewna firma wysyła swoich pracowników na obóz integracyjny do Rumuni. Niestety, na drodze pojawia się przeszkoda, pilot kłóci się z kierowcą i wszyscy zostają w środku lasu z bagażami i bez autobusu. Postanawiają odnaleźć ośrodek, do którego mieli dotrzeć, jednak znajdują stara ruderę i wydaje im się, ze to tu mieli spędzić kilka dni. Ale już pierwsza noc utwierdza ich w przekonaniu, ze cos jest nie tak. Ktoś ich obserwuje, doświadcza tego jedna z pracownic widząc człowieka w oknie. Z czasem dowiedzą się, ze są w pułapce, a ktoś poluje na ich życie.

W 2004 roku „Piła” numer jeden zapoczątkowała modę na przemoc, krew i flaki na dużym ekranie (przyjmijmy, że zaczęło się właśnie od tego, nie mówię, że wcześniej takich filmów nie było). Z roku na roku jest ich coraz więcej – zarówno takich filmów, jak i flaków. Większość z nich charakteryzuje się słabym scenariuszem, cienkim aktorstwem oraz nastawieniem głównie na szokowanie i obrzydzanie.

„Redukcja” z jednej strony idealnie wpisuje się w powyższy schemat, a z drugiej strony próbuje go obalić, wyśmiać i wykpić. Wychodzi to różnie. Są sceny, których obraz i muzyka wskazywałaby, że za moment komuś coś się stanie a nie dzieje się nic. Innym razem mamy muzykę rodem z komedii familijnej a na ekranie umierają ludzie. Bywa śmiesznie, ale ogólnie jest to film mało ciekawy, czasem nudny, brutalny i krwisty. Nie lubię tego rodzaju filmów, spodobałoby mi się, gdyby była to rzeczywiście tylko parodia, jedna twórcy chcieli trochę tego, trochę tego – no i wyszło takie coś. Pod koniec to już w ogóle zrezygnowano z części zabawnej i mamy zwykły slasher. Cienko, oj cienko – chcecie to oglądajcie.

Moja ocena: 3/10

Istnieją dwie grupy wilkołaków. Dobrzy i źli. Źli są uzależnienie od ludzkiej krwi, gdy zapada zmierzch, polują, piją i uprawiają seks. Dobrzy mają znajomych, którzy przed nocą zapinają ich w pasy i tak całą noc oni sobie tak siedzą. I jeszcze istnieje legenda, że jest jakiś chłopiec, który gdy będzie miał 13 lat to przerwie ową klątwę. Ci dobrzy go pilnują, ci źli chcą go zabić. Do owej trzynastki zostało kilka dni, ale pech (albo reżyser) sprawia, że ci źli znajdują kryjówkę chłopca. Ginie kilku dobrych, ale chłopiec ucieka z innymi dobrymi. I tak cały film się ganiają.

Tak niepoważnie trochę zacząłem ten opis, ale ten film jest niepoważny. Jak na rok 2006, XXI wiek to spodziewałem się naprawdę czegoś lepszego. Bo z samego pomysłu można było wykrzesać więcej, a zrobiono takie coś, że naprawdę szkoda słów. Wszystko jest nienaturalne, głupie, udawane, sztuczne i do tego nudne! Nieudany powrót Jasona Behra, znanego mi tylko z „Roswell: W kręgu tajemnic”. Szczerze mówiąc, to przez te prawie dwie godziny to oni sobie tak się ganiali, skakali, zabijali, tak, że pod koniec to tylko nieliczni są żywi. Takie bezsensowne mordobicie. Bardzo, ale to bardzo odradzam ten film, takie flaki z olejem. Ble.

Moja ocena: 2+/10

Wielka Brytania została doszczętnie spustoszona przez wirusa agresji. Mija 28 tygodni, amerykańska armia przywraca porządek w kraju, a miasta ponownie zostają zaludnianie. Jednak z ogromną ostrożnością. Akcja filmu dzieje się w Londynie, gdzie tylko jego część, wyspa w centrum, zostaje zaludniona przez kilkadziesiąt osób. Wśród niech są dzieci pewnego mężczyzny, który przeżył masakrę, jednak jego żona nie (tę sekwencję widzimy na początku filmu). Jego dzieci postanawiają wymknąć się poza chroniony obszar, do swoje starego domu. Tam znajdują… matkę, która rzekomo nie przeżyła. Wszyscy zostają odeskortowani na wyspę, a matka dokładnie przebadana. Została zainfekowana, ale wytworzyła przeciwciała… Niestety, jej mąż popełnia ogromny błąd i po kontakcie usta-usta z kobietą cały kraj jest znów zagrożony.

W końcu filmowcom udaje się kręcić dobre kontynuacje filmów! Świetnym tego przykładem jest właśnie „28 tygodni później”. W roku 2002 poznaliśmy „28 dni później”, które było intrygujące, świeże i przede wszystkim ciekawe. Teraz powstała kontynuacja, która jest tak samo dobra, momentami nawet brutalniejsza, jednak mimo wszystko zachowuje pewien umiar, a filmowi towarzyszy niesamowity klimat. Nigdy nie wiadomo czy za chwile nie wyskoczy gdzieś jakiś zarażony. Oglądałem film z zapartym tchem i do ostatniej minuty nie wiadomo było, jaki będzie koniec, przeżyją, czy nie, i w jakim składzie. Zdecydowanie trzeba to obejrzeć, a mnie już dziś ciekawi, czy powstanie „28 miesięcy później”. Szczerze mówiąc, co za dużo to nie zdrowo. (Przykłady? „Piraci”. „Spider-man”.)

Moja ocena: 8/10

Abraham wraz z żoną i synkiem spędzają miło czas w restauracji. Po chwili pojawia się nieznajomy i z premedytacją zabija rodzinę Abrahama. W następstwie tego bohater chce popełnić samobójstwo, ale przeżywa śmierć kliniczną. Po tym doświadczeniu zmieniło się coś w nim. Patrząc na ludzi widzi biała światło, przy jednych mocniejszy, przy innych słabsze. Słyszy także dziwne dźwięki, a w telewizorach dziwne zakłócenia. Z biegiem czasu uświadamia sobie, że ci ‘oświetleni’, to potencjalne ofiary i Abraham musi je uratować. Nie wie jednak, że jeśli kogoś uratujesz, musisz go potem zabić. Takie oto przesłanie niesie ten film.

Niby to miał być horror, ale strasznie polegało tu na tym, że coś wyskoczyło i swoim wyglądem mówi „patrz, jaki jestem brzydki, bój się mnie!” – czyli nuda. Historia też nudna, ckliwa i przereklamowana. Zabili mu rodzinkę a w zamian dostał super fajne, przeklęte moce. I tak przez ponad półtorej godziny biega, ratuje, czyta i próbuje zrozumieć, o co tak właściwie mu chodzi. A gdy już na koniec się dowiaduje, no to właśnie film się kończy, zakończeniem takim strasznie przewidywalnym, typowo hollywoodzkim i happy-endowskim. Pierwowzoru nie widziałem, wierzę, że był lepszy – kontynuacja zła, nie warto tego oglądać. Nawet jak na horror, to mnie nie przestraszyło.

Moja ocena: 4-/10

Grupka entuzjastów uwalnia z laboratorium dzikie zwierzęta. Nie wiedzą jednak, że zostały on zarażone groźnym wirusem furii. 28 dni później w opuszczonym szpitalu budzi się mężczyzna. Wychodzi ze szpitala, spaceruje po opuszczonym Londynie. Na ulicach nie ma nikogo, stoją puste samochody. Wchodzi do kościoła, tam widzi skupisko trupów. Chwile potem, ksiądz chce go napaść i zabić. Z opresji ratują go dwie niezarażone osoby. Jim, bo tak ma na imię nasz bohater, dowiaduje się, ze wirus Furii spustoszył Anglię. Wraz ze swoimi wybawicielami odnajduje potem jeszcze dwójkę niezarażonych i razem wędrują do Manchesteru w poszukiwaniu pomocy.

Ciekawy, futurystyczny film zakwalifikowany, jako horror. Strasznie nie było, ale na pewno interesująco i wciągająco. Sam pomysł jak i opuszczony Londyn robi wrażenie. W 2007 roku planowany jest sequel – „28 tygodni później” – trochę się tego obawiam, ponieważ pierwsza część była świetna i jakakolwiek kontynuacja jakoś mi się nie widzi. Film kręcono kamerą cyfrową, co czasami przeszkadza, gdyż nie nadążą ona po prostu za szybką akcją, jednak ogólnie, dzięki niej jest całkiem klimatycznie. Właśnie – film posiada znakomity klimat, może nie aż takiej zbytniej grozy, ale zaciekawienia i zainteresowania, także jest godny uwagi. Polecam go wszystkim, nawet tym, którzy boją się oglądać horrorów (tak jak ja).

Moja ocena: 8+/10

Mattie ostatnio ma problemy ze swoim chłopakiem. Chcąc wyjaśnić wszystko idzie do jego mieszkania. Tam chłopak zachowuje się bardzo dziwnie, po czym wiesza się na kablu. Dziewczyna jest przerażona. Jednak w ciągu następnych kilku dni sytuacja w mieście robi się nieciekawa. Ludzie masowo popełniają samobójstwa, jakby cos odebrało im wolę i chęć życia. Mattie wraz z przyjaciółmi odkrywają, że Josh, jej chłopak, uwolnił jakiegoś wirusa, który tak wpływa na ludzi. Dziewczyna, a także nowo poznany chłopak, nabywca komputera Josha postanawiają rozwiązać problem – tylko czy to, aby na pewno będzie takie proste? Nie wiedzą, że wirus przenosi się nie tylko za pomocą komputera…

Cóż… Remake japońskiego horroru. Mi osobiście podobał się. Był mroczny, wciągał i przede wszystkim straszył. Mnie oczywiście, zaznaczając, że ja mam słabe nerwy. Ogólnie rzecz biorąc pomysł nowy nie jest, bo duchów w filmach było tysiące i wychodziły one z przeróżnych rzeczy – tutaj z komputerów. Jak już powiedziałem, mi się podobało, szczególnie sceny opuszczonego miasta. Jeśli chodzi o duchy, to straszne owszem, ale wyglądały jak zlepek duchów z Ringu, Klątwy i czegoś tam jeszcze. Ogólnie to polecam, w polskich kinach najprawdopodobniej w marcu lub kwietniu.

Moja ocena: 8/10