Po odgrzaniu “Piątku 13-tego”, “Piranii” i wielu innych horrorów sprzed iluś tam lat, przyszła kolej na “Koszmar z ulicy wiązów”. Do dnia dzisiejszego, seria ta liczy siedem filmów z Freddym, jeden crossover “Freddy kontra Jason”, gdzie Freddy spotyka Jasona z “Piątku 13-tego”, oraz oglądniety właśnie przeze mnie reebot całej serii z bieżącego roku.

Film od razu zaczyna się jazdą bez trzymanki. Nieznany nam mężczyzna podżyna sobie sam gardło, bo twierdzi, że ktoś mu kazał. Niedługo po tym już wiemy, że Freddy Krueger pojawia się w snach, a jak umrzesz w snach, to i umrzesz w rzeczywistości. Nasi bohaterowie będą próbowali nie spać, chociaż będzie to bardzo trudne.

Podobała mi się teoria (albo i prawda, nie wiem jak jest do końca), że po trzech dniach nasz mózg ucina sobie drobne drzemki i nie wiemy do końca, czy śnimy czy jesteśmy na jawie. Ciekawe i bardzo dobrze wykorzystane. Ogólnie rzecz biorąc, film mi się podobał. Nie był nachalnie tryskający krwią, były momenty grozy, były przestoje (ale to już standard...). Odczucia mam podobne jak przy oglądaniu wspomnianego już tutaj “Piątku 13-tego”. Ogląda się dobrze, ale po co? Oryginału nie widziałem, ale zaryzykowałbym stwierdzenie, że pewnie jest lepszy.

Po filmie nie miałem żadnych lęków czy obaw przed pójściem spać czy tym podobne - a były już takie horrory, które skutecznie na mnie (i nie tylko) oddziaływały. Chociażby “Klątwa” (amerykańska) czy “Egzorcyzmy Emilii Roose”. Ten ostatni to ostro mną zachwiał i przez około tydzień nie wiedziałem, co mam z sobą zrobić. Jak nie widzieliście to polecam, ale nie o tym filmie już piszę, znów mam problemy z trzymaniem się jednego wątku.

Gdyby kilka scen wyciąć, takich zwalniaczy to pewnie byłoby jeszcze bardziej dynamicznie, ale i tak nie jest źle. Twórcy nie bali się pojechać po bandzie i pod koniec jest już jazda bez trzymanki. Bardzo podobało mi się zakończenie - ale nie już ostatnia scena (która oczywiście musiała być taka, a nie inne, aby była możliwość nakręcenia kolejnej części - bardziej mi chodzi o roztrzygnięcie i finał całej intrygi. Było ciekawie, intensywnie i z pomysłem - tak jak lubię.

Podsumowując, jeśli chodzi o kategorię horrorów, ten remake plasuje się tak po środku, jest lepszy niż “Piątek 13-tego”, ale takiej wspomnianej już “Klątwie” czy chociażby “Ringowi” nie dorasta do pięt. Dobrze ogląda się ze znajomymi.

Moja ocena: 6/10

* * *

Niesamowitą jakość obrazu i wspaniały dźwięk zapewnił mi telewizor Philips 46PFL9705H. Najnowsza notka o obrazie i dźwięku na moim prywatnym blogu.

Wskrzeszania dawnych filmów ciąg dalszy. Pierwsza „Pirania” miała swoją premierę w 1978 roku. Sequel trzy lata później („Pirania II: Latający mordercy”). Żadnego nie oglądałem. Nie zamierzam. Obejrzenia nowej wersji również żałuję. Oto „Pirania 3D”, prawdopodobnie najgorszy film tego roku.

Tło: Jakieś małe miasteczko, początek wakacji, wielka impreza nad jeziorem, roznegliżowane dziewczęta, alkoholi i inne użytki. Bohaterowie: Szeryf owego miasteczka Julie Forester (Elisabeth Shue) zostawia swoje małe pociechy pod opieką starszej pociechy, Jake’a (Steven R. McQueen). Z tymże Jake ma inne plany, przekupuje swoje rodzeństwo i jedzie na wielką imprezę. A tam akurat niejaki Derrick Jones (Jerry O'Connell) nagrywa… Hmm… nazwijmy to ładnie – film erotyczny. Akcja: pod dnem jeziora spały sobie prehistoryczne, wygłodniałe piranie. Niestety dla wszystkich – obudziły się.

Cały film – dosłownie i w przenośni – można określić jednym słowem: masakra. Dosłownie – bo na ekranie latają kończyny i inne części ciała, ludzie zabijani są przez piranie, zabijają się też nawzajem i w ogóle totalny Sajgon. W przenośni – bo poziom tego widowiska i moje odczucia – również masakra. W połowie filmu (kulminacyjny moment) zrodziły się we mnie wszystkie najgorsze uczucia: chciało mi się wymiotować, było mi słabo, chciałem opuścić to kino i nigdy więcej tam nie wracać. Już miałem wychodzić, ale znajomi powiedzieli, że to już koniec tej ostrej jazdy. Kłamali. No dobra, przetrwałem ten film, ale to zdecydowanie nie jest gatunek, w którym się lubuję.

Całość jest nastawiona tylko i wyłącznie na to, aby pokazać te wszystkie poodcinane kończyny, pogryzionych ludzi i tym podobne. Istnym podkreśleniem tego, była scena, gdzie jednej dziewczynie włosy wkręciły się w silnik motorówki. Co robi pani obsługujący tą motorówkę? Podkręca silnik (bo chce uciec) a dziewczynie włosy i skóra zrywają się z twarzy. Miodzio.

Komuś na pewno może się to podobać. Ludzie, którzy oglądają wszystkie kolejne części „Piły” czy inne horrory gore itp. będą zadowoleni. Ja nie, a kolejny filmy pana Alexandre Aja (reżyser „Piranii 3D”, ale także „Luster” czy „Wzgórza mają oczy”) będę omijał szerokim łukiem. O.

Moja ocena: 1/10

P.S.: Sequel, nazwany "Pirania 3DD" w sierpniu 2011, ale już w reżyserii Johna Gulagera

Przy okazji recenzji „Moon” pisałem, iż 2009 był świetnym rokiem dla kina Science Fiction. Oto kolejny film, który udowadnia tę tezę. „Pandorum” jest obrazem na pograniczu Sci-Fi i horroru.

Na tajemniczym statku budzi się dwoje astronautów. Nie wiedzą, dlaczego tu są, gdzie jest reszta załogi i co ogólnie się stało, co doprowadziło ich do obecnego stanu. Z czasem przypominają sobie niektóre informacje, jednak idzie im to bardzo mozolnie… Tymczasem na statku jest ‘coś’. Coś, co nie jest do końca przyjaźnie nastawione… Mężczyznom odnaleźć się i przeżyć pomaga równie tajemnicza kobieta.

Nie jest to arcydzieło. Nie jest to film innowacyjny. Ale jest obraz, który w bardzo fajny sposób powiela już znane schematy, który potrafi zaciekawić i po prostu dobrze się go ogląda. Nie powiem, że od razu wiadomo jak się skończy, jednak z czasem się tego domyślamy.

Film potrafi lekko przestraszyć. Tak jak napisałem, jest on na pograniczu Science Fiction oraz horroru. Tak naprawdę oba te składniki zostały bardzo ładnie wyważone, przez co nie siedzimy cały czas jak na szpilkach, a i nie ma czasu na zrobienie herbaty (no chyba, że wciśniemy spację oglądając na komputerze, bądź w telewizji będą reklamy). Tak naprawdę mając do wyboru wiele, przeróżnych odmóżdżaczy, „Pandorum” jest w ścisłej czołówce tych dobrych w tymże gatunku. Zgrabne, wciągające i udane.

Moja ocena: 6+/10

Przeżyjmy to po raz czwarty. Na „Oszukać przeznaczenie 4” czekałem z utęsknieniem, bo mimo niskiego poziomu i wszelakich głupot, to serię tę lubię bardzo. Jakież wielkie rozczarowanie mnie spotkało, gdy pojawiły się napisy końcowe.

Tym razem akcja filmu dzieje się podczas wyścigów samochodowych. Rozpędzone samochody wpadają na publiczność, latają części aut i ludzi, a na sam koniec cały stadion wali się. Po chwili bohater, Nick (Bobby Campo) dochodzi do wniosku, że to wszystko była zaledwie wizja, która za chwilę ma się spełnić. Pospiesznie ucieka z miejsca przyszłej katastrofy z przyjaciółmi i grupką innych ludzi. I rzeczywiście, po chwili mamy wielkie boom.

Jakiś czas temu pisałem, jak bardzo nie lubię tego marnego efektu 3D, którego doświadczamy teraz… (wciąż wierzę, że wszystko zmieni Cameron). W tym przypadku nie było lepiej, owa trójwymiarowość znacząco wpłynęła na moją ocenę filmu. Całość była stanowczo zbyt ciemna, a 3D zdemaskowało całą sztuczność efektów specjalnych. Były one płaski i niejakie.

„Oszukać przeznaczenie 4” nie wywołało we mnie strachu, nie bawiłem się dobrze. Przez cały seans bardziej towarzyszył mi znikomy uśmieszek politowania i zażenowania tym, co widzę. Było znacznie gorzej niż w części trzeciej, która już nie do końca przypadła mi do gustu. Miernie, pusto, nijak.

Jedyną ciekawostką, zbiegiem okoliczności, który szczerze mnie rozbawił, to fakt, że w filmie mamy scenę, gdzie w kinie ludzie oglądają film w 3D, a za ścianą jest remont, po czym jest wybuch i masakra. Podobnie było w Olsztyńskim Heliosie – oglądaliśmy film w 3D, a za ścianą trwało rozbudowywanie kina. Na szczęście nic nie wybuchło. Żyję.

Tym razem śmierć nie miała zbyt oryginalnych pomysłów na uśmiercenie swoich wybrańców. Nie miał ich także scenarzysta, reżyser się nie postarał. Bardzo marny film, który najlepiej żeby nie powstał. Nie oglądajcie go. Lepiej po raz kolejny obejrzeć drugą część, najlepszą. I nie kręćcie piątki!

Moja ocena: 2/10

Rozpoczynając tę recenzję muszę zaznaczyć dwie rzeczy: a) oglądam bardzo mało horrorów, ponieważ ich nie lubię – tych z duchami się boję, tych z krwią się brzydzę; b) nie widziałem żadnego wcześniejszego „Piątku trzynastego”, co ma związek z punktem a. „Piątek 13-go” Anno Domini 2009 obejrzałem w większym gronie, co częściowo rozładowało mój strach i pozwoliło na analizę filmu nie zawracając sobie głowy, że potem nie zasnę.

Fabuła filmu jest bardzo zbliżona do każdego slashera. Ot, grupka znajomych wyrusza w tajemnicze, odludnione miejsce. Po jakim czasie – zazwyczaj w nocy – ilość bohaterów spada w bardzo szybkim tempie. Różnice w scenariuszach takich filmów sprowadzają się do osoby zabijającego. W tym przypadku jest nim Jason, który zabija maczetą ludzi chcą zemścić się za to, że kilkanaście lat temu, ktoś zabił jego matkę.

Momentami było strasznie. Były elementy zaskoczenie. Były standardowe triki, które straszyły. Byli bohaterowie debile, bohaterowie wzbudzający sympatię, blondynka-idiotka, murzyn oraz Japończyk (bądź Koreańczyk, bądź Chińczyk – nie pamiętam). Wszystkie podstawowe założenie tego typu horroru zostały spełnione. I w sumie, nie narzekam, bo oglądało się ciekawe, z lekkim dreszczykiem i emocjami. Podobało mi się również zakończenie, które jasno nam mówi – to nie koniec. Tak, więc za jakiś czas zobaczymy (uwaga, będzie fajne stwierdzenie) – trzynastą część „Piątku trzynastego”. Plotki mówią, że już w 2011, aczkolwiek nigdy nic nie wiadomo. Swoją drogą to chyba jest najdłużej istniejąca na ekranach kin seria filmów – póki, co, ponieważ w 2010 premierę będzie miała już siódma część „Piły”, tak, więc jest kilka lat i… kto wie, kto wie.

Jak już w pierwszym akapicie napisałem, oglądałem „Piątek 13-go” w większym gronie. Wydaje mi się, że właśnie w takim zestawieniu ten film może najbardziej się spodobać. W końcu horrory są po to, by oglądać je wspólnie, a nie samemu, a ten spisuje się całkiem dobrze. Nie będę polecał i nie będę odradzał, na temat takich filmów każdy powinien zdecydować sam. Mi się podobało, ale wysokich ocen nie będzie.

Moja ocena: 4/10

Wszyscy doskonale wiedzą, że Amerykanie lubią mieć wszystko po swojemu. Niesamowicie popularne jest robienie japońskich horrorów po amerykańsku. W taki sposób powstała nowa wersja japońskiej „Klątwy” czy dwa „Ringi”. Tym razem pod nóż poszła jeszcze świeża, hiszpańska produkcja „[REC]”. Amerykanie zrobili dokładną, wręcz staranna kopię.

Bohaterką filmu jest dziennikarka Angela Vidal (Jennifer Carpenter), która robi reportaż na temat funkcjonowania straży pożarnej. Wyrusza ze strażakami do pewnego domu – tam po chwili budynek zostaje zamknięty i odizolowany od świata. Nikt nie wie, co się dzieje, dwoje ludzi zostaje zaatakowanych przez oszalałą mieszkankę kamienicy. Panika narasta, a informacji na temat tego, co się dzieje jest jak na lekarstwo.

Znacie ten opis? Oczywiście, dokładnie taki sam, jedynie ze zmianą imion pojawił się w recenzji „[REC]”. Dlaczego tak zrobiłem. Bo o ile amerykańskie wersje japońskich horrorów trochę różnią się od oryginałów, to „Kwarantanna” nie wnosi nic nowego. Historia jest identyczna, nakręcona w ten sam sposób, te same motywy straszą i panuje tu taka sama niewiedza jak wcześniej. No oczywiście jeśli ktoś oglądał „[REC]” to doskonale wie, co wydarzy się dalej. Reżyser John Erick Dowdle wraz ze scenarzystą Drew Dowdle nie wysilili się. Co prawda dodali trochę nowych scen, budynek jest trochę inny (pojawiła się m.in. winda), wszystko jest trochę bardziej krwawe, a główna bohaterka bardziej histeryzuje i lamentuje, to i tak nadal jest to kompletna kalka. Idąc do kina wiedziałem, że motyw jest ten sam i wiele się powtórzy, jednak liczyłem, że czymś mnie zaskoczą. Chociaż jedną sceną, jednym wątkiem. Niestety. Wynudziłem się niesamowicie.

I teraz najważniejsze – „Kwarantanna” nie jest filmem złym. Wszystko zależy od punktu widzenia. Jeśli widzieliśmy „[REC]” to nie mamy po co oglądać „Kwarantannę”, natomiast jeśli nie widzieliśmy żadnego, to mimo wszystko namawiać będę do obejrzenia hiszpańskiego horroru. Gdyby „Kwarantanna” powstała jako oddzielny film, a „[REC]” nie istniał, byłaby naprawdę świetnym horrorem. Podobna sytuacja spotka nas, gdy ktoś najpierw obejrzy „Kwarantannę”, a dopiero potem „[REC]”. Wtedy to ten drugi wyda się gorszy, bo jak już napisałem – to są dwa, takie same filmy i naprawdę nie ma sensu oglądać obydwa – no chyba, że ktoś chce się sam przekonać o tym fakcie. Ja polecam „[REC]”.

Moja ocena: 4/10

Cykl [REC]
[REC] (2007)	[REC]2 (2009)
Kwarantanna (2008)

„[REC]” to pewien powiew świeżości w światowym kinie. Hiszpanie nie od dziś zaskakują nas swoimi produkcjami. Nie inaczej jest i tym razem.

Bohaterką filmu jest dziennikarka Angela (Manuela Velasco), która robi reportaż na temat funkcjonowania straży pożarnej. Wyrusza ze strażakami do pewnego domu – tam po chwili budynek zostaje zamknięty i odizolowany od świata. Nikt nie wie, co się dzieje, dwoje ludzi zostaje zaatakowanych przez oszalałą mieszkankę kamienicy. Panika narasta, a informacji na temat tego, co się dzieje jest jak na lekarstwo.

Fabuła „[REC]” prowadzona jest ‘na żywo’, tzn. wszystko widzimy dzięki kamerze, którą ma ze sobą kamerzysta bohaterki. Nie znoszę tego typu narracji, dlatego trochę się męczyłem w kinie, gdzie ekran jest przecież wielki. Sceny czasem nabierają szybkiego tempa i o zawrót głowy nie trudno. Z drugiej strony dzięki temu zabiegowi było jeszcze straszniej. Wszystko odczuwaliśmy tak, jakbyśmy byli w owej kamienicy a cała sytuacja dotyczyła również nas. Podobało mi się również to ogłupienie i niewiedza mieszkańców. Do końca filmu, a nawet po nim nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzyło. Być może dowiemy się tego w drugiej części –„[REC]²” która planowana jest na rok 2009. W listopadzie tego roku mieliśmy okazję obejrzeć amerykański remake filmu pod tytułem „Kwarantanna”. Amerykanie we wszystko muszą wsadzić nos, ale o tym napiszę przy okazji recenzji ich wersji „[REC]”.

Nie przepadam za horrorami, jednak ten naprawdę przypadł mi do gustu. Obejrzałem go podczas Nocy Europejskiego Kina Grozy i był to zdecydowanie najlepszy nowy film, jaki widziałem podczas tego ENEMEF’u (był tam też lepszy „Labirynt Fauna”, ale go już widziałem kilkakrotnie). Tak czy owak, „[REC]” to naprawdę dobry film grozy, który polecam każdemu, kto ma ochotę na odrobinę adrenaliny.

Moja ocena: 7/10

Cykl [REC]
[REC] (2007)	[REC]2 (2009)
Kwarantanna (2008)

Film „Sierociniec” obejrzałem przy okazji Nocy Europejskiego Kina Grozy. Moje oczekiwania były dosyć wygórowane, ponieważ słyszałem wiele pochlebnych opinii na temat owego filmu – porównywano go nawet do rewelacyjnego „Labiryntu Fauna”. Niestety, oba filmy łączy tylko i wyłącznie nazwisko Guillermo Del Toro.

Laura (Belén Rueda) wraca do budynku będącego kiedyś sierocińcem. To w nim bohaterka spędziła swoje dzieciństwo. Teraz chce ponownie otworzyć tutaj dom, w którym będzie pomagać chorym dzieciom. Niestety, powoli zauważa pewne problemy u swojego syna, Simona. Podczas przyjęcia zorganizowanego dla wszystkich dzieci Simon przepada. Zrozpaczona matka rozpoczyna poszukiwania zaginionego syna.

Jak już powiedziałem, oczekiwałem dobrego, trzymającego w napięciu filmu. Przeliczyłem się. „Sierociniec” nie podobał mi się, nie wciągnął mnie i nie zachwycił. Wręcz przeciwnie – był dla mnie nudny i irytująco głupi. Cała intryga i zaginięcie dziecka okazało się zbyt błahe i proste. Spodziewałem się czegoś inteligentnego, imponującego i naprawdę świeżego, a to, co dostałem było nijakie, banalne.

Pochwalić jednak mogę Belén Ruedę, aktorkę wcielającą się w Laurę. Zagrała naprawdę dobrze i przekonywująco. A co poza tym? Chyba nic, najlepsze sceny pokazano w zwiastunach (przestroga, aby więcej zwiastunów nie oglądać!). Jedyny moment, kiedy się naprawdę wystraszyłem to było typowe i wtórne wyskoczenie ‘czegoś’ w najmniej oczekiwanym momencie. I jeszcze na dodatek owa scena w ogóle nie pasowała do filmu.

Podsumowując, „Sierociniec” był dla mnie filmem złym: zero klimatu, brak grozy, czerstwa atmosfera i banalne zakończenie. Odradzam obejrzenie. Jeśli jeszcze nie widzieliście, to naprawdę nic nie straciliście. Hiszpanie pokazali nam już wiele lepszych filmów grozy.

Moja ocena: 4-/10

Zombie nadchodzą. Shaun (Simon Pegg) i Ed (Nick Frost) żyją sobie w Londynie jak normalnie ludzie, leniwi i niczym się nieprzejmujący. Jednak pewnego dnia w ich otoczeniu zaczyna dziać się cos dziwnego. Ludzie staja się krwiożerczymi, ale niezdarnymi zombie. Poruszają się bardzo wolno i nie grzeszą inteligencja. Shaun i Ed zabierają przyjaciół i chcą skryć się w ich ulubionej restauracji. Problem w tym, że jeden zombie nie jest groźny, gorzej, gdy są ich dziesiątki… setki… tysiące… Wtedy zaczyna się prawdziwa jazda.

Od lat 70. do dziś powstało kilkanaście horrorów o zombie, były świty trupów, noce trupów i tak dalej. Remaki, sequele, prequele i tak dalej. W 2004 pojawiała się luźna parodia tych filmów z Simonem Peggiem i Nickiem Frostem w rolach głównych, wyreżyserowana przez Edgara Wrighta.

„Wysyp żywych trupów” to świetna komedia, pełna absurdów, banałów oraz angielskiego humoru. To wspaniałe 99 minut, spędzone na doskonałej i wyborowej rozrywce, która niestety, mija bardzo szybko, a chciałoby się to oglądać trochę dłużej. Role głownie to świetny duet Pegg-Frost, który sprawdził się również w komedii o podobnej konwencji – „Hot Fuzz”. Widać, że panowie świetnie bawili się na planie filmowy, dzięki czemu wyszedł bardzo udany film. Zdecydowanie polecam obejrzeć, bo warto.

Moja ocena: 9/10

Bal maturalny to dzień, który każdy chce zapamiętać do końca życia. Bohaterka filmu, Donna (Brittany Snow) na pewno nigdy go nie zapomni. A to za sprawą psychopatycznego mordercy, który kilka lat temu na jej oczach zabił jej rodziców, a teraz wrócił po nią. Najpierw ofiarą padną jej przyjaciele, a potem… Zaczyna się, zatem najstraszniejszy bal maturalny blondwłosej piękności i jej znajomych.

Ja oglądam bardzo mało horrorów, a jak już na jakiś się skuszę, to raczej będzie on dosyć lekki, albo będę go oglądał z kimś. Co prawda „Bal maturalny” obejrzałem sam, ale raczej nie było, czego się tutaj bać. Był to fajny slasher, mało inteligentny i bardzo oklepany, ale mimo wszystko – podobało mi się.

Nie będę wymieniał błędów w scenariuszu, tego, że jest to remake, słabego aktorstwa, bo w takich filmach zazwyczaj nie chodzi o to. Ważne jest, żeby ktoś zabijał i było dużo trupów. Tutaj ilość ich była umiarkowana, ale ja tam nie narzekałem. Czytając kilka recenzji tego filmu wielu recenzentów zwracało uwagę na to, że uczestnicy balu wychodzili często do łazienek i że to nienormalne. Ja nie wiem, ale chyba ci ludzie chyba nigdy nie byli na studniówce czy balu. Osobiście pamiętam, że na mojej studniówce dziewczyny, co chwila latały do łazienek. Co one tam robiły? Pewnie pudrowały noski, co prawda w filmie nikt już z łazienki nie wracał, niemniej jednak to bardzo normalne. Bardziej dziwną sprawą było to, że chodziły one tam same (w filmie) bo w rzeczywistości to nie raz widziałem całe wycieczki do toalet. No, ale cóż…

Podsumowując, „Bal maturalny” to lekki slasher dla mało wymagających od tego gatunku – czyli dla mnie. Większa ilość krwi, rozerwanych ciał i tak dalej wzbudza we mnie jedynie obrzydzenie i powoduje wyłączenie filmu – tutaj było wszystko tak jak trzeba, dzięki czemu mogę powiedzieć, że był to bardzo fajny horrorek i polecam go ludziom takim jak ja - zakazać gore!

P.S.: Uroczo by było, gdyby film miał polski tytuł "Studniówka", nie sądzicie? :D

Moja ocena: 7/10