Na polskie kino narzekam już od kilku lat. Owszem, czasem zdarzają się dobre filmy, ale jest to tak rzadkie zjawisko, że prawie niezauważalne. Tym bardziej, już na wstępie zaznaczę – oto film z Polski, który mi się podobał!

Jakub (Krzysztof Ogłoza) trafia do aresztu za zdemolowanie szpitala. Całą historię, która będzie główną osią filmu opowiada współtowarzyszowi z celi (Andrzej Grabowski). A rozchodzi się o to, że chłopak poznał Ewę (Ania Cieślak), z którą z początku wszystko układało się idealnie. Ewa zaszła w ciążę, początkowo nie była zadowolona z tego faktu, jednak Kuba był wniebowzięty. Chciał stanąć na wysokości zadania, to też zwrócił się o radę do trzech swoich wujków, którzy po trosze go próbowali zastąpić mu ojca, którego nie miał. I rzeczywiście, Jakub znajduje dobrze płatną pracę, kupuje piękne mieszkanie i zapewnia dobry byt dla jeszcze nienarodzonego dziecka. Niestety, związek tych dwojga ludzi podupada, gdyż Jakub w całym natłoku spraw zapomina o Ewie i przestaje o nią dbać.

Komedia obyczajowa w reżyserii Szymona Jakubowskiego, może nie jest wybitna, jednak to już jakaś odskocznia od tych wszystkich polskich komedii romantycznych, którymi zalewane są polskie kina. Przekazana nam historia jest zabawna, lekka i przyjemna. Aktorzy dobrze wczuwają się w swoje role, szczególnie ciekawie zagrał Andrzej Grabowski, mimo, że za dużo na ekranie to go nie było. Przeciwnie do Krzysztofa Ogłozy, którego jest bardzo dużo. Nie wiem, czemu, ale przez połowę filmu myślałem, że to Marcin Hycnar (znany szerzej z polskiej telenoweli „Barwy Szczęścia”), ale, jednak potem Filmweb powiedział mi, że to jednak nie on. Ani Cieślak z nikim nie pomyliłem. Co ciekawe, i Hycnar i Ogłoza wystąpili w filmie „Drzazgi”, który premierę miał w lutym tego roku.

Ogląda się sympatycznie, postacie nie są przerysowane i nieziemski bogate, nie jeżdżą najdroższymi samochodami, nie jadają w najbardziej ekskluzywnych restauracjach i nie mieszkają w wielkich willach. I mimo, że dom Ewy i Kuby z dnia na dzień robi się coraz ładniejszy, to nie bierze się to znikąd, a z ciężkiej pracy bohatera. Podobało mi się i z czystym sumieniem mogę wam polecić ten film, oczywiście, jeśli rzeczywiście macie ochotę na polską komedię obyczajową (nie romantyczną, to ważne!).

Moja ocena: 6/10