Shelly (Anna Faris) wychowała się w wielkiej rezydencji Playboya, Hugh Heffnera. Gdy zostaje z niego wyrzucona kompletnie nie może sobie poradzić w życiu. Zderzenie z rzeczywistością inną niż ta w rezydencji jest bolesne. Bohaterka trafia do podupadającego zgromadzenia studenckiego Zeta Tau Zeta. Postanawia im pomóc, ponieważ w związku z brakiem kandydatek do Zeta Tau Zeta ich dom zostanie przejęty. Shelly zmienia ponurą i szarą posiadłość w rozrywkowy i obowiązkowo różowy dom imprezowiczów. Czy w ten sposób dziewczyny unikną przejęcia domu i znajdą odpowiednią ilość kandydatek?

Oglądając ten film cały czas zastanawiałem się na jednym – kto Annie Faris wybiera filmy, w których ma zagrać? Co kolejny film to rola głupsza, a aktorka robi z siebie jeszcze wielką idiotkę. Chociaż z drugiej strony debila też trzeba umieć zagrać. A to akurat Faris robi doskonale. Podupadły króliczek Playboya w jej wykonaniu to potwierdzenie wszelkich możliwych stereotypów na temat kobiet z rozkładówek. No cóż, tak prawdopodobnie miało być.

Naiwny ten, kto myślał, że ten film będzie ciekawy. Zastanówmy się, to mógł być całkiem udany film dramatyczny. Bohaterka zostaje wyrzucona z rezydencji i styka się z rzeczywistością, nie radzi sobie z niczym, a prawdziwego życia uczy ją ulica. Doświadcza przykrości, załamuje się, po czym odbija się i wychodzi na prostą. A przy tym mamy świetnie zarysowany rys psychologiczny tej postaci. No, ale cóż, niestety „Króliczek” to tylko kolejna, zupełnie niepotrzebna komedia. Strasznie głupia, pusta i nic niewnosząca do światowej kinematografii, a także do waszego życia. Niby takie filmy też są potrzebne, ale czy właśnie takich nie jest za dużo?

Ja odradzam, pośmiać się można przy wielu innych, naprawdę dobrych komedia. Dość już mam śmiania się z tego, że ona jest głupia i wszyscy to widza prócz samej zainteresowanej. Mam ochotę zaśpiewać „ale to już było…” – niestety, wersu „…i nie wróci więcej” już nie mogę. Bo wróci i pewnie jeszcze niejednokrotnie.

Moja ocena: 3-/10