Penelope (Christina Ricci) w wyniku fatalnej klątwy urodziła się ze świńskim ryjkiem. Jej rodzice, aby uniknąć rozgłosu i odrzucenia córki przez rówieśników postanawiają zamknąć ją w swoim domu. Klątwę może zdjąć jedynie mężczyzna równy rangę z Penelope, który zaakceptuje ją i jej wygląd. Dlatego też, matka Penelope, Jessica (Catherine O’Hara) organizuje castingi dla zamożny panów. Ci zapoznają się z Penelope przez lustro weneckie, a po jakimś czasie bohaterka pokazuje im taką, jaka się urodziła. No i wtedy właśnie panowie uciekają z krzykiem… I tak kilkadziesiąt razy. Ale… W końcu pojawi się ktoś, kto naprawdę chce poznać Penelope.

Bardzo baśniowy i uroczy film. Oglądało się go bardzo miło, jednak nie jest to propozycja idealna. Wyraźnie zawinił scenariusz, ponieważ praktycznie w filmie nic się nie dzieje. Czasem padają jakieś zabawne żarty, jakieś dialogi, ale generalnie to kilkakrotnie wyczuwałem nudę. Dużo lepiej było podczas drugiej części filmu. Wtedy to, gdy bohaterka opuści swój zamek zaczynają się dziać interesujące wątki.

Pochwalić natomiast mogę obsadę. I niekoniecznie mowa tutaj o głównej roli – Christinie Ricci. Aktorka zagrała dobrze, jednak momentami nijak. Dużo lepiej – i chyba najlepiej spisała się Reese Winterspoon. Lekko zadziorna, nieułożona i szalona postać Annie bardzo przypadła mi do gustu. James McAvoy chyba stworzony jest do ról cierpiętników i wiecznie zakochanych lalusiów. Co prawda rola w „Wanted” pokazała go z innej strony, jednak większość ról, w jakich go widziałem to właśnie takie pipu-nicu (aczkolwiek w „Pokucie” nadwyraz genialny!). Genialna była Catherine O’Hara, zapamiętana przeze mnie, jako matka Kevina tutaj ponownie spisuje się niesamowicie i bardzo realistycznie.

Podsumowując, „Penelope” to obraz dziwny. Z jednej strony broni się świetną obsadą, z drugiej strony leży od strony scenariusza. I mimo iż momentami się nudziło, to nie żałuję seansu. Miła, swobodna opowiastka w baśniowym klimacie z piękną Reese. Na jesienne wieczory w sam raz.

Moja ocena: 5+/10