Magiczne królestwo Andaluzji. Księżniczka Giselle (Amy Adams) czeka na swojego księcia z bajki. Jednak ich losy zostają pogmatwane przez złą królową Narissę (Susan Sarandon), matkę królewicza Edwarda (James Marsden). W obawie przed utratą tronu, Narissa zrzuca księżniczkę do złego świata, gdzie wszyscy są nieszczęśliwi. Bohaterka trafia do Nowego Jorku. Tam Giselle jest kompletnie zagubiona, nie ma pojęcia o prawach i regułach, jakie rządzą tamtejszym światem. Na szczęście poznaje przystojnego prawnika, Roberta (Patrick Dempsey), który za namową swojej córki, pomaga Giselle, zabiera ją do swojego domu, jednak zastrzega, że tylko na jedną noc. Za księżniczką z bajkowej krainy wyrusza książę Edward, chce uratować ukochaną i z powrotem sprowadzić do Andaluzji, gdzie oboje mają się pobrać.

Oł… „Zaczarowana” zaczarowała mnie. Autentycznie. Film, czy też baśń, jakkolwiek to nazwać jest strasznie urocza i urzeka. I to bardzo. Lecz po kolei.

Fabuła filmu jest prosta, ale właśnie w tej prostocie tkwi cały urok. Prosta historia zrealizowana w świetny sposób. Początkowo mamy typową, Disney’owską animację z dawnych lat, po czym po jakimś czasie przenosimy się do normalnego, aktorskiego filmu. Na uwagę zasługują świetne kostiumy, kolorowa, bajkowa scenografia i w końcu muzyka, w tym aż trzy piosenki nominowane do Oscara. Moją uwagę zwróciła jeszcze Amy Adams i jej świetna kreacja Książniczki Giselle, świetnie pokazała jej bezradność i zagubienie w Nowym Jorku.

W roku 2007 mieliśmy też inną baśń filmową, a mianowicie był to „Gwiezdny Pył”. Obie produkcje znacznie różnią się od siebie, aczkolwiek obie są godne uwagi, obejrzenia i mają u mnie wysokie noty. „Zaczarowana” to kino bardziej fantastyczne, familijne, natomiast „Gwiezdny Pył” jest już bardziej mroczny, przez co do końca familijnym nazwać go nie mogę.

Podsumowując, „Zaczarowana” to film dla wszystkich, świetna produkcja, prawie dwie godziny wspaniałej rozrywki, świetnie spędzony czas.

Moja ocena: 8+/10