Pewne miasto nawiedza burza stulecia. Po wszystkim mieszkańcy zliczają straty. Bohater filmu, David Drayton (Thomas Jane), zabiera syna do pobliskiego supermarketu, aby zrobić zakupy. W tym czasie miasto spowija gęsta mgła. Przez okna sklepu nic nie widać, wśród klientów panuje konsternacja. Wkrótce pojawia się inny mieszkaniec i krzyczy, że w mgle jest ‘coś’, i to ‘coś’ złego. Wszyscy postanawiają pozostać w sklepie i poczekać na opadnięcie mgły. Jednak z klientek, pani Carmody (Marcia Gay Harden) obwiesza, iż nadeszła apokalipsa. Początkowo nikt jej nie wierzy, jednak później sklep podzieli się na dwa wrogie obozy. Mieszkańcy prócz walki z ‘czymś’ z mgły, stoczą walkę miedzy sobą.

Już przy „1408” wspominałem, że Stephen King to twórca największej ilości książek i opowiadań, które zostały zekranizowane. „Mgła” to kolejna taka adaptacja. Jak było? Sam już nie wiem jak podejść do tego filmu, bo, z której strony by nie patrzeć, dobrze nie jest.

Przede wszystkim główna rola, Thomas Jane kompletnie położona, niewiarygodna i sztuczna. Zero emocji, zero gry aktorskiej. Pozostali aktorzy nie lepiej. Jednak będąc przy obsadzie jest jeden powód, dla którego właściwie nie żałuję tego seansu. Marcia Gay Harden. Ona, jako jedyna gra w tym filmie, wiarygodnie odtworzyła postać i pokazała nam emocje i uczucia. Prawdziwe i przekonujące.

Te wszystkie potworki, stworki, muszki i pajączki był przełknął, ale to wielkie ‘coś’ to już mnie dobiło. To wszystko zamiast straszyć bardziej wywołuje zażenowanie czy też niechęć. Kompletny brak klimatu, z minuty na minutę gorsza fabuła i coś, co mnie kompletnie rozłożyło na części pierwsze – zakończenie. Nie wiedziałem czy mam usiąść i płakać czy się śmiać. Ani jedno a nie drugie mi jakoś nie wychodziło.

Jeśli ktoś potrafi znieść ponad dwie godziny bezsensu tylko ze względu na świetną rolę jednej aktorki, to może obejrzeć, jeśli to komuś nie wystarczy – odradzam. Film to kompletna porażka.

Moja ocena: 3-/10