Allison (Jessica Alba) w wieku 5 lat miała wypadek w wyniku, którego straciła wzrok. Przez wszystkie te lata, które do tej pory przeżyła nauczyła się żyć z tym, jednak jej siostra – winna wypadkowi – cały czas szukała nowych oczy dla Allison, aby można było je przeszczepić. Tym samym siostra bohaterki chciała sobie oczyścić sumienie. I udaje się jej to, dochodzi do operacji i Allison odzyskuje wzrok. Jednak od samego początku coś jest nie tak. Dziewczyna zaczyna widzieć zjawy, zmory i postacie, których nikt prócz niej nie dostrzega. Rodzina i przyjaciele sądzą, że zwariowała, ona sama postanawia udowodnić, że tak nie jest i odkryć, co się tak naprawdę stało po przeszczepie oczu.

Remake koreańskiego horroru „Jian Gui” braci Pang. Nikogo chyba nie zdziwi fakt, że oryginału nie oglądałem. Amerykanie lubią robić azjatyckie horrory po swojemu. O ile pierwsza część „Klątwy” oraz dwa „Ringi” podobały mi się bardzo, były straszne i dobre, to o tyle „Oko” jest już słabe i nijakie. Mało tutaj typowego straszenia, zwartej i wciągającej akcji i typowych ‘straszaczy’. Bardziej skupiono się na tym, aby pokazać, o co tak naprawdę chodzi i tak wraz z bohaterką odkrywamy, do kogo należały oczy i dlaczego dzieje się tak a nie inaczej. Ale końcowa sekwencja to już kompletnie mnie dobiła i zniszczyła ten film. Jest ona praktycznie pośrednią kopią z „Oszukać przeznaczenie”.

„Oko” to już drugi film, który wymaga od Jessicy Alby czegoś więcej niż tylko ładnego wyglądu. I o ile w „Przebudzeniu” jeszcze dała sobie radę i była zadziwiająco dobra, tak tutaj wyszło, w jakich filmach Alba powinna grać. Z całą sympatią do niej, bardzo ją lubię, ale lepiej niech pozostanie przy takich filmach jak „Facet pełen uroku” czy „Fantastyczna czwórka 2”.

Podsumowując, „Oko” jest słaby horrorem, nieudaną próbą przeniesienia chwalonego filmu z Korei. Nie straszy, ma złe zakończenie, a pani Alba talentu nie ma. Obejrzeć można, ale też i nic wielkiego się nie stanie, jak tego nie zrobicie. Ja to bardziej potraktowałem, jako komedię, bo niektóre sceny naprawdę bawiły.

Moja ocena: 4/10