Film opowiada o chłopcu, jego matce i nauczycielu. Travor dostaje pracę domową ze środowiska pt. „Jak zmienić świat na lepsze?”. Wymyśla projekt ‘Podaj dalej’ – polega on na tym, że osoba rozpoczynająca musi komuś pomóc, następnie ta osoba musi pomóc trzem kolejnym itd.
"Po pierwsze - ma to być coś, co naprawdę komuś pomoże Po drugie - coś, czego ktoś nie może zrobić sam Po trzecie - zrobię coś dla kogoś, kto zrobi coś dla kolejnych trzech osób."
Chłopak sądzi, że to nic z tego nie wyjdzie i poddaje się. Przez cały film widzimy dwa główne wątki – jeden to życie Travora z matką, alkoholiczką. Chłopiec chce, aby jego matka związała się z nauczycielem. Drugi wątek tworzy dziennikarz, chce on napisać artykuł o projekcie ‘Podaj dalej’, który o dziwo rozszedł się na cały kraj – widzimy różne sceny, gdzie ktoś pomaga komuś innemu.
Film posiada to, czego wielu filmom brakuje – tzw. drugie dno. Po obejrzeniu całości nie możemy obojętnie odejść od telewizora/komputera. Zostanie w nas przede wszystkim szok, ale i refleksja, chęć zastanowienia się. Dlaczego szok? No właśnie, to, co chyba jest najbardziej szokujące, ale i najlepsze w tym filmie to zakończenie. Nie zdradzę go tu, ale jest naprawdę… Ja osobiście oglądałem film dwukrotnie i moja reakcja była cały czas taka sama – łzy. Owszem, porusza to, co stanie się z chłopcem, ale także dalsze sceny.
Moim zdaniem film trzeba obejrzeć, choćby po to żeby zastanowić się nad czymkolwiek, bo w każdym z nas film wzbudzi inne refleksje.
Moja ocena: 10/10
Niektórzy chyba przywykli do obecnego stanu rzeczy i trudno im zmienić się. No a wtedy wszyscy… wszyscy tracimy. To trudne. Nie można nic zaplanować, trzeba wnikliwie obserwować ludzi, patrzeć uważnie i myśleć za nich, bo nie zawsze sami wiedzą, czego im trzeba. Człowiek może naprawić coś większego niż swój rower, może naprawić osobę.
