Miłością do Jennifer Aniston pałam od zawsze. Ludzie podzielili się na “team Aniston” oraz “team Jolie”, od kiedy obie biły się o Brada Pitta. Ja tam obydwie uwielbiam i do żadnego teamu nie należę. Miłością do Aniston ostatnimi czasy zacząłem pałać jeszcze bardziej, ponieważ postanowiłem od nowa obejrzeć wszystkie sezony „Przyjaciół”. W czasie seansu filmu „Dorwać byłą” byłem mniej więcej w połowie, dziś zakończyłem oglądanie tego ponadczasowego serialu, a Aniston wielbię i wielbić będę zawsze (…jak i pozostałą piątkę „Friendsów”, nałogowo zacząłem oglądać ich wszystkie późniejsze filmy). Dobra, ale to nie miejsce na pisanie o tym, oto komedia „Dorwać byłą”.

Milo (Gerard Butler) oraz Nicole (Jennifer Aniston) byli kiedyś małżeństwem. Rozstali się w kłótni i dziś każde z nich prowadzi swoje życie. On jest łowcą głów, ona dziennikarką. Los sprawia, że kolejnym zadaniem Milo ma być właśnie Nicole. A ta właśnie trafia na świetny temat, który może okazać się dla niej żyłą złota…

„Dorwać byłą” to standardowa, aczkolwiek zabawna komedia. Duża zasługa w tym głównych aktorów, którzy już chyba na dobre zagościli w repertuarze komediowym (szczególnie Aniston…). Atrakcyjny jest również drugi plan, który wypełnia lukę, gdy Gerard i Aniston nie wiedzą, co dalej mają zrobić. Akcja nie wlecze się, można nawet rzec, że stosunkowo szybka, przez to zabawa jest przednia. Morał filmu jest oczywisty, stara miłość nie rdzewieje, a takie rozwód czy rozstanie to czasem nawet na dobre może wyjść – jeśli oczywiście jest miłość.

Po raz kolejny mamy tu zderzenie idioty z pięknotką. Naprawdę, gdyby ktoś chciał pisać pracę licencjacką/magisterską na ten temat, to miałby tyle filmów do wyboru, że szok. Milo, co chwila wyzywa swoją byłą, że to zimna suka, że to praca ważniejsza, że to i tamto… ona nie pozostaje mu dłużna – oprócz tego, że musi wyglądać ładnie i nienagannie, zarzuca mu, że jest głąbem, kretynem i się nie myje. Koniec końców chyba każdy wie jak to się skończy. I może to i dobrze, takie zakończenia raczej oczekujemy po takich filmach.

„Dorwać byłą”, komedia Andy’ego Tennanta, specjalisty od komedii romantycznych („Nie wszystko złoto, co się świeci”, „Hitch”, „Dziewczyna z Alabamy”) spodoba się, jeśli ktoś ma ochotę na właśnie taką prostą, efektowną i szybką komedię. Do wyłączenia mózgu, odpoczęcia, obejrzenia i zapomnienia. Tylko tyle, albo aż tyle. Jak kto woli, mnie się tam podobało. Aniston ♥

Moja ocena: 5/10

26 sierpnia 2006 założyłem bloga Recenzje.jogger.pl, potem zmienił on nazwę na Filmlog.pl i tak jest do dziś. Rocznica jest dopiero jutro, jednak rano wyjeżdżam nad morze i nie mógłbym opublikować tej notki – więc robię to dziś.

Licznik recenzji: 480

A tak zmieniał się wygląd Filmloga przez 4 lata: (powiększenie po kliknięciu)

W tym ostatnim bardzo często zmieniały się loga, oto część z nich:

A za rok... 5 LAT!

Dzisiaj wszystko trzeba zrobić lepiej, mocniej i w 3D. I tak ze starego „Zmierzchu Tytanów” (nie widziałem) zrobiono nowe „Starcie Tytanów”. Obowiązkowo w 3D i z plejadą gwiazd – tutaj, w roli głównej, wschodząca gwiazda, pan Avatar – Sam Worthington. Fabuła trochę podobna do „Percy’ego Jacksona…”.

Perseusz (Sam Worthington) został wychowany jak człowiek, chociaż jest pół-bogiem, synem Zeusa (Liam Neeson). Ludzie buntują się przeciwko Bogom. Mają dość ich humorów, przestają się do nich modlić, składać im ofiary, w końcu tez niszczą świątynie i pomniki. Zeus do końca chce wierzyć w ludzi, jednak Hades (Ralph Fiennes) przekonuje go, że trzeba coś zrobić. Ostatecznie szalę goryczy przechyla zniszczenie pomnika Zeusa. Bóg podziemi w złości zabija wszystkich, którzy to uczynili, a także niewinną rodzinę Perseusza. Później stawia śmiertelnikom ultimatum – albo córka królowej Kasjopei (Polly Walker), Andromeda (Alexa Davalos) zostanie złożona w ofierze Bogom, albo zostanie uwolniony Kraken, wielki, morski potwór, którego boją się nawet Bogowie.

Nie warto patrzeć na „Starcie Tytanów” jak na film o wielkich ambicjach, uczący mitologii lub cokolwiek. Nie patrzcie nawet na scenariusz, grę aktorską czy cokolwiek. Po prostu oglądajcie i podziwiajcie ciekawe historie Perseusza i jego kompanów. Ten film ma być rozrywką, którą świetnie ogląda się w większym gronie, przegryzając popcorn i popijając colą. Bo to nie jest wcale zły film o ile spojrzy się właśnie pod takim kątem, o jakim tu piszę. Może nie dostarcza on tyle rozrywki, co chociażby „Transformers” (póki, co będzie to dla mnie jakieś odniesienie pustego filmu rozrywkowego, który mimo wszystko ogląda się znakomicie), jednak wciąż ogląda się go bardzo dobrze.

I muszę to napisać – zbojkotowałem 3D. I chyba będę robił to coraz częściej, bo już mam tego dość. Specjalnie nie poszedłem do kina, bo nie było zwykłej wersji, poczekałem na… no sami wiecie. :P Szalę goryczy przechyliło „Toy Story 3” na które wydałem 22 zł (seans 3D) a równie dobrze mogłem wydać 18 zł (seans 2D), bo połowę bajki oglądałem bez okularów, zero, dosłownie Z E R O trójwymiaru. Ale dobra, na ten temat wyżalę się przy okazji (fenomenalnego) „Toy Story 3”.

Wracając do „Starcia Tytanów”, to jednak można było pokusić się o więcej mitologii (no ja ją po prostu lubię, serio), a nie skupić się na samej nawalance. A, i sposób unicestwienia Krakena był dla mnie taki jakiś… błahy. A i wiecie, co jeszcze? Będzie druga część, bo pierwsza zarobiła mnóstwo pieniędzy. Nie wiem, co w niej będzie to jedynka była taka skończona, że nie wiem, co oni chcą jeszcze dopisać. No chyba, że wezmą się za całą mitologię, to w ten sposób można i zrobić z 10 filmów. Tylko czy wszędzie był Perseusz? Nie wydaje mi się. Aaaaaalbo! Napiszą własną historię z bohaterami mitologicznymi – byłoby ciekawie gdyby scenariusz pisał ktoś inteligentny (np. Jonathan Nolan), ale niestety to nie ta półka… Podsumowując – obejrzeć warto jeśli naprawdę macie ochotę na prosty i wciągający film rozrywkowy.

Moja ocena: 7/10

Mitologia grecka (I w ogóle jakakolwiek) to tak rozległy temat, że śmiało można by raz do roku robić jeden film opowiadający którąś z historii. Co ciekawe, w 2010 powstały dwa filmy wykorzystujące mity – jeden z nich to „Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy - Złodziej Pioruna”. Mitologia w wersji soft od twórcy pierwszych dwóch części „Harrego Pottera” – Chrisa Columbusa.

Bohaterem filmu jest Percy Jackson (Logan Lerman) który zupełnie przypadkiem odkrywa, że jest pół-bogiem, synem Posejdona (Kevin McKidd), władcy mórz. Zeus (Sean Bean) oskarża go o kradzież swojej największej broni pioruna piorunów. Percy najpierw przejdzie trening dla pół-bogów, aby potem móc obronić się przez złymi mocami i udowodnić, że to nie on ukradł broń Zeusa.

Filmy Chrisa Columbusa zawsze miały swój urok. Były proste, nie zbyt wymagające, ale jednocześnie ciekawe i miło spędzało się przy nich czas. Wystarczy wspomnieć takie klasyki jak „Kevin sam w domu” (a później „…w Nowym Jorku”) czy „Pani Doubtfire”. „Percy Jackson” dołącza do tej listy, co prawda nie stanie się tak kultowy jak chociażby „Kevin…” nie mniej jednak jest to bardzo ciekawa bajka dla całej rodziny. Reżyser sprawnie wykorzystuje wszystko to, co dało mu sławę i dzięki czemu jego poprzednie dzieła były i są nadal tak bardzo lubiane – biedny chłopiec, odkrycie mocy, zbawienie świata… granica między inteligentnym żonglowaniem powtarzalnością, a rzemieślniczą robotą jest bliska przekroczeniu… Jednym nadal to będzie się podobało, innych może już znużyć. Osobiście miałem ochotę właśnie na taki film – lekki i zabawny, więc jestem zadowolony.

Film warto także obejrzeć dla ról drugoplanowych, to one skradły całe show. Cudowna była Uma Thurman w roli Meduzy, zaraz za nią mamy Rosario Dawson, jako Persefona, żona Hadesa, która spędza ¾ roku w podziemiach (znacie mitologię?). Niestety, zarówno Zeus jak i Posejdon (odpowiednio Sean Bean i Kevin McKidd) byli maksymalnie drętwi, a przecież można było, chociaż odrobinę zaszaleć…

…ok., rozmarzyłem się. Marzy mi się jakaś szalona wariacja na tematy mitologiczne, która czerpie z niej pełnymi garściami, a jednocześnie tak inteligentnie przekręca fakty, że byłoby śmiechu, co nie miara. I nie, nie mówię o tym, aby wzięli się za to panowie od „Komedii Romantycznej” czy „Totalnego kataklizmu”. Pobożne życzenia, bo znając życie to nikt nigdy nie wpadnie na zabawę z mitologią. W dobie sequeli i remake’ów…

Wróćmy do „Percy’ego Jacksona…”. Jest to ekranizacja pierwszego tomu sagi, która obecnie w Stanach posiada już pięć tomów, a w Polsce wydano dopiero trzy („Złodziej pioruna”, „Morze potworów” i „Klątwa Tytana” – na wydanie czekają „The Battle of The Labirynth” i „The Last Olympian”). Niestety, za oceanem nie wszystko poszło tak jak należy i przy budżecie 95 milionów, historia Percy’ego zarobiła ‘tylko’ 88,7 mln dolarów. Lepiej poszło na całym świecie (137,2 mln $), nie mniej jednak Amerykanie, gdy podejmują decyzję o kręcenie kolejnych części patrzą głównie na zyski w kraju. Tak, więc nie wiadomo, czy Percy’ego zobaczymy jeszcze w kinach – jako iż saga Harrego Pottera powoli zmierza ku końcowi, Percy Jackson byłby ciekawym zamiennikiem… Obejrzyjcie.

Moja ocena: 7-/10

Istnieje stara, irlandzka tradycja, że w roku przestępnym, 29 lutego kobieta może oświadczyć się mężczyźnie (jakby nie patrzeć, to przecież kobiety tak walczą o równouprawnienie, że taka możliwość powinna istnieć zawsze, no, ale…). I właśnie ta tradycja będzie główną osią nowego filmu z Amy Adams w roli głównej.

Bo oto Anna Brady (Amy Adams) idealna, ułożona i z zaplanowanym życiem na kolejne tygodnie postanawia wyruszyć do Irlandii, gdzie właśnie znajduje się jej chłopak. Koleżanka bohaterki widziała, jak mężczyzna wychodził ze sklepu z biżuterią to też wywnioskowała, że pewnie się jej oświadczy. Tak się nie stało, to też dziewczyna bierze sprawy w swoje ręce. Niestety, podróż do Irlandii nie będzie taka prosta.

Amy Adams po kilku naprawdę dobrych rolach („Zaczarowana”, Oscarowa „Wątpliwość”, „Julie i Julia”) postanowiła przejść na lżejszy repertuar. Bardzo lżejszy. „Oświadczyny po irlandzku” to prosta, to bólu oklepana komedia romantyczna, jakich wiele. Ale! Ogląda się ją miło, po prostu, jeśli ktoś lubi ten gatunek, to nie zawiedzie się. Jest para. Nie ma pary. Nie było miłości. Jest miłość. I oczywiście kontrast – ułożona + cham/prostak. No cóż, skoro taki motyw sprawdza się dobrze, to, dlaczego by go nie używać, aż się kompletnie przeje ludziom?

Dodatkowym i właściwie chyba najlepszym motywem tej komedii jest Irlandia. Mamy możliwość podziwienia pięknych widoków tego kraju, a także poznania wielu ciekawostek, wierzeń i stereotypów na jego temat. Niewątpliwie ostatnimi czasy mamy komedie, które – oprócz standardowego motywu – przemycają nam po drodze wycieczki po malowniczych krajach (była już Grecja, Rzym, Irlandia…)

Podsumowując, sprawna, dobrze nakręcona i zagrana komedia romantyczna, która idealnie wpisuje się w swój gatunek. No i Amy Adams.

Moja ocena: 5/10

Jakiś dawny czas temu, jak jeszcze nie było wiadomo, że Tim Burton nakręci „Alicję w Krainie Czarów” to naprawdę sobie pomyślałem, że gdyby on się za to wziął, to powstałoby arcydzieło. Rozmyślałem, że mógłby nakręcić właśnie „Alicję…” albo „Czarnoksiężnika z Krainy Oz”. Z jego wyobraźnią… no i Burton zabrał się za „Alicję w krainie czarów” oraz „Alicję po drugiej stronie lustra”. Dla Disneya. Arcydzieło nie powstało.

Fabuła filmu to taka hybryda obydwu książek o Alicji. Jest już ona (Mia Wasikowska) dorosła, a rodzice wybrali jej mężczyznę, z którym ma się pobrać. Niestety nie widzi się jej to, podczas szaleńczej ucieczki, będącej jednocześnie pogonią za Białym Królikiem, Alicja wpada do króliczej nory. Przenosi się do krainy, w której kilkanaście lat temu już była. Wtedy to też, źle przeczytała jej nazwę. Krainą rządzi zła Królowa Kier (Helena Bonham Carter). Nie będzie bajecznie.

Zacznę od najlepszego elementu filmu Burtona – od aktorów. Większość spisała się doskonale, a niektórzy prawdopodobnie zagrali swoje najlepsze role w karierze. Absolutnie rozbrajająca i nieziemsko genialna była Helena Bonham Carter w roli Królowej Kier. Nie ma słów by opisać geniusz roli, który wyczarowała nam Carter. Już dla niej samej warto by to obejrzeć, ale to nie koniec. Chyba nikt nie miał wątpliwości, że i Johnny Depp spisze się doskonale? Każda jego rola to perełka i nie było inaczej tym razem. Zaryzykuję jednak stwierdzenie, że jest to pierwszy film, w której Bonham Carter była lepsza od Deppa. Nawet znacznie lepsza.

Osobna bajka jest z Białą Królową – tutaj Anne Hathaway. Jej oderwanie od rzeczywistości oraz zachowanie podobne do tego po zażyciu jakichś narkotyków było świetne. Pochwały tu należą się oczywiście dla Hathaway, była zagrała to naprawdę dobrze. Zaraz za tą trójką są pozostałe role drugoplanowe, każda z nich miała coś w sobie, każda z nich… ahhh! Kot z Cheshire, Biały Królik, Marcowy Zając, Gąsienica Absolem… wymieniać by długo. Do plusów należy dopisać jeszcze znakomitą (jak zawsze) muzykę Danny’ego Elfmana. Majstersztyk!

Przy całych tych zachwytach celowo nie wspominam o Mii Wasikowskiej, która odegrała najważniejszą rolę, czyli Alicję. Nie podobała mi się. Miałem wrażenie, że cały czas grała jedną miną, niezależnie czy miała się akurat cieszyć, bać czy uciekać. Poker Face i już. Tu jednak zdania są podzielone, są ludzie, których rola Wasikowskiej zachwyciła. Mnie nie.

Ale to wszystko nic, ponieważ – z bólem to muszę napisać – ale „Alicja w krainie czarów” to film słaby. Może nawet najsłabszy w jakże kolorowej filmografii Tima Burtona. Ogląda to się dobrze, ale Burton to reżyser, od którego oczekuje się znacznie, znacznie więcej. Owszem, gdyby taki film nakręcił ktoś inny, to można by powiedzieć, że wow, udało się komuś, ale… ale Burton zrobiłby to lepiej. Wszyscy tak myśleli, wszyscy się zawiedli. Ja się zawiodłem, bo brakowało mi tutaj tej „magii” Burtona, tych szalonych, odważnych pomysłów. Za mało Burtona w Burtonie, za dużo Disneya. Tak, zdecydowanie całą winę za spieprzenie* „Alicji…” ponosi Disney, który zapewne chciał zarobić jak najwięcej, przez co te bardziej szalone pomysły Burtona być może były łagodzone lub usuwane. A może sam Burton chciał zrobić lżejszy film? Cóż, udało mu się już raz zrobić coś genialnego a jednocześnie lekkiego i dla wszystkich („Charlie i Fabryka Czekolady”), myślę, że i tego tym razem oczekiwaliśmy.

Niestety, panie Burton, wytwórnio Disney – spieprzyliście*. Powstał film znośny – ogólnie, oraz film słaby – jak na Burtona. Warto obejrzeć jedynie dla genialnych kreacji Heleny Bonham Carter i Johnny’ego Deppa, oraz świetnej Anne Hathaway.

Moja ocena: 6-/10

* - pierwszy raz używam takich słów w recenzji, ale niestety, inaczej nie da się tego określić. „Zepsuć” nie oddaje tego.

Filmlog 2.0, oto on. Jak wrażenia? :D

Postapokaliptyczny świat, ludzie jak zwierzęta, zniszczona natura, zdemolowane domy i całe miasta… czyli co by było, gdyby… lubię takie filmy. Oto „księga ocalonych”, gdzie cała akcja kręci się wokół jednej książki.

Bohaterem jest Eli (Denzel Washington) który (na początku nie wiadomo dlaczego) ale idzie na zachód. Podróżuje przez wyżej przeze mnie opisany świat – zniszczony, brudny, zdegradowany. I oczywiście na początku nie wiemy nic, lecz z czasem wyjaśnia się, co nie co – aczkolwiek nadal są to informacje szczątkowe. Eli niesie książkę, która jest bardzo ważna dla ludzkości. Niestety, trafia na prowizoryczne miasto, gdzie jego boss (Gary Oldman) stwierdził, że chce tę książkę.

Zdjęcia powalają. Wszystko jest naprawdę mocno zniszczone i za każdym razem robi wielkie wrażenie. Szczególnie nad niebem musieli dużo napracować się w komputerze, bo jest bardzo realistyczny, przerażające i żywe. Przez większość filmu Eli podróżuje przez pustynię, ale gdy już trafia do miasta… Cóż, mogło być odrobinę lepiej, bo czasami praca komputera za bardzo rzuca się w oczy.

Przyczepiłbym się do fabuły – jest bardzo naiwna i rozdmuchana. Szczególnie, gdy już dowiadujemy się, o jaką książkę chodzi. Eli jest niezniszczalny, dużo pić nie musi, o jedzeniu nie wspominając. Już nie powiem nic na temat, że całe Stany przemierza na piechotę, a bandę uzbrojonych złoczyńców pokona jednym paluszkiem. Być może to taka konwencja, a pomaga mu książka, ale ja tego nie łykam. Śmieszyło mnie to, film mnie nie wciągnął. Nie oczekiwałem niczego, zachęciły mnie zdjęcia i zapowiedź, która była bardzo klimatyczny. Ale nic bardziej mylącego, klimatu nie było, a zamiast tego momentami była nuda.

Denzel Washington zagrał bardzo fajnie, może dzięki niemu te patetyczne i nadmuchane teksty nie były aż tak śmieszne, nie mniej jednak to nie dla niego film… Miło też patrzyło się na Milę Kunis. W sumie stracone prawie dwie godziny, nie polecam – mogło być lepiej.

Moja ocena: 4-/10

Jak ja to lubię, wręcz uwielbiam, gdy znany, wielki, ceniony reżyser, który nakręci coś wielkiego i bardzo dobrze przyjętego postanawia na zrobienie czegoś kompletnie odwrotnego. Peter Jackson, którego przedstawiać nikomu nie trzeba zrobił bardzo skromny dramat fantasy, z nominowaną trzy lata temu do Oscara Saoirse Ronan, w roli głównej.

Już sam początek jest bardzo niestandardowy. Bohaterka, Susie Salmon (Saoirse Ronan), zostaje zamordowana. My wiemy, przez kogo, jednak jej rodzice nie. Cała fabuła będzie opierała się na tym, iż Susie będzie przyglądać się z nieba postępującemu śledztwu, będzie próbowała zrozumieć, co tak naprawdę się stało, a także w jakiś sposób pomóc rodzicom.

I tak jak rzeczywiście lubię dramaty i to, jak ci znani i poważani próbują je kręcić, tak Peterowi nie do końca wyszło. Zapowiadało się bardzo dobrze, historia, która początkowo została przedstawiona na łamach książki Alice Sobold o tym samym tytule, mogła być naprawdę wciągająca. Jednak Jacksona poniosło. Kompletnie nie podobała mi się warta fantazyjna, część, w której Susie spaceruje po niebie – ta taka bardzo kolorowa i sugestywna. Zepsuło mi to odbiór filmu, wolałbym coś mrocznego i posępnego.

Ale z drugiej strony – bardzo muszę pochwalić wszystkich aktorów. Poczynając od głównej bohaterki, Saoirse Ronan, która już w „Pokucie” pokazała, że jest i będzie wielka, tutaj kontynuuje to wszystko. Mark Wahlberg i Rachel Weisz, którzy zagrali rodziców Salmon również bardzo ładnie oddali emocje, które nimi szargały. Nominowany za tę rolę do Oscara Stanley Tucci również był bardzo dobry, aczkolwiek moim zdaniem bardziej należałaby mu się nominacja za rolę w „Julie i Julia”. I w końcu dochodzimy do Susan Sarandon, która zagrała babcię bohaterki. Mistrzostwo! Oczywiście nikogo nie trzeba przekonywać, jak dobrą aktorką jest Sarandon, jednak warto obejrzeć ten film chociażby dla Saoirse i właśnie Susan.

„Nostalgia anioła” to film dobry, jednak bardzo nierówny i niespójny. Podczas gdy początek jest świetny, tak już po śmierci Susie wszystko się rozpływa. Tak jak życie jej rodziców się załamało, tak cała konwencja w filmie się rozbiła, rozpuściła i przestała być do końca znośna. Zdecydowanie wyciąłbym stąd całe te mnóstwo kolorów i podróże po fantazyjnym niebie. Mamy tu kilka naprawdę dobrych i klimatycznych scen, ale i kilka, które psują ten klimat.

Peterowi Jacksonowi wyszedł film dający się do oglądania, ale na pewno oczekiwania była większe. Być może reżyser spróbuje raz jeszcze nakręcić coś tak skromnego, aczkolwiek zauważalnym jest fakt, że najlepiej mu wychodzą filmy widowiskowe i wielkie. Cóż, nie każdy może, nie każdy powinien. Ale obejrzyjcie.

Moja ocena: 6/10

Richard Kelly nakręcił w swojej karierze jeden z najlepszych filmów w moim prywatnym (nieistniejącym) ranking najlepszych filmów świata. Mowa o „Donnie Darko”. Później szło mu już gorzej. W 2006 zrobił coś o tytule „Koniec świata” (w oryginale „Southland Tales”), czego niestety nie dałem rady oglądnąć. Po połowie filmu wciąż nie wiedziałem, o co w nim chodzi, przestałem oglądać. Teraz Kelly zrobił „The Box. Pułapka” (pogratulować polskiego tytułu) film prostszy z Cameron Diaz i Jamesem Marsdenem w rolach głównych.

Norma i Arthur Lewis (Cameron Diaz & James Marsden) dostają bardzo dziwną propozycję. Oto w ich domu zjawia się tajemnicze pudełko. Po chwili zjawia się jeszcze bardziej dziwny i przerażający starszy pan, który oznajmia: jeśli wciśniecie przycisk znajdujący się w pudełku dostaniecie milion dolarów, ale jednocześnie ktoś, gdzieś na świecie zginie. Jeśli tego nie zrobicie, nic się nie stanie, taką możliwość otrzyma inne małżeństwo. Na decyzję Lewisowie mają 24 godziny. Co zrobią? Co wy byście zrobili?

„The Box” to takie trochę połączenie zwykłego filmu fabularnego i odjazdu, jaki mieliśmy przy okazji „Donniego Darko”. Niestety, nie jest to połączenie udane. Fabuła nie porywa, owszem jest zrozumiała i nie tak zagmatwana jak przy „Końcu świata”, ale jednak oczekuje się trochę więcej po kimś, kto zrobił kilkukrotnie już przeze mnie wspomniane dzieło. Myślę, że można zaryzykować stwierdzenie, że Richard Kelly strzelił sobie trochę samobója, bo nakręceniu „Donniego Darko”, który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez widzów jak i krytykę, każdy jego następny film jest i będzie rozpatrywany przez pryzmat „Donniego Darko”. To trochę tak jak z M. Night Shyamalan i jego „Szóstym zmysłem”.

Aktorzy próbowali… naprawdę. Aczkolwiek zdeformowania ciała Cameron Diaz nie wybaczę. Diaz i Marsden próbowali zrobić coś z tym filmem, jednak niestety marny scenariusz na nic im nie pozwolił. Za to pochwalić muszę Franka Langellę, który świetnie wcielił się w przerażającego mężczyznę, który wytłumaczył małżeństwu Lewisów działanie tajemniczego pudełka. Być może dużo w jego roli pomogła przerażająca twarz (ucharakteryzowana odpowiednio).

„The Box” ma jednak jedną, całkiem interesującą zaletę. Cała przedstawiona nam historia daje do myślenia. Bo tak jak powyżej zdałem wam pytanie: co byście zrobili w takiej sytuacji? Z jednej strony ktoś zginie, z drugiej jednak nie znamy tej osoby i co nas to obchodzi… Oczywiście to jedno z wielu rozwiązań i możliwych scenariuszy. Jedni mają mniej empatii, inni więcej. Kolejne spojrzenie na tę historię: a jak gdzieś, ktoś dostałby taką możliwość, zdecydowałby się na nią, a ową „uśmierconą” osobą bylibyśmy my bądź ktoś nam bliski? Wiele rozważań i wiele możliwości…

Gdyby Richard Kelly poszedł bardziej w tym kierunku, może nie ku moralizatorstwu, ale na stawianiu pytań oraz nieobrazowym i niebezpośrednim dawaniu odpowiedzi na nie, mógłby powstać naprawdę świetny film. A tak mamy straszne poplątanie dramatu z kinem fantastycznym, gdzie niektóre sceny wydają się być wzięte z kosmosu. Stanowczo jednak zadowala mnie zakończenie – mocne, jasne i odpowiednie. Rekompensuje nam niejako nijaki środek. Czekam jednak na coś przynajmniej w połowie tak mocnego i intensywnego jak „Donnie Darko”, panie Kelly.

Moja ocena: 4+/10

Gdy Ania Dąbrowska zgadza się na napisanie i zaśpiewanie piosenki do filmu to są dwie możliwości: albo jest on bardzo dobry, albo zapłacono jej dużo pieniędzy. Postanowiłem się przekonać jak jest z filmem „Nigdy nie mówi nigdy”, do którego powstała piosenka o tym samym tytule sygnowana przez artystkę.

Bohaterką filmu jest Ama - co to za imię w ogóle jest?! - (Anna Dereszowska) – zajmuje się ona wyszukiwaniem odpowiednich ludzi na najwyższe stanowiska. Tzw. Łowieniem głów. Jest w tym perfekcyjna i dokładna. Drugą sprawą jest fakt, że Ama chce mieć dziecko poprzez zapłodnienie In vitro, ale nie do końca jej to wychodzi. Podczas jednej z rozmów kwalifikacyjnych poznaje Marka (Jan Wieczorkowski), z którym idzie do łóżka.

Przede wszystkim Dereszowska nie poradziła sobie ze swoją rolą. Niby miała być zła, ale jakoś tak nie do końca się jej udało. Cała ta bajeczka była strasznie nijaka i wątła. Znów wszyscy byli bogaci, utalentowani, piękni i och-ach. Zupełnie nierealne jak na polskie warunki. Na szczęście plakaty promocyjne nie zawierały sloganów „Najlepsze coś roku”. Tym razem mieliśmy pytanie „Czego naprawdę chcą kobiety?”. W filmie tym nie znalazłem odpowiedzi na to pytanie.

Średnio mi się podobało, jest to bardziej film obyczajowy niż komedia (jakakolwiek, ni to romantyczne, ni śmieszne). Jedynym plusem, jest wspomniana przeze mnie na samym początku piosenka przewodnia Ani Dąbrowskiej. Ale tę można posłuchać, zamiast oglądać cały film. I tak też zróbcie.

Moja ocena: 2/10